Opinions

Herpakkende held.

Frank Capra's filmklassieker bulkt van het patriottisme in prachtig zwart-wit. Het is een van de 6 films die deel uitmaken van de Columbia Classics Collection die een 4K restauratie onderging. Niet onterecht gezien zijn status, maar persoonlijk had ik liever diens andere samenwerking met James Stewart in de box gezien; de kerstkraker It's a Wonderful Life. Qua thematiek van de 'zichzelf herpakkende held' past Mr. Smith Goes to Washington echter goed tussen de andere titels. Stewart is aardig als de verdwaalde senator, maar de controversiële smaak die men destijds na het bioscoopbezoek moet hebben geproefd is volledig weggespoeld heden ten dage in Trumpland. Corruptie was nog nooit zo inzichtelijk en schrijnend.

Met name Claude Rains weet hier de show stiekem te stelen als de getergde opponent en ook is er een prima rol weggelegd voor Jean Arthur als Stewarts late love interest. Naïviteit contra slinksheid bezorgen de held een lastig parket maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de film dus hard is gebeten door de tand des tijds. Hoe hard de wereld ook is veranderd, je voelt gelukkig nog steeds de warmte die de film uitstraalt. Een van de vele kwaliteiten van de ingenieuze Frank Capra. Destijds werd de film echter door het grote publiek verguisd, enkel de filmcritici waren lyrisch. Zelfs de vader van John F. Kennedy liet duidelijk merken dat hij de film verafschuwde. De film is echter hard gebeten door de tand des tijds.

Als je een film uit 1939 bekijkt weet je dat je terug in te tijd gaat, iets wat het bekijken van de zwart-witte klassiekers vaak zo aantrekkelijk maakt. Je kunt de makers moeilijk verwijten dat hun film na 80 jaar gedateerd overkomt, het zou gek zijn als dit niet het geval was. Toch kun je moeilijk ontkennen dat zelfs als je met een rooskleurige bril op de wereld om je heen kunt vergeten, de humor van deze politieke satire slecht meekomt heden ten dage. Al moet gezegd dat Stewarts grimassen nog steeds doen grinniken en humor een behoorlijk persoonlijke zaak is. Wat sowieso blijft staan is het vakmanschap van Capra; een scène met handen en een hoed is bijvoorbeeld geniaal.

De waarschuwing die de filmmaker probeert te geven mocht dan destijds in het verkeerde keelgat zijn geschoten van menig politicus, we weten inmiddels wel beter. Capra had een heldere blik. Dat de sullige plattelandsjongen als een jonge Lincoln in opstand komt tegen het systeem ligt er dik bovenop, maar in de juiste tijdsgeest gezien was dit minder braaf. In die tijd liepen filmmakers de nodige risico's. Voor wie dit alles niet in het achterhoofd wil opslaan en gewoon een avondje wil genieten van de film, blijft er nipt voldoende over. Stewart schmiert er lustig op los, maar zelfs nu weet de spanning in het slotstuk nog te werken. Nog steeds interessant en relevant, ondanks de ferme tandafdrukken.

**½

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Loom lezen.

De lome sfeer die 'Mud' uitademt doet de kijker langzaam bedwelmen. Zo wordt men nog makkelijker het verhaal ingezogen. Het verhaal over een crimineel met het hart op de goede plek en twee jongens die hem helpen. Een en ander laat zich lezen als een spannend jongensboek, maar de film kabbelt te rustig voort om de kijker echt de stuipen op het lijf te jagen. Ondanks dat alles realistisch aanvoelt zit er telkens dat 'jeugdfilm-randje' aan wat de film eerder doet ervaren als een avontuur dan als een misdaad-drama.

Matthew McConaughey is goed en de kindacteurs, Tye Sheridan en Jacob Lofland, weten de aandacht goed vast te houden. De bijrollen zijn sterk en de settings van het broeierige landschap ronden de kijkervaring af naar boven. Ook al is het einde wellicht iets te gladjes. Iets wat eveneens opviel bij de regisseur zijn vorige project: Take Shelter. Niet alle zijplotjes zijn even sterk en je zou de film soms zelfs een beetje onevenwichtig kunnen noemen. Toch zal dit werk menige kijker bekoren.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Tegenvallende Disney.

Nu is dat meer regel dan uitzondering, maar toch. Als het om animatiefilms gaat zijn we bij deze fabriek beter gewend.

