Opinions

Kijkers keel.

Wie zich toegang wil verschaffen tot een multiproblem gezin, is hier aan het juiste deprimerende adres. Want dat dit geen feelgood cinema is, moge helder zijn. De film is geschoten alsof het een documentaire betreft en komt daardoor behoorlijk echt over. Een portret van een alcoholistische, alleenstaande vader en zijn twee voor galg en rad opgroeiende kinderen. Met name het puberende zoontje zijn uitzichtloze beslommeringen doen de kijkers keel langzaam dichtknijpen.

Dit nepverslag is zo dicht op de huid geschoten dat het voelt alsof je er zelf bij bent. En dat is niet altijd even fijn. De waarheid wordt zo nog meer recht aangedaan, omdat de rauwe realiteit niets anders is. Dit is de zelfkant van de maatschappij. Dit zijn de mensen die we liever niet willen zien, maar er altijd zullen zijn. Ongeremd en ontspoort en verkerend in vicieuze cirkels. De acteurs verstaan hun vak zo goed dat je letterlijk wordt meegezogen in hun wereld. Om depressief van te worden.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Droomdebuut..

Niet zo sterk als gehoopt, maar uiterst vermakelijk is deze pulpfilm. Het is dan ook niet gek dat Tarantino gecharmeerd raakte van Roth en dat hij zelfs een keertje mee mocht helpen bij de grote jongens van Grindhouse. De Hostel's kunnen me gestolen worden, maar deze biedt leuk entertainment voor de horrorliefhebber.

Goed.

Unrated.

U weet wel, dat woordje dat tegenwoordig op elke horror-DVD moet prijken.

Nu moet ik zeggen dat de lul met bijbehorend pus i.d.d. niet fris oogt. Maar goed, aan gore weinig gebrek in deze opvolger van Roth's debuut. Over goeie gore zouden we kunnen redetwisten.

Deel 1 doet het i.i.g bij mij iets beter. Hier is het flauwe grapjes-niveau wel erg hoog. Inclusief de matige acteerprestaties. Ook menig film-verwijzing komt wederom voorbij.

Toch kan opzettelijke pulp-die-naar-de-seventies-riekt best vermaken. Zie hier het bewijs. Maar echt goed wordt het helaas niet.

De intro en uittro zijn geinig.

Redelijk.

Don’t Believe the Hype.

Wat begint als een clichématige horrorfilm met vijf stereotiepe jongeren die naar een verlaten hutje in het enge bos vertrekken, verandert al snel in een over-de-top horror-komedie. Dat hier een ander pad bewandeld gaat worden, wordt eigenlijk al duidelijk binnen de eerste vijf minuten. Dat is jammer, want daardoor ontneemt het een deel van de spanning. Toch blijft er voldoende te griezelen over, al ontaardt dat vaak in gniffelen.

De Make-up/ Visual effects-afdeling is uiterst creatief geweest en de creaturen zijn erg origineel, ondanks enkele knipoogjes naar onder andere Hellraiser. Om dit een ode aan monstermovies of ander horrorwerk te noemen gaat natuurlijk veel te ver, maar feit is dat dit wel met liefde voor het genre is vervaardigd. Al zal menig purist het hier niet mee eens zijn, want zijn of haar geliefde genre wordt hier absoluut op de hak genomen. En dan ook nog eens weinig subtiel.

Van een ‘verrassingseffect’ is, ondanks de hype, eigenlijk geen sprake en het zou kijkers op het verkeerde been der hoge verwachtingen kunnen zetten en zodoende tot bittere teleurstelling kunnen leiden. Weer een reden om synopsissen, PR en trailers af te zweren en je te beperken tot de genre-aanduiding. Zelfs dan zou de film kunnen tegenvallen, maar dan ook alleen bij de echte zuurpruimen en azijnpissers onder ons. De rest wacht een meer grappige dan griezelige achtbaanrit.

Er staan meer dan 140 minuten aan extra’s op de bluray, die ook in een limited edition is verschenen. Deze mooi uitgevoerde combopack bevat de DVD als extraatje en zit in een speciale pop-up verpakking. De bonusfeatures op de bluray bevatten o.a. ‘Secret Stash’: een zeer komische uitleg van Fran Kranz over de marihuana-props die in de film worden gebruikt. Naast een 'Making-of' en een aparte 'View-mode' zitten er ook zeer interessante featurettes bij die onder meer de overwerkte afdeling ‘monstermakers’ extra belichten.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Ondergewaardeerde komedie met een schitterende Carrey. Stiller laat zien dat hij meer in zijn mars heeft dan goed acteerwerk. De film is niet altijd geslaagd, maar vaak wel vermakelijk. Goed.

