Opinions

Beroemde blaxploitation.

Vermakelijke wraakfilm met Tarantino's heldin Grier. Het verhaaltje is flinterdun en blijft verschoond van logica of goede acteerprestaties, maar kijkt lekker weg. De soulsoundtrack en het soms mooie camerawerk voorzien de film van een beetje sjeu.

Redelijk.

Slap script.

Deze thriller van Van den Berg kent wel enige spanning, maar doordat het script niet heel sterk en nogal voorspelbaar is, is het kippenvel minder aanwezig dan nodig.

Aan Grant of het kleine meisje ligt het niet zozeer, al komen de Nederlanders er wel wat bekaaid van af. Met uitzondering van het bijrolletje van De Groot die wel gelijk overtuigt. Hoffman wordt gehinderd door dubs en is, evenals Thoolen, slechts kort aanwezig.

Toch kent de film een paar aardige shots en is de psycho voldoende griezelig. Ook hangt er een aardige sfeer. Het verhaal zou met 'The Pledge' een iets betere uitvoering kennen.

Redelijk.

Clichékant.

Cold Light of Day kent een vlot en mysterieus begin. De aanwezigheid van Willis leidt niet af maar zorgt er wel al snel voor dat het verhaal een clichématig kant opgaat. Zodra hij namelijk het mysterie ontrafelt en daarmee de film verandert in een meer standaard actiewerkje, zakt het niveau naar doorsnee niveau. Veel geschiet en achtervolgingen dus, met Weaver als welkome afwisseling maar het houdt allemaal niet over. Liever had men een iets mysterieuzer vaarwater gekozen zoals het eerste kwartier.

Doorsnee.

Puike ploert.

Deze remake van het Scandinavische Kraftidioten is lang zo gek nog niet. Wie de originele misdaadfilm uit 2014 met het donker komische randje niet heeft gezien wacht een onderhoudend doch vrij rechtlijnig avontuur in de sneeuw. Eigenlijk is het een wraakfilm die je rustig kunt kijken met het verstand op 0. Voorspelbaarheid troef dus en een mager verhaal. Toch is Cold Pursuit de moeite waard. Dat zit hem voornamelijk in de dun gezaaide donkere humor.

Liam Neeson is in zijn bekende rol als nietsontziende wreker prima op zijn plek en voegt verder weinig toe. Laura Dern als zijn eega met de continue haarlok voor één oog wekt wat irritatie op, maar Tom Bateman zet op puike wijze een lachwekkende ploert neer. Ook William Forsythe zorgt in een bijrolletje voor een beetje sjeu. De rest is redelijk inwisselbaar. De fun zit hem vaak in lollige onderonsjes. Niet altijd even geslaagd, maar net voldoende om geregeld een glimlach op het gezicht te toveren.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Actievolle thriller met Hitchcockiaanse trekjes. Cruise is op dreef, alleen Foxx lijkt een beetje misplaatst. Desondanks goed.

Snelle Saw.

Het vervolg op The Collector mag er zijn, maar is helaas nogal minder vermakelijk dan het eerste deel. Dat zit hem onder andere in het hoge tempo, dat weinig tijd voor verbeelding of suspense overlaat. Aan de ene kant is dat prettig, maar de hoge hoeveelheid cliché-kills hadden best ruimte mogen maken voor de spanning en verrassingselementen die eerder genoemde film zo sterk maakten. Desondanks begint men goed en tot en met het eerste bloedbad is alles behoorlijk hoopgevend. Inclusief een aantal werkende schrikmomenten en de verplichte oppak van het eerdere avontuur. So far, so good en de toon wordt best goed gezet. Alhoewel, is dit wel de juiste toon voor hetgeen wat volgt?

Vervolgens stopt het verhaal eigenlijk en wordt een meer voorspelbare weg ingeslagen. Geen ramp want er komt genoeg smerigheid voor in de plaats, maar toch. Gelukkig vliegt de tijd, net als menig ledemaat, voorbij. Hap-slik-weg. The Collection smaakt evenwel een beetje als mosterd na de maaltijd en is eigenlijk niet veel meer dan een soort van snelle Saw-kloon, zonder de dilemma's. Niet voor niets afkomstig van de mensen achter de vele Saw-vervolgen. Ook visueel gezien valt er over smaak te twisten, maar waar de lelijke CGI uit de Feast-reeks - wederom van diezelfde mensen - bijdraagt aan de over-de-top-gekte, is men hier iets te serieus van toon voor zoveel computerbloed en zelfs vuur.

