Opinions

Bruckheimer meets Disney.

Maar veel meer dan een standaard kinderfilm voor < 12 jaar is het niet geworden.

Keurige CGI en de hamstertjes zien er aardig uit. Maar de humor, evenals het zanderige verhaaltje zijn niet sterk. Na een leuke Bondesque start trekt men al snel vele clichés uit den kast, en zakt het verhaaltje in.

De beoogde doelgroep zal weinig teleurgesteld zijn. Toch had hier veel meer ingezeten.

De BluRay is qua beeldkwaliteit overigens uitstekend.

Doorsnee.

Bovengemiddelde Elvis-film die het met name moet hebben van de liedjes. Deze zijn erg sterk. Ook Prowse trekt het allemaal net dat kleine beetje omhoog. Legendarisch is uiteraard de poppenkast scene. Voor de fans is deze film een uit de Elvis top 10.

Knokpartijen & kogelregens.

Het vervolg op de actie-hit uit 2009 gaat nog een tandje verder qua spektakel. De film zit helemaal volgepakt met explosies, knokpartijen en kogelregens. En dan nog een beetje meer. De grijze massa hoeft dus geen overuren te draaien. Alhoewel. Met het 3D-brilletje op de neus heb je toch regelmatig het gevoel dat je even weg moet duiken voor al dat geweld. De derde dimensie doet hier namelijk nog even een extra schepje bovenop de kijkbelevenis.

Het Bondesque plot is vrij standaard, maar de aanwezigheid van The Rock, Tatum en Willis zorgt voor wat geinige onderonsjes. De rest van de cast maakt minder indruk, op Pryce na. Sowieso is het fijn dat de film niet al te serieus van toon wordt, het zou niet passen. Toch wordt de humor tegen het einde iets dunner gezaaid, ondanks het over-de-top-gehalte, en is na anderhalf uur de koek ook wel weer op. Op naar deel drie, wat ongetwijfeld in het verschiet ligt.

De release van G.I. Joe: Retaliation in een Blu-Ray combopack is royaal. Zo bevat deze drie schijven met de 3D-Blu-Ray, de Blu-Ray met daarop een 'extended action cut' van 123 minuten en de DVD. Ook de extra's zijn talrijk: deleted scenes plus vier bonusspecials, alsmede de optie voor begeleidend commentaar van de regisseur tijdens de film. De geluidstrack is 7.1 True-HD. Vreemd genoeg is deze enkel aanwezig op de 2D-schijf, ondanks dat het menu op de 3D-schijf deze optie ook vermeldt.

Goed.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke popcorn.

Maar geen hoogvlieger o.i.d. Het moge duidelijk zijn.

Toch is deze hysterische achtbaanrit vol CGI redelijk op smaak. De schmierende cast ten spijt.

De zoveelste actiehelden-film met cliché-verhaal. Maar deze pulp kent een prima tempo en hapt prettig weg. De actie-scenès zijn menigmaal leuk.

Een nipte goed.

Zoet pareltje.

Mierzoet dat wel. Erg leuke animatie voor de kiddo's en een ieder die tekenfilms kan waarderen. Een lief en origineel verhaaltje rondom het mensvisje Ponyo. Heb gelukkig het origineel mogen aanschouwen en weet dus niet of de gedubde versie bevalt.

Een klein feestje voor het oog.

Zeer goed.

Leuke SF-komedie/ persiflage met goede grappen, een boeiend verhaaltje en een puike cast. Goed.

Verdrietige verve.

Vanaf de eerste minuut wordt duidelijk dat Galveston geen vrolijke film gaat worden. Een huurmoordenaar met een serieus probleem schommelt continu tussen goed en kwaad. De eigenlijk altijd wel sterk acterende Ben Foster is die geplaagde ziel en Elle Fanning speelt met verve zijn verdrietige sidekick, in dit ietwat donkere misdaaddrama dat rustig voortkabbelt.

Na een actierijke opening waarin met name het originele camerawerk opvalt, begint een iets minder bijzondere roadtrip die enigszins voorspelbaar verloopt. Toch weten Foster en Fanning de aandacht van de kijker vast te houden. Hoe simpel het verhaal ook is en vervolgens verloopt, het duo blijft biologeren. Voeg daaraan een mooi gefilmd en spannend slotstuk toe, en een ontroerend einde maakt 't af.

***

Met dank aan Première TV Distribution voor het recensie-exemplaar.

Penibele politiek.

Het verhaal van Sarah Palin moet je kennen om het te kunnen geloven. Mocht je als kijker de Amerikaanse politiek niet goed hebben gevolgd en deze vicepresidentskandidate daardoor niet kennen, dan vermoed je tijdens de film al snel dat haar onkunde flink is aangedikt. En dat is het niet, zo blijkt. Des te schokkender. En des te mooiere cinema levert het verhaal van de beruchte politica op. Een vrouw die als plaatsvervanger voor presidentskandidaat McCain samen met hem de ongemakkelijke strijd moest opnemen tegen de gedoodverfde winnaar, Barack Obama. Dit gegeven levert een interessant en goed geacteerd politiek drama op vol penibele situaties.

Game Change is dan ook vooral een acteursfilm waarbij de vieze politieke spelletjes fijntjes worden blootgelegd en eens te meer duidelijk wordt hoe bot het er soms achter de schermen aan toe gaat. Machtsbeluste mensen maken keuzes die, zoals in dit geval bijna, desastreuze gevolgen kunnen hebben. In Amerika is men namelijk al wat langer bezig met onderbuikpolitiek bedrijven en beter op de hoogte van het effect van uiterlijk vertoon. De republikeinen speelden het spel echter smeriger en belachelijker dan ooit te voren en met Palin als vrouwelijk boegbeeld was verlies onvermijdbaar.

Woody Harrelson speelt de directe adviseur van Palin en McCain. Hij zet een schitterende rol neer als kaal geschoren gladjanus die alle touwtjes stevig in handen heeft. Ed Harris vertoont een griezelige gelijkenis met senator John McCain. Maar de echte eye-catcher is de ijzersterke Julianne Moore als Palin. Zij straalt kracht en onzekerheid tegelijk uit en doet haar team tot wanhoop drijven. Dankbaar wordt ze gepersifleerd in Saturday Night Life. De dialogen en ontwikkelingen rondom haar slecht gescreende invulling als McCains running mate zorgen voor verbaal vuurwerk in een prima film.

Zeer goed.

Met dank aan HBO voor het recensie-exemplaar.

Game Of Death was voornamelijk een commercieel succes. Er kwam immers na zijn dood toch nog een film. Er waren namelijk een aantal vechtscenes door Lee opgenomen vlak voor zijn dood. Bedoeld voor een andere film met de titel The Tower Of Death. Een project van Lee zelf. Zoals een ieder weet gingen Chow en Clouse er vandoor met dit materiaal en plakten en knipten wat af. Tenekrommend slecht zijn de scenes met de nep-Lee.

Het verhaal doet de ronde dat de vechtscenes met Lee zelf waarschijnlijk niet eens welke film dan ook hadden gehaald omdat hij ze niet goed genoed had bevonden. Legendarisch is het gevecht met Kareem Abdul.

Bijzonder spel.

Een spannende film van Fincher over zakenman Douglas die door zijn broer op een bijzonder spel wordt getrakteerd voor zijn verjaardag. Sfeervol en origineel, maar tegen het einde beginnen de plothiaten op te vallen en vliegt de film behoorlijk uit de bocht. Douglas draagt de film echter met verve door zijn eigen spel en er blijft continue suspense hangen.

Goed.

Troep.

Want niet alleen kent het voorspelbare en clichématige verhaal hiaten, het wordt ook nog eens uiterst slecht uitgevoerd.

Net als in 'Surrogates' wordt hier een leuk gegeven om zeep geholpen. Want op de actie-scènes na, valt hier weinig te genieten. En dat is jammer, want de cast is zeker niet de minste. Hall verdient i.i.g. beter, maar zijn southern accent helpt ook niet mee.

'I Got You Under My Skin' van Davis Jr. levert een leuke scene op, maar dat was het dan ook wel. Wat een meuk..

Slecht.

Gandhi’s geest.

Afgezien van het fantastische verhaal over de mythische Mahatma Gandhi, de Indiase held die zijn volk naar onafhankelijkheid leidde, is het Ben Kingsley die de kijker geboeid houdt tijdens dit drie uur lange epos. Je kunt je bijna niet voorstellen dat men in eerste instantie telkens een blanke hoofdrolspeler in gedachten had. Gelukkig zag Attenborough's zoon de jonge acteur al eens op het toneel de show stelen. Uiterst charismatisch vertolkt hij de titelrol en wordt daadwerkelijk Gandhi. Later zouden bekenden van de echte ster zijn filmvariant de ‘geest van Gandhi’ noemen. Van complimenten gesproken.

De film zou er met maar liefst 8 Oscars vandoor gaan. Toch kun je na zo’n 30 jaar best een paar kritische noten kraken. Bepaalde personages komen bijvoorbeeld minder goed uit de verf en tegen het einde had het verhaal iets meer uitleg verdiend. Maar een kniesoor die erover valt. Zoals de filmmakers al meldden aan het begin van de film ‘het is onmogelijk een man zijn verhaal in een film te vatten'. Toch is dit een van de meest boeiende filmbiografieën aller tijden geworden. Prachtig in beeld gebracht door de beroemde sir Richard Attenborough en voorzien van Ravi Shankars schitterende score.

***½

De digitale 4K restauratie kostte nogal wat moeite, gezien feit dat het originele negatief nogal beschadigd en vies was. Naast de krassen bleek ook nog eens dat chemicaliën de film hadden aangetast. De originele 70mm film kende eveneens een 6-track stereomix die werd opgeschaald naar een Dolby Atmos geluidstrack. Ook deze klassieker maakt deel uit van de Columbia Classics 4K Ultra HD Collection; een boxset met 6 belangrijke films, een boek en vele bonusdiscs.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Redelijk maar vaak overgewaardeerd avonturen drama met enorm budget. Wonderwel door Scorsese gemaakt met misschien wel in het achterhoofd een Oscar. Won veel prijzen maar geen enkele Oscar ondanks de 10 nominaties. Behoort tot het mindere werk van de doorgaans geniale regisseur.

Geen glorietijden.

Dat niet het onderste uit de kan is gehaald met deze gangsterfilm, is helder. De beroemde cast ten spijt, we hebben het allemaal eens eerder en vaak ook beter gezien. Hoe vaardig een en ander ook in elkaar is gestoken, dit doet terugverlangen naar de glorietijden van De Niro, Pesci en vele anderen. Toen dialogen nog echt bleven hangen en de verrassing de boventoon voerde, in plaats van de herkenning. Onvoldoende is het zeker niet maar memorabel evenmin. Een buil valt de kijker zich er evenmin aan, met dank aan een schmierende Penn en een coole Gosling.

Goed.

Tantoe wordt ook wel gebruikt i.p.v. kanker.

Straattaal of niet, de hiphopcommunity zal er niet van wakker liggen, mattie. Klinkt een stuk minder rof toch?

Maar no spang homies, ze lullen lekker lauw omdat het wicked is. Een rapper is per slot van rekening geen wanker, weet je? Vet vies zijn ze. De textvirtuozen in deze flick zijn wel een beetje wannabee al tonen ze noten. Of zou de regisseur wiri zijn en Yes-R en de Turk gewoon echte G's? De chickies zijn sowieso-sowieso sweeties, lekker voor tijdens de ippa.

Feit is dat de straattaal al snel begint te vermoeien, vooral omdat het grotendeels herhaling betreft. De acteerprestaties zijn allesbehalve chil, zelfs wanneer je appa bent. En het is niet zo dat ik het gehele plot wil bokken, want ik gun een ieder zijn casflow, derie of vet.

Voor een komedie kent de film te flauwe fatoes en dat is fucked-up, bradda. Beter ga je ballen met je hootchie. De vele raps zijn nogal jaffu, zonder iemand te dissen of te nacken. Ik zweer je pappie, e.e.a. is net iets te vaag ondanks de vaart. Wackalou zahbie.

Ik ben uitjes..

Bijzonder.

Want aan het einde van de documentaire ben je ongeveer net zo ver als aan het begin. De makers registreren slechts. En ze doen dat soms wat eenzijdig.

Kende het verhaal niet en moet zeggen dat de info in eerste instantie weinig verhelderend was. Dan heb ik het over de info door de filmmakers gegeven. Ook slecht trouwens zo'n spelfout in de allereerste frame: vactation. Ahum... Dit belooft weinig goeds.

Het tegendeel is gelukkig waar. Want ondanks de idiote spelfout en de summiere info, word je als kijker al snel opgezogen in het verhaal. Of beter gezegd, de gebeurtenissen.

Hoogtepunt is het stiekeme gefluister over een afkoopsom betalen aan de Indonesische rechters. Dieptepunt is 'The Aftermath' waar weinig bijzonders mee wordt gedaan. Feit is dat als je goed oplet, je Schapelle misschien wel op één leugentje kunt betrappen. "Do you know any people that grow marihuana?" In schril contrast staat namelijk de vriend van papa, die vertelt dat Schapelle wel eens op bezoek kwam. U weet wel, die vriend die zijn eigen thuisteelt had i.v.m. zijn blow-verslaving. Op zijn minst opmerkelijk.

E.e.a. geeft al aan dat de docu mij intrigeerde. Had liever andere keuzes gezien bij de makers op sommige momenten, maar dit is absoluut een voldoende waard.

Goed.

Saaie Skarsgård.

Ondanks dat het acteerkanon uit Scandinavië een puike rol speelt, begint zijn personage na verloop van tijd vanzelf te vervelen. Dat zit hem mede in de iets te laf bewandelde verhaallijntjes, die nergens echt absurdistisch danwel hilarisch komisch zijn. Een Van Warmerdam wordt hier met node gemist.

Redelijk.

Originele romcom.

In het land der romantische komedies is het net als bij vrijwel elk ander genre. Zelden zit er iets bijzonders tussen. Gelukkig weet deze film een verschil te maken. Het script is erg leuk en origineel.

De droge humor, het drama en de uitstekende cast zitten in een bijzonder balans. Hetgeen resulteert is een erg fijne film waarvan je enkele clichés, waaronder het mierzoete einde, graag vergeeft. Het prettige kijkgeheel is ook fijn voor de oren. De soundtrack is namelijk fenomenaal.

Geweldig.

Formulewerk.

En als dan de animatie ook nog eens karig blijkt, alsmede het acteerwerk. Tsja, dan houd je i.d.d. een gemiddeld kinderfilmpje over.

Vol flauwe grapjes en voorspelbaar verhaaltje kabbelt e.e.a. rustig voort naar het einde. Maar plezierig zal de zit alleen zijn voor de allerkleinsten.

Doorsnee.

Donkere docu.

Is het dusdanig ernstig gesteld met het Arabisch-Israëlisch conflict dat het echt nooit meer goed komt? Je hoeft geen doemdenker te zijn om deze vraag te stellen. Ook de 'talking heads' van de Israëlische veiligheidsdienst Shin Bet klinken allesbehalve hoopvol. En zij kunnen het weten. Zij zijn verantwoordelijk voor vele dodelijke represailles en pogingen tot het herstellen van de binnenlandse veiligheid. De mannen die in deze docu aan het woord komen zijn niet eerder geïnterviewd. Maar ze zien de noodzaak schijnbaar wel. Hun boodschap is helder: praat met de Palestijnen.

Het Arabische volk in de omringende landen haat Israël. Een niet echt moeilijk te begrijpen gedachtegang na een bloederige geschiedenis, maar de haat is terecht wederzijds. Het land is verdeeld in twee kampen. De scheiding is zo ernstig dat nadat de premier werd vermoord het land terechtkwam in een geweldspiraal die niet te beëindigen lijkt te zijn. Hoeveel precisiebommen er ook bestaan. Er zal altijd een zelfmoordaanslag op onschuldige burgers blijven volgen. Men weet al jaren niet meer wie er eigenlijk is begonnen. De haat is al dusdanig uitgezaaid dat de overlevingskansen tot nul zijn gereduceerd.

Maar, zoals altijd, is er hoop. Niet echt serieus van omvang en als je de mannen van de Shin Bet hoort praten niet veel meer dan een glimp daar op, maar toch. Er is hoop. En dat is goed nieuws. Laten we het zo maar zien. Al is het vooral de uitzichtloosheid die wordt tentoongespreid door deze donkere interviews en gesprekken. Want er wordt geëxecuteerd en er worden onschuldige burgers gestraft. Continu. Een van de mannen laat merken dat hij woord 'nazi's' niet wil uitspreken, maar dat wel is waar hij aan denkt als hij 'zijn' bezetters probeert te duiden. Het heilige land wordt verscheurd door een gebed zonder einde.

Regisseur Dror Moreh levert een puik stuk cinema af waarbij de onthullende gesprekken worden afgewisseld met archiefbeelden. Het oude nieuws is op digitale wijze bewerkt waardoor het modern aanvoelt en de neutrale kijker nog dieper de put in trekt. De filmmaker durft door te vragen en zelfs kritische noten te kraken bij belangrijke omslagpunten in de geschiedenis van deze gruwelijke oorlog. Omslagpunten waarbij de voormalige hoofden van de veiligheidsdienst nauw betrokken waren. Praten. Al lijkt dat een zwaktebod. De boodschap is helder. Nu nog iemand die luistert.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Onvolwassen onderhoudend.

Een onderhoudende avonturenfilm die nogal wat pit en eigenheid ontbeert. Voorspelbaarheid troef dus, maar toch doet de film sympathiek aan. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een spannend avontuur maar het neigt allemaal net iets teveel naar een kinderfilm qua uitvoering, waardoor volwassenen zich er wat minder aan kunnen laven. De natuurbeelden zijn prachtig.

Redelijk.

Prima SF met een onheilspellend sfeertje en puike acterprestaties. Het verhaal is onderhoudend maar niet overal even sterk. Desondanks de moeite waard. Goed.

Niet zo'n heel best Eastwoodfilmpje. Voorspelbaarheid troef en geenszins een hoogvlieger in zijn brede ouvre. Enigszins onderhoudend maar ook vaak matig. De verplichte rol van Locke is er wederom een die je moet kunnen trekken. Gemiddeld.

Onderbelicht.

Een interessante maar ook weinig onthullende documentaire over de beroemdste fotograaf van Nederland: Anton Corbijn. Interessant omdat een domineeszoon uit Strijen doorgaans niets van doen heeft met de seks, drugs & rock en roll van Depeche Mode, U2 en Metallica. Corbijn ook niet, zo komt uit deze docu naar voren. Hij fotografeert slechts, maar over het eventuele doorzakken met David Bowie komen wij niets te weten. Dat deze rustig uitgebalanceerde man verantwoordelijk is voor de video van Nirvana's grootste hit lijkt bijna ondenkbaar. Of juist niet. Er wordt echter ook niet onthuld dat Corbijn juist vanwege dit saaie Piet-imago overal binnenkomt.

En dat is een gemiste kans, want Corbijn raakte nota bene bekend door de samenwerking met Herman Brood. Ook geen jongen van de fruit en groenten. Deze te vroeg overleden rockheld en kunstenaar heeft overigens wel wat goede woordjes over voor zijn plaatjes schietende vakbroeder. Maar ook hier worden we niet veel wijzer van. Corbijn's vader komt wel even aan het woord, maar ook dit levert summiere informatie op. Iets over een ongelukkige jeugd, maar de filmmakers richten zich schijnbaar niet op het verleden. Er wordt in elk geval niet doorgevraagd.

