Opinions

Dubbele bodem.

Een vrij simpel verhaal over een koerier die onder bedreiging opzoek is naar een crimineel kopstuk. Het verhaal kent een dubbele bodem die allesbehalve nodig was. De actie en het tempo maken namelijk een hoop goed. Toch speelt het ‘er met de haren bij gesleepte plotje’ inclusief Rourke, die plastische chirurgie wederom een geheel nieuwe impuls geeft, een belangrijke factor in dit verder weinig opzienbarende, maar wel onderhoudende actiefilmpje.

Redelijk.

Mechanische mondjes.

De documentaire Cow is er niet een voor tere zieltjes. Een koe wordt gevolgd tijdens haar leven op de boerderij. De boer en zijn boerinnen lijken het allemaal goed te bedoelen en zo zit er zelfs een scène in waarin de koeien even naar buiten mogen om zich vol te vreten in de weide. Al weet je op dat punt in de film inmiddels wel dat daar geen enkele hartelijkheid naar de koe in zit verborgen. Het dier wordt als een levend product gezien namelijk. Een product dat zo veel mogelijk melk moet geven in dit geval. En dus kunnen de lieve dieren amper lopen vanwege de enorme uiers - ongetwijfeld veroorzaakt door het krachtvoer en de hormooninjecties - die de achterpoten uit elkaar drukken. Skippyballen met tepels. We zijn echter in een tijd beland waarin we het normaal vinden. Sterker nog, de bio-industrie reikt elkander prijzen uit voor de koeien die de meeste melk leveren. Die rollen waarschijnlijk over hun eigen uiers weer van het podium. We zijn stapelgek krankjorum met z'n allen. En de redding is verder weg dan ooit.

Een kalfje wordt na enkele minuten bij de moederkoe weggehaald en mama mag meteen aan de melkmachine. De navelstreng hangt er nog bij haar uit, maar zonder enige empathie geleiden de boeren het dier naar de mechanische kalverenmondjes. De leeggezogen koe staat er volkomen uitgeblust bij, want dit is de zoveelste baby die na enige minuten van haar wordt afgenomen. Doordat de filmmakers dicht bij de koe blijven, kijk je vanuit het dier haar perspectief en zie je hoe kil we met onze dieren omgaan. En dit lijkt nog op een enigszins vriendelijke boerderij, en daar is het al eng. Doodeng zelfs. Wellicht komt de BBC-docu te laat nu de BBB de grootste partij van Nederland is, maar als de protestpartij daadwerkelijk haar plannen doorzet om het onderwijs te beïnvloeden met lesmateriaal over de boer, laten ze dan alsjeblieft deze film niet vergeten. Wedden dat de landbouw dan een stuk minder milieuvervuilend wordt? Stikstof zal volledig verdwijnen door alle verdrietige schoolkinderen die spontaan veganist worden.

****

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Dikke planken.

Uit de koker van Spielberg en dus werd huisvriend en oude knar Ford van stal gehaald. Hij vormt een mooie, maar tevens schmierende, tegenpool van de huidige James Bond himself. Het verhaaltje houdt echter meer steek ergens richting E.T. meets Indiana Jones. En dat ligt niet per se aan de aanwezigheid van eerder genoemde namen. Wel een beetje aan de pogingen tot sentiment die af en toe met een avontuurlijke knipoog worden doorgezaagd, ondanks de dikke planken. Vermakelijke onzin dus.

Goed.

Flauwe tienerfilm.

Werd naar een bioshit geblazen door een bombardement aan commercials en met name de grote hit met reclame-videoclip. Ahum, wie zong dat deuntje ook al weer.. Anyway, zeer lichte kost en alles is voorspelbaar. Leuk om de tijd mee te vernietigen, maar dom wanneer dit kostbaar blijkt.

Matig.

Vreemde voorlichting.

Een van de allerminste filmpjes uit het toch al niet zo heel sterke oeuvre van Cannon is dit dramatisch bedoelde actiewerkje dat soms riekt naar een vreemd voorlichtingsfilmpje. Maar dan wel eentje goedgekeurd door het beruchte producentenduo en dus voorzien van een gewelddadig dik-hout-scenario. Het acteerwerk is, m.u.v. dat van Brown en Roundtree, erg amateuristisch, om van het idiote verhaaltje maar te zwijgen. Dit maakt de film onbedoeld komisch voor diegenen die deze belachelijke rit willen uitzitten.