Credits & conclusies.

Een bijzondere film van de vooraanstaande regisseur Haneke. Genoeg drama en onderhuidse spanning, die hier vooral gedijt op een bedje van mysterie. Tegen het einde blijken er echter nogal wat vragen onbeantwoord te zijn. De goed oplettende kijker kan echter door middel van het eindshot, tijdens de credits, zijn of haar eigen conclusies trekken. De film boeit maar zal, o.a. hierdoor, niet een ieder bevredigen.

Goed.

Caddyshack is, naast het feit dat het inmiddels een behoorlijke cultfilm is geworden, een bijzondere film. Je vind hem slecht óf je vind hem goed, een tussenweg is er nauwelijks. Dit heeft met name te maken met de droge humor. In deze film grenst hij aan het absurde.

Chevy Chase en Bill Murray stelen de show in een film die zich nog het best doet omschrijven als een aflevering van Saturday Night Live op een golfpark.

Vermijdt het verschrikkelijke vervolg.

Latex lul.

Volgens de commentaartrack is niet alles echt wat aan de kijkers wordt voorgeschoteld. Tijdens het aanschouwen zou je toch bijna denken dat de acteurs werkelijk seks met elkaar hebben. Voldoende geslachtsdelen in beeld in elk geval. Maar als de beruchte scène waarin Demming een erectie beroert nep is, moet de hier getoonde lul wel haast van levend latex zijn gemaakt. Van dat ‘stofje’ gesproken. Het is jammer dat enige zinnenprikkelende erotische scènes gelijk aan kracht inboeten door van die rare vestjes en andere onappetijtelijke kledingstukken.

Toch wordt er geprikkeld. Met of zonder opzet, want het onderliggende mysterie wordt soms bijna weggevaagd door het geneuk. Hoe griezelig een en ander er ook aan toe gaat. Wat ook al niet meehelpt de beoogde spanning erin te houden is het hoofdpersonage. Een allesbehalve sympathieke vrouw die weinig gevoelens van empathie zal oproepen bij de gemiddelde kijker. Vreemdgaan blijft nu eenmaal een impopulaire bezigheid en echt leuk komt ‘Sletta’ verder niet over. Geil wel.

Redelijk.

Voldoende vermakelijk.

Een griezelfilm die zich aan het begin als een doorsnee thriller ontwikkelt, maar al snel ontaardt in een ‘Twilight Zone’-achtig werkje. En dat gebeurt niet op een onaardige manier. Het hoofdthema leunt behoorlijk op de film ‘Frequency’ maar kent hier een iets meer directe en voorspelbare opbouw. Dit komt het gegriezel niet altijd ten goede. Toch is ‘The Caller’ onderhoudend. Het anderhalf uurtje vliegt vlot voorbij als een extra lange aflevering van de eerder genoemde TV-serie: niet tot in den detail uitgewerkt, doch voldoende vermakelijk.

Goed.

In Calvaire wordt het aloude horror-cliché op enigszins originele wijze benaderd. Niet altijd even sterk maar zeker onderhoudend en geslaagd. Sfeervol en bij vlagen zelfs komisch. Goed.

Vieze verkiezingen.

Wisselvallig maar voorzien van een aantal zeer grappige momenten. Will Ferrell en Zach Galifianakis dragen het verder verwaarloosbare verhaal over twee politieke tegenstanders die elkaar het leven zuur proberen te maken. De moralistische parodie op de vieze verkiezingen, die in de VS tegenwoordig de norm zijn, is redelijk verwaarloosbaar. De humor zit hem met name in de platvloerse seksgrappen en de chemie die de twee hoofdrolspelers met elkaar hebben.

Goed.

Stiekeme Sting.

Deze documentaire over de geweldige band The Police is een must voor alle fans. Er wordt namelijk een behoorlijk intieme blik geworpen op de hitmachine. Dat gebeurt van binnenuit door niemand minder dan Andy Summers. En dus komt hij, ondanks een gezonde dosis zelfkritiek, er het best vanaf en vooral het meest in beeld. Aan enige ijdeltuiterij geen gebrek.

Toch overheerst zijn aanwezigheid niet, ook al is hij de narrator en zijn veel van de beelden en foto's afkomstig uit zijn privé-archief. Dat komt misschien wel omdat hij niet echt een stempel op dit filmdocument drukt. Behalve aan het begin als hij de voorgeschiedenis van zichzelf in sneltreinvaart maar absoluut interessant voorbij laat komen. Ook tijdens de titelrol wendt hij zijn producermacht aan.

