Opinions

Mislukte Muppets.

De humor in deze komische western is met enige regelmaat even droog als de kunstmatige prairie waarin men zich bevindt. Een van de leukste gimmicks is dat de Amerikaanse Ferrell gewoon Spaans mee kletst, alsof hij nooit anders heeft gedaan. Sowieso draagt hij de film. De film is ietwat zichzelf herhalend, maar eveneens voorzien van leuke en surrealistisch geplaatste liedjes die het geheel, samen met de expres mislukte Muppets, makkelijk opkrikken naar een vrolijke kijkervaring.

Goed.

Sfeervol.

Maar niet het meesterwerk waar ik op gehoopt had. Het overacteren en bepaalde legendarische, maar inmiddels ietwat oubollige, oneliners ten spijt, valt een en ander echter nog steeds lekker weg te kanen. De film voelt enigszins aan alsof het een allegaartje wordt maar blijkt keurig te volgen.

Bergman heeft niet zo'n heel fijne rol, waarbij ver in de film pas duidelijk wordt of ze een slettebak was of niet. De keuze om dit pas later te revealen kun je waarderen of niet. Mij bracht het i.i.g. niet meer mystiek omtrent de romance en ik vond het zelfs een beetje storend. Geeft natuurlijk ook wel weer aan dat de film mij raakte.

Het blijft interessant dat een film op zo'n hoge leeftijd en alle gedateerdheid van dien, nog steeds een hoop kwaliteit kan bieden.

Goed.

Standaard maar vermakelijk.

Want na alle Omen's en Orphan's etc. weten we het wel.

Toch is het filmpje onderhoudend, zitten er een paar leuke kills in alsmede een aantal schrikmomentjes. Hoe voorspelbaar het verhaaltje dan ook is.

Zeker geen hoogvlieger, maar leuk als tussendoortje. Hap-slik-weg.

Redelijk.

Inspector Clous...uuh.. Bond.

En al is deze poging goed bedoeld, het raakt kant nog wal. Toch maakt de sterrencast e.e.a. draagzaam, want écht lachen om deze warrige 'eerste Bond' is bijna niet te doen. En dat is geen goede zaak voor een comedy.

Maar liefst 6 regisseurs hebben getracht er iets fatsoenlijks van te maken. Helaas is dat niet gelukt.

Aardig.

En soms zelfs goed, deze nieuwe Bond. Ietwat rauwer en misschien zelfs realistischer dan de voorgangers. Toch kent deze rollercoaster genoeg punten waar wat luchtigheid en humor een welkome afwisseling hadden kunnen zijn. Evengoed een prima tijddoder.

Redelijk.

Gewaagd gegeven.

Rampenfilm uit het decennium waar dit subgenre welig tierde; de jaren zeventig. Wat vooral opvalt is het idiote en zelfs ietwat gewaagde gegeven. Heden ten dage kun je rustig stellen dat de tand des tijds iets te hard heeft gebeten, de sterrencast ten spijt.

Onvoldoende.

Enigzins aangrijpend maar vooral ook clichématig oorlogsdrama met een sterke Penn en ietwat misplaatste Fox. De film kreeg toendertijd kritieken alsof het hier een meesterwerk betrof. Maar de realiteit leert dat dit een bovengemiddelde film is die zeker niet De Palma's beste is.

Suggestief spannend.

Sfeervolle horror uit de oude doos. Een klassieker die inmiddels nogal achterhaald is. Niet omdat de special effects heden ten dag vooral lachwekkend zijn. Een beetje filmliefhebber laat zich daardoor namelijk niet uit het veld slaan. Suggestie is hier sowieso het toverwoord. Dit soort prenten van weleer ontlenen hun klassiekerstatus voornamelijk aan de griezeligheidsfactor. Echter, meer dan zeventig jaar na dato moet toch gezegd dat de film iets te oubollig is en de voorspelbaarheid er vanaf druipt. Iets wat de spanning in elk geval niet ten goede komt. Ook het acteerwerk is helaas niet zo sterk.