Matig.

Aktie met een hoofdletter A! Of misschien wel Shoot 'Em Up met een mespuntje sambal. Zo valt Crank het best te omschrijven. Prima montage, fijne dialogen en met name veel, héél veel, spetterende aktie.

De beste film met Jason Statham sinds Lock Stock. Het camerawerk is prachtig en het verhaal is, ondanks het feit dat het weinig om het lijf heeft, heerlijk onderhoudend. De film leest als een comic met te weinig bladzijden. Crank brengt de bevrediging van een goede reep chocolade wanneer men erge trek heeft: smaakvol en vullend maar je snakt naar meer..

Absoluut een mustsee!

Mag het een onsje meer zijn?

Althans dit is wat de makers moeten hebben gedacht. Half murw geslagen door deze snelle achtbaanrit word de kijker verwend met visuele lekkernijen en vooral veel absurd geweld. Enigszins vernieuwend voelt het allemaal niet meer aan en een aantal schaamteloze kopiën van scenes uit deel 1 maken dit werkje net iets minder fraai, maar toch.. Vermakelijk is het wel.

Goed.

Dit drama met vreemd onderwerp kan door Cronenberg niet naar een hoger plan worden getild. De film kent alles behalve erotische momenten, die waarschijnlijk wel zo bedoeld zijn. Gemiddeld.

Prima film die verschillende verhaallijntjes met elkaar verweeft. Niet origineel maar wel verrassend goed.

Kinski's cabaret.

De temperamentvolle Kinski zet een zeer puike psychopaat neer, waardoor hij deze verder niet al te ingewikkelde griezelfilm over een verhuurder die zijn huurders stalkt naar een hoger niveau tilt. Al schmierend en bijna zichzelf verliezend draagt hij de film vervolgens alleen.

Veel tegengas van zijn tegenspelers krijgt hij niet, maar dat heeft deze one-man-show ook niet heel erg nodig. Deze cabaretvoorstelling kent zelfs spottende knipogen naar de acteur zijn eigen nazi-verleden. Alleen de liedjes ontbreken nog. Het eindresultaat is een uiterst vermakelijke film.

Zeer goed.

Beetje ondergewaardeerd.

Niet dat het hier een meesterwerk betreft overigens. Maar hier rockt Romero tenminste nog met de heupen. Tegenwoordig lijkt het meer op de vogeltjesdans wat de regisseur laat zien. Enfin, ik dwaal weer eens af.

Leuk filmpje dit. Ook fijn om op BluRay te zien. Ook al zien de SFX er dan nog nepper uit. I don't care, hoort er een beetje bij.

Wat vooral opvalt is het ontbreken van horror, maar daarvoor krijgen we een snelle vaart terug. Iets wat de film er beduidend beter op maakt. Toch duurt ook dit werkje uiteindelijk te lang. Vermakelijk is het vaak wel. Geinige dialogen ook.

Goed.

Rukkende remake.

Niet dat Romero's eerste versie heupwiegde tot de vonken er vanaf sprongen, maar dit is een standaard rukkertje. Zoiets als bij gebrek aan beter. Onderhoudend, doch niet het echte werk.

Een beetje gore, weinig spanning en een clichématige uitvoering van het bekende plot. Destijds werkte de invalshoek vanuit 'de vijandige staat' best aardig. Iets waar hier vrijwel geen gebruik van wordt gemaakt.

Het resultaat is een 13-in-1-dozijn-horror die we van begin tot eind kunnen voorspellen. Zelfs zonder het origineel gezien te hebben. De film kent verder geen enkele opmerkelijke scène.

Gewoon het origineel kijken, al is ook dat geen hoogvlieger.

Doorsnee.

Bridges zingt.

En hoe! Werkelijk fantastisch.

Iets wat helaas minder geldt voor het doorsnee verhaaltje. Gelukkig maken de acteerprestaties een hoop goed, evenals de sterke liedjes.

Bridges acