Opinions

Wel aardig.

Maar minder bijzonder dan gehoopt.

Vond het aantal goede grappen nogal karig en zie weinig toegevoegde waarde in de flashbacks. Natuurlijk zijn sommige dialogen erg leuk, maar over het algemeen genomen valt e.e.a. tegen.

Ook het verhaaltje komt, mijns inziens, niet heel goed uit de verf.

Redelijk.

Onnozele oneliners.

Na een aardig en vlot begin met Statham als moderne Dirty Harry, wordt het verhaaltje alras formulematig afgedraaid inclusief allerlei plothiaten. De film verandert regelmatig van toon hetgeen een weinig coherente indruk achter laat, maar met name Cosidine en Gillen trekken een hoop weer recht. Statham zelf gromt net iets teveel onnozele oneliners, die slechts ten dele werken.

Redelijk.

Color By DeLuxe.

En dat is te merken ook.

Want waar het door Hitchcock menigmaal vervloekte technicolor al een hoog zuurstokgehalte heeft, is DeLuxe nog net een tandje heftiger. De kleuren spatten bijna letterlijk van het scherm. Erg mooi.

Het verhaaltje an sich stelt weinig voor, maar het meest ergelijke zijn de acteerprestaties. Incluis die van McQueen zelf. Hij presteert op zijn minst wisselvallig, echter steekt er wel met kop en schouders boven uit. M.u.v. Rowe, die als enige redelijk is.

Grootste teleurstelling is het wezen zelf. Het komt allesbehalve angstwekkend over. Dan zijn er in die tijd toch echt veel betere monstermovies gemaakt.

Vanwege de vermakelijkheid (om alle verkeerde redenen) toch nog een mild eindoordeel.

Redelijk.

De film met prima cast en geweldige sfeer, verliest zichzelf in herhaling en langdradigheid. Jammer, want goede Nederlandse cinema is zeldzaam. Toch nog redelijk.

Klein maar fijn.

Interessante kijkje op het leven van de beroemdste acteur van de lage landen. Hauer is opvallend openhartig en geeft de regisseuse soms voorzetjes die ze er niet in knalt. Wat vooral tot uiting komt is dat hij zich hier niet aan ergert, maar gewoon zijn sociale kant laat zien. Een sympathieke man met levenslust hoog in het vaandel, die lak heeft aan Hollywood terwijl hij tegelijkertijd verweven is met dat bijzondere filmwereldje. Tussen Friesland en Amerika vinden kleine maar fijne gesprekjes plaats, die de charismatische acteur terecht van een mooie kant laten zien.

Goed.

Benedengemiddeld drama dat alleen vanwege de aanwezigheid van Tuinman de moeite waard is. Zeer matig.

Clichématige knokfilm.

White lijkt na 'Black Dynamite' opnieuw in een moderne blaxploitation op te duiken, ditmaal over een straatvechter met gouden hart.

De dialogen zijn vaak tenenkrommend en de racistische dialoog met Sands zou zo kunnen zijn gelift uit de typische jaren '70-onzin met bijvoorbeeld Williamson. Ook de actie is niet om over naar huis te schrijven, evenals het uiterst flauwe en kinderachtige verhaaltje. Sowieso lijken de makers zich te richten op het jonge publiek van bijvoorbeeld 'The Fast & The Furious' en 'Fighting'. Raakvlakken te over. Inclusief de verplichte hiphop-score, die ook nergens excellereert.

Acteerprestaties schommelen tussen slecht en redelijk, maar het zijn bovenal de standaard vechtpartijen die dit werkje niet naar boven kunnen trekken. Ze zijn niet slecht, maar choreografisch gezien nogal mat en nergens indrukwekkend. Al zijn ze waarschijnlijk de enige reden om deze film uit te kijken.

Doorsnee.

Bloedeloos.

Ondanks de sterrencast is dit vooral een degelijke, maar weinig intrigerende misdaadfilm. Het plot drinkt weg als alcoholvrije wijn. Druivensap dus, al wordt de kijker iets anders beloofd. Hetgeen de meeste indruk maakt, zijn de onderonsjes tussen acteerkanonnen Caine en Nicholson.

Redelijk.