Redelijk.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Prima psycho.

Prima Britse griezelfilm waarbij maar weer eens blijkt dat een royaal budget niet altijd nodig is. Stamp zet een uiterst griezelige psycho neer en de chemie tussen hem en Eggar werkt prima. Ook met de spanningsopbouw zit het wel snor in dit sfeervolle griezelfilmpje, dat gedragen wordt door slechts twee hoofdrolspelers en zich vrijwel op één locatie afspeelt.

Zeer goed.

Ruig.

En verrassend sterk. Kende gelukkig de synopsis niet.

Op een aantal minpuntjes na is dit een zeer onderhoudende en vermakelijke film. Griezelig, ondanks de Saw-elementen, en met name smerig. Wat een beetje van de sjeu weghaalt is het feit dat de boef zijn slachtoffers telkens wel erg snel van positie verandert. Maar goed.

Vind met name het eerste deel erg sterk. Visueel ook keurig. Stewart maakte ook een goede indruk. Vreemd overigens dat de hoofdrolspeler hierboven niet eens vermeld staat.

Zeer goed.

Benedengemiddelde western die met name door het ontbreken van de gebruikelijke slapstick niet echt de moeite waard is. Met name in het westerngenre heeft het duo betere films gemaakt.

Cine-huig.

Creatief is men niet geweest tijdens het vervaardigen van deze voorspelbare actiefilm. Toch is het van-dik-hout-scenario, ondanks de vele foutjes, weinig storend wanneer het wordt gedrapeerd over een bedje van vuurwerk. Een tweepersoonsbedje, welteverstaan. En dus is het geknal wat de klok slaat, wanneer een jonge vrouw op wraaktocht gaat.

Echt zoet smaakt die wraak niet en hij wordt ook al niet koud geserveerd, maar de 108 minuutjes glijden wel heel makkelijk voorbij de cine-huig. Met dank aan de beeldschone, zich schietend een weg banende Saldana, die allesbehalve een gillende keukenmeid is. Ondanks het hoge vuurwerkgehalte.

Goed.

CGI-sneeuw.

Onderhoudend griezelfilmpje in de sneeuw dat zich deels afspeelt op een afgelegen nederzetting die besmet raakt door een virus. De vergelijking met het schitterende The Thing werpt zich dan ook onmiddellijk op. Met dat werk mag The Colony zich absoluut niet meten, maar echt slecht is het ook weer niet. Hoogstens een voorspelbaar standaardwerkje dat soms wat spanning genereert maar ook voorzien is van foeilelijke en afleidende CGI.

Redelijk.

Niet comateus.

De suspense druipt nog steeds van deze klassieker onder de thrillers af, ondanks de hoge mate van voorspelbaarheid. Met name de scènes in de comakliniek maken indruk, het gemakkelijke einde doet dat helaas wat minder.

Goed.

Makkelijke mosterd.

Come True is een redelijk interessante film waar best wel wat voor valt te zeggen. Zo weet Julia Sarah Stone de aandacht gelijk vast te houden en begint alles uiterst sterk met een tof ritme en prachtig camerawerk. Als dan ook nog eens de Canadese flatgebouwen net zo naargeestig worden getoond als landgenoot en waarschijnlijk groot voorbeeld David Cronenberg dat deed, weet je dat de filmmaker al lang weet waar Abraham de mosterd vandaan heeft. Alleskunner Anthony Scott Burns steekt hier sowieso zijn voorliefde voor de jaren 80 niet onder stoelen of banken. Het is retro wat de klok slaat op wat hedendaagse digitaliteit na. Zo zijn de zogenaamde dromen helaas foeilelijk en doet de mobiele telefoon onrealistisch aan.

Een synthesizersoundtrack van Electric Youth en Pilotpriest past perfect en draagt bij aan een veel rustiger tempo dat na het sterke begin wordt ingezet. Het hypnotiseren kan beginnen. Evenals het griezelen. Maar wat betreft deze tweede komt het niet echt van de grond. Al moet gezegd dat de sfeer voldoende onheilspellend is. Het verhaal is bevreemdend en wordt slechts ten dele uit de doeken gedaan. Iets wat kan intrigeren of frustreren. Hier neigt het naar het laatste vanwege net iets te veel onduidelijkheden en te makkelijke en onnodig lange scènes. Een alles verklarend eindshot dat een welhaast geforceerde twist onthult, duwt een en ander nog een beetje meer naar de verkeerde kant van de weegschaal.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Marvel-miljonair.

