Opinions

Platte plotjes.

Dit Franse misdaadmysterie begint behoorlijk spannend. Misschien is het gegeven van een man die de opdracht krijgt koffertjes te bezorgen - zonder de inhoud te mogen zien - allesbehalve origineel, het werkt hier wel. Althans, de eerste helft van de film. Zodra het mysterie steeds meer plaats moet maken voor actie gaat het mis. Ook het dramatische zijplotje met het hoofdpersonage zijn dochter en een ‘love interest’ werken als stoorzender op het voorgaande. Met name omdat de uitvoering hiervan erg plat is.

Om ‘La Confrerie des Larmes’ - in Nederland uitgebracht als ‘The Brotherhood of Tears’ - daarom nu gelijk onder de grond te schoffelen gaat te ver, maar dat de film meer potentie biedt dan wat er naar buiten komt is helder. Hoofdrolspeler Renier doet zijn best maar blijkt amper in staat om het ietwat slappe script een sterk filmleven in te blazen. De uiteindelijke ontrafeling doet ook nogal vergezocht aan. De film onderhoudt, maar daar is dan ook wel het meeste mee gezegd.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Klassieke krenten.

Regisseur James Wan was natuurlijk een van Hollywood's grootste beloftes na het instant succes van 'Saw'. Het kon dan ook haast niet anders dan dat zijn tweede film 'Dead Silence' nogal tegenviel. Dat deed ook de derde titel. 'Death Sentence' was absoluut geen slechte wraakfilm, maar zoiets meesterlijk als de eerstgenoemde titel bleef uit. Dat is uiteraard het negatieve neveneffect van een lat die zeer hoog wordt gelegd.

De betere spookhuisfilm 'Insidious' deed echter weer wat hoop aan de horizon gloren. Dat doet 'The Conjuring' gelukkig ook. Neen, ook dit is allesbehalve vernieuwend of schokkend, maar vermakelijk is het zeker wel. En zelfs een beetje spannend, al zal de waargebeurdheidsfactor (ondersteund door de extra's op de Blu-ray) daar vast debet aan zijn. Echte schrikmomenten kent de film namelijk nauwelijks omdat werkelijk alle clichés uit de kast zijn getrokken.

De gemiddelde horrorfreak zal dus niet snel van zijn stoel opspringen maar, eerlijk is eerlijk, de film blijft continu voorzien van een onheilspellend sfeertje. Hoe klassiek de krenten in de pap ook zijn, ze blijven smaken. Helemaal tijdens de tweede helft van de film wanneer alle registers worden opengetrokken en de regisseur het tempo omhoog gooit. Wellicht vliegt men tijdens de daadwerkelijke finale wat uit de bocht, maar het blijft boeien. Waargebeurd of niet.

Goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Scheutje paranoia.

Pakula houdt er wel van om met thriller-scripts te werken, waarbij alles in tweede instantie toch een beetje anders blijkt te zijn. Altijd voorzien van een scheutje paranoia uiteraard. Zo ook hier en al behoort dit niet echt tot zijn meest memorabele werk, vermakelijk is het wel. Met dank aan de acteurs.

Redelijk.

B-film die nergens écht slecht maar ook nergens écht goed wil worden. Tegen het eind laat de film zijn ware gezicht zien en dat is helaas niets bijzonders. Clichématig en voorspelbaar maar met het verstand op nul nog enigzins onderhoudend. Wat Kilmer in deze productie doet blijft raadselachtig. Gemiddeld.

Mooie en verrassende SF met een bijzonder sterke Foster die zorgvuldig wordt opgebouwd. Zemeckis is van vele markten thuis. Geen meesterwerk maar absoluut goed.

Plank.

