Blue Velvet (1986)

Bijna vloekend zat ik voor mijn grote brede TV scherm toen de eerste beelden werden getoond. "Nee toch," dit kon niet waar zijn. Heilig schennis. De Belgische zender had het beeldformaat gegoten in het vooroorlogse 4:3. De potsierlijke zwarte balken links en rechts ontnamen me bijna alle kijklust, maar de gedachte dat je een Lynch-film nooit mag missen overwon. Uiteraard is BV onderdeel van mijn collectie, maar aan een verslaving valt niet te ontsnappen. Als Lynch op het menu staat, zal er koffie worden gedronken, tot de laatste teug. Meteen viel die tuinslang op, die zowel in The Straight Story als in Mulholland Dr als een estafettestokje wordt doorgegeven binnen het waanzinnige totaal werk. Nee, dan die keurige Jeffrey Beaumont met 't bovenste knoopje dicht. Beaumont, een naam die weer in Twin Peaks is terug te vinden, evenals de "Convenient Store." Afijn, teveel om op te noemen, en aan 't eind van de rit toch weer die vraag, waar INLAND EMPIRE zo'n beetje mee begint: "Is there a murder in your film?" Fantasie, werkelijkheid, het binnenste buiten, schemergebieden versus klinkklare helderheid, zelfs Heineken spoelt het alarm naar het riool. Laura Dern als Sandy, wat was ze jong zeg, de ex van Lynch mooi kwetsbaar en poedeltje naakt. Goed en kwaad, liefde tegenover angst en ... macht, kortom de hele santenkraam raakt overhoop en met die seks loopt 't al helemaal uit de klauwen. Maar dan die vogeltjes, tjonge jonge, kom op nou, wat een nep. Dus, meesterlijk en zo gauw de sterren gunstig staan: weer kijken, want ik denk dat ik weet dat ik geloof dat het toch allemaal niet zo simpel is: misschien is Jeffrey hartstikke dood en bereikt ie zijn hemel waar "Everything is nice," net als die gozer met z'n slangenleren jasje in Wild At Heart. Tja, je weet 't niet hè, want elke Lynch eindigt toch met de dood, niet waar?

Geweldige en (voor die tijd) vooruitstrevende neo-noir van Lynch. Mijn aandacht had hij volledig. Nauwelijks iets op aan te merken van de eerste tot de laatste minuut. Op zich een vrij banaal misdaadverhaal maar de sfeer, macaber, sensueel en vol lonkend gevaar, doorspekt met symbolisme, is werkelijk enorm. Hier wordt je diep in meegezogen. Beaumont is aangetrokken door risico en voert op eigen houtje een onderzoek naar een mensenoor die hij vond, bijgestaan door de lieflijke Sandy (Dern). De scènes met Dennis Hopper als Frank Booth zijn om van te smullen. Wat een gestoorde gek man. Ergens is het niet logisch dat Beaumont zijn gijzeling overleeft maar goed, we nemen het er maar bij. Rossellini vond ik ook minder; ze was toen de vrouw van Lynch en hij zag er op artistiek vlak zijn muze in, maar echt een aantrekkelijke femme fatale vond ik haar niet. Blue Velvet is ook wat mij betreft warm aanbevolen.