Bluebird (2004)

Oprecht ogende televisiefilm met een duidelijke boodschap en een opmerkelijke, zelfverzekerde rol van Elske Rotteveel, die het bij gebrek aan tekst vooral moet hebben van haar lichaamstaal. De scènes in het zwembad zijn aardige spanningsbrekers, al hield ik mijn adem wel in —mede vanwege de context— toen zij aan de hoogste duikplan ging hangen. De laatste scène op school is een beetje een afknapper, maar verder heel erg goed gedaan.

Bluebird is vooral interessant geworden door het overduidelijke talent van Elske Rotteveel, je voelde helemaal met haar personage mee en dat zelfs zonder al te veel dialoog. De scènes hadden vaak een fade out, waardoor het soms meer voelde als losse opzichzelfstaande fragmenten als dat het als 1 geheel overkwam. Dit was een klein beetje jammer, maar tegelijkertijd bleven het grootst van de scènes wel op een fijn niveau steken en was dit toch wel een erg fijn tussendoortje. Het verhaaltje heeft op zichzelf niet zo heel veel om het lijf, maar weet een sterke indruk achter te laten. 3,5*

Ik vind Elske Rotteveel erg goed en overtuigend spelen. Het verhaal is makkelijk te volgen. Niet bijzonder indrukwekkend, wat mij betreft, maar ik vind het wel een mooie film en bovendien leerzaam voor kinderen. Pesten is stom! Een 7. 3,5*