Binnen de lange lijst virusfilms, die vaak onlosmakelijk verbonden zijn met dat andere subgenre: de rampenfilm, stelt deze Contagion behoorlijk teleur. Dat terwijl die lijst vooral lang, maar weinig indrukwekkend is. De film begint nog aardig, om rap weg te zakken in cliché-gedoe en een halfslachtig moralistische poging om de verschrikkelijke zakelijke misstanden die de medische wereld teisteren, aan de kaak te stellen. Ook de bloggeile eenlingen worden nog even meegenomen in de algehele malaise.

Serieuze zaken die Soderbergh, net als al die andere collega's, des Hollywoods aanpakt. Uiteindelijk stikt ook deze film in zijplotjes uitgevoerd door een sterrencast, die tegen het einde zelf ook verzuipt in het ridicule script. Teveel hooi op een vork is zelden goed, maar tijdens deze wisselvallige film is het vooral zoeken naar de overbekende speld. Wat men echter vindt is een plank. Volledig misgeslagen door de regisseur.

Doorsnee.

Schurkensmoel.

‘Marky’ Mark Wahlberg weet nog steeds op coole wijze door het beeld te schuifelen. Lang na zijn muzikale carrière en reclameverleden. Zo ook in de remake van de, onder andere Nederlandse, film Reykjavík – Rotterdam. Hij speelt een smokkelaar in ruste die nog één smerig klusje moet doen. Tegen beter weten in uiteraard.

Dankzij een aantal sterke boeventronies, vertolkt door Foster, Ribisi en O’Hara, krijgt deze verder voorspelbare actie-thriller een prima smoelwerk. Ze bieden in elk geval genoeg tegengas aan de held en zijn stoere vrouw, die gespeeld wordt door Beckinsale. Ze zijn de smaakmakers in deze verder weinig opzienbarende, maar onderhoudende flick.

Juist dankzij de dik aangezette schurkenkarakters en het hoge stoerheidsgehalte, wat nog eens extra ondersteund wordt door een heerlijke bluessoundtrack met John Lee Hooker voorop, hapt deze film erg lekker weg. Popcorn zoals popcorn hoort te smaken. Een en ander wordt weggespoeld met een juiste dosis actie en spanning.

De bluray, die vanaf morgen in de winkels ligt, is voorzien van een behoorlijk aantal bonus features. Waaronder een special over de stunts in de film, audiocommentaar, deleted scenes en een ‘making of’. Kortom een disc die naast de hoofdfilm nog genoeg kijkplezier biedt aan de verder geïnteresseerden.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Bocht.

Vanwege alle cliché's die voorbijkomen en dat verschrikkelijke gemiep van Freeman, Cusack en zijn irritante zoon. En Freeman die wel gedrogeerd lijkt. Alsof de auto-pilot niet meer genoeg was. Ik zat er stiekem op te hopen dat iedereen uitgemoord zou worden. Acteer-troep van de onderste plank dus. En dan het idiote verhaal. Wat een geDisney. Het verhaal is zo verschrikkelijk lelijk, dom en voorspelbaar uitgevoerd, dat je je op zijn minst beledigd voelt na afloop.

Na de helicoptercrash heb ik een minuut lang in een toestand van verstandsverbijstering gezeten. Beelden van The A-Team doemden op. Die gingen immers ook nooit dood. Meer dan deze surrealistische flashback heeft de film bij mij niet kunnen bewerkstelligen. Helaas.

Brrrr, wat slecht.

Slepende schimmellip.

Terwijl de eerste twintig minuten van Contracted verstrijken, bekruipt een onbehaaglijk gevoel de kijker. Je zou het sfeertje als luguber kunnen omschrijven. Zodra het echte mysterie begint echter zakt alles behoorlijk in elkaar en sleept e.e.a. zich herhalend voort. Dat heeft te maken met de grote dosis onlogica, als een meisje langzaam in ernstig lichamelijk verval geraakt en de omgeving hier overdreven kalm mee omgaat. Zelfs voorzien van schimmellip wil men nog graag met haar zoenen. Ook de gore, die aan het begin nog werkt, blijkt nogal repetitief te zijn.

Onvoldoende.

Stijlvolle suspense.