Ondanks dat de drie doorgesnoven, übermuzikale jongens van weleer al vanaf de eerste plaat weten dat Sting stiekem de baas is en tevens het brein achter de muziek, is de rancune amper merkbaar. Al wordt de zogenaamde geschiedenis van Roxanne wel dusdanig romantisch gebracht dat je ook daar een vraagteken bij zou kunnen zetten. Gelikt is het verhaal wel een beetje. En dat ondanks de seksuitbarstingen en hoeveelheden wiet en coke.

Daardoor blijven de echt interessante zaken, zoals een letterlijke én figuurlijke trip met John Belushi, en onderlinge spanningen, een beetje aan de oppervlakte. Met modder wordt schijnbaar niet gesmeten en details zijn er mondjesmaat. Toch heeft de oplettende kijker aan een half oog genoeg. Al zijn beide oren wel handig. Zoveel mooie muziek dient men namelijk royaal te beluisteren. Er had best een liedje extra in gemogen wat dat betreft. Een clipje hier en daar was ook leuk geweest. Vooral vanwege het aanwezige DTS-HD 5.1.

Enfin... Je kunt niet alles hebben in het leven. Feit is dat 'Can't Stand Losing You' een waardige biografie brengt, waarbij je als kijker hoogstens kunt denken dat het slechts een derde van het werkelijke verhaal betreft. Niet dat de film onwaarheden zou bevatten, maar Copeland zou vast een ander verhaal vertellen, om van de invalshoek van Sting nog maar te zwijgen. Of juist niet dus.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Continue corruptie.

De laatste film die Candy heeft afgemaakt is deze Canadian Bacon, van de hand van documentairemaker Moore. Dat laatste is goed te merken want diens maatschappijkritiek zit doorregen in vrijwel elke scène. Soms wordt dat teveel en het continue herhalen van de Amerikaanse corruptie begint op den duur ietwat te vervelen.

Redelijk.

Gemiddeld griezelen.

Ondanks een aardig eerste half uur blijkt The Canal vooral gemiddeld te zijn. Nergens wordt het echt spannend of kun je stellen dat er iets gebeurt wat niet al honderden keren eerder en beter is gedaan. Toch geven, pakweg de eerste 20 minuten hoop. Hoop op iets sterks. Dat zit hem in de vreemde samenstelling van het gezin, waarbij je eventjes geneigd bent mee te leven met de misère. Misschien wel vanwege de beeldschone Hoekstra en haar iets te goedzakkige man. Een smerig toilethuisje en de duisternis brengen wat sfeer als hij zijn vrouw bespiedt. Het begin is er.

Wanneer duidelijk is waar het verhaal heen wil gaan, gaat het hopeloos mis. Eigenlijk tegelijkertijd met het eerste bloedvergieten. Dankzij strakke montage ben je als kijker eerst nog geneigd mee te gaan. De viezigheid lijkt als een waas over het geheel te hangen. Al blijft deze uit tot een smerige eindscène in het riool. Qua gore en dergelijke valt er hier sowieso bar weinig te halen. Ook het onheilspellende sfeertje verdwijnt. Volgens de hoes vergelijkbaar met The Shining en met Sinister. Een rare combi van titels. Die laatste kan niet in de schaduw staan van de eerste titel, maar goed. Een spookhuisfilm dus.

De vergelijkingen met The Canal gaan verder echter mank, tenzij de filmspoeltjes de missende link moeten vormen. Enfin, je moet zo'n film natuurlijk wel verkopen dus een beetje reclame kan geen kwaad, al raakt hij kant nog wal. Waar het vooral aan schort bij deze griezelfilm is het gemis aan griezelen. Spanning 0. Wellicht omdat de regisseur probeerde origineel te zijn, maar echt eigenzinnig valt dit werkje niet te noemen. De plotwending en geestesverklaring zie je al na minuut 20 op chaotische wijze op je afstormen. Bergafwaarts weliswaar.

Wat volgt is namelijk een hoofdrolspeler die de resterende 70 minuten eerst zichzelf en vervolgens zijn omgeving probeert duidelijk te maken wat er eigenlijk aan de hand is. Hetgeen na een tijdje best pijnlijk is om aan te zien. Vooral ook omdat het meer een poging lijkt om ons als kijker te overtuigen. Maar nergens ontwaar je originaliteit of iets anders onderscheidend dat naar meer doet smaken. Dus rest een voorspelbare zit naar een nog voorspelbaarder einde, dat de moeite van het wachten allesbehalve waard blijkt te zijn. Jammer, want het begon allemaal zo leuk.