Zoals wel vaker is het grootste zwaktebod het verhaaltje. Clichématig tot in het naadje. Hetzelfde geldt voor de personages. Zoals altijd bij Disney maar hier wel erg overduidelijk. Bij kinderen geeft dat iets minder verdriet, echter de kracht van de vele classics zit hem o.a. in het samen kunnen kijken. Ofwel voor elk wat wils. Iets wat bij deze film nogal ontbreekt.

En daar kan een vuurspuwende Murphy geen zier aan veranderen. Want ook hij is hier allesbehalve bijzonder. Op de krekel na valt er van de sidekicks sowieso weinig te genieten.

Redelijk.

Licht verontrustend.

Maar net niet genoeg. Had overigens niet gedacht dat de BBC gelieerd is aan dit soort horror.

Met name het eerste uur is prima ookal worden weinig cliché's geschuwd. De familie is lekker gek en er zitten een paar gore scenes in. Echt heel eng wordt het nergens helaas. En echt opzienbarend smerig ook niet. Toch zal je als liefhebber best aan je trekken komen. Mede dankzij de ietwat vreemde soundtrack (muv de kersttracks) en een lichte dosis zwarte humor.

Redelijk.

Vervelend en verplicht vervolg op het kassucces. De film is erg onevenwichtig en mist alle humor en magie van het eerste deel. The Mummy Returns slaat op vele vlakken de plank mis. Matig.

Middelmatige mummy.

Naast het feit dat de mummy zelf nogal tegenvalt, is het script tevens zwak. Ook het studio-gehalte druipt van vrijwel elke scène af. Het zou allemaal weinig uitmaken wanneer er sprake zou zijn van spanning of interessante characters. Helaas is dit niet het geval.

Doorsnee.

Vermakelijke avonturenfilm met hoog Indiana Jones-gehalte. Absoluut geen meesterwerk maar wel prettig wegkijkend en onderhoudend. Goed.

Veeg voorteken.

De kachel van Tom Cruise moet ook branden. Maar veel meer dan dat kan hij niet gedacht hebben toen hij het script las van The Mummy. De belofte van een monster is altijd leuk, zeker als er een mash-up gaat plaatsvinden met een ander duister wezen. Met Cruise, Crowe en dit thema weet je als leek zelfs dat de 125 miljoen kostende film zich binnen enkele dagen terugverdient. Maar geld mag geen drijfveer zijn. Als je oude tijden wilt doen herleven moet het wel goed zijn.

Vroeger liet de bioscoopbezoeker zich de vampieren- en weerwolvenfilms goed smaken in zwart-wit. Boris Karloff kende de macht van het monster als geen ander. Maar als deze kleurloze en middelmatige film een aanzet moet zijn tot een nieuwe reeks monstermovies, is dat een veeg voorteken. Het begint nog wel aardig met de vers gebotoxte Cruise die op avontuur gaat. Maar al snel wacht je op Harrison Ford die orde op zaken komt stellen met zijn zweep. Tevergeefs..

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Er zijn plannen, mocht dit een succes zijn, voor een vierde deel met Ford (die de zoon speelt) in de hoofdrol omdat Fraser zijn contract voor drie mummy-films nu heeft voltooid. Omdat Fraser ook weer in deze film bewijst geen acteerkanon te zijn, hoeft dat niet per sé slecht nieuws te zijn. Wat betreft deze film: De fouten en onwaarschijnlijkheden ten spijt, een bij vlagen aardige avonturenfilm die nergens het niveau van deel een haalt, maar wel deel twee ontstijgt. Gemiddeld.

Ondanks Spielberg's regie en het spannende verhaal vliegt deze ietwat sombere thriller af en toe een beetje uit de bocht. Het huwelijk tussen drama en aktie-thriller houdt niet altijd stand in deze prent. Tevens is dit een film die goochelt met ware feiten en ze mixt met fictie en zoiets moet je kunnen bekoren. Niet dat de grootmeester hier een geheim van heeft gemaakt overigens. Behoort niet zijn beste werk maar is enigszins onderhoudend en bevat een aantal gedenkwaardige scenes. Redelijk.

Vervlogen verlangen.

Deze laatste Muppetfilm valt, alle goede intenties ten spijt, eigenlijk op alle vlakken tegen. Met name het tekort schietende muzikale en komische aspect vallen het meest op. De liedjes zijn simpelweg te flauw en de humor zakt, na een veelbelovend begin, behoorlijk in.

Het verhaaltje is bijzonder clichématig en ook Blacks personage voegt niets toe. Toch herleven oude tijden eventjes wanneer Kermit opnieuw de beroemde TV-show aankondigt. Een willekeurig episode uit die vervlogen tijden zal echter meer plezier opleveren. Deze film doet daar weer naar verlangen.