DiCaprio is sterk in dit actie-drama met serieus thema waar helaas een klein beetje van afgeweken wordt gezien het bij vlagen hoge Hollywood-gehalte. Tóch goed en redelijk origineel.

Ondanks de titel, geen feest.

De gore valt nogal tegen en is voorzien van liters rode, bijna fluoriserende, verf. De wapens zijn overduidelijk van plastic. Ook het ontbreken van enige soundeffecten tijdens de kills maakt de film er zeker niet beter op. De audio is soms lachwekkend zelfs. Zo horen we het geluid van de zee wanneer de meisjes liggen in een zwembad. De score, die voornamelijk wordt overheerst door een Hammond, is wel leuk maar kan dit werk ook niet voorzien van sfeer.

Het absolute dieptepunt van zijn de amateuristische acteerprestaties. Ze zijn zo slecht dat ze hilarisch worden. Je moet het zien om te geloven.

De behind-the-scenes feature op de DVD is in ieder geval een stuk enger dan de film zelf vanwege het surrealistische tintje.

De 'Carving Magic'-feature is op zijn minst bizar. We zien de Kerwin in een twintig minuten durende promo over het snijden van vlees. Hier is hij overigens wel op zijn gemak en is het acteerwerk stukken beter. Leuk extraatje. Maar daarvoor was de DVD niet aangeschaft.

Slecht.

Sterk debuut van de gebroeders Coen. Hier begon de carriere die nog steeds prachtig en boeiend te noemen is. Deze film is eigenaardig origineel maar bovenal goed.

Verhaaltechnische vork.

Enigszins voorspelbaar misdaaddrama dat vooral gered wordt door de aanwezigheid van een sterke cast. Bijster origineel is het allemaal niet, maar e.e.a. weet gelukkig voldoende te vermaken. Er wordt verhaaltechnisch gezien teveel hooi op de vork genomen, hetgeen resulteert in afleidende plotjes. Tegen het einde zakt de film nog verder in. Gelukkig is het eindresultaat onderhoudend genoeg voor een prettige kijkervaring, maar veel houdt het niet over. Matthias Schoenaerts begint hier overigens geslaagd aan zijn overzeese, internationale carrière. Ook voor Guillaume Canet is dit het eventuele begin van een regisseursloopbaan buiten Europa.

Goed.

Bolletjesbloed.

Het zal de comicliefhebbers al lang duidelijk zijn: met de verfilming van Blood: The Last Vampire is de mangareeks geen eer aan gedaan. Men heeft getracht de stripboekstijl in beeld te brengen, maar is slechts deels geslaagd. Wat vooral opvalt is het slappe script, de armetierige acteerprestaties en het vreselijke CGI-bloed, dat in bolletjesvorm ten overvloede door het beeld spat. Dusdanig vaak en soms zelfs spontaan. Het wekt enkel irritaties op, evenals die bij het vroegtijdig ejaculerende eindgevecht niet meer zijn te onderdrukken. Slappe hap dus.

Matig.

Vlakke Vin.

Hoe komt het dat Bloodshot zo weinig genietbaar is? Er zit namelijk voldoende actie in. Maar als een comic per se verfilmd moet worden, doe het dan graag wat netter en origineler. Nu is de cameravoering lelijk en rommelig en geeft dit in combinatie met de actie op het scherm een onrustige indruk.

De continu boos kijkende Vin Diesel weet weinig verschil te maken en de rest van de cast evenmin. Enkel Guy Pierce blijft even hangen, maar ook hij zit gevangen in een veel te vlakke film. Best jammer, want het start veelbelovend als Toby Kebbell begint te dansen op The Talking Heads. Mr. Blonde is er niets bij.

Als vervolgens ook nog een dubbele bodem wordt gepresenteerd begint de hoop te groeien. Wanneer hierna de film zich blijft herhalen en alle clichés schaamteloos uit de kast worden getrokken zonder ook maar een greintje creativiteit, zakt de hoop als een plumpudding in elkaar. Helaas terecht, zo blijkt.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Gekke Gibb.

