Opinions

An Otto Preminger joint.

Na het zien van dit stijlvolle drama omtrent junkie Sinatra en zijn dagelijkse beslommeringen in de achterbuurt, zou je bijna weten waar Spike Lee de mosterd vandaan moet hebben gehaald. Misschien niet allemaal, maar toch. Uit de voorraadkast van Preminger dus. In ieder geval een beetje. Arnold Stang ziet er zelfs uit als de blanke vader van het bebrilde brein achter onder anderen ‘Do the Right Thing’.

Ook hier wordt de buurt als decor op uitmuntende wijze gebruikt. Zoals niet alleen Preminger en later Lee dat zouden doen, maar wel op sfeervolle wijze. Zo krijg je als filmkijker het gevoel buren te zijn uit dezelfde straat. Iets wat allen de allergrootste regisseurs voor elkaar kunnen krijgen. Mede daardoor en een aantal goede acteerprestaties kan deze klassieker nog steeds mee, alle gedateerdheid ten spijt.

Goed.

Vermakelijke film met o.a. de dwerg uit Fantasy Island. Typisch jaren 70 allemaal, maar het verhaal en Lee maken een hoop goed. Leuke Bondfilm. Goed.

Gebalanceerd gekker.

Dat RZA tot de vriendenkliek van regisseur Quentin Tarantino behoort, moge duidelijk zijn. De componist van Kill Bill leerde zodoende Eli Roth kennen en het tweetal kwam met deze ode aan de oude kungfu-film op de proppen. Om het af te ronden verbond Tarantino weer eens zijn naam aan het geheel en een hype was bijna geboren. Maar zoals RZA’s muzikale collega van Public Enemy al decennia eerder in de microfoon riep: Don’t Believe the Hype! Een waarheid als een koe. Want ondanks RZA’s oprechte liefde voor de oude Shaw Brothers producties (Wu Tang Clan verklaart wat dat betreft al voldoende), is dit een iets te rommelig allegaartje. Gordon Liu en co ten spijt.

Een over de top allegaartje, dat dan weer wel. Gelukkig maar, want er blijft genoeg vermakelijkheid over om de rit uit te kunnen zitten. Russell Crowe en Lucy Liu houden de aandacht van de kijker voldoende vast, Pam Grier geeft eventjes acte de presence en zelfs Beau van Erven Dorens valt vreemd genoeg te bewonderen in een piepklein bijrolletje. De vechtscènes zwalken enorm maar zijn wel onderhoudend. Ze doen ondanks de verplichte split-screens helaas niet cartooneske genoeg aan. De vertelstem van RZA is beter dan zijn gemiddelde beeldperformance, maar een kniesoor die daar bij een film als dit over valt. Het had echter wel iets meer gebalanceerd en gekker gemogen allemaal.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Flauw.

Onderhoudend, voorspelbaar en luchtig. Maar het wordt nergens hilarisch o.i.d., helaas.. Is nu al weer bijna uit mijn systeem. Gelukkig maar..

Doorsnee tussendoortje.

Hangende held.

Ondanks dat Idris Elba weinig gelijkenissen vertoont met Nelson Mandela, geloof je hem direct. Op zijn schouders rust deze biopic van de beroemde Zuid-Afrikaanse vrijheidsstrijder. En ondanks dat het verhaal soms wat onrustig aandoet, rust het er stevig. Elba is imposant. Hij wekt sympathie op, terwijl hij in een van de beginscènes toch echt zijn vrouw tegen de grond werkt nadat hij is vreemdgegaan. Daarnaast wordt al snel duidelijk dat Mandela op uiterst gewelddadige wijze zijn recht zocht. Zeer verklaarbaar en wellicht hiertoe gedreven omdat de andere opties zinloos waren, maar toch.

Als je niets weet van het verhaal van het icoon, kun je een beetje bedrogen uitkomen. Mandela was een held, maar tevens iemand met doden op zijn geweten. Omdat dit niet expliciet naar voren komt in de film - een gemiste kans - blijft het een beetje hangen. Iets wat het kijkgenot niet ten goede komt. Gelukkig zwoer hij op latere leeftijd alle geweld af en scheidde hij van zijn uiterst militante Winnie, die hier een stuk bloeddorstiger wordt gepresenteerd. Mandela riep op een cruciaal punt op tot vrede en verwierp geweld. Alleen al door deze daad verdiende de man een standbeeld. Genocide was nabij.

Dat hij, en zijn kompanen, mede verantwoordelijk zijn geweest voor de afschaffing van Apartheid moge helder zijn. De man werd niet voor niets door elke voorstander van vrijheid bejubeld en bewierookt. Het komt ook duidelijk naar voren in deze levensgeschiedenis, al wordt er hier en daar een veel te korte bocht genomen. Je moet ook wat als filmmakers. Een heel mensenleven in tweeënhalf uur proppen valt nu eenmaal tegen. En is eigenlijk ondoenbaar. Regisseur Justin Chadwick is een heel eind gekomen. Mandela: Long Walk to Freedom is dan ook de moeite waard, ondanks die enige onrust. Met dank aan Idris Elba.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Seventies-stijl.

Een aardige niets-aan-de-hand actiefilm die vanwege zijn Spaanstaligheid, versnelde beelden en humor in een verre verte doet rieken naar het debuut van Robert Rodriquez. Al was 'El Mariachi' toch wel een kleine klasse beter. Desondanks een leuke versnapering waar het voorspelbare clichéverhaaltje ondergeschikt is aan een aantal leuke actiescènes, die wat worden overschaduwd door iets te gekunstelde martial-arts. Gelukkig kent deze ‘seventies-stijl’ film veel zelfspot.

Goed.

Meesterlijke Mann.

Een van de betere thrillers uit de jaren ‘80 is deze verfilming van het beroemde boek ‘Red Dragon’, dat met het ‘vervolg’ groter succes zou bereiken. Een dusdanig groot succes dat zelfs tot een ‘remake’ van deze film zou leiden met de letterlijke titel van het boek. Lecktor wordt hier echter gespeeld door Cox i.p.v. Hopkins en ondanks de geweldige performance van laatstgenoemde is deze psychopaat ook behoorlijk huiveringwekkend.

De gehele benadering van Mann is anders dan de latere insteek. Hier is de adem van de destijds populaire TV-serie 'Miami Vice' nog duidelijk voelbaar, met die typische jaren ‘80 sfeer en de plotseling de kop opstekende synthesizerdeuntjes. Grappig is dan ook het tijdens de titelrol ingezette ‘Heartbeat’ dat een andere compositie maar dezelfde titel kent als de hit van Don Johnson. Eveneens uit 1986. Een vreemd feitje.

Noonan is bijzonder griezelig als de seriemoordenaar die gestopt moet worden. Het schijnt dat hij zich op de set afzonderde om zijn collega’s ten tijde van het filmen meer angst in te boezemen. Een bijzondere tactiek. Voeg dit samen met de prima Petersen, het stijlvolle camerawerk, sterke dialogen, sfeervolle settings en een vernuftig in elkaar gestoken verhaal en men krijgt een meesterlijk filmpje. Het ietwat abrupte einde zal niet iedereen goed smaken, maar Mann bewees zich eens te meer een meesterlijke regisseur te zijn.

Geweldig

Sinistere synthesizer.

Het horror-debuut van de beruchte Lustig is er eentje om te onthouden. Dat zit hem niet zozeer in het acteerspel van Spinell, alswel in zijn markante kop. Een zich door etalage-poppen omringende seriemoordenaar behoort zo te worden neergezet. Rustig en rechtlijnig, voorzien van keurig camerawerk. De beelden en de muziek doen hier vooral het werk. Met dank aan de vreselijk foute, maar werkende eighties-soundtrack. Een griezelfilm uit dat dat decennium hoort nu eenmaal te worden voorzien van een sinistere synthesizer.

Goed.

Herzien. Van anderhalve ster naar drie. De walgelijke woorden 'en nu op waarde geschat' horen natuurlijk nooit iemands mond te verlaten, bij deze hul ik mij dus in stilzwijgen en typ rustig, doch hypocriet in het rond. Voor straf op weg naar de volgende Lustig.

Vermakelijk maar niet sterk.

Vooral de eerste twintig minuten zijn zwak. Wanneer het detective-verhaaltje begint te lopen en Campbell mee gaat doen wordt e.e.a. interessanter. De film kent een aantal vermakelijke scènes waar humor en dat typische jaren '80-sfeertje een hoop goed maken.

Redelijk.

Uitstekend vervolg.

Waar deel 1 te weinig indruk maakt, is het bij dit vervolg volslagen anders. Naast het leger aan B-sterren-cameo's waaronder Raimi, lukt het de makers om de kijker mee te krijgen met het waanzinnige verhaal. Dat lukt onder andere door een paar vermakelijke characters en uitstekende en goed gefilmde actie-scènes.

Zeer goed.

Vervroegd pensioen.

Ietsje minder dan het tweede deel, maar gelukkig leuker dan het eerste. Ach en zo valt er altijd wel wat te zeuren. Ook al is het simpelweg zo als het is en werd Lustig hier zelfs bijgestaan door een andere regisseur. Zijn stempel is duidelijk te herkennen. Komische griezel-actie dus, met wederom de maniakale zombie-agent die het verstand op nul nu eenmaal vereist.

Het is jammer dat de regisserende neef van Jake 'Raging Bull' LaMotta tegenwoordig andere bezigheden kent. Al houdt hij zich nog steeds bezig met cult, we zouden best graag nog eentje van zijn hand zien. En al vergelijkt hij zijn films zelf enigszins gekscherend met six-packs en geestverruimende rookwaren, de glazen en aansteker liggen stiekem alvast klaar. De pensioengerechtigde leeftijd is namelijk toch echt een andere.

Goed.

Fijne feelgood.

Mannenharten is zo'n film die je onmogelijk tot een meesterwerk kan bombarderen en die eigenlijk fout is om verschillende redenen, maar toch... Wat toch? En wat fout? Afijn, als het dan toch per se allemaal een beetje Brits in de polder moet zijn, romkom er dan rustig op deze wijze op los. Niks hoogstaand, maar wel entertainend. Feelgood kan best fijn zijn.

Goed.

80 jaar oud.

En nog steeds prettig kijkvoer.

Al moet je er waarschijnlijk wel een kleine voorliefde voor de stomme film op nahouden.

Erg goede beeldkwaliteit van de double feature DVD, overigens. En, mijns inziens, vermakelijker dan The Farmer's Wife. Toch benieuwd naar wie dit alles opnieuw inpingelde.

Het drama verveelt soms een beetje, hetgeen ook te maken heeft met enige gedateerdheid. Toch zit er best een aardige vaart in het e.e.a. en wordt er goed geacteerd. Althans, voor een ieder die het schmieren een beetje als inherent aan de stomme film ziet. Op dat gebied verbeterd Brisson menig ander.

Het verhaal verdient geen schoonheidsprijs, want mager is het wel. Maar de wanhoop bij de characters is met name in het laatste deel goed voelbaar bij de kijker. En wederom mooi gefilmd.

Goed.

Herzien.

En dat had ik beter niet kunnen doen. Er blijft namelijk weinig van over. Het geneuzel rondom het dubbelspel en de wijzende vingertjes van de joden die plots Olivier herkennen. Zo net niet spannend of onrealistisch allemaal. Ook de legendarische tandartsscene vind ik nauwelijks een voldoende waard. En erger nog, onvoldoende griezelig.

Het zijplotje met het duitse vriendinnetje, die natuurlijk vals blijkt, deed mij de broek nog net niet afzakken. Daar zorgde het geschmier uiteindelijk wel voor. Ook het diamantjes eten was ronduit flauw. En de shoot-out in het buitenverblijf was een dieptepunt. Ben dol op Hoffman, alsmede Olivier. Maar ik moet wel eerlijk blijven.

Drie sterretjes omdat ik de film een voldoende toedicht, maar de tand des tijds heeft e.e.a. hard gebeten. Ik ken zat oudere films, sommige zelfs een halve eeuw ouder dan deze, die wel fier blijven staan. Een oude Hitchcock of Kubrick blijft onbeperkt houdbaar, herzien levert keer op keer bewijs. The Marathon Man herzien bleek helaas een grote teleurstelling.

Soms moet jeugdsentiment verstopt blijven en bewierookt in gedachten.

Enige onderhoudendheid, de badkamer-scene en een intrigerend begin doen mij dan toch maar tot een krappe 3 stemmen besluiten. Ik ga van zeer goed naar een krappe goed. En dan ben ik niet de lulligste.

