Opinions

Monsterloos.

Hoe men sfeervol, doch zonder spanning, 76 minuten vult. Ondanks dat deze film uit de jaren '50 stamt en het woord 'monster' in de titel heeft, is het allesbehalve een monstermovie. Het bizarre verhaal omtrent een alsmaar sterker wordende magneet boezemt weinig angst in, maar weet desondanks toch te vermaken. Niet dankzij de matige acteerprestaties, want Carlson maakt een hoop goed, wel dankzij de vreemde mix van amateuristische SF en mierzoet drama. En daar was een monster best op zijn plaats geweest.

2 Magneetjes.

Western-remake.

Onderhoudende western-remake van de beroemde Japanse film. Het verhaaltje kent verder weinig uitstapjes ten aanzien van het origineel en de karakters worden ondanks de lange speelduur weinig uitgespit. Verveling begint tegen het einde nogal toe te slaan, iets wat door de matige gevechten alleen maar versterkt wordt.

Redelijk.

Zeer mooi drama met uitmuntende vertolkingen en sterke verhaallijnen die beeldschoon in beeld worden gebracht en op ingenieuze wijze met elkaar worden verbonden. Meesterwerk.

De eerste drie delen van de DIrty Harry serie zijn inmiddels nogal gedateerd maar ook dit deel twee is nog steeds onderhoudend. Redelijk.

Terechte traan.

Dat een goede surroundset van groot belang is voor de filmbeleving weet menig filmkijker. Helemaal nu de blurays van tegenwoordig voorzien zijn van master audio en soms zelfs 7.1 surround. Hier doet men het nog met zes luidsprekers, maar wel vol overgave. En dus vliegen de kogels de kijker letterlijk om de oren, vanuit alle hoeken. Sinds Saving Private Ryan werd, audio-technisch gezien, de geallieerde invasie van Normandië niet meer zo royaal uitgevoerd. Het enige wat ontbreekt zijn de granaatscherven in de muren bij de kijker thuis, maar het scheelt weinig.

Dit epische oorlogsdrama over twee vrienden die vijanden worden, kent een simpel verhaal maar een bombastische uitvoering. Het lijkt erop dat er kosten nog moeite werden gespaard tijdens het filmen van de enorme veldslagen, die griezelig realistisch in beeld worden gebracht. De makers hebben goed opgelet tijdens eerder genoemde werk van Spielberg en de daaruit ontsponnen televisieserie. Deze kitscherige oorlogsfilm gaat echter bijna ten onder aan opgeklopt sentiment tussen de bommen en granaten, maar tegen het einde weet men de kijker eindelijk een terechte traan te ontlokken.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Goed drama met een excellente Carrey dat, in tegenstelling tot andere werken van Darabont, vaak vergeten word.

Peckinpah’s potentie.

Een typische stoere mannenfilm is deze western van Peckinpah wel geworden. Maar de regisseur heeft hier zijn ultieme draai nog niet gevonden, al zou dat niet lang met The Wild Bunch. Geen slomo’s of buitenproportioneel geweld, maar wel een psychologische oorlogsvoering tussen Heston en Harris die meer potentie biedt dan dat er wordt uitgehaald.

Redelijk.

Ietwat lange maar uiterst onderhoudende bio van Malcolm X. Washington is prima op dreef. Zeer goed.

Onderhoudende thriller.

De wisselvallige acteerprestaties, m.u.v. een uitstekende Baldwin, en de plottwists die een geoefend oog van ver ziet aankomen, halen een beetje van de slagroom af. En dat is jammer, want het verhaal steekt an sich best leuk in elkaar. Ook is het jammer dat er nogal wat spanning ontbreekt aan deze thriller. Toch valt de film goed te pruimen. Een vette 2,5 ster.

Redelijk.

The stuff this film is made of..

Normaal kan ik Bogart wel goed hebben, laatst nog Casablanca gezien. Leuk filmpje. Maar dit? Nou nee..

Noir is leuk. Heel leuk zelfs. Maar deze film kon me amper boeien. Het geschmier kwam me al vrij snel de neusgaten uit. Alleen Lorre mag schmieren wat hij wil, blijft een fijn boefje.

De close-ups zijn, mijns inziens, verschrikkelijk. Bogart die boos kijkt en iedereen roept oe-hoe! Pfff en dan het verhaal. Wat een gedrocht zeg. Met als dieptepunt een Bogart die de politie oplicht en vervolgens sorry zegt. Maakt niet uit Bogey, kijk nog eens boos voor ons?! Jij charmante en oh zo stoere rakker. Nee natuurlijk gaan we je niet arresteren. We love them jokes!

De rest van de cast is bijna niet om aan te zien. Wat een idiote acteerprestaties. Laatst M gekeken, ook met Lorre. Nog weer een decennium ouder maar wel met beter acteerwerk. Erg jammer dus, gedateerdheid betekent niet altijd slecht acteerwerk.

E.e.a. begint best leuk en het eerste half uur had ik er ook echt wel zin in, maar al die ongeloofwaardige dialogen en acties. Brrr. Op een gegeven moment werd het me echt te veel. Het overmeesteren van The Fat Man's almost like a son, tot twee keer toe. zo knullig. De gesprekjes alvorens de grote ontknoping. Het drama. De plotwendingen. De one-liners. De romances. Zo net niets allemaal.

Vind het jammer en ik zal wel tegen een paar schenen hebben geschopt, maar deze kon mij allesbehalve bekoren.

Spaans schrikken.

Nadat regisseur Andrés Muschietti zijn korte film onder dezelfde titel had gemaakt ging er nog even wat tijd overheen eer dat de beroemde filmmaker Guillermo Del Toro hem het groen licht gaf voor een bioscoopversie. Zoals laatstgenoemde zelf uitlegt ter introductie van de short, die als extra feature op de Blu-Ray staat, vond hij het 'n eng filmpje. En inderdaad, als je eerst de kortfilm bekijkt (het werkt wat minder ná de hoofdfilm), dan schrik je je een hoedje. Al moet gezegd dat die kortfilm frame voor frame terugkomt in Mama. En wederom schrik je..

En daar moet deze sprookjesachtige griezelfilm het ook voornamelijk van hebben. Niet van de CGI, die soms iets te aanwezig is, ondanks de enorm sfeervolle settings. Ook niet van de dosis voorspelbare drama. Of het ridicule en te lang uitgesponnen einde. Eerder van het sterke begin, waarvan je geen idee hebt waar het naar toe wil, maar spannend is het wel. Maar Mama moet het in meerdere mate van de schrik hebben. En schrikken zul je. Al ben je nog zo'n doorgewinterde filmveteraan. Een paar keer schrik je tóch. Hoe voorspelbaar alles ook is, de timing is af en toe perfect.

Natuurlijk valt er voldoende af te dingen op Mama. De enorme clichés en irritante onlogica bijvoorbeeld. Meestal funest voor een zichzelf serieus nemende film. Want dat doet het wel, ondanks de donkere fantasy-rand. Dieptepuntjes zijn misschien zelfs wel technische zaken als het volledig verkeerd gefocust zijn op de voorbij fladderende vlinders. Je ziet de (kind)acteurs een totaal andere richting op staren. Van goofs gesproken. Maar toch. Je blijft schrikken. En daar gaat het grotendeels om. Die Spanjaarden lijken er een soort van patent op te hebben.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Bewonderenswaardige moeder.

Het blijft schandalig dat ‘Het Uur van de Wolf’ dit soort documentaires ernstig verminkt tot bijna de halve speelduur. Met name omdat de inhoud niet lang genoeg kan duren. En zo is de echte liefhebber van Afrika’s beroemdste zangeres en voorvechter van mensenrechten aangewezen op de DVD of een volledige vertoning op andere wijze.

Makeba meldt de kijker hoe zeer ze Pata Pata verafschuwt en waarom. Maar de echte impact wordt natuurlijk gemaakt door haar hartverscheurende levensverhaal en de daarbij behorende huwelijken. Gelukkig biedt de documentaire voldoende achtergrondinfo, alsmede de betoverende muziek van de bewonderenswaardige Miriam Makeba middels schitterende concertregistraties.