Doorsnee.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Kannibalistische componist.

Deze irritaties opwekkende horrorklassieker en cultfilm pur sang, doet dat niet alleen vanwege het zogenaamd zo bedoelde amateuristische camerawerk. Als kijker ben je best bereid te geloven dat de gevierde groep documentairemakers in de jungle waarschijnlijk opereerden zonder de cameraman die hen zo gevierd had gemaakt. Ondanks dat de kannibalen geenszins een enge indruk maken, kun je jezelf als filmmaker ter plekke natuurlijk geen vaste camerahand permitteren, je weet maar nooit wanneer je een klein zwijntje moet trappen. En zelfs dat lukt weinig overtuigend en dus schiet je hem maar dood. Gewoon lekker improviseren met zijn allen en het script gebruik je vervolgens om brand mee te stichten. Vlammen in een avonturenfilm horen er nu eenmaal bij. Voor je het weet roept iemand 'Vietnam!' en heb je er een volledig nieuwe doelgroep bij. Daarom kun je ook het beste altijd een paar laffe doses neukcinema inpassen. Onder het mom 'Rape!' heb je alweer een dozijn glunderende gluurders te pakken.

En terwijl de cast en crew hoogstwaarschijnlijk samen de grootste lol heeft beleefd aan dit niet-werkende griezelfilmpje in de jungle, heeft men toch een klein blauwdrukje gemaakt. Heden ten dage is het subgenre zelfs weer succesvol nieuw leven in geblazen. Maar veel meer dan dit heeft deze kannibalenfilm niet te bieden. Lachen om de slechte dubs en het hemeltergende acteerwerk zit er namelijk niet in. Huiveren om de pikafhakkende kannibalen ook niet. Ze geven de hoofdrolspelers in elk geval alle ruimte om te vluchten en van vrijwel niets gaat een bedreigend sfeertje uit. En zo duurt de film maar voort, ondersteunt door een belachelijke score die niet alleen ongepast maar ook nog eens van bedenkelijk niveau is. Zelden wekte muziek zoveel weerzin op. Wat dat betreft hulde aan de componist: de enige die de griezelfactor bereikte en elke rechtgeaarde muziekliefhebber zijn eigen oren wil doen opvreten.

Matig.

Wanhoop & onmacht.

Dat zijn de emoties die dit onverwacht sterke filmpje oproept.

Spannend, met soms een komische dialoog, bouwt de film zich prima op tot het uiterst frustrerende einde. Die vuile kut-wolven ook.

Zeer goed.

Onder de oppervlakte.

Dit Italiaanse drama kent een uiterst prettige komische ondertoon, die helaas een beetje te vaak onbespeeld blijft. Toch biedt deze luchtige, maar soms eveneens ontroerende, vertelling over een alleenstaande vader genoeg vertier naast het afgeven van warmte. In de potentie wordt er echter meer geboden dan wordt waargemaakt. Een meesterwerkje lijkt namelijk onder het oppervlakte te zitten, maar komt helaas niet naar boven. Het maakt de film gelukkig niet oppervlakkig.

Goed.

Hitchcockiaans en Bijbels.

Wederom een sterke thriller van Scorcese met een glansrol voor De Niro. Hij is de angstaanjagende stalker van Nolte en zijn familie. Er wordt sterk geacteerd en het verhaal kent een prima spanningsopbouw. De bijrollen worden vertolkt door grote namen en de film is mooi en soms Hitchcockiaans geschoten. De regisseur zaagt van dik hout en de Bijbelse thematiek voelt soms wat kitscherig aan, maar het werkt allemaal uitstekend.

Zeer goed.

Hèhè.

Want na het verschrikkelijke 'Sicko' werd het weer eens tijd voor iets beters.

En dat is dit filmpje geworden. Nog steeds eenzijdig en manipulatief, maar tegelijkertijd wel Moore zoals we hem het liefst zien: shockerend. En wederom met feiten die er niet om liegen. Nu maar hopen dat het om mensonterende uitschieters gaat en niet om schering en inslag. Alhoewel, als je Moore mag geloven zijn de grootste jongens de grootste boeven. En misschien is dat ook wel zo.

Cinematografisch gezien wederom geen feest, al zijn de angstwekkende commercials uit de jaren '50 en dergelijke, van een welkome toegevoegde waarde.

Goed.

Mooi.

Mooie plaatjes, mooi camerawerk en zeer mooie acteerprestaties tillen dit, ietwat lange, werkje naar een hoog niveau. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar Hoffman maakt bijna alles goed.