Mooi gefilmde docu maar hier had veel meer ingezeten. De film betrekt de kijker goed maar verliest zichzelf ietwat in saaiheid. Redelijk.

Verschillende verhalen.

Een zeer onderhoudende minserie van Britse makelij. Doordat er eigenlijk drie verschillende verhalen worden verteld, inclusief een spookachtig raakvlak, overheerst het mysterie. De nieuwsgierigheid is meteen gewekt. Toch zit er ook genoeg spanning in, al moet gezegd dat de film als een nachtkaars uitgaat. Een ietwat meer knallende finale had best gemogen.

Goed.

Niet elke klassieker heeft de tand des tijds goed doorstaan. Zo ook niet deze. De grimmige sfeer en Belmondo blijven sterk, evenals de kitseriche maar tevens zeer herkenbare en sterke Morricone soundtrack. Ondanks alle cliché's en het niet al te sterke verhaal blijft deze film behoorlijk onderhoudend. Redelijk.

@ Thunderball: klik

Ietwat onevenwichtig.

Toch voelt e.e.a. qua dialoog wel realistisch aan. Hapt aardig weg ondanks het art-gehalte, maar veel meer dan een paar aardige acteerprestaties en een vermakelijke Black zat er schijnbaar niet in. Het verhaaltje wist mij i.i.g. niet zo heel erg te boeien. Ook bij vlagen enigszins deprimerend.

Nog niet eens zo gek gedaan. Redelijk.

Prima debuut van Rodriquez. Low budget en niet altijd en overal even sterke acteerprestaties maar evengoed een ruw edelsteentje. Toen Hollywood de regisseur ontdekte mocht hij een remake maken, het opgepimpte en ietwat mindere Desperado waarmee Rodriquez zich in een keer op de kaart zette. Goed.

Standaard Seagal.

Alhoewel wèl w.b.t. de vroegere Seagal. Tegenwoordig maakt de inmiddels opgeblazen actie-held alleen nog maar matig direct-to-video materiaal, op de opleving met 'Machete' na uiteraard. Leuk om in dat kader deze film te zien openen met Seagal die Trejo te grazen neemt i.p.v. andersom.

Op de exotische soundtrack, die vooral gedomineerd wordt door Jimmy Cliff. na valt er hier weinig te beleven. Explosies en een paar aardige vechtsscènes is het maximale wat de film kan bieden. Standaard gefilmd en voorzien van redelijke acteerprestaties, maar de dialogen zijn allesbehalve memorabel. Hetzelfde geldt voor de one-liners.

De Rasta-community was, net als bij Predator 2, niet zo heel blij met deze film. Reggae-legende Macka B. schreef er een lied over.

Doorsnee.

Compleet en chronologisch.

Het zijn niet de bijzondere verhalen, of de laatste nooit eerder vrijgeven foto's van Marley die opgevreten wordt door de kanker ten tijde van zijn falende chemokuren. Het zijn niet de vele anekdotes over de meest wijze tekstschrijver ooit, onder andere door zijn door de Guinness licht aangeschoten neef in de heuvels van Jamaica. Het is zelfs niet de audio-opname van mede-Wailer Peter Tosh die Chris Blackwell, 'Chris Whitewell' noemt, of de laatstgenoemde vriend en manager van The Wailers die zelf amper aan het woord komt en eerlijk toegeeft de kanker te zijn vergeten.

Het zijn ook niet de schitterende beelden van Marley's geboorteland van bovenaf, of ander fraai camerawerk waarbij je jezelf kunt afvragen of Scorsese of juist Demme ze had geschoten voordat regisseur MacDonald de film mocht afmaken. Het is zeker niet Perry of halfbroer Livingston die samen met de muzikant het rasta-tijdperk inluidde en reggae internationaal op de kaart zette, lange tijd voor enige bemoeienis van het fijne Island-label. Zelfs niet als Bunny laat merken nog steeds vol onbegrip te zijn over Marley's carrièrekeuzes, of het feit dat Bob bijna Adam Marley was. Het zijn ook niet de hernieuwde speculaties over de moordaanslag, of de werkelijke reconstructie van hen die er echt bij waren. Marley is sowieso wel een held.

