Opinions

Filmhistorie.

Er vanuit gaande dat ik 80 jaar geleden in de bios zat zou ik dit waarschijnlijk als meesterwerk betitelen. Echter, ik leef nu en moet constateren dat de tand des tijds vaak onverbiddelijk is. Maar in dit geval niet eens zo heel erg. Want de film gaat nog steeds goed mee.

E.e.a. heeft te maken met de visuele kracht waarmee Lang laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn. Schitterende shots, zij het soms begeleidt door ietwat schokkerig camerawerk. Ondanks een aantal twijfelachtige dubs, het geklootzak met het geluid en het ontbreken van een soundtrack wordt de kijker toch goed bij de film betrokken. En de stiltes dragen juist daaraan bij, vreemdgenoeg.

Het laatste half uur verliest de film toch wat aan kracht ondanks de legendarische en tekstueel sterke monoloog van Lorre, die nogal schmiert. Vermakelijk schmiert, dat wel. Dat het laatste deel aan kracht inboet heeft deels te maken met het abrupte einde.

Goed.

Goedkoop griezelen.

Regisseur Tate Taylor begaf zich al eens eerder op het thriller-pad met The Girl On The Train, een meesterwerk vergeleken met deze film. Nu kon die film leunen op een sterker script, maar dat is niet het enige waar het hier aan schort. Budgettair gezien is het ook een pak minder, maar dat zou eigenlijk niet zoveel uit mogen maken bij een film als deze. Creativiteit kost geen geld.

Het helpt in ieder geval niet mee dat het er allemaal ook echt goedkoop uitziet. Als een doorsnee Tv-film. Men zal een beetje bezuinigd hebben op van alles, maar met name op de suspense. Een ieder heeft binnen 10 minuten door hoe het in elkaar steekt, hetgeen het griezelen ook niet ten goede komt. Daarnaast verloopt alles te langzaam en te voorspelbaar. Middelmaat alom dus.

**½

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.

Genoeg gekkigheid.

De platte humor moet je liggen, maar hier had veel meer ingezeten dan dat eruit komt. Toch biedt dit kolderieke misdaadfilmpje genoeg gekkigheid om de 90 minuten tevreden vol te kunnen houden. En er mag gegrinnikt worden.

Goed.

Griezelig gereedschap.

Een Oosterse verrassing is deze Macabre, die in 2009 vele filmprijzen in de wacht sleepte op de verschillende internationale festivals. Een Nederlandse DVD-release kon zodoende niet uitblijven en terecht. Want waar er binnen het genre vooral voldoende wordt uitgebracht, wordt er meestal gegrossierd in onvoldoendes. Desondanks blijft het populaire genre af en toe bestookt worden met verfrissingen. Zo niet hier, want dat het regisserende duo zijn klassiekers kent moge duidelijk zijn.

Maar ondanks de berg aan clichés in combinatie met het onhandige slachtvee, is er weinig mis met de hoeveelheid bloed en geweld. Ingrediënten die hier royaal zijn gesorteerd. Ook de koloniale band met Indonesië wordt nog even op lugubere wijze ingevuld met het griezelig uitgesproken woord 'gereedschap'. Van schrikken gesproken. Echt spannend wordt het niet, maar wel smerig en vermakelijk zoals een goede horror betaamd.

Goed

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Macaber.

Want de obscene bezigheden van de hoofdrolspeelster kunnen het beste omschreven worden met dit woord. Een goede titel dus, die de lading behoorlijk dekt.

De film zelf is van een iets mindere kwaliteit en dat ligt hem nog niet eens aan de idiote dubs of schommelende acteerprestaties. Het plot is griezelig en enigszins origineel, maar kent tevens genoeg wisselvallige momenten om niet echt de stuipen op het lijf te kunnen jagen. Het kleurgebruik en de sfeer zijn wel geweldig.

Redelijk.

Foute soundtrack.