Redelijk.

Voldoende vermakelijk.

Deze drie korte verhaaltjes zijn niet allen even sterk. Wel vermakelijk. Het eerste en tevens minste verhaaltje met de aan nicotine verslaafde James Woods is aardig, maar kent een veel te gemakkelijk en afgeraffeld einde. Het tweede verhaaltje is vervuld van spanning, omdat een man op grote hoogte over een te smalle richel moet lopen en de afloop daarvan niet geheel voorspelbaar is. Het derde is misschien wel het leukst. Met kindsterretje Drew Barrymore, die lastig wordt gevallen door een wel erg smerige trol. Geen hoogstaand vermaak, maar voldoende onderhoudend en leuk.

Goed.

Dubieuze date.

Leuke documentaire die, ondanks dat het echtheidsgehalte door Spurlock en consorten in twijfel wordt getrokken, angstvallig realistisch overkomt. Waar of niet, de waarheid is soms gek genoeg. En of de Facebooks van deze wereld nu het middel danwel het kwaad zelve zijn, feit is dat de film indruk maakt en stof tot nadenken biedt.

De enigszins komische zoektocht van een stel jongens naar het eventuele raadsel achter een dubieuze digitale date, kent bij vlagen zelfs een serieus thrillerrandje. Met uiteindelijk een dosis sentiment die bijna wel waar moet zijn. Al hoopt het publiek dan inmiddels van niet, want de finale in combinatie met het continue gehandycam zal menige kijker als een gluurder doen voelen.

Zeer goed.

Typische trilogie.

Het eerste deel van een bijzondere trilogie van regisseur Belvaux. Typisch is dat de delen qua genre verschillen en de hoofdrolspelers van de ene film bijrollen vervullen in de andere. Cavale is in elk geval een simpele maar spannende misdaadthriller geworden omtrent een voortvluchtige crimineel. Degelijk vervaardigd en voorzien van goede vertolkingen. Een cool einde maakt het af.

Goed.

Leuker na de aftiteling.

Deze parodie op de gangsta-rap met NWA voorop is vooral niet grappig, op wat geschmier van Rock na. De broer van zijn grote voorbeeld Eddie Murphy zorgt ook voor een paar geinmomenten, maar hier is het vooral het nostalgische gevoel dat de goede soundtrack oproept wat overheerst. Het grapje na de aftiteling met Isaac Hayes (één van de soul-godfathers waaruit mede rap is ontsproten) is eigenlijk het leukste moment van de film.

Redelijk.

Herhalingsoefening in het Deens.

Dat hoeft niet heel erg te zijn, ware het niet dat de makers weinig cliché's schuwen.

Richter is best aardig, maar verzuipt tevens een beetje in het uit de bocht vliegende verhaaltje. Hier had namelijk veel meer in gezeten. Genoeg sfeer en suspense althans. Het einde is uiterst flauw en veel te Hollywood, hetgeen de film niet ten goede komt.

Redelijk.

Soms schuddebuiken.

Het is vooral Reilly die verlaat de show steelt als gesjeesde verzekeringsagent in een verhaal dat verder weinig boeit. Helms doet het ook niet slecht, maar als main attraction schiet hij wel te kort. Gelukkig zijn de bijrollen vaak prima. Meer schaterlachen had gekund en het zoetige einde is ook al onnodig, maar schuddebuiken moet soms kunnen bij deze komedie.

Goed.

Geweldige gevangenisfilm.

En binnen het subgenre absoluut een uitschieter en dus aanrader.

Verantwoordelijk hiervoor zijn de sterke acteerprestaties en het suspensevolle verhaal. Dat laatste is iets wat uiteraard het beste werkt wanneer men de synopsis van tevoren niet kent, omdat dit bijdraagt aan enige empathie voor de hoofdpersoon. Zoiets komt overigens vrijwel elke film ten goede, maar dat terzijde.

Zeer goed.

Surrealistische censor.