Wat is het dan wel wat deze documentaire tot de beste over Marley tot nog toe maakt? Het is de man zelf uiteraard. Beter belicht dan ooit, eerlijk toegeven dan maar. En zijn fenomenale muziek niet te vergeten. Neen, die mogen we nooit vergeten. Gelukkig kunnen we dat ook niet. Het is interessant om te horen dat Ziggy ondanks alle liefde voor zijn vader het muzikale genie omschreef als 'a rough man' tevens refererend aan zijn vaderschap. Of Bob's halfzus die 'Cornerstone' zo goed begrijpt. Wellicht is het schokkend dat Marley ook van een zestienjarig meisje hield en dat Rita Marley zelfs nu nog niet in tranen uitbarst voor de camera of Bob een klein schopje geeft. Je ziet haar bijna denken dat Robert een aartje naar zijn vaartje had. Van onvoorwaardelijke liefde gesproken. Neen, het zijn bijvoorbeeld de openingsbeelden met rare footage van 'Exodus' live. Wauw. Kippenvel.

De muziek van Marley, hier heel soms voorbij komend in uitvoeringen die alleen bekend zijn van moeilijk te vinden bootlegs of zelfs dat nog niet, overruled alles. Maar dan ook echt alles. Zoals een vreemde versie van 'No Woman No Cry' met Tosh op de piano of eindelijk eens echt fatsoenlijke beelden van o.a. het 'Smile Jamaica Concert'. Hoe fraai, compleet en chronologisch zijn levensverhaal hier ook wordt opgetekend, de muziek en de man biologeren nog steeds boven alles. De muziek. Waarschijnlijk nieuwe fans aanborend en oude knakkers doen terugverlangen naar die schitterende tijd rond 1980 toen reggae net als alle andere pop hoogtij vierde op de radiozenders en The Wailers de hitlijsten zelf aanvoerden. Nu eens niet onder dreiging van geweld.

In 1981 sloeg echter het noodlot toe. Over de doden niets dan goeds, maar de man die volslagen uniek was in zijn composities en tekstgedichten komt hier gunstig én ongunstig voorbij. Toch zal iedere kijker van hem houden. Zelfs ondanks dat zestienjarige vriendinnetje. Hij is onvergelijkbaar en hem zien als een tropische Bob Dylan is veel teveel eer voor laatstgenoemde. Hem zien als halfbloed die al vroeg begreep, onder allesbehalve gunstige omstandigheden, dat zwart en wit tot elkaar gebracht moest worden past beter. Op zijn eigen mystieke wijze met veel charisma en nog meer muzikaliteit heeft hij een erfenis achtergelaten waar een ieder nog steeds van kan en moet genieten. Waaronder deze uitstekende documentaire..

Geweldig.

Een iets mindere Hitchcock die, na een aantal meesterwerken, door de aanwezigheid van Connery en Hedren toch nog behoorlijk in de smaak valt. Goed.

Slecht uitgewerkte maar sfeervolle thriller met een prima Whitaker. Zij het misplaatst. Het filmpje begint sterk maar ontaard al snel in een rommelig en clichématig verhaaltje vol hiaten. Matig.

Gemakkelijk gekozen.

Echt diep gaat dit drama, over een aan een sekte ontsnapt meisje, niet. Met behulp van een rustig tempo wordt een prima sfeer neergezet, maar enige uitdieping ontbreekt grotendeels. Het aanschurken tegen het genre’ thriller’ werkt nog het beste, maar al met al maakt de film geen stabiele indruk en blijft een en ander voortkabbelen aan de enigszins dreigende oppervlakte. Het gemakkelijk gekozen einde draagt daar aan bij. Waar aan het begin het gebrek aan achtergrond intrigeert, zakt dit verderop weg. Zonder dat het echt stoort, gelukkig.

Goed.

Raar maar eng.

En dat lijkt me op zijn minst een goede voorwaarde voor een horror. Er wordt goed geacteerd en het verhaal wordt lekker freaky gebracht. Gore alom en vooral spanning. Om vervolgens te vervallen in een soort van Hostel-kloon. Al is dit filmpje vele malen beter, het pad dat de makers in het laatste half uur nemen is niet het beste. Ook het einde is een erg gemakkelijke keuze. Maar het eerste uur is absoluut sterk.

