Opinions

Deze ouderwetse spektakelfilm in moderne jas kan nog minimaal een eeuw mee. Veel clichés en absoluut geschmier ten spijt blijft dit een uitstekend vermakelijke en onderhoudende zit. Zeer goed.

Viva VHS!

Want zo kom je nog eens iets verwerpelijks tegen. Gladiator Cop, met de Amerikaanse broeder van Christopher Lambert, kent nogal wat overeenkomsten met de succesvolle serie met de Franse actie-ster. Niet dat de Highlander-films zo geweldig zijn, maar vergeleken met dit broddelwerk aan slappe gevechten, zijn het bijna-meesterwerken. Ook het camera- en acteerwerk is hier beneden de maat. Om van het belachelijke verhaal nog maar te zwijgen.

Slecht.

Werkt laxerend.

Ondanks de aanwezigheid van Skarsgard hebben we aan 10 minuten genoeg om te ontdekken dat we in de verkeerde film zijn beland. Dit is echt een drol van een film. Alle cliché's op een stokje en de film komt er absoluut niet mee weg. E.e.a. hangt ook nog eens als los zand aan elkaar. Voorspelbaar zand, welteverstaan.

Neen, dit goofs-festijn ontspoort naar het einde telkens meer om je met een schuldgevoel achter te laten. Waarom heb ik deze film in vredesnaam afgekeken, ik had niet eens last van constipatie.

Slecht.

Halfje erbij na herzien. Dit is een meesterwerkje..

Belachelijk filmpje waarin geen enkel cliché geschuwd wordt. De combi van de twee hoofdrolspelers lijkt leuker op papier dan in werkelijkheid. Ook het acteerwerk is beneden de maat.

Jammer.

Overdreven onderhoudend.

Sony brengt deze maand de zogenaamde War Collection in 4K Ultra HD uit. Het betreft 4 films met het thema oorlog: Black Hawk Down (de wellicht beste van het viertal), The Patriot, Fury en Glory. Deze laatste is de oudste van het stel, om precies te zijn 30 jaar oud. De uit 1989 afkomstige oorlogsfilm is ondanks zijn klassiekerstatus misschien wel de minste uit de box. De beeld- en geluidskwaliteit (Atmos) zijn prima in orde, maar filminhoudelijk gezien vallen er kritische noten te kraken.

Dat een film uit de jaren 80 gedateerd aandoet, geeft niks. Maar het verhaal van het zwarte regiment ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog in de 19e eeuw lijkt hier wel erg gepolijst gebracht. Voorzien van een zwaar aangezette soundtrack en regelmatig schmierende acteurs, wordt het pijnlijke slavenverleden van de Verenigde Staten weer eens blootgelegd. Met een iets te aanwezige Denzel Washington en een in elke scène meer verblekende Matthew Broderick, die de hoofdrol heeft. Deze laatste blijkt volledig miscast te zijn.

Films die veel emoties oproepen en waarbij men van dik hout planken zaagt doen het zeer goed bij de Oscars, en toentertijd was dat niet veel anders. Dus won Glory drie van de felbegeerde beelden. Niet geheel onterecht, maar zo clichématig als alles wordt gebracht, inclusief het theatraal gewapper met de vlag, voelt heden ten dage eerder overdreven dan sterk of historisch verantwoord. De film weet nog steeds te onderhouden, maar is tegelijkertijd hard gebeten door de tand des tijds.

**½

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Deze misdaadfilm met Saxon brengt weinig nieuws onder de zon. Het verhaal is voorspelbaar en weet nog net te boeien. De soundtrack is onbedoeld hilarisch evenals sommige dialogen. Gemiddeld.

Verplichte dansjes.

Deze animatiefilm met tuinkabouters is eigenlijk alleen qua idee origineel. De film blinkt, ondanks de beroemde stemmencast, vooral uit in non-originaliteit en de bekende platgetreden paden. Inclusief een soundtrack die louter uit Elton John klassiekers bestaat, maar vaak alleen de mindere instrumentale versies van de softe poprocker kent. Alleen John en een adaptie door Furtado verveelt sowieso snel. De verplichte dansjes op het einde sluiten dit zoutloze standaardwerkje af.