Maar wel erg prettig in het gehoor klinkend. De jaren '80/'90 en dergelijke herleven wanneer de anti-held, een vuilgebekte McGyver-kloon, als een soort van Rambo wordt onthaald. De humor is redelijk voorspelbaar en van dik hout, maar biedt genoeg om regelmatig te grijnzen en meer. Verstand op 0 verplicht, iets waar die lekker soundtrack sterk aan mee helpt. Vooruit, nog 1tje voor onderweg.

Goed.

Exploitation extraordinair.

Want geheel geforceerd, maar zo prettig authentiek aanvoelend. Alsof de VHS zachtjes meeronkt of de kijker zich bevind in een achterafzaaltje met plakkerige stoeltjes. Het pulpgehalte is volledig.

Zo ook het actiegehalte. Dat in combinatie met veel vaart en de foute Trejo inclusief zijn messenarsenaal levert een puike film. Elf jaar en zes verschillende gevangenissen kwamen er aan te pas om Trejo te voorzien van zijn vuige aura. Het drugs- en boksverleden verzorgden zijn smerige uiterlijk. In het echte leven kom je zo iemand liever niet in een donker steegje tegen, maar nu dan eindelijk weer eens als good guy op het witte doek. In de hoofdrol nog wel.

Het is ook leuk om Johnson weer eens te zien, evenals de rits bekende Rodriguez-acteurs. Enige die een beetje uit de toon valt is DeNiro, al ligt dat zeker niet aan zijn spel. Misschien is hij te veel een herinnering aan goede cinema. Iets wat deze flick zo hard poogt te doen vergeten. En daar grotendeels in slaagt.

Zeer goed.

Oninteressant.

Bronson schittert bij vlagen als onevenwichtige gangster, maar het algehele niveau is niet hoog. Sfeervol is een en ander wel, maar echt interessant of spannend wordt deze op waargebeurde feiten gebaseerde gangster-film nergens.

Redelijk.

The Machinist is een waar pareltje. Zeer sterk geacteerd, Bale geeft de term method acting een nieuwe impuls, plus een sterk verhaal. De duistere en intrigerende sfeer maken het helemaal af. Niet voor iedereen hapklaar maar absoluut een aanrader.. Zeer goed.

Matige horror-pulp. Het camerawerk is ronduit walgelijk, het acteerwerk benedenmaats en de dubs lachwekkend. Toch hangt er wel een sfeertje in de film, vreemdgenoeg. Inmiddels is dit er zo eentje die zo fout is dat je er om moet lachen. Toch nog een beetje vermaak dus.

Asfaltscènes.

Het eerste deel van de beroemde trilogie is niet voor niets een klassieker. Een van de eerste films waarmee Gibson een groter publiek bereikte, kent een typische exploitation-feel. Wat vooral opvalt is dat, ondanks het warrige verhaaltje, de film zeer ‘eigen’ aanvoelt. Met dank aan dat gruizige gevoel, mede veroorzaakt door de continue dreiging van een griezelige bende criminelen en een paar sterke asfaltscènes.

Goed.

Meer Max.

Het vervolg op de Australische verrassing is wederom goed genietbaar. Gibson voelt zich als een vis in het water als held tegen wil en dank, wanneer hij een groepje brave burgers uit de problemen redt. Het is met name de post-apocalyptische setting in combinatie met de dik aangezette karakters die in dit deel zegevieren.

Goed.

Beetje tegenvallende afsluiter van de beroemde trilogie ondanks de volle zalen toentertijd. Turner voelt misplaatst maar zorgde bijna eigenhandig voor het immense succes vanwege haar wereldhit op de soundtrack. Deze film was o.a. een belangrijke inspiratiebron voor de beroemde clip van 2Pac en Dr.Dre: California Love. De film is helaas niet zo heel goed en soms zelfs een beetje belachelijk. Vermakelijk bij vlagen, maar verder niet al te sterk en absoluut het slechtste deel.

Aardige film die het meer van de leuke beestjes dan van de humor moet hebben. Toch valt er nog genoeg te lachen ondanks alle cliché's en voorspelbaarheid. Redelijk.

Kleurrijke cartoon.