Redelijk.

Na een aardig begin zakt de film halverwege toch wat weg in clichématigheid en gekunstel. Niet slecht en zeker voor Snipes geen gekke film. Echt goed wordt het helaas niet.

Heerlijke humor in deze grappige persiflage op de bekende who-dun-it's. Met name Sellers, Falk en Guinness stelen de show in deze sfeervolle komedie. Zeer goed.

Erg clichématige thriller die verder wel onderhoudend is. Het niet al te sterke verhaal en de plotwendingen zijn echter niet voldoende om er het predikaat goed aan te hangen. Toch is e.e.a. licht vermakelijk.

Hammer's Noir.

Al is deze Britse poging tot het toentertijd succesvolle Amerikaanse genre niet mislukt, het plot gaat ten onder aan verwarring veroorzaakt door te veel twists.

De beroemde Hammerstudio zou nog meer van dit soort flicks produceren, maar dit is er eentje van monsterregisseur nummer 1, Terence Fisher. Zonder Dracula of Frankenstein blijkt dit toch best lekker weg te kauwen, met dank aan Clark en de mooie Lee. Ook met de sfeer zit het wel snor in dit romantische moordmysterie.

Redelijk.

Ondanks het feit dat het hier om een zeer gemiddelde film gaat (twee sterren dus) krijgt hij anderhalve ster: tussen slecht en gemiddeld. Waarom? Veel maar dan ook véél te voorspelbaar en cliché. De acteerprestaties zijn niet slecht maar het verhaal wordt op een irritante manier gebracht en bepaalde zaken worden amper uitgediept. Wat ons nog meer tot een toeschouwer maakt van een niemandalletje...

Zinema

Waar andere Poirots echt wel de moeite waard zijn in cinematografisch opzicht, voelt deze aan als een TV-episode. Ondanks de aanwezigheid van Ustinov en Curtis. Het acteerwerk is niet altijd even sterk, alsmede het verhaal.

Matig mysterie.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen, de nieuwste Netflix Original is geen hoogvlieger. De mix tussen komedie en een who-dun-it kent betere voorbeelden, al klinkt de combinatie met Sandler en Aniston best aardig op papier. In de praktijk is het echter een ander verhaal. Van echte chemie is geen sprake en Sandler lijkt er zelfs een beetje bij te hangen. Vooral de grapjes zijn van erbarmelijk niveau.

Waar het soms bij de Sandler-films weet te werken is wanneer het poep- en piesniveau in sneltreinvaart wordt bereikt en de lol dusdanig grof en absurd wordt, dat het weet te vermaken. Hier is dat geenszins het geval en blijft het bovenal braaf. Over smaak valt niet te twisten uiteraard en dus zal er genoeg volk zijn dat hier continu om kan lachen, maar Murder Mystery had veel en veel beter gekund.

Wie de oude Hercule Poirot en Miss Marple films goed vond smaken zal hier wellicht nog wat lol aan beleven, maar vroeger deed men dit doorgaans beter. Ook als er humor moest worden toegevoegd, denk maar eens aan Murder by Death. Helaas wacht de kijker hier een onevenwichtige mix aan onderhoudend popcorn-vermaak, want je blijft wél kijken. De allerlaatste scène met een inspiratieloze knipoog naar het genre zegt eigenlijk alles.

**

Met dank aan Netflix voor het recensie-exemplaar

Doorzichtige thriller.

E.e.a. wordt gered van de ondergang door Gooding, maar een echt feest wordt het nergens. Toch biedt deze onderhoudende, maar nogal voorspelbare flick verpozing.

Redelijk.

Deze Christie met sterrencast is absoluut vermakelijk al is de ontknoping toch ietwat overdreven. E.e.a. is wel onderhoudend maar deze klassieker is helaas geen meesterwerk. Wel een van de leuksten in de Poirot-reeks. Redelijk.

Degelijke detective.

Dat Doyle en Bell hier Watson en Holmes mogen vervangen, is geen enkel probleem. De geestelijk vader van de detective en de opmerkzame patholoog, zijn er niet minder boeiend om. Bij de BBC weet men wel hoe je met het bijltje hakt, iets wat duidelijk valt te merken aan deze sfeervolle en degelijke rit. Het einde is onnodig rommelig en bijna kolderiek, maar een en ander smaakt naar meer.

Goed.

Half aangezet.

Een iets mindere detective uit de goede reeks van BBC-films. Het verhaaltje is wederom leuk in elkaar gestoken en enige sfeer is aanwezig, maar de ontknoping voelt toch een beetje voorspelbaar en makkelijk aan. Tevens werkt de romance in dit deel minder goed en had de film beter kunnen doorslaan in het half aangezette griezelverhaal.