De film begint veelbelovend. Het is 1985 en de hoogtijdagen van de zogenaamde video-nasties worden succesvol de kop ingedrukt door een vrouwelijke censor. De vrouw heeft een jeugdtrauma vanwege haar vermiste zusje en wanneer ze de zoveelste film keurt lijkt het alsof ze hierover een aanwijzing ontvangt. Het is het begin van een spannend mysterie zou je verwachten, maar een en ander neemt een meer surreële afslag.

Op zich zou de film zo passen in de reeks van Black Mirror. Maar de langere speelduur (al is de film redelijk kort met ongeveer 5 kwartier zonder aftiteling) en een sterke opbouw doen anders vermoeden. Regisseuse Bailey-Bond weet het allemaal sfeervol op te bouwen en lijkt de tijd te nemen. Iets waardoor het einde wat afgeraffeld aandoet. Het idee is beter dan de uitvoering uiteindelijk. Maar toch weet Censor best te beklijven.

***

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Standaard Centurion.

Het CGI-bloed spattert er lustig op los, maar buiten een aantal aardige vechtpartijen heeft deze film erg weinig te bieden. Het stoere mannen-gehalte ten spijt weten de characters amper te boeien en het plot is er een uit het boekje. Zo'n beetje standaard op elk gebied.

Doorsnee.

Een echte Brood.

Maar of hij desondanks veel geld waard is? Feit is dat de film erg goedkoop oogt. Nu zou dat weinig schelen als de inhoud mooi was, maar helaas. De liedjes van Brood & His Wild Romance zijn dat wel, maar vaak werd er onhandig in geknipt. De makers hadden schijnbaar een plot voor ogen, daar is echter weinig van terecht gekomen.

Morbide detail is dat Brood, voor de oplettende kijker, zijn eigen dood gedetailleerd voorspelt tijdens het wandelen.

Matig.

Zwakheid troef.

Dat zit hem voornamelijk in het flauwe verhaal en de zoutloze acteerprestaties. Ook Freeman, die wel vaker in dit soort draken opduikt, kan weinig redding bieden.

Matig.

Interessant insteken.

Aardig misdaaddrama waar Travolta nog wat meer instak dan enkel zijn acteerprestatie. Een sociaal werker raakt emotioneel betrokken bij een randgroepjongere. Een interessant gegeven maar de film slaat halverwege toch een beetje door naar een simpele actiefilm die van dik hout gesneden is. Zeker niet onvermakelijk overigens.

Redelijk.

Amateuristische Bond.

Met Thompson aan het roer en Peck voor de camera mag de kijker best een aardig spionagefilm verwachten. Helaas blijkt de uitkomst een teleurstelling en voelt een en ander aan als een amateuristische Bond.

Het camerawerk is zeer matig, waarbij de vele zooms vanzelf gaan irriteren. Het meest idiote is echter de slechte editing, die in combinatie met de score soms hilarisch werkt. Het klunzige verhaal heeft verder bitter weinig om het lijf en spanning is sowieso ver te zoeken.

Matig.

Deze zoveelste Grisham-verfilming weet de kijker niet goed te onderhouden. Dit heeft deels te maken met hoe het verhaal wordt gebracht maar ook met de weinig overtuigende O'Donnel. Gemiddeld.

Een verbond tussen Bill en de tandarts.

Want spontaan breken alle vullingen open. Zo een zoete hadden wij nog niet gehad.

Eigenlijk is alles aan dit kerstdrama te erg voor woorden, maar op de een of andere manier hapt het makkelijk weg. Net als echte zoetigheid. Maar in deze hoeveelheid houd je er wel een misselijk gevoel aan over.

Dos.

Elvis' afsluiter van zijn filmcarriere is een van de mindere uit het toch al bedenkelijke ouvre. Dit verhaal raakt kant nog wal maar bevat iig wel een goede soundtrack. Matig.

Mooi filmpje van Eastwood.