Brian Eno pijpt bijna zijn lipstick op commando van Corbijn, Bono zit letterlijk bij hem op schoot en Lars Ulrich drukt de fotograaf wel erg lang tegen zich aan. Maar uit dit filmdocument worden we zelfs niets wijzer over de seksuele voorkeur van Corbijn. Niet dat die er veel toe doet, maar een portret van een fotograaf die tussen het fotograferen door even naast de net door hem geschoten halfnaakte stripper gaat liggen, kent ongetwijfeld en niet voor niets een donkerder kant. Eentje waarmee hij popsterren als gewone mensen kon laten zien en ze vaak dat duistere randje meegaf. Deze kant blijft echter geheel onderbelicht en dus had hier veel meer ingezeten. Zo een icoon, met als core-business portretteren, had in ieder geval zelf een completer portret verdiend.

Redelijk.

De DVD van Homescreen kent geen extra's, heeft ratio 4:3 en is voorzien van stereo-audio. Het grafisch ontwerp ziet er overigens prachtig uit.: een witte DVD in een witte kartonnen hoes.

Met dank aan Cinemien voor het recensie-exemplaar.

Ketencontinuïteit.

Het geheim van de Hema is natuurlijk niet enkel de rookworst, maar vooral de naamsbekendheid en het daar aan gelieerde vertrouwen of de goedkope producten. Het is een inventief beleid dat de succesformule nauwlettend in de gaten houdt en de continuïteit van de keten bewaakt. Dat dit nog best wat voeten in de aarde heeft komt tot licht in deze interessante documentaire, waarbij grote financiële belangen regelmatig botsen maar soberheid en fatsoen hoogtij vieren.

Goed.

De Ongelukkige Kijker.

Het boek zal vast hilarisch zijn, of in ieder geval de tranen doen tuiten. Film is in elk geval een ander medium, al worden de twee soms met elkaar verbonden. Net als hier.

Wat hier had kunnen en misschien wel had moeten zijn, was gitzwarte humor. Het werd echter grijs. Niet eens wit dus. En dat is jammer, want na een sterke openingsscène vervalt de film al snel in allerlei clichés waarbij de kijker zich continu kan afvragen welke emotie er moet worden aangesproken. Het vleesch noch visch-gehalte is namelijk erg hoog.

Twee.

Vastgeroeste filmliefhebbers.

Helemaal standaard is Gemini Man niet geworden, maar het houdt weinig over. Qua actie zit er een noemenswaardige achtervolging in die spectaculair in beeld wordt gebracht. Alle overige actie hebben we al eens eerder en regelmatig beter gezien. En dus is de hoop gevestigd op het kloon-verhaaltje, dat als los zand door de film lijkt gestrooid. Tevergeefs. Elke vorm van inhoud ontbreekt, al kijkt Clive Owen nog zo moeilijk.

Nu is diepgang ook niet iets wat je per se nodig hebt in een actiefilm, maar de pogingen worden hier wel gedaan en zijn vaak tenenkrommend. Niet in de laatste plaats omdat de eerste keer dat de jonge variant van Smith in close-up verschijnt, je het idee hebt naar een animatiefilm te zitten kijken. Zo ook in de allerlaatste scènes. De bewegingen zijn onnatuurlijk en de gezichtsuitdrukkingen verschrikkelijk nep.

Tussen deze 2 dieptepunten door valt het qua animaties verder wel mee en lijkt men een ander proces te gebruiken om Junior realistisch in beeld te brengen. Iets beter geslaagd, maar bij tijd en wijle heb je toch het idee - met name tijdens een langdurige vechtscène - naar een game te zitten kijken. Iets soortgelijks gebeurt tijdens een eindgevecht waarin we plotseling in de zoveelste Marvel zijn beland.

De UHD bevat iets nieuws: (semi-)HFR. De film wordt namelijk in 60 fps vertoond. In de bioscoop werd dit al eens eerder gedaan, maar op een 4K-disc nog niet. Eigenlijk is het nog steeds niet hoe de filmmaker het bedoelde, want het origineel werd met 120 fps gedraaid. Zulke tv's bestaan echter (nog) niet. Het is een indicatie van welke kant we opgaan. Al zullen veel vastgeroeste filmliefhebbers dit verfoeien want van hen mag het er vooral niet te realistisch uitzien allemaal. Uit angst voor het zogenaamde soap-opera-effect.