Redelijk.

Macabere moordenaar.

Wederom een sterk deel uit de korte reeks met Doyle en zijn leermeester Bell. Een aardig mysterie dat ingebakken is in een mooie sfeer en voorzien is van uitstekende acteerprestaties. Ditmaal met een macabere moordenaar als toetje. Niet geniaal, maar wel voldoende entertaining en opnieuw genoeg om uit te zien naar de volgende avonturen van het speurdersduo.

Goed.

Afscheid.

Met tegenzin mag de kijker afscheid nemen van de kort maar krachtige reeks, die in het voorstadium van superspeurder Sherlock zowaar indruk maakte. Niet dat Doyle veel weggeeft over zijn inspiratie voor het schrijverschap en de beroemde detective, want fictie is nu eenmaal fictie. Dat Bell stiekem een sterker personage is dan Holmes in menige prent, is duidelijk. Des te vreemder om zijn personage uit balans te zien geraken in dit laatste deel. Misschien was het voor Richardson, net als bij de kijker, een teken van onbegrip voor zo een abrupt einde van een sfeervolle reeks die een langer leven beschoren leek.

Goed.

Who-dun-it.

En zeker geen slechte.

Feit is dat de eerste Marple een beetje gedateerd is inmiddels, en daardoor wat oubollig. Ook het verhaaltje komt soms een klein beetje gekunsteld over. Met name na het arriveren van de familie. Hiervoor is de suspense i.i.g. wat sterker.

Rutherford maakt gelukkig een hoop goed.

Redelijk.

Murder is een bovengemiddelde thriller van The Master Of Suspense. Een van zijn eerdere werkjes en erg moeilijk te vinden met een gerestaureerde beeldkwaliteit. Niet goed maar ook zeer zeker niet slecht.

Cannon's classics.

De beruchte Menahem-Golan producties waren zeker niet allemaal even slecht. Sommige waren best te doen toentertijd, al is een groot aantal tegenwoordig alleen maar in kijk-waarde gestegen vanwege enig cult-gehalte. Ach en soms is goed fout, lang niet fout genoeg om te zuurpruimen.

Eén van de beroemdste sterren uit die stal, naast Norris en Stallone, was Charles Bronson. De Israelische neven hadden met hem sowieso een succesformule in handen door de Death Wish-sequels. Ook Murphy's Law kent veel geweld en actie, maar valt vooral op vanwege het bijzondere duo dat Bronson vormt met Wilhoite. Deze laatste zorgt voor hilariteit vanwege de vele verschillende scheldwoorden die ze uitkraamt.

Veel stelt het allemaal niet voor, hoe onderhoudend ook. De ijzervretende Bronson lijkt er tegen het einde zelfs een klein beetje met de pet naar te gooien wanneer hij er vrij gezapig een one-liner uit zeurt, alvorens zijn vijand om te brengen. Het tempo, de actie en de heerlijke soundtrack maken van de film echter best een aardig ritje. Een van de betere films uit Cannon's koker zelfs.

Redelijk.

Zeer spannende maar ietwat ongeloofwaardige thriller die Hitchcockiaanse trekjes heeft. Goed.

Deze surrealistische horror probeert vooral artistiek verantwoord te zijn. Iets wat absoluut niet lukt. Amateurisme ten top in vrijwel alle opzichten. Het enige wat knap is aan deze film is het release-jaar 1998. De beelden doen vermoeden dat het materiaal al vele jaren eerder op de planken is beland. Of...Oeps..Zouden ze dat expres doen ter verhoging van de beoogde filmhuis-vreugde? Het is lastig het vermoeden te onderdrukken dat de DVD overigens ook nog eens een rechtstreekse kopie is van een videoband. Als je het al aandurft dit smakeloze gedrocht te aanschouwen, doe het dan maar niet op een groot HD scherm. Doe jezelf gewoon een plezier en sla deze gerust over..

Oei.

Dit is niet al te best.

Wat hoopvol begint ontaard al snel in een uiterst voorspelbare en clichématige romcom. Waarbij het rom-gedeelte allesbehalve werkt. Zo is er geen enkele chemie tussen de hoofdrolspelers en het magere verhaaltje niet boeiend.

Het com-gedeelte kent een paar geslaagde grappen, maar de meeste zijn vooral makkelijk en ongrappig. De soundtrack is mooi maar voelt, net als Cook, misplaatst aan.

Matig.