Toch zeker de moeite waard. Goed.

Knoeperende cliffhanger.

Deze animatiefilm begint als een spannende detective met een snufje hentai, maar wanneer het verhaal eenmaal duidelijk wordt, verandert de film nogal van toon. Niet verkeerd, maar het tot dan toe intrigerende mysterie wordt misschien wel wat snel ‘ontrafeld’. Het vermoordde meisje dat als cyborg terugkeert dankzij de 'Mardock Scramble-wet', is niet eens zo zeer opzoek naar zichzelf als wel naar haar moordenaar(s). Misschien dat die verhaallijn alsnog wordt opgepikt in het vervolg.

Of de mooi vormgegeven film daadwerkelijk, zoals de hoes beschrijft, mag worden beschouwd als de nieuwe adem van het cyberpunk-genre, moet de toekomst uitwijzen. De tandjes zijn in elk geval netjes gepoetst en ruiken fris, maar ook naar iets bekends als de klassieker ‘Ghost in the Shell’. Dit is slechts het eerste deel, maar de interesse voor de vervolgen is in elk geval gewekt. Op de bluray van het mangalabel Kazé blijft de kijker zowel bij de ‘bioscoopversie’ als de ‘director’s cut’ achter met een knoepert van een cliffhanger.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Serene cyborg.

Het vervolg op de animatiefilm uit 2010 is wederom prachtig vormgegeven. De zoektocht van een cyborg naar haar moordenaar gaat in dit tweede deel gewoon verder waar het eerste stopte. Zonder enige uitleg en dus zonder voorkennis moeilijk te behappen. De liefhebber zal Mardock Scramble: The First Compression echter nog even opzetten, alvorens hieraan te beginnen.

Mardock Scramble: The Second Combustion komt wederom van de hand van Susumo Kudo, maar is iets anders van toon. De gewelddadige straten van Mardock City zijn verruild voor de serene rust van een kunstmatig paradijs, dat dient als wetenschapscentrum maar er uitziet als exotisch natuurgebied. De film wordt daardoor iets lichter van toon, ondanks het broodnodige geweld.

Het meest intrigerende aan deze serie is het mysterieuze verhaal, waarbij men zich vooral af blijft vragen hoe het zich zal ontvouwen. In dit deel op een meer rustgevender manier. Het slotstuk, dat zich afspeelt in een casino, is leuk maar voelt eveneens weinig aansluitend op het voorgaande. Het maakt de film nog vreemder. Al zal het onvermijdelijke deel drie ongetwijfeld helderheid brengen.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Lief.

Maar vond e.e.a. ondanks de korte speelduur te lang duren.

Dat zit hem vooral in de moraal van de film. Alsmede in een groot aantal grappen die minder goed werken. Ook de evergreens in de score zijn niet altijd even leuk. Het laatste half uur vond ik het niveau i.i.g. een stuk minder vermakelijk en soms ook een beetje makkelijk, verhaaltechnisch gezien. Vreemd ook omdat de eerste helft van de film behoorlijk sterk en gevat is. Het einde an sich is dan wel weer okee.

Toch ziet het er oogverbluffend uit en is dit best een gedurfd filmpje met een aantal ontroerende momenten.

Zou toch zweren dat Max gedaan werd door de narrator van Boundin'. Hoffman is een ware stemkunstenaar.

Goed.

Leuke Disney met een charmante Andrews, waarbij tekenfilm wordt verweven met realistische film. Deze klassieker is mierzoet maar bevat leuke liedjes. Goed.

Rotzooi.

We kennen inmiddels 'Ninja', waarbij je je eventjes weer in het Cannon-theater waant. Niet best maar zeer goed vergeleken met dit.

Tevens kennen we 'Ninja Assassin', die ons, de in de '80 jaren verloren, Kosugi schenkt. Een waar meesterwerk vergeleken met dit.

U begrijpt al een beetje waar ik naar toe wil, maar de vergelijkingen bevestigen het volledig. Dit is een behoorlijk verkeerd filmpje.

Belachelijke slechte gevechten die ruk in beeld worden gebracht. Een onnozel en warrig verhaaltje. De verschrikkelijke Van Dien en irritant camerawerk. Oh ja, plus een soundtrack om van te huilen. Het zit er allemaal in.

Slecht.