Doorsnee.

Vreemd vaderfiguur.

Dat David Duchovny al sinds vele jaren bezig is compleet andere rollen aan te pakken sinds het typecastende X-Files moge helder zijn. Het personage dat hij hier neerzet, de vreemde Goatman, is wederom een geheel ander personage dan dat we ooit in de succestijd van de SF-serie hadden kunnen bevroeden. In deze uiterst geslaagde ‘indie’ is hij een wietrokende geitenmelker die de hoofdrolspeler, puik weggegeven door Graham Philips, voorziet van een vaderfiguur. En wat voor een. Hij maakt deze vermakelijke 'coming of age' extra genietbaar.

Door de ogen van zijn stiefzoon reist de kijker mee tijdens een alleraardigst avontuur vol goed gedoseerd drama en gortdroge humor. De volwassenen hebben vrijwel allen moeite met het tonen van de juiste emotie, hetgeen de kijker al snel over de schreef trekt. Alleen Duchovny kan nog op een ieders sympathie rekenen. Voorzien van een schitterende soundtrack doorspekt met zonnige reggae en rustend op een sterk script, dat eerder voor de continue grijns dan de bulderlach gaat. Gaat zien dit alternatieve werkje, want het verdient een grote schare fans.

Geweldig.

Met dank aan Koch Media voor het recensie-exemplaar.

Parodiepedofiel.

De Amerikaanse komiek Goldthwait vierde als acteur hoogtij in de jaren ’80 door zijn bijdrage aan de Police Academy reeks. De man met het vreemde stemgeluid timmert ook al lange tijd als regisseur aan de weg en oogde enig succes met zijn World’s Greatest Dad, waar hij ook al de donkere kant van humor opzocht. Met God Bless America levert hij een zwarte komedie af die naar meer doet smaken. Met in de hoofdrol Bill’s broer Joel Murray en een sterke tegenspeelster in de vorm van actrice Tara Lynn Barr is het hier genieten geblazen. Zij dragen het uitstekend verpakte verhaal dat de verfomfaaide waarden en normen van heden ten dage op heldere wijze aan de kaak stelt.

De film begint als een satirische aanklacht jegens de verarming van de televisie en diens geestdodende werking ervan op de maatschappij in het algemeen. De eerste helft is meesterlijk wat dat betreft en de tweede helft goed, maar uit een ander hout gesneden. Parodie maakt halverwege plaats voor een soort van Natural Born Killers vs. Falling Down in alternatief jasje. En daar is helemaal niets mis mee. Zeker niet als voorbeeld Ellen Paige nog even vanwege het jeuk opwekkende Juno door de mangel wordt gehaald en zelfs een pannenkoeken etende pedofiel acte de présence geeft. Het beeld dat van de maatschappij wordt geschetst is pijnlijk genoeg realistischer dan gedacht.

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Schitterend misdaaddrama dat inmiddels een klassieker is. Een aanrader. Duvall, Caan en Pacino spelen de sterren van de hemel. Meesterwerk.

Zeer goed vervolg op het bekende meesterwerk dat door vele cinefielen wordt gezien als het beste deel uit de trilogy. DeNiro spat van het doek evenals Pacino. Maar Duvall is echt groots. Een mustsee en meesterwerk.

Een mooi laatste deel van de trilogy maar de magie is enigzins verdwenen. Evengoed toch een goede film en een waardig sluitstuk van het maffia-epos. Met name Pacino is vanouds sterk. Goed.

Opgepompt en opgewarmd.

Deze monstermovie, die Godzilla eindelijk eens naar Amerika voert, werd dusdanig opgepompt tot blockbuster dat de film soms doet aanvoelen als één lange trailer. Met de actie zit het wel snor en zelfs de CGI is best nog wel aardig, maar de acteerprestaties en dialogen zijn vaak onbedoeld doldwaas. Het legt een komisch cultsausje over deze niet al te beste film heen, die dit rommeltje op zijn minst in de koelkast doet bewaren. En verdomd, eenmaal opnieuw opgewarmd smaakt dit best aardig.

Goed.

Hoopgevende helft.