Voorzien van werkelijk tenenkrommend slecht acteerwerk, blijkt het belachelijke verhaaltje vooral een uiterst gammel kapstokje te zijn voor het grote vechtsporttoernooi waaraan Van Damme meedoet. De bij Cannon behorende bloedspetters maakten indruk destijds, maar tegenwoordig zien de gevechten er vooral heel erg nep uit. Gelukkig bevat de film ook nog wat aardig gespar en de schmierende schurk Bolo, een verdwaald aandoende jonge Whitaker plus de gekke Gibb maken een hedendaagse kijkbeurt nog net te doen.

Twee bloedspetters.

Vrij voorspelbaar.

Deze thriller over twee jongens die zich opgeven voor een medisch experiment kent een inrigerend begin, alsmede een spannende eerste helft. Tijdens het eerste gedeelte is namelijk nog van alles mogelijk en zegeviert het mysterie. De opbouw is tot dan toe vrij aardig, al is de irritante Rik Young die piraat Johnny Depp imiteert een behoorlijke voorbode op nog meer wisselvalligheid.

De tweede helft daarentegen wordt de film telkens meer clichématig en ontspoort het verhaal. Uiteindelijk vliegt de film vrij voorspelbaar uit de bocht en wordt er nog een poging gedaan om er een leuk einde aan te draaien middels de bijrollende Eric Roberts, die rijkelijk laat op de proppen komt. Het eindresultaat is een onderhoudende, maar nogal standaard flick die zijn potentie niet benut.

Doorsnee.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Herziene horror.

Herzien kan soms geen kwaad, want waar ik in de jaren ’80 dit horrorwerkje op de magnetische band al snel verfoeide, blijk ik er heden ten dage een behoorlijk andere mening op na te houden. Dat dit griezelwerkje omtrent het altijd dankbare onderwerp van moordende kinderen is gerijpt valt niet te ontkennen. Het stel maniakale mini-mensjes dat de naaste familie en omgeving het leven zuur maakt, acteert aardig en weet soms zelfs het bloed onder de nagels weg te trekken. Twee behoorlijk gemakkelijke en vooral ridicule wendingen tegen het einde drukken de pret een beetje, maar zelfs zonder gore weet deze film de horrorliefhebbers te boeien en kent de film een aantal spannende scènes.

Redelijk.

Goede en eigentijdse versie van Blow Up. Wederom een goede DePalma met een tevens goede Travolta. Spannend mysterie met een enge sfeer. Goed.

Vermakelijke musical met een opvallend komische en zichtbaar plezier hebbende Elvis. Mierzoet en onopvallend maar toendertijd een blockbuster. De liedjes in deze bovengemiddelde film zijn goed.

Standaard gangstaflick.

Typische 'rise and fall' omtrent een viertal ghettoboys. Met name de 'rise' met kindacteurs kent slechte acteerprestaties, al zijn de volwassenen niet veel beter. Ook de dialogen zijn veelal beneden niveau.

Het verhaaltje hangt van voorspelbaarheid aan elkaar en is doorspekt met een niet al te sterke hiphop-score. Een en ander oogt als een goedkope TV-film en duurt eigenlijk te lang.

Doorsnee.

Matige romantische film met als enige reden om te kijken: de mooie locaties. Benedengemiddeld.

Bebaarde boef.

Nogal voorspelbare misdaadthriller met Jamie Lee Curtis, die enigszins gered wordt door een schmierende Ron Silver, als bebaarde boef in wording. Erg veel hout snijdt het niet en de spanning is ver te zoeken, maar de acteurs doen hun best en het psychologische kat-en-muis-spelletje weet aardig te vermaken.

Redelijk.

Gemiddelde actiefilm met Scheider in de hoofdrol. Niets nieuws onder de zon inmiddels maar toendertijd toch nog een behoorlijk commercieel succes. De TV-serie was leuker.

Zinderende, originele thriller van Lynch met een aantal beangstigende momenten. Hopper is geniaal. Zéér goed.

Voorspelbare voorlichting.

Bluebird steekt niet uit boven de lange rij voorlichting- en Maatschappijleer-filmpjes. Toch zal deze film niet snel het klaslokaal halen omdat menig leraar de uiteindelijke boodschap vast niet zal willen uitdragen. Al kan men zich afvragen of dit überhaupt een boodschap was of een gemakkelijke uitdraaier.