Zeer goed.

Enigszins vermakelijk, maar nogal rommelig vervolg op het kassucces. Faber is zoals vaker uitstekend, maar de film ontspoort meerdere keren en de magie van het eerste deel is behoorlijk zoek. Gemiddeld.

Vermakelijke feelgood-musical, maar het verhaaltje is slechts een kapstok om de vele Abba-klassiekers aan op te hangen. De acteurs die doorgaans niet zingen, komen er aardig van af, maar de enorme hoeveelheid liedjes slaat de kijker een beetje dood. Redelijk.

Madonna's metamorfose.

Vincent Patterson was de stoere jongen uit de video-clip ' Beat It'. U weet wel, die blanke boef met zijn stoppeltjes die het mesgevecht al dansend aanging met de donkere broeder van een andere gang. Wat een clip, wat een nummer, wat een album. En wat een artiest. Jackson had al snel in de gaten dat Paterson erg goed kon dansen, met of zonder mes. Hij werd al snel ingelijfd als als Jacko's persoonlijke dansleraar. En dus volgde anderen, zoals Madonna.

Laatstgenoemde schijnt zelfs door zijn creatieve oog een ware metamorfose te zijn ondergaan. Waar hij Jackson vooral zaken voordeed, die de zanger later perfectioneerde zoals alleen hij dat kon, had Madonna dus nog meer baat bij zijn gevoel voor show. De gekortwiekte VPRO-uitzending mist bijna een half uur en daardoor voelt Patersons beroemde verhaal propvol aan. En chaotisch. Toch biedt de doorsneden docu een interessante kijk op deze mysterieuze persoon.

Goed.

Kleurvol.

En met liefde voor detail volgens de blauwe schijf.

Sowieso erg leuk materiaal om de HD-set mee te testen. Want visueel vaak wonderschoon.

Maar naast het soapy-drama dat nog het beste werkt, moet er ook nog gevochten. En daar houdt het, met name tegen het einde, niet over. Veel massa en weinig gevecht.

Toch best een leuk sprookje.

Goed.

Het begint allemaal leuk. Je vraagt jezelf echt af, waar gaat dit heen. Al snel bekruipt je het gevoel dat het niet beter gaat worden. En het was al niet zo sterk. Hoe je een ontzettend aardig gegeven om zeep kunt helpen. Voelt aan als een TV-film van de SciFi-Channel. Met dito acteerprestaties en uitvoering. Snel vergeten maar weer...

Enigszins amateuristisch filmpje met Lazenby. Wang Yu is de macho held die zelfs tijdens het neuken zijn grapjes door blijft droppen en Lazenby de gemene boef die het onderspit gaat delven. Met nogal belachelijke vechtscenes en, onbedoeld, hilarische one-liners. Vermakelijk maar niet veel meer dan pulp. Het blijft jammer dat Lazenby zes jaar eerder besloot het bij één Bond te laten. Mijns inziens was hij een van de betere Bonds. Als dat toentertijd niet zo was gelopen, had deze draak waarschijnlijk niet het levenslicht gezien. Enfin..

Vermakelijke filmquiz.

Een nieuwe spionagefilm die een stuk leuker is dan de laatste 'Mission Impossible' en prima kan wedijveren met 'S.P.E.C.T.R.E'. Vooral omdat deze film zichzelf nog een stuk minder serieus neemt. Een komische actiefilm omtrent een lullig plotje over een kernbom vormt de basis. Uiteraard draagt de oude TV-serie bij. Alles in een hippe retrostijl gegoten inclusief split screens en een mise-en-scène waar je u tegen zegt. Belangrijk onderdeel is de muziek. Ook daarin wordt flink geknipoogd en niet alleen naar het verleden. Je ziet het groen-oranje Atlantic-label bijna letterlijk draaien als de opening door niemand minder dan Roberta Flack wordt verzorgd. Aan soul geen gebrek hier. Een komische noot wordt onder meer veroorzaakt door Ennio Morricone. Sowieso komt er van alles voorbij uit de tijd van de spaghettiwestern. Eveneens Italiaans zijn twee prachtige songs van de als Nat King Cole klinkende Luigi Tenco en de melancholische Peppino Gagliardi. En hoe zat dat ook al weer met Louis Prima? Juist ja.