Aardige hedendaagse versie van het Japanse monster, maar veel meer dan voorspelbaar formulewerk is het niet. De opbouw is erg leuk, maar als de eerste hoopgevende helft er op zit is hetgeen wat rest nogal tegenvallend. Rommelig ook. Memorabele scenes zitten er amper in en de lol van het over de top popcornspektakel dat de geflopte Amerikaanse versie uit 1998 kenmerkte, ontbreekt een beetje. Waar die film als één lange trailer aanvoelde, doet deze meer als een teaser aan waarbij het echte spektakel uitblijft. De 3D-factor voegt daarbij ook nog eens niets toe.

Redelijk.

Japanse Spiderman.

Deze lekkere actiefilm uit het verre Oosten kent een hoog CGI-gehalte, hetgeen de visuele flair ten goede komt. De held doet soms denken aan Spiderman en andere comic-helden, al kent deze film vooral een serieuze toon. Dit zit hem mede in het plot, wat de actie af en toe in de weg zit. Dit is echter verre van hinderlijk.

Zeer goed.

Herzien.

En dat viel gelukkig niet tegen.

Echt sterk valt de film ook niet te noemen. Want buiten de chemie tussen Steenburgen en Nicholson en een aantal spaarzame grappen houdt e.e.a. niet genoeg stand.

Ook het zijplotje met Lloyd en Belushi lijkt wat misplaatst. Het eerste uur is erg vermakelijk, maar de film had best korter gekund. Nicholson draagt de film.

Goed.

Fatale fallus.

Deze knotsgekke actiefilm doet het subgenre der J-sploitation eer aan. Blote vrouwen die als bazooka worden gebruikt (drie maal raden waar de loop zit), zeer veel bloed, bizarre personages en ga zo maar door. Alles gemarineerd in een komische saus, die de bloedfonteinen met veel plezier voorzien van de broodnodige knipoog. Soms resulteert dat in gegrinnik bij de kijker maar soms ook in schaterlachen, want de film gaat volledig over de top.

Het Bassie en Adrian-gehalte is erg hoog, maar des te makkelijker hapt deze cartooneske idioterie weg. De kettingrokende held verandert letterlijk in een levend wapen, nadat zijn arm tijdens een gevecht wordt afgerukt. Het wordt vervangen door een mitrailleur. Het blijkt geen overbodige luxe te zijn, want zijn vijand heeft zich een ‘fatale fallus’ laten aanmeten. Een verschrikkelijk kanon dat de genitaliën lijkt te vervangen. Mocht u nu nog de zuurpruim willen uithangen..

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Gouden greep.

Vermakelijke film waarvoor Matthew McConaughey nu eens niet zichzelf uithongerde, maar juist het omgekeerde effect beoogde. Het schijnt dat hij 20 kilo voor deze rol is aangekomen en dat is goed te zien. Ook zijn haardos onderging een metamorfose om zoveel mogelijk op de echte goudzoeker Kenny Wells te lijken. Een verhaal gebaseerd op waarheid dus, maar een kniesoor die daar op let. Gold is namelijk een makkelijk wegkijkend drama, dat zowaar een avontuurlijke vleug in de succesvolle blender mixt. Historisch onderbouwd of niet, leuk is het wel.

De reden echter waarom series tegenwoordig zo populair zijn heeft niet alleen met het gemak van Netflix te maken. Vaak blijkt dat men veel meer diepgang kan brengen in een uitgesmeerd verhaal, in plaats van in de afgemeten lengte van een speelfilm. Enigszins logisch. Hoe interessant en onderhoudend deze 'rise & fall' ook aan de kijker voorbij trekt - met dank aan de opgeblazen hoofdrolspeler, die er duidelijk zin in heeft - het blijft nogal oppervlakkig. Misschien is daarom het einde een beetje flauw. Gelukkig houdt het voorafgaande je voldoende in zijn greep.

***½

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Voorbode van familiefilms.