Dit derde deel in de reeks is veruit het meest geslaagd. Na twee redelijke films, kent deze film veel meer humor, een hoger tempo en vooral schitterende animaties. Smaken moeten verschillen, maar dit visuele feestje niet waarderen lijkt bijna onmogelijk. Na de meest verschrikkelijke sequels op zo'n beetje alles in animatieland wordt er hier eindelijk uitgezonderd en overtreft deze kleurrijke cartoon zelfs Pixar's Brave. Hoe? Door middel van heel veel werkende grappen en een meer dan goede stemmencast. En actie. Heel veel actie.

Tevens mag gezegd worden dat dit op 3D-gebied het neusje van de zalm is. Waar bij Brave en de recente Ice Ages de derde dimensie vooral diepte toevoegt en daardoor slechts een onnodige gimmick blijkt te zijn, is het hier wegduiken geblazen. Dit is 3D zoals het moet zijn, maar wat tegenwoordig vrijwel altijd wordt vermeden. Mensen schijnen namelijk misselijk te worden en iedereen volgt iedereen in het land der commerciële cinema. Hier gelukkig niet, want dit doet denken aan de 3D-films die vertoond worden op de kermis en in attractieparken.

Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is doeltreffend en weet dankzij de leuke dieren en een prachtige circus-setting bakken vol sfeer te creëren. De film kent een ondefinieerbaar ouderwets sausje en de scènes met Frances McDormand zijn stuk voor stuk pareltjes. Met name tijdens de achtervolging in het begin wordt erg veel indruk gemaakt. Voeg aan het geheel de score van Hans Zimmer toe - met in zijn stal onder anderen Tom Holkenborg - plus een geslaagde soundtrack die de vrolijkheid extra onderstreept en je hebt een absolute aanrader voor jong én oud.

Zeer goed.

Met dank aan DreamWorks voor het recensie-exemplaar.

Waar in deel een wat gebrek aan was, wordt hier verholpen. Er zit in dit deel namelijk meer humor. Helaas komt er tegen het eind een klein dipje en vertraagt de trein weer, maar e.e.a. is beter te pruimen dan bij een doorsnee animatie-sequel. Grappig filmpje. Goed.

Leuke soundtrack.

En wat coole montage-trucjes alsmede een paar aardige sprekers. Echter, dit levert geen diepgaande inkijk op het leven van de gangmembers. Helaas wordt er ook weinig tot geen inzage gegeven over het ontstaan van de gangs, ondanks de lange proloog.

De proloog was het meest boeiend aan de docu, wat mij betreft. Want flitsend beelden aan elkaar rijgen op de muziek van NWA en Stevie Wonder, is natuurlijk ook een beetje makkelijk scoren. Hoe lekker en netjes e.e.a. ook met elkaar wordt verweven. Het zou hier toch meer over de inhoud moeten gaan.

Redelijk.

Momentopname.

Rauw en zonder een uitgesponnen plot, blijkt dit meer een moment in het leven van een jonge skinhead. Het hoe en waarom wordt nergens uitgediept, maar de film pretendeert sowieso nergens iets meer te zijn. Niet alle dialogen zijn even interessant, met als aardige opsteker de scène met het krijtbord die in uitvoering nogal doet rieken naar een toneelstuk.

Redelijk.

Who Shot The Sheriff?

Volgens Bunny Wailer was hij het. In deze reggae-documentaire doet hij de klassieker nog eens dunnetjes over.

De titel van Marley's misschien wel grootste hit is tevens representatief voor de huidige situatie op Jamaica. Het zonovergoten eiland wordt heden ten dage overspoeld met criminaliteit. Dat heeft mede te maken met de verharding in de maatschappij, als met de verharding binnen de muziek. 'One Love' blijkt een droom die verder weg is dan ooit.

Goed.

Sneue seks.