Comic-Con. Het evenement dat ooit begon als een stripboekenbeurs en heden ten dage als podium wordt gebruikt voor nieuwe filmreleases, gamepresentaties en ga zo maar door. Een plek waar de nerds der nerds elkaar ontmoeten en praten over strips, films en videogames. En dus is Kevin Smith aanwezig. En hij is niet de enige filmregisseur of acteur die zijn zegje mag doen. Talking heads alom. Maar gelukkig ook veel 'live' beelden. Alsof je eventjes mee mag lopen.

Footage met verklede freaks die als hun favoriete superheld zich een weg banen van stand tot stand. Rennende verzamelaars die op tijd hun collector's item willen scoren. Een comic-verkoper die miljonair kan worden door het slijten van slechts enkele Marvels, maar stiekem de strips zelf wil houden. De een is nog gekker dan de ander. Goedaardig, dat wel. En dus is deze docu van regisseur Spurlock (Supersize Me) vooral een vermakelijk rariteitenkabinet.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Goede glimlach.

Coming to America was wellicht niet Eddie Murphy's grappigste of beste film, maar wel een zeer sympathieke. En ook een van de meest succesvolle aan de bioscoopkassa. Echt schaterlachen zat er dan misschien niet in, de naïeve Afrikaanse prins en zijn verwende assistent wisten wel een goede glimlach om de mond te toveren. Geen hilarische toestanden, maar feelgood en gegrinnik. En daar was en is niet zo heel veel mis mee. Al werd een echt vuilbekkende en besodemieterende Murphy in de hoofdrol stiekem wel een beetje gemist, Coming to America had zo z'n charmes.

Nu, meer dan 30 jaar later, lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Zonder John Landis maar kennelijk wel ergens met de legendarische Rick Baker aan boord, geven bijna alle karakters opnieuw acte de présence. Weliswaar ouder, dikker en grijzer in veel gevallen, maar men heeft er alles aan gedaan om dat zoveel mogelijk te verbloemen. Niets menselijks is de hofhouding van Zamunda vreemd. Sommige karakters lijken zelfs geen dag ouder geworden. Dat kan ook niet, want anders was iedereen in de kapperszaak bijvoorbeeld dood. Overigens fijn om te weten dat James Earl Jones nog leeft.

Qua locaties blijft men vooral in het paleis hangen en wordt er erg veel aangevuld met green screens, iets wat de kijkbeurt een stuk minder authentiek maakt. Een nadeel ten opzichte van de film uit 88. De grapjes zijn vaak wel van hetzelfde niveau, iets wat heden ten dage toch wat aan kracht heeft ingeboet. Toch is het leuk om de karakters opnieuw te zien. Al zit de fun hem vooral in de herkenning en toegevoegde musical-achtige delen. Niet zozeer in de humor. En dat hoort uiteindelijk wel in een komedie. Toegeven; Wesley Snipes maakt een beetje goed, maar niet genoeg.

**½

Met dank aan Prime Video voor het recensie-exemplaar.

Aardige tussendoortje.

Opent ook erg prettig, maar verzandt al snel in clichématigheid. Het leentje-buur komt vooral uit de Japanse hoek.

Het verhaal is simpel en doeltreffend. Helaas ook rommelig en voorzien van wisselvallig acteerwerk. E.e.a. is overigens erg prettig geschoten.

De audiotrack/ soundmix is er eentje om je oren bij af te likken.

Redelijk.

Redelijk vermakelijke comedy van Landis met Murphy in een van zijn laatste goede rollen.

Stijlvolle slasher.

Deze griezelfilm met een bijrol van de piepjonge Brooke Shields, leunt vooral op een goede performance van de doodenge Paula Sheppard. Wat ook opvalt is het stijlvolle camerawerk en de continue vaart.

Het verhaal omtrent een klein psychopatisch meisje kent genoeg spanning, maar de ontknoping doet rieken naar kijkersbedrog. Echt storen doet het niet, want een en ander is niet gelijk knip en klaar.

Goed.

Met verve vertolkt.

Het persoonlijke zakenleed achter het instorten van de financiële wereld, enige jaren geleden, wordt hier goed gevangen. Dit drama over een aantal zakenmensen dat plotseling op straat komt te staan voelt behoorlijk realistisch aan. Een sympathieke Tommy Lee Jones krijgt op pensioengerechtigde leeftijd gewetensbezwaren en jonge hond Ben Affleck moet als eerste zijn Porsche verkopen. Het is het begin van algehele malaise, waar de een beter mee omgaat dan de ander.