Dat het hier vooral om de vorm gaat en niet de inhoud, moge duidelijk zijn. Prachtige beelden, fijne actie en heerlijke muziek, plus die dosis humor gelukkig. Cavill wordt een beetje ondergesneeuwd door Hammer en Vikander is niet alleen oogverblindend; ze steelt heel even de show tijdens haar eigen interpretatie van de legendarische dansscène uit 'Dirty Dancing'. Ritchie blijft zelf natuurlijk ook een fanatiek filmliefhebber. Meest bizarre verwijzing blijft - hoewel iets anders gespeld - 'Count Lippe'. Dit karakter uit 'Thunderball' komt niet geheel toevallig plotseling op de proppen. Ian Fleming stond namelijk ook aan de basis van Napoleon Solo. Alsof je tegelijkertijd een filmquiz aan het spelen bent met de regisseur. Iets wat niet meevalt, want ondanks het simpele verhaaltje houdt hij de vaart er goed in. De finale valt een klein beetje tegen en heel soms krijg je het gevoel dat er een overdaad aan flauwe plottwists plaatsvindt, toch werkt de som der delen hier absoluut en word je van het begin tot aan het eind kostelijk vermaakt.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Bros voor het recensie-exemplaar.

Reeve's regiedebuut.

Keanu Reeve's eerste product als regisseur is best een vermakelijke vechtfilm geworden. Toegeven, tegen het einde valt op dat niet alle gevechten even goed georkestreerd zijn en wordt het touwtjesgehalte wat hoger, maar dit debuut weet voldoende te smaken.

Goed.

Prettige president.

Robin Williams kan al zijn stand-up ervaring gebruiken in deze komische film over een politiek geëngageerde, prettige talkshowhost die verkozen wordt tot president van de Verenigde Staten. Williams kent leuke grappen, maar slaat ook wel eens de plank mis. De echte show-steler is natuurlijk Christopher Walken, maar schijnbaar kan het thrilleraspect niet uitblijven en dus voelt de film onevenwichtig aan en ontspoort een en ander in een vreemde aanloop naar de flauwe finale.

Redelijk.

Ridicule richel.

Ondanks dat Man on a Ledge niets nieuw onder de horizon biedt, is het een aangename wegkijker, die een dik anderhalf uur de kijker weet te vermaken. Misschien wordt het puntje van de stoel niet bereikt, maar door het verhaal in deze vorm te gieten krijgt het standaard heist-gegeven een welkom extraatje. Ook de beroemde cast werkt hier op positieve wijze aan mee. Al moet gezegd dat de film veelbelovend begint, maar dat niveau niet weet vast te houden in de tweede helft.

Rijzende ster Worthington bevindt zich op een hoog gelegen richel om zijn onschuld te bewijzen, door te dreigen met zelfmoord. De manier waarop hij dat doet zou een miljoen vragen kunnen opleveren en de uitvoering van dit ridicule gegeven is allesbehalve waterdicht, maar vermakelijk is het wel. De spanningsopbouw is prima en ondanks dat het einde nogal afgeraffeld aandoet, werkt het allemaal wel. De snelle trek wordt gestild, op smakelijke wijze.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Stijlvol en vermakelijk filmpje. Clichématig dat wel, en ook een beetje voorspelbaar, maar het eind maakt een hoop goed. Wat deze film te zoeken heeft in welke toplijst dan ook is mij echter wel een raadsel. Goed.

Enigszins vermakelijke bio van Kaufman die door een geniale Carrey wordt neergezet. De film kent een aantal gedenkwaardige scenes maar verliest soms ook wat aan tempo. Dit bij vlagen komische drama zal niet een ieders kopje thee zijn. Redelijk.

Vermakelijk.

De 2,5 uur gingen i.i.g. goed voorbij. Het verhaaltje voelde soms ietwat gekunsteld, zo vond ik het einde een beetje flauw. Onderhoudend, sfeervol en spannend filmpje. Ben wel te porren voor dit soort detectives. Leuk opgebouwd ook.