Niet slecht en best aardig geacteerd, doch een beetje in dezelfde vijver piesend als het Belgische 'Ben X'. Helaas is het ondanks het degelijke filmwerk, m.u.v een zeer lichte dosis ontroering, vooral saaiheid en een voorspelbaar script wat de boventoon voert. Deze laatstgenoemde film is zowel inhoudelijk als cinematografisch gezien een stuk beter en interessanter.

Doorsnee.

Deze hehalingsoefening is enorm matig en wordt enigzins gered door de sterke liedjes. Hoe Landis dit gedrocht zo heeft kunnen maken blijft een raadsel. Mist alles wat het origineel wel heeft. Gemiste kans.

Komische musical met een grootse muzikale cast. Regelrecht uit Saturday Night Life zet dit schitterende duo de toon in een coole aktiefilm vol prachtige songs. Goed. Het verschrikkelijke vervolg, zonder de helaas te vroeg overleden Belushi, direct overslaan.

Boot met bullshit.

De film is zo onevenwichtig als de boot zelf en weet amper koers te bepalen. Zo worden we heen en weer geslingerd tussen drama en humor, of op zijn minst een mislukte combi daarvan. Het drama-gedeelte is misplaatst en weet amper binnen te dringen.

De humor moet je liggen, maar is vooral erg voorspelbaar en kinderachtig. Ik heb hier niet vaker dan drie keer om kunnen lachen i.i.g., maar goed..

De acteurs hebben zichtbaar lol en dat zou de enige reden kunnen zijn om de film geheel uit te zitten. De soundtrack is trouwens ook nog wel de moeite waard. Om het verhaal hoef je het niet te doen. De acteurs zijn op dreef en Hoffman is uiteraard boeiend. Maar nogmaals, het script is er eentje dat flauw is en zwalkt. De één zal het sterk noemen, ik noem het zwak.

Matig.

Bijzondere bio.

Niet zozeer omdat het de enige zou zijn, maar wel vanwege het feit dat Marley grotendeels laidback is tijdens de interviews. Met name wanneer hij de moordaanslag op zijn leven rustig uit de doeken doet. Hij zong er al over. 'It's the ones who set them up!'

De muzikale onderbrekingen zijn, met uitzondering van 'The Old Grey Whistle Test', vaak uniek qua beeldmateriaal en van uitmuntend niveau. De boodschap van de muziek is tegenwoordig nog steeds bijna ongeëvenaard. Sowieso was Robert Nesta een van 's werelds beste tekstschrijvers.

Vraag is: 'Welke docu rondom Marley is het beste? Is het deze of misschien wel 'Time Will Tell'? Waarschijnlijk is het Rebel Music, al zijn die andere twee dus ook uitstekend.

Zeer goed.

Dwarse denksporter.

Deze documentaire over de, naar alle waarschijnlijkheid, beste schaker ter wereld is grotendeels een dramatische thriller. Althans, voor diegenen die het verhaal van Bobby Fischer en zijn excentrieke verschijnen binnen de schaaksport en daarbuiten nog niet kennen. Na een korte intro over de jeugd van de dwarse denksporter beginnen de filmmakers aan het misschien wel spannendste hoofdstuk uit de schaakgeschiedenis: het wereldkampioenschap van 1972.

Het toernooi in Reykjavik en het aldaar steeds duidelijker wordende ziektebeeld van de grootmeester vormen niet voor niets het leeuwendeel van deze documentaire. Het is niet alleen het hoogtepunt uit Fischers carrière, maar ook dat van de film. De suspense sijpelt vanzelf door het scherm wanneer de geniale schaker openlijk twijfelt of hij wel moet deelnemen aan de wedstrijd tegen regerend wereldkampioen Boris Spasski, in wat zelfs voor aanvang al de schaakmatch van de eeuw was.

De beginjaren en het tragische einde krijgen minder speelduur in dit fascinerende portret van Fischer. Het goed bij elkaar gescharrelde beeldmateriaal benadrukt wel dat zijn grootste wedstrijd helaas die tegen zichzelf was, en stemt daardoor verdrietig. De schokkende beelden bevestigen maar weer eens dat de grens tussen geniaal en gek flinterdun is. Hoe triest ook, het levert een intrigerende film op. Eentje die menig kijker met een bittere smaak in de mond achterlaat. Schaakliefhebber of niet.

Zeer goed.

Met dank aan MVSP voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.