Enigszins clichématig gebracht met alle stereo-typen, maar het werkt wél. De film begint redelijk tot goed en wordt langzaam aan steeds beter. Erg mooi en stijlvol gefilmd, en ondanks de cliché's, uiterst boeiend. Het acteerwerk is uitstekend en het verhaal is mooi in elkaar gestoken. Bij vlagen zelfs erg spannend. Voorzien van een simpele maar smaakvolle soundtrack, is dit een prima zit.

Een krap meesterwerkje.

Stijlvol spookhuis.

Het prachtige 'stulpje' waar componist Scott geconfronteerd wordt met buitenaardse zaken, blinkt uit in stijl en sfeer. Evenals de film zelf, die met een vrij snelle opbouw de kijkers aan het griezelen zet. Niet zo zeer als had gekund, want het mooi gefilmde mysterieuze verhaal voert hier de boventoon.

Zeer goed.

Chaotisch.

Een onderhoudende actie-thriller met veel bombastisch gedoe, waarbij het verhaaltje de film eigenhandig de nek omdraait. De kijker krijgt twist op twist toegediend en dat begint op een gegeven moment een beetje te irriteren. Vooral wanneer een en ander niet geheel waterdicht blijkt te zijn. Het wordt op die manier een beetje een chaos.

Redelijk.

Leto ís Chapman.

En dat geloof je direct. De labiele Chapman zal vereerd zijn, hij is al jaren op zoek naar erkenning voor hetgeen hij heeft gedaan. Het is dan ook volledig terecht dat Ono en McCartney er alles aan doen om deze gek zijn tijd achter tralies te doen verlengen. Erg blij met deze film waren ze dan ook niet. Chapman zeurt al jaren om aandacht voor een biografie.

Naast de sterke prestatie van Leto, die method-acting erg serieus neemt, is er Lohan. En die valt nog mee ook. Toch is het perspectief van waaruit het verhaal wordt beleefd al bijna genoeg om een nare sfeer te creeren. Want dat Chapman gek is, wisten we. De makers weten dit echter erg goed in beeld te brengen.

Echt raken doet de film niet en heel erg boeien ook al niet. Toch is e.e.a. niet slecht, en komt waarschijnlijk akelig dicht in de buurt van de waarheid. Maar goed, wie hier echt op zit te wachten?

Chapman verdient geen enkele film. Laffere moordenaars dan hij zijn er weinig. Maar dit terzijde.

De film blijft steken op 2,5 ster. In mijn boekje is dat redelijk.

Gedateerde classic.

De humor is inmiddels behoorlijk belegen en werkt lang niet altijd. Ook de chemie tussen Hepburn en Grant valt wat tegen. Hetgeen echter het meeste tegenvalt is het kluchtige verhaaltje vol plotwendingen en goofs. Naast het feit dat e.e.a. bol staat van onlogica en plothiaten is er weinig vermakelijkheid. De sterrencast ten spijt. De film wordt nergens echt spannend bijvoorbeeld.

De DVD ziet er overigens uit als een telecine, waarbij de originele filmband ook nog eens behoorlijk gehavend blijkt. Jammer.

Redelijk.

Soulsprookje.

Het blijft jammer dat de VPRO vrijwel alle docu´s kortwiekt, maar het is leuk om dit verhaal rond ex-imitator Bradley toch voorbij te zien komen. Ingekort of niet, indrukwekkend is zijn ' rise' wel. En zo verdiend. Soulzanger Bradley hoef je niet meer uit te leggen wat blues of soul betekent. Hij is de belichaming ervan. Wat het ook moge zijn. Met zijn doorgroefde gelaat verzorgt hij zijn moeder die hem destijds opnieuw in huis haalde vanwege van de kinderbijslag. Geen rancune. Wel pijn. Heel veel pijn. En geloof. Van diepe depressieve dalen naar geluksgilletjes en erkenning op te late leeftijd. Niet zo mooi als het verhaal van Sugarman, maar evengoed de moeite waard. Bradley beleeft geen sprookjes. Bradley beleeft soul.

Goed.