Zeer goed.

Herkenbare humor.

Man Up moet haast wel een van de leukste romantische komedies van de afgelopen tijd zijn. Waar de genre-mix doorgaans voor veel flauwigheid zorgt, is dat hier zeker niet het geval. Dat komt eigenlijk door de twee hoofdrolspelers, die dusdanig klikken dat het een must is om de film uit te zitten. Zelfs terwijl je stiekem al weet welke kant het verhaal op zal gaan. Simon Pegg en Lake Bell krijgen een date en vervolgens is het aaneengeschakeld lachen om de vele grapjes die voorbij komen. Pegg is enorm ad rem en Bell laat haar cynische masker vallen. Alsof het echt is.

Nu zijn er meer films waar je vrij vlot in wordt meegezogen en meestal zijn die een stuk minder voorspelbaar dan dit. Toch is het naast de enorme chemie vooral genieten van het blije gevoel dat deze romkom oproept. Een aantal grappige bijrolletjes is daar debet aan, met een vieze Rory Kinnear voorop. Hij weet de lach nog net iets meer op te schalen als stalkende freak. Maar hoofdact zijn de 'doodgewone' Bell en Pegg. Geen plastic fotomodellen, maar herkenbare mensen met herkenbare twijfels. Een lach en een traan dus.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Komisch collectief.

Na maar liefst 8 pogingen sinds 1989 maakte Terry Gilliam eindelijk zijn inmiddels beruchte film over Don Quixote af. Het mocht even duren dus. Zonder Robert Duvall, Johnny Depp en John Hurt en helaas zonder Michael Palin, die andere ex-Python. De bewierookte regisseur van Monty Python and the Holy Grail en Monty Python's The Meaning of Life begon al met zijn plannen enkele jaren nadat de groep de allerlaatste film had afgeleverd. Een link naar het meest grappige Engelse collectief is daarom snel gelegd.

Zo gaat dat wel vaker bij de films van Gilliam, die eveneens verantwoordelijk is voor klassiekers als Brazil, 12 Monkeys en Fear and Loathing in Las Vegas. Maar ook hier loopt die vergelijking met zijn oudere Python-werk spaak, ondanks de aanwezigheid van ridders, humor en surrealisme. De clou ontbreekt hier eveneens, of ligt er misschien wel erg dik bovenop. Het is in ieder geval duidelijk dat de regisseur niet gecharmeerd is van Trump, het hedendaagse egoïsme en de vreemdelingenhaat et cetera.

Maar wat zo ontzettend jammer is, is dat de film eigenlijk nergens risico's neemt. Het blijft allemaal ontzettend braaf. Ondanks dat er soms geen touw aan vast te knopen is. Er valt amper iets te lachen en tegen het einde lijkt de regisseur zelfs allerlei steekjes te laten vallen, hetgeen een rommelig geheel oplevert. Waar vlees nog vis in de jaren zeventig en tachtig nog wel wist te werken, mits die andere komische crew ook aanwezig was, is het hier vooral de geest ontwaren van iets wat had kúnnen zijn.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Knipogen en klassiekers.

Een prettig knipperende knipoog naar de film noir veroorzaakt een komisch randje. Thornton speelt de man die het verschil nooit weet te maken, maar tegelijkertijd een uitgekookt chantageplan start dat volledig ontspoort. De juiste ingrediënten zijn dus aanwezig voor de Coens en de film is dan ook stijlvol en sterk. Misschien niet zo goed als hun echte klassiekers, maar The Man Who Wasn’t There is zeker de moeite waard.

Zeer goed.

Leuke avonturenfilm met sterrencast. Een klein beetje onevenwichtig maar Kipling's verhaal is absoluut onderhoudend en vermakelijk verfilmd. Goed.

Soms is de herinnering mooier dan de realiteit.. Toch stond toentertijd Hanks altijd garant voor een avondje lachen. Tijden veranderen helaas. Wat overblijft is een bij vlagen vermakelijk maar weinig zeggend filmpje met een al even matig verhaaltje.