Murder Rooms: The Dark Beginnings of Sherlock Holmes (2000)

Degelijke detective. Dat Doyle en Bell hier Watson en Holmes mogen vervangen, is geen enkel probleem. De geestelijk vader van de detective en de opmerkzame patholoog, zijn er niet minder boeiend om. Bij de BBC weet men wel hoe je met het bijltje hakt, iets wat duidelijk valt te merken aan deze sfeervolle en degelijke rit. Het einde is onnodig rommelig en bijna kolderiek, maar een en ander smaakt naar meer. Goed.

Dit is de eerste van vijf afleveringen van een miniserie. Toen Arthur Conan Doyle z’n geesteskind Sherlock Holmes bedacht, haalde hij inspiratie bij z’n voormalige professor geneeskunde Joseph Bell. Deze had een methode, gebaseerd op logica en deductie. Hiermee leverde hij een bijdrage aan de ontwikkeling van de anatome pathologie. Doyle vroeg zich af wat er zou gebeuren als een misdaadbestrijder een dergelijke methode toe zou passen. In elke aflevering worden Bell en Doyle geconfronteerd met een mysterie of een misdaad. Ian Richardson geeft schitterend gestalte aan de dokter met de onverstoorbare blik en het accent van de Britse bovenklasse. Doyle is de jonge student die goed observeert en bijleert, maar nog fouten maakt. Door een jonge vrouw met een mooie oogopslag laat hij zich gemakkelijk inpalmen. Sommige gebeurtenissen heeft hij verwerkt in Sherlock Holmes-verhalen (The Cardboard Box, The Speckled Band, The Solitary Cyclist). Volgens Bell concentreerde hij zich te veel op het anekdotische en te weinig op het methodische. Edinburgh in het Victoriaanse Tijdperk is mooi weergegeven, met koetsen, gaslantaarns, hoge hoeden, bakkebaarden, schooiers en prostituees. Ze komen in verschillende milieus, zoals een Egyptische museum en een rondreizend circus. Hooggeplaatste figuren worden door de mangel gehaald: de onbekwame inspecteur, de zelfingenomen kwakzalver… Het is een bijzonder geslaagde misdaadserie met goede dialogen, spanning en een mistige sfeer.