Coppola's stijlvol gefilmde thriller over de eenzame Hackman, die zich door eigen toedoen in een neerwaartse spiraal bevind. De balans tussen drama en thriller is niet altijd geheel in orde, maar werkt wel. De opbouw en het verhaal zijn uitstekend, alsmede het acteerwerk . Een en ander voelt soms vreemd aan en dwingt onder andere hierdoor een bijzondere sfeer af. Met behulp van die continu doorsijpelende suspense.

Zeer goed.

Veilig en vermakelijk.

Dit waargebeurde verhaal over een gevangenisveroordeling die volgens de veroordeelde en zijn zus onterecht is, kent genoeg tranentrekkende momenten. Vooral omdat zusterlief zelfs rechten gaat studeren om haar broer vrij te krijgen en zo haar eigen leven verwaarloost. Het verhaal is, hoe bizar ook, echter lang niet altijd boeiend en wordt volgens een clichématige formule aan de kijkers voorgeschoteld.

En zo drijft de film vooral op Swank en Rockwell, waarbij met name de laatste in positieve zin opvalt. Een nadeel is echter dat de eigenlijke moordzaak, waar alles om draait, nergens echt wordt toegelicht of uitgelegd. Iets wat enige betrokkenheid en empathie had kunnen genereren voor de hoofdrolspelers. Voordeel van deze aanpak is dat het erg lang onduidelijk blijft hoe een en ander in elkaar steekt omdat er weinig valt te gissen.

Conviction is een vakkundig gemaakt drama dat nergens echt afwijkt van de geëffende paden door genregenoten en mede daardoor erg makkelijk wegkijkt. Verrassingen blijven hierdoor uit en omdat het verhaal nogal rechtlijnig, met uitzondering van wat welkome onaangekondigde tijdssprongen, verloopt biedt de film een veilige maar vermakelijke kijkbeurt.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar van de blu-ray.

Handelsmerkende slowmo's.

Peckinpah's slechtste film moet haast wel Convoy zijn. Deze kapot gesneden actiefilm, omtrent een stel vrijbuitende truckers op de vlucht voor de corrupte agent Borgnine, is allesbehalve vermakelijk. De manier waarop de talloze en weinig boeiende scenes aan elkaar geregen zijn, is soms zo slecht dat je het moet zien om het te geloven. Je zou er bijna om kunnen lachen. Maar dan wel als een aan kiespijn lijdende boer.

De doorgaans vermakelijke stoere mannenfilmpjes regisserende Peckinpah gaat behoorlijk de mist in met dit belachelijk uitgevoerde en matig geacteerde onding. Zijn handelsmerkende slowmo's wekken bij dit cinematografische gedrochtje vooral hilariteit op. Ze brengen namelijk nog duidelijker in beeld hoe mis de beroemde regisseur de plank hier slaat. Pijnlijk mis.

Matig.

Cowboy Clint.

Een vermakelijke misdaadfilm die soms alle kanten uitschiet, maar bovenal rust op de schouders van Eastwood, die als cowboy afreist naar de grote stad voor een speciale missie. De film herbergt meerdere genres, waaronder ook een vleugje komedie geschaard mag worden. Er kan namelijk op zijn minst gegrinnikt worden om de boerse Clint, die niet van opgeven weet. Een degelijk en afwijkend stukje cinema van de altijd interessante regisseur Siegel.

Zeer goed.

Ja mon!

Een prettig lachfilmpje, dat dankzij het standaard verloop van het verhaaltje vooral drijft op een paar leuke typetjes. Het gegeven van een bobslee-team uit Jamaica is natuurlijk an sich al geinig, ook al is het op waargebeurde feiten gebaseerd. De reggaesoundtrack zorgt voor de nodige afwisseling en de scène met Sanka, you dead? is inmiddels klassiek. Candy is prima in een van zijn laatste rollen, maar de film wordt verder nergens echt hilarisch. Leuk is het wel.

Goed.

Kleurloze Cooties.