Deze rommelige documentaire over de Servische pornowereld trekt elke glimlach van het gezicht en doet iedere zonnestraal spontaan verdwijnen. Mistroostigheid alom, hetgeen regelmatig wordt onderstreept door de regenachtige landschappen rond de vervallen en van alle hoop ontdane Oostblokdorpen. Hier wordt door bijna niemand geld verdient en dus verkopen mensen hun naakte Obesitaslijf aan een aantal vieze pornoboertjes, die net als hun cast enkel en alleen uit zijn op het grote geld. Al is een grijpstuiver hier vaak al voldoende. Dit document maakt al snel duidelijk dat écht geld verdienen met seks in Servië altijd uitblijft, iets wat pijnlijk duidelijk wordt wanneer tegen het einde een van de overjarige actrices middels een schrijnend SMS-je een regisseur vraagt of hij misschien nog een seksrolletje voor haar heeft. De winter komt er namelijk aan en het geld voor brandhout en eten is inmiddels op.

Wat opvalt is dat de acteurs en actrices er uit zien alsof ze uit de gemiddelde Handyman-productie komen wandelen. Ook in ons land is er namelijk een porno-meneer die filmpjes maakt met Mien van drie hoog achter en de lokale dorpsgek die graag zijn kromgetrokken tampeloeris wil laten zien. Het grote verschil is echter dat de mensen in de Servische industrie allesbehalve geil zijn, maar de centjes hard nodig hebben of een enigszins verwarde indruk achterlaten (hetgeen dan wel weer overeenkomt met onze ‘eigen’ pornoregisseur zijn cast), wat zou kunnen verklaren waarom ze willen samenwerken met het pornoproleet en zijn, hoogstwaarschijnlijk illegaal gedownload exemplaar van een uiterst simpel, video bewerk programma . De regisseur heeft namelijk niet eens geld voor een lelijke TL-lamp, terwijl die juist erg goed bij de nare sfeer van zijn amateuristisch geschoten neukcinema zou passen. De titels van zijn spontaan ejaculerende producties beginnen steevast in een ander lettertype en kleur. Tot zover de creatieve kant. De beelden die de documentaire in flarden laat zien van zijn werk, doet menige penis naar binnen toe verschrompelen en elke vagina opdrogen als de Sahara. Diegene die opgewonden raakt van zijn filmpjes mag zich serieus afvragen of alles nog wel klopt in de bovenkamer. Seksuele armoe troef.

De film is een uiterst rommelige vertelling langs allerlei mensen uit de old-skool (en waarschijnlijk new-skool) incrowd van de Servische porno-industrie. Dieptepunt is ene Nenad Bekvalac, die het verhaal een beetje aan elkaar tracht te knopen. De zielige man vertegenwoordigt alles wat triest is in één persoon, ondanks zijn regelmatige grijns. Hij is al tijden op zoek naar het strippende meisje dat hem heeft verlaten, in ruil voor een beter leven in de Hongaarse porno-industrie. Veel komen we niet over haar te weten, behalve dat hij haar zo graag weer zou ontmoeten. Hij heeft inmiddels bedacht dat hij een gevierd pornoregisseur gaat worden in eigen land. Daar is namelijk nog zoveel terrein te winnen. Een fatsoenlijke camera, een leuk uitziend meisje en kerels die penetreren zonder dat ze een kap over hun hoofd dragen zouden de scene sowieso goed doen. Uiteindelijk blijft de man gedesillusioneerd achter in zijn ongezellige flatje, alwaar hij stevig werkt aan zijn pornoverslaving. De in het Duits nagesynchroniseerde masturbatie-VHSjes liggen op zijn wankele tafeltje ruftend naar hem te smachten. Hij kan niet wachten om de sleuf van zijn videorecorder met zijn dikke worstenvingers te beroeren met zijn magische, magnetische sekstape. Zonder glijmiddel. Van Servische porno heeft hij inmiddels zijn behaarde buik vol. Veel verder dan een scène met de plaatselijke hoer, waarbij hij gemakkelijk de regisseurszetel verliet om zich door haar eens lekker oraal voor de camera te laten nemen, zat er niet in. Hij vertelt de kracht er niet meer voor te hebben om de industrie te veranderen en zijn film af te maken. Gelukkig blijft hij, volgens hemzelf, iets hebben met het bekijken van pornotapes. De zogenaamde theoretische benadering. Meer sneu dan dit wordt het niet.

Matig.

Curieuze karakters.