De BluRay is ook van uitstekende kwaliteit, netjes gedaan.

Zeer goed.

Lichte tegenvaller.

Want e.e.a. begon leuk maar, ondanks de sterrencast, wordt het nergens ècht vermakelijk. Of spannend. Wel is de film enigszins onderhoudend en kent het wat vaart.

De uitvoering is behoorlijk gedateerd, hetgeen weinig zou uitmaken ware het niet dat het zanderige verhaaltje vaak van knulligheid aan elkaar hangt. Tevens kan de film weinig opwegen tegen generatie- en genre-genoten.

Redelijk.

Oud nieuws in 3D.

Deze zoveelste Marvel is misschien niet de beste, maar het 3D rondt een en ander af naar boven. De extra dimensie komt hier de film namelijk ten goede uit. Onderliggend is een Indiana Jones-achtige avonturenfilm die ondanks de mooie verpakking weinig nieuws onder de zon biedt. Een Spielberg in goede doen wordt hier dan ook met node gemist.

Goed.

Phillips' praatjes.

Captain Phillips kabbelt ondanks de lange speelduur best vlot voorbij aan de kijker. Menigeen zal de film als spannend ervaren, maar de onderonsjes tussen hem en zijn gijzelnemers zijn soms onbedoeld komisch. Hoe zeer e.e.a. ook gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, in het echt zal de kapitein wellicht wat minder praatjes hebben gehad. Voor een realistischer en spannender variant op hetzelfde thema is het Deense 'Kapringen' aan te raden.

Redelijk.

'Duelse' setting.

Aardige griezelfilm, die het meer van de suggestie dan van de kills moet hebben. Sommige actie wordt zelfs zo slecht in beeld gebracht dat het onbedoeld grappig wordt. Het verhaaltje vliegt, net als Brolin, tegen het einde wat uit de bocht. Maar de setting, die vaak aan Duel doet denken en het mystieke gegeven houden de aandacht van de kijker er goed bij. Jammer van de minpunten, want hier had makkelijk meer ingezeten.

Redelijk.

Pracht en Praal zijn niet genoeg.

Want hoe een fijn visueel werk dit ook mag zijn, het kan niet verbloemen dat het plot mager wordt uitgewerkt. Ook het verhaal an sich is allesbehalve sterk.

De beelden en de audiotrack van de BluRay zijn dat wel, maar dat is niet voldoende.

Redelijk.

Doordiscussiëren.

Het uiterst voorspelbare en soms behoorlijk overdreven script wordt desondanks memorabel uitgevoerd door de vier acteurs. Enigszins schmierend, met Foster voorop, valt er toch voldoende te genieten van twee stellen die met elkaar in aanraking komen via een opstootje tussen hun kinderen. Wat beschaafd begint eindigt in een overdreven maar geinige toneelvoorstelling.

Met name het tweede gedeelte, waarbij de fatsoensremmen wat meer los gaan, veroorzaakt een aantal lachsalvo’s. Toch voelen sommige dialogen te snedig en geforceerd aan om ook het dramadeel serieus te nemen. Het einde is een inkoppertje, maar had ondanks de korte speelduur best iets eerder gemogen. Het doordiscussiëren duurt namelijk een beetje te lang.

Goed.

Fraaie filmvertaling.

Brian De Palma leverde met Carrie één van zijn meest beroemde griezelfilms af. Het betrof zijn doorbraak naar het grote publiek. Geheel terecht overigens, want dit is een uitstekende filmvertaling van Stephen King’s werk. Met dank uiteraard aan een sterke Spacek en de fraai geschoten, goed werkende, mix tussen highschool-drama en horror.

Zeer goed.

Wel okee.

Een nipte voldoende, mijns inziens.

Erg veel heeft het niet om het lijf. Vond het desolate sfeertje wel aardig neergezet. Bevat een aantal spannende scènes, maar ècht sterk of origineel wordt het helaas nergens.

Toch valt e.e.a. prima te verteren. Mooi liedje tijdens de aftiteling trouwens.

Goed.

Duidelijk een van de minste Pixar's met name omdat Lasseter de hemel werd in geprezen door de eigenaren & producers vanwege astronomische economische groei van het bedrijf. Lasseter werd beloond en mocht zijn eigen project ontwikkelen. Omdat de beste man een auto-fanaat is, is dit het eindresultaat. Leuk voor de kleinsten maar echt beneden de Pixar standaard.

Zeer slechte horror die in alle opzichten de plank volledig mis slaat. Deze film tracht enkel te shockeren met gedetailleerd in beeld gebrachte gore. Direct overslaan.