Cooties is een aardige horrorkomedie voor een regenachtige middag, maar daar houdt het wel mee op. De cast doet haar best en sommige grapjes zijn absoluut leuk, maar de meerderheid van de grollen is van te middelmatig niveau om te kunnen schaterlachen. Zo ook het verhaaltje over een basisschool waarin een zombieplaag uitbreekt. Nergens originaliteit, enkel maar voorspelbaarheid wat de klok slaat.

Het maakt Cooties geen slechte film. In tegendeel, de tijd vliegt om voordat je het doorhebt. Dat zit hem vooral in de vaart en de wél geslaagde humor die met name van - de immer sterke - Rainn Wilson moet komen. Samen met Elijah Wood zorgt hij voor wat sjeu in dit verder kleurloze en ietwat rommelige geheel. Qua actie en gore is het gebrek aan budget duidelijk merkbaar, hetgeen de film soms goedkoop doet ogen.

Redelijk.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Dove doofpotspecialist.

Het verhaaltje omtrent corrupte agenten en hun eigen vrijstaat heeft weinig om het lijf, maar het zijn voornamelijk de karakters en acteerprestaties die hier de show stelen. Met Stallone voorop, die een goedzakkige en dove doofpotspecialist speelt. Ook Liotta, als zijn vreemde kompaan, is sterk.

Zeer goed.

Back To The Eighties.

Want alles aan deze typische buddie-movie doet denken aan de prachtige tachtiger jaren. Vooral de Miami Vice-achtige score. De soundtrack bevat echter liedjes uit alle decennia, edoch met name uit de eighties en nineties.

De film is een uiterst voorspelbaar en clichématig actiefilmpje met dit verschil dat Smith hier aan het roer staat. Een vreemde keuze. Het levert i.i.g een aantal fijne dialogen op en een paar hilarische scènes. Maar eigenlijk zijn die credits voor Scott.

In de jaren '80 of '90 was dit misschien een blockbuster geworden. Helaas zijn we inmiddels in het hier en nu van 2010..

Redelijk.

Tarantinoesque tegenvaller.

Waar je bij Copshop aan het begin nog hoop hebt op een Assault on Precinct 13 of iets dergelijks, kom je al snel bedrogen uit bij een Tarantinoesque bedoening. Een tegenvallende bedoening om precies te zijn. Want ondanks de granieten koppen van Butler en Grillo valt er bitter weinig te genieten. Dat zit hem in de voorspelbaarheid van het script alsmede de uitgekauwde dialogen. Alles is al eens beter gedaan.

De humor valt tegen, de actie is grotendeels afwezig en eigenlijk is de enige verrassing Toby Huss als zingende psychopaat. Ook dat idee wordt te lang uitgemolken. Ondanks dat er tegen het einde eindelijk wat schot in de zaak komt, is het allemaal te weinig om de boel te redden. Het uiteindelijke einde is zelfs tenenkrommend slecht. De film werkt vaker niet dan wel en duurt veel te lang. Copshop mag je gerust missen.

**

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Spannende maar enigszins voorspelbare en gedateerde thriller met sterke performances en een griezelige sfeer. Goed.

Magisch.

Fijne characters, mooie beelden en een prima verhaal, Coraline heeft 't allemaal. Een leuk duister randje en een goede sfeervolle soundtrack maken het af. Misschien was iets meer humor welkom geweest, maar eigenlijk is dit geen groot gemis. Heb de 2D-versie mogen aanschouwen, en dat was zeker geen straf, maar in 3D moet dit een waar feest geweest zijn in de bios.

Disney en Pixar mogen zich achter de oren krabben.

Zeer goed.

Nederlandse nozem.