De nietsvermoedende kijker wordt bij deze Zuid-Koreaanse productie al snel het scherm ingezogen. Dat komt niet alleen door de bijzonder leuke mix van verschillende genres, maar ook door de soms flitsende wijze waarop een en ander in beeld wordt gebracht. Zo opent de film al heel bijzonder wanneer de moeder uit de titel in een prachtig landschap een treurig maar stijlvol dansje doet. Begeleidt door geweldige gitaarmuziek overigens.

Deze bijna surrealistische uitstapjes zitten door de hele film heen gevlochten. Niet altijd even opzichtig, eerder geraffineerd maar altijd welkom afwisselend. Regisseur Bong trakteert het publiek dusdanig op een origineel aandoende tragi-komische thriller met detective-plot, dat hij zelfs met een vleugje kijkersbedrog wegkomt. Zoals eigenlijk alleen een Hitchcock daarmee weg kon komen. Het stoort niet en past eigenlijk gewoon goed bij deze filmverrassing.

De film opent en eindigt, zonder ook maar iets te spoileren, met een dansje. Iets waardoor de werkelijk schitterende maar tevens summiere score nog eens benadrukt wordt. Te weinig bijna en daarom is de losse soundtrack een aanrader voor elke muziekliefhebber. De geluidstrack sluit naadloos aan bij de intrigerende beelden, die na afloop nog even na-ebben in het brein van de kijker. Geheel terecht. Want mede dankzij het leuke script, dat een parade aan curieuze karakters opvoert, is dit een bijzonder geslaagde kijkervaring geworden.

Geweldig.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Viva VHS!

Want dit soort 'vergeten' werkjes kom je erg lastig tegen. Tenzij je bereid bent om overzees te bestellen uiteraard. Een nostalgische vlucht tot de ouderwetse tape-trekker is er eentje die je met gerust hart kunt maken. Richard Widmark speelt de ijzervretende hoofdrol met een grimmige Henry Fonda en een coole Harry Guardino in zijn kielzog. Regisseur Don Siegel weet precies hoe je een politiefilm moet maken en brouwt ook van Madigan een aangenaam werkje. Ietwat wisselvallig wellicht, maar absoluut een keer de moeite waard. Het personage zou vier jaar later zelfs zijn eigen TV-serie krijgen. Met wederom Widmark.

Goed.

Doodenge docu.

Een doodenge documentaire over een stel psychotische vrouwen, die niet alleen zichzelf op waanzinnige wijze in gevaar brengen. Je moet de beelden zien om ze te kunnen geloven. Toch is het jammer dat de onderste steen niet boven komt en de werkelijk grondslag onbekend blijft. Echte research ontbreekt dan ook.

Redelijk.

Viva HollandDoc!

Want zo kom je nog eens bijzondere documentaires tegen.

Helaas ook deze. Want hoe verschrikkelijk de aanslag ook was, e.e.a. blijft hier helaas onderbelicht. Met name de aanslag zelf.

Verder is het een beetje een reconstructie over hoe de twee hoofddaders elkaar hebben ontmoet. Echter, nogal van de hak op de tak en warrig gebracht.

Redelijk.

Maf filmpje.

Waar originaliteit in uitvoering in het begin nog aardig lijkt, slaat een en ander al snel om in een potpourri. De film zit volgepropt en begint uiteindelijk een soort van aaneenrijging van scènes te worden. En zo passeren vele genres de revue en is de balans soms volslagen zoek.

Twee sterren.

Hitchcockiaanse Hopkins.

Het is niet zozeer de suspense en kleine cast die deze thriller doen denken aan Hitchcock, maar vooral Hopkins zelf. De beroemde regisseur zou hoogstwaarschijnlijk graag met hem gewerkt hebben. Hier is hij in topvorm als doorgedraaide goochelaar in een verhaal dat vaak broeit en bij vlagen erg spannend is.

Zeer goed.

Zuur en zoet.