Afgezien van het technische aspect van de verhoogde framerate, dat voor een vloeiender beeld zorgt (iets wat je ook standaard kunt tweaken met een beetje fatsoenlijk thuistoestel en wat lef) en het digitale verjongingsproces - dat nog steeds in de kinderschoenen staat - valt er hier weinig te beleven. De film is soms zelfs een beetje saai vanwege de hoge mate van voorspelbaarheid en het lachwekkende script. Popcorn verplicht dus en vooral nergens over nadenken.

**½

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Geweldige George.

Harrison was misschien wel de meest vernieuwende Beatle. Hoe het ook zij, hij biedt genoeg materiaal voor een documentaire met extra lange speelduur. De tijd vliegt voorbij en dat spreekt in het voordeel van Scorsese, die met liefde dit project heeft vervaardigd. De muziek van de Beatles en Harrison zijn sowieso tijdloos en doen de kijker, hoe nuchter ook, in hogere sferen verkeren. Net als de religieuze Beatle zelf, die vaak high was tijdens zijn spirituele zoektocht. Ondanks dat men nauwelijks Harrison’s mindere kanten belicht en, vreemd genoeg, zijn comeback in 1987 – met maar liefst twee grote hits – weglaat, blijft dit een zeer sterk en boeiend document dat een mustsee zal zijn voor elke Beatles-liefhebber.

Geweldig.

Rauw relaas.

Deze documentaire van Robert Oey doet de tenen krom trekken in de schoenen. Soms krijg je namelijk het gevoel dat je ongepast aanwezig bent tijdens de rouwverwerking van door verdriet verscheurde mensen. Dit is kippenvel zoals je het liever niet hebt. In combinatie met een hoge dosis ellende zorgt het vanzelf voor tranen. Al ben je nog zo’n grote vent. De openingsscène alleen al is niet alleen ongelooflijk mooi, maar werkelijk hartverscheurend. Een gekmakend begin.

En dat is lading dekkend voor wat er volgt: anderhalf uur gecontroleerde ellende die ontstaan is door de onvermijdelijke gevolgen van de gekte in Afghanistan. De oorlog die daar woedt wordt onder anderen uitgevochten door Nederlandse militairen. En waar wapens zijn vallen doden. Soms door eigen vuur. Omdat protocollen aan laarzen worden gelapt. Of expres omdat men zelf dood wil. Maar uiteraard is er een vijand die af en toe ook weet terug te slaan. Een vijand die de gekte voedt.

Een van de soldaten laat door zijn rauwe relaas blijken dat niemand echt weet om te gaan met de dood. Of beter nog, ieder op zijn eigen manier een poging doet. De camera registreert griezelig nauwkeurig de pijn die woekert na het sneuvelen. De overlevenden, vrienden en familieleden vertwijfelend achterlatend. Dusdanig dat hele gezinnen uit elkaar vallen. Dusdanig dat mensen in psychoses belanden. Van gekte gesproken.

Gesneuveld is een wonderschoon geschoten portret dat de kijker doet twijfelen aan zijn eigen verstand. Alsof je een hypocriete hufter bent, die de oorlog bewust aan zich voorbij laat gaan. Gewoon, om niet gek te worden. Maar of dat nu door zelfbescherming komt of door een politieke mening, er zal geen mens minder door sterven. Was het maar zo, dan zou een ieder zich niet meer laten afstompen door het journaal. Deze film schudt weer wakker. En dat is allesbehalve gek.

Geweldig.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Apatow blijft scoren.

Ook deze komedie kent namelijk voldoende hilarische momenten. Inclusief de bekende ingrediënten, zo plat als een dubbeltje. Ranzigheid alom dus, maar dan wel doorspekt met bizarre en leuke dialogen waarbij Brand en Hill erg op hun plaats zijn. Wat ook goed uitpakt is de catchy en lekker fout overgeproduceerde muziek.

Goed.