Een gemiste kans aan deze biopic is de Nederlandse kant van het verhaal. Zo wordt middels een korte vaderlandse intro met Kim van Kooten duidelijk dat de jonge Vreeswijk tijdens de Tweede Wereldoorlog voorzien wordt van een trauma om u tegen te zeggen, maar daar blijft het dan ook bij. Het levensverhaal van de met zijn innerlijke demonen strijdende troubadour wordt vooral degelijk verteld, maar gelukkig krijgt ook zijn magistrale muziek voldoende aandacht. Hoe het nu echt met de nozem en de non zat, komen we misschien wel nooit te weten. Veel verder dan het vragen oproepende begin en een Nederlands vlaggetje naast het graf, wordt de link met ons land niet toegelicht.

Redelijk.

Belegen Bourvil.

Ondanks de aanwezigheid van Louis de Funès en Bourvil valt er heden ten dage nog maar weinig te lachen om de 'doldwaze' avonturen van het tweetal. Dit was toentertijd wellicht een gigantische hit maar de tand des tijds heeft een en ander hard gebeten. Zo doet de belegen, soms slapstickachtige humor, tegenwoordig een glimlach om de mond toveren maar niet zo heel veel meer. Toch is het verhaal rondom een nietsvermoedende drugskoerier op zijn minst onderhoudend.

Redelijk.

Giallo All' Italiana.

Het klinkt smakelijk, maar is dat allerminst.

Want ondanks het aardige kleurgebruik (viva RGB) en summier leuk camerawerk, houdt dit weinig stand.

Acteerprestaties om te huilen en dan helpen lelijke dubs ook niet mee. Het aardige van de 'uncut version' is dan wel weer dat de 'toegevoegde scènes' in het Italiaans zijn. Maar ook dit kan niet verbloemen dat het 'who-dun-it'-verhaaltje erg matig is. Onbedoeld komisch soms.

Het meest memorabele aan de film is de hilarische score, die te pas en te onpas opduikt. Behalve tegen het einde, hetgeen de spanning ten goede komt.

Reut is doorgaans niet smakelijk. Ook niet wanneer het wordt opgediend door halfnaakte schoonheden.

Due.

Sprookje slijten.

Burton en zijn vriend Depp duiken tijdens hun voorliefde voor duistere sprookjes in een prachtig vormgegeven stopmotion avontuur, waarbij de levende wereld kleurloos en de dode wereld gekleurd is. Een flauw trucje dat slechts ten dele werkt, evenals een aantal makkelijke woordgrappen en de niet altijd bijster sterke liedjes. Toch zijn een aantal knipoogjes en de liefde voor het genre voldoende om de tijd op een originele manier te slijten.

Goed.

De film wordt redelijk gered door de puike actie maar dat dit werk van de man achter Glengarry Glen Ross komt is vreemd. Vrij standaard allemaal, Chow ten spijt. Gemiddeld.

Bizar en boeiend.

David Cronenberg, de beroemde regisseur met de Nederlandse moeder, laat veel van zijn vaste thema's voorbijkomen in deze interessante film, die doet rieken naar vroeger werk zoals bijvoorbeeld The Naked Lunch. Zo fantasierijk en surrealistisch als het er daar aan toe gaat lijkt in eerste instantie hier niet het geval. Ook de dialogen zijn van een ander kaliber. Toch moet een ieder erkennen dat dit een behoorlijk vreemde film is geworden. Met dank aan de regisseur zijn fetisj voor lichamelijke ongemakken en seks. Er zit bijvoorbeeld een gesprek in waarbij het hoofdpersonage anaal wordt onderzocht. Het weerhoudt hem er niet van rustig door te kletsen met een derde.

En gekletst wordt er. Tot in den treuren. Soms schitterend, dan weer schommelend naar arty-farty geneuzel. De vraag waar de film heen wil blijft continu opspelen omdat Cronenberg een aantal bizarre ervaringen voor de kijker in petto heeft. Zijn meer nieuwere thema, geweld, krijgt hierin een ereplaats. Het is een van de spaarzame hoogtepunten die de film kent, waarbij de kijker eventjes van zijn sokken wordt geblazen. De meeste dialogen doen dat namelijk niet, hoe aardig ze ook in elkaar steken. Een paar prachtige onderonsjes daargelaten. Daar kan zelfs een Giamatti weinig aan veranderen. Cosmopolis is evengoed een boeiend werkje dat je eigenlijk gezien moet hebben.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Nijenhuis de drollenmaker.