Rob Reiner heeft inmiddels de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar kan nog jaren door. Zo blijkt. Want de regisseur, van onder andere The Bucket List, weet wederom de tranen te trekken. Er wordt van dik hout planken gezaagd en het voorspelbare drama ligt er duimendik bovenop, maar soms mag iets mierzoet smaken. Met gevaar voor gaatjes. Helemaal als een zure Freeman zichzelf te buiten mag gaan aan geschmier vanuit een rolstoel, tien jaar ouder dan de regisseur.

De eens zo mooie Virginia Madsen komt er iets meer bekaaid af. Niet vanwege haar goede performance, dat moge duidelijk zijn. Het is gewoon jammer om te zien dat het eens zo sexy zusje van Michael, tegenwoordig de botox-spuit hanteert. Zoiets blijft raar. Onnodig ook. Leuk is dat ze middels deze film toch nog even knipoogt naar de klassieker Electric Dreams, waarin buren en muziek ook al zo’n aardig koppel vormde. Hier echter zoetsappiger dan ooit.

Tsja. Een beetje ijskonijn ontdooit vanzelf van zoveel warmte. Een haardvuur wordt het nooit, maar men voert de temperatuur geleidelijk op en de kijker wordt langzaam in zwijmelstand gezet. Als vervolgens de kindacteurs, geheel volgens het boekje, het hart stelen van de oude cynische Freeman zal zelfs de stoerste kerel even slikken. En dat is knap, want meer formulevorm past er eigenlijk niet in een film. En gladder kan het eveneens niet. But who cares? Zoet is lekker.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Beruchte busreis.

Wanneer de beroemde schrijver Ken Kesey in 1964 besluit om zijn pen te verruilen voor een filmcamera is hij van plan om voortaan te schrijven met beelden. Een heuse film zou het resultaat moeten zijn. Zo smeedde hij toentertijd het plan om, samen met een groep vrienden, een roadtrip dwars door Amerika vast te leggen. Met een geschilderde bus begint hij aan de tocht van west naar oost, voorzien van een behoorlijke voorraad LSD. Het clubje kunstenaars en andere elite vangt onder invloed van veel drugs de reis aan. De reis slaagt, de film niet.

Bijna vijftig jaar later volgt de documentaire over deze beruchte busreis, die mede aan de basis stond van een nieuwe generatie drugsgebruikers en de hippiebeweging. In eerste instantie gesponsord door de overheid, zo leren we tijdens deze chaotische reconstructie, en zich al snel als een olievlek verspreidend over de Verenigde Staten. Dusdanig dat de initiator van de reis en voorvechter van de hallucinogene substantie, Kensey zelf, uiteindelijk aangeeft dat het leuk is geweest en de jeugd van tegenwoordig haar heil niet meer moet zoeken in de psychedelische drugs.

Tijdens deze documentaire gaat het er soms even vaag aan toe als tijdens die roadtrip waarbij het woord trip wel erg letterlijk werd genomen. Toch hebben de makers met het destijds overgebleven filmmateriaal, afkomstig van verschillende 16mm camera’s, een enigszins helder beeld kunnen scheppen. Enigszins, want enige voorkennis over de hoofdpersonen helpt mee. Niet iedereen weet wie Timothy Leary of Jack Kerouac waren. Toch doet dit maar een beetje afbreuk aan de bijzondere belevenis die, ondersteunt door een schitterende soundtrack, behoorlijk entertaint.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Muzikale trip.

Maar niet altijd even prettig. Het flinterdunne en psychedelische verhaaltje dient vornamelijk als kapstok voor de geniale en wonderschone liedjes. Verder is het behoorlijk los zand. Toch is deze veredelde clip-parade voor fans een absolute must. Dan is Yellow Submarine als geheel toch meer geslaagd.

Goo-goo-goo-tjoop..

Redelijk.

Stom doch sprekend.

Hetgeen de meeste indruk maakt tijdens het bekijken van deze oude film omtrent een doorgedraaide wetenschapper, is de fenomenale score. De kijker rest verder een aardige kijkervaring met een ietwat magere maar sfeervolle uitwerking. Ondanks dat het hier een stomme film betreft, spreekt een ander nog steeds tot de verbeelding.

Redelijk.