Het verhaal rond een nietsontziende CEO, die liever nadenkt over een nieuwe bonus dan over het lot van de hierdoor ontstane werklozen, is niet vrij van clichés en kent een enigszins voorspelbaar verloop. Desondanks maakt de film indruk, met name dankzij de acteurs en actrices. De getergde Chris Cooper bijvoorbeeld, maar ook bouwvakker Kevin Costner vertolkt zijn personage met verve. Het acteergeweld maakt een aanrader van 'The Company Men'.

Geweldig.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Zeer sfeervolle fantasy met originele invalshoek, rond het bekende sprookje, ontaard meer in mooie cinematografie en dito decors, dan dat het aandacht besteed aan het verhaal. Bovengemiddeld.

De aktie doet vrijwel alles overschaduwen maar de sterke cast is zeer welkom in deze ongeloofwaardige flick. Met name Malkovich en Buscemi hebben leuke rollen. De film is als een smaakvolle snack bij lekkere trek. Goed.

Lustig schmierend.

Wat begint met een citaat van Nietzsche blijkt minder filosofisch van aard te zijn. Dat kan ook niet anders met het debuut van bodybuilder Schwarzenegger in de rol van de barbaarse Conan. Hij hakt er lustig en schmierend op los in deze avonturenfilm met bloederig gespetter. Niemand minder dan Oliver Stone stond aan de basis van dit stripachtige filmpje dat het allesbehalve moet hebben van de acteerprestaties.

Goed.

Barbaar zonder knipoog.

Deze overbodige remake van de beroemde avonturenfilm mist vooral de knipoog waar Schwarzenegger zo beroemd mee werd. Niet dat het origineel zo luchtig was, maar hier wordt de boel wel erg serieus genomen. Gelukkig biedt de 3D-bril positieve uitkomst in dit verder platte maar onderhoudende spektakel, omtrent een barbaar op wraaktocht.

Goed.

Knipogende actie.

Dit vervolg op de grote doorbraak voor Schwarzenegger is minstens zo avontuurlijk, maar nogal anders van opzet. Zo wordt een verplichte dosis niet-werkende grapjes door de strot van de kijker geduwd. Een nogal vervelende gewaarwording. Omdat de nadruk nu sowieso meer op de dialogen komt te liggen, valt de Oostenrijkse eik sowieso een beetje door de mand. Een Oliver Stone wordt hier met node gemist. Actie met een knipoog zou later echter wel de acteur zijn meest succesvolle trademark worden.

Doorsnee.

Wederom met vaste kracht Kennedy maar ditmaal werd het dieptepunt bereikt. Hierna stopte de filmmaatschappij met dit type rampenfilms. Benedengemiddelde, matige film en tevens slechtste deel uit de reeks.

In de laatste adem van de Airport-serie kwam deze matige misdaadfilm concurreren met het evenmin goede Concorde '79. Misschien de origineelste van de twee omdat er niet richting rampenfilm werd gegaan. Ook bekend als S.O.S. Concorde. Benedengemideld.

Zeer standaard actiefilmpje a la Battle Royale maar met minder magie dan dat werkje. Ontspoort al vrij snel in clichématige voorspelbaarheid. Gemiddeld.

Clooney's regie-debuut was natuurlijk geen verkeerde, met dank aan Kaufman. Toch voelt de film soms een klein beetje onevenwichtig. Hetgeen de pret niet mag drukken overigens. Met de schitterende Hauer. Goed.

Nope.

Het is erg lastig mee te voelen met het hoofdpersonage. Ze gaat immers liegend en schuldenmakend door het leven. En wil je dan de kijker boven de 15 alsnog meekrijgen, moet je wel met goede grappen komen.

Verder dan 3 keer grinniken zat er helaas niet in. Wat Goodman en Lithgow in deze drol te zoeken hebben is mij een raadsel. Zelfs naar romcom-begrippen is dit beneden alle peil.

Geen leuke characters, geforceerde grappen en een uiterst zwak verhaaltje.

Slecht.

Ondanks de zeer sterke cast en een aantal spitsvondigheden weet de film niet echt goed te boeien en voelt soms rommelig aan. Dit ligt met name aan de vertelstructuur en de visuele stijl. Redelijk.