Aan de ene kant is het knap, alleen maar slechte films maken. Aan de andere kant is het strontvervelend voor de kijker.

Op een paar mooie bodies na valt er hier niets te genieten. Met name de acteerprestaties zuigen het laatste beetje lucht uit deze nare film.

Slecht.

Aangenaam horrorfilmpje dat begint als een kluchtig misdaadverhaal. Prima cast, goede gore en met name heerlijke humor. Bij vlagen voorspelbaar en clichématig maar erg onderhoudend. Goed.

Oppenheimer's deadly toy.

Dat je de angstaanjagende documentaire over de krankzinnige wapenwedloop met kernraketten en andere nucleaire vernietigingsgekte suggestief en manipulatief kunt noemen, is een inkoppertje. Dat is het namelijk overduidelijk. Hetgeen normaliter ook geldt voor iets van de hand van bijvoorbeeld Michael Moore en andere documentairemakers, maar hier misschien wat pijnlijker en minder geraffineerd omdat de link met terrorisme gelijk wordt opgevoerd. Ook zijn de zogenaamde 'talking heads' vooral verknipt tot griezelige soundbites, die ongetwijfeld kloppen maar doen denken aan een moderne 'exploitation'-voorlichtingsfilm. Maar er moet ook voorgelicht, zo blijkt helaas.

Het zit natuurlijk allemaal iets complexer en minder hypocriet in elkaar, en vreemd genoeg tegelijkertijd ook verschrikkelijk simpel; als één gek drukt en de rest reageert, is de wereld binnen enkele uren compleet verwoest. Niets geen post-apocalyptische films en andere Day Afters die ook maar een beetje in de buurt van de waarheid komen. Als het niet door de klap is, sterf je alsnog door radiatie, zuurstofgebrek en andere ellende terwijl je levend wordt verbrand. Geen leuk vooruitzicht. Je zou bijna hopen op zombies of enkele dagen van avontuurlijk uitstel. Het moge helder zijn; over en uit. Binnen 24 uur mist de aarde haar oppervlaktelaag. Bomen zullen daadwerkelijk smelten.

Dat de wereld aan een zijden draadje hangt, weet ieder weldenkend mens. Daarom wordt er volop gefeest en genoten van de geneugten des levens, is er kunst, muziek, film en ander moois zoals de alles overstijgende liefde tussen mensen. Op dat laatste moeten we maar blijven gokken. Want wie diep door het scherm in Oppenheimers ogen kijkt, ziet de verontschuldiging weerspiegelen. What might save us, me and you, is if the Russians love their children too. Herman van Veen reageerde in de jaren '80 op Doe Maar en hun protest-hit. Sting deed het iets internationaler. Frankie ging naar Hollywood en zong 'Two Tribes'. En toen waren we het vergeten. Oud nieuws. Brrrr...

Goed.

Vreemd maar leuk.

En dan met name voor de reggae-liefhebbers onder ons. De amateuristisch en obscuur aandoende film uit Jamaica is namelijk doordrongen met een likkebaardend mooie soundtrack. Lee Perry, Bob Marley, ze komen allemaal voorbij. De acteerprestaties en het verhaal hebben echter weinig om het lijf. Evenals Countryman zelf, die slechts in een korte broek over de rivieren peddelt. Hij stuit daarbij op een klein avontuur. Het leuke is dat Countryman echt bestaat en inmiddels, met dank aan de film, een legende is geworden op het tropische paradijs.

Omdat ik zelf nogal dol op reggae ben en de zeldzame Jamaicaanse filmpjes hun amateurisme graag doe vergeven heb ik me hier geen buil aan kunnen vallen. Maar ik kan me voorstellen dat anderen deze flick niet zullen waarderen.

Goed.