Eddie Murphy kon tijdens zijn hoogtijdagen bijna overal mee wegkomen en dus ook met deze ietwat mislukte avonturenfilm. De inmiddels gedateerde effecten en humor doen de film echter de das niet geheel om en de eighties sfeer smaakt nog steeds. Wat echter vooral opvalt zijn de schaamteloos gekopieerde successcènes uit 48 HRS. Zo komen de ‘walkmanmeezinger’ en de ‘badge bluff-scene’ gewoon gerecycled voorbij. Murphy’s aanstekelijke lachje wordt er verder niet veel minder van, maar het op de gehele familie gerichte ‘The Golden Child’ is alvast een voorbode van het later volledig inzakken van de ster zijn veelbelovende filmcarrière.

Redelijk.

Niet zo'n sterke fantasy.

Ondanks de aanwezigheid van de sterrencast, voegt deze film niets toe aan het genre. Daarnaast is de film, op de visuele schoonheid na, bij vlagen saai en overduidelijk gericht op een uitmelkserie als Potter of LOTR. De film voelt echter net zo plastic aan als Kidman's gezicht.

Prachtig sfeervolle en kleurrijke avonturenfilm omtrent het beroemde sprookjesfiguur. Geen meesterwerk maar nog steeds prettig en onderhoudend vermaak. Goed.

Brosnan's debuut.

En gelijk een leuk debuut. Dit is namelijk een aardige Bond met een aantal spectaculaire scenes. Brosnan brengt hoop na Dalton. Helaas was het ook zijn enige goede Bond. Met de prachtige Janssen.

Goed.

Misschien wel de meest legendarische Bond is een goede. Niet de beste, maar bevat wederom een hoop vermaak en sfeer om de kijker goed te blijven boeien. Met de schitterende Fröbe. Goed.

Enigszins spannende miniserie die destijds op Veronica werd uitgezonden. Bevat een aantal enge scenes en dito sfeer maar is inmiddels ietwat gedateerd. Redelijk

Enigszins origineel drama dat een realistisch ogend kijkje gunt in een maffia-gemeenschap. De acteerprestaties zijn vaak sterk, maar de vele zijplotjes zijn niet allemaal even boeiend. Ook is de film ietwat rommelig. Redelijk.

Bijrollende bekenden.

Amanda Seyfried kan deze standaard thriller niet redden met goede acteerprestaties of haar beeldschone uiterlijk. Wanneer haar zusje wordt ontvoerd is het maar de vraag of dat zo is en neemt de politie haar verhaal met nogal wat korreltjes zout. Het is dit gedeelte dat als eerste argwaan begint op te wekken, want de argumentatie waarmee men de kijker van uitleg voorziet over de afstandelijke houding jegens haar raakt kant noch wal. Je bent als toeschouwer geneigd hier nog enigszins in mee te gaan, maar hetgeen dat volgt is niet veel beter.

Ook de voorspelbaarheid begint zich gaandeweg te ontwikkelen, waardoor de spanning nauwelijks kans krijgt op te bouwen. Grootste troef is dat we als kijker een behoorlijke tijd in het ongewisse worden gelaten omtrent de ware gang van zaken. Alhoewel. Helaas ligt ook die er dik bovenop en komt de ‘ontknoping’ dan ook niet echt meer aan. Een gemiste kans. De bekenden in de bijrollen dragen ook weinig bij aan deze nogal clichématige thriller. Onderhoudend is een en ander wel, maar de film ontbeert te veel om goed te zijn. En dat is, zeker gezien de cast, erg jammer.

Doorsnee.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Dit prima debuut van Affleck is niet een meesterwerk maar bijzonder en enigszins origineel. Goed.

Behoorlijke draak die enigszins onderhoudend is alsmede tenekrommend. Clichématigheid is heus niet erg maar dan moet het wel een beetje origineel gebracht worden (ja, dat kan). Ondanks het mega-succes in de bios is dit niet al te best. Het acteerwerk is niet top, maar ook het verhaal is beneden de maat. Matig.

Knokkend koken.

Je zou maar zo trek kunnen krijgen tijdens het bekijken van deze vechtfilm. De Kungfu uitvoerende koks dienen in ieder geval genoeg maaltijden op om het water in de mond te doen stromen. Het verhaal heeft weinig om het lijf maar curieus knokken kun je aan de legendarische Sammo Hung Kam-Bo rustig overlaten. De film is echter matig geregisseerd en de knokscènes maken lang niet altijd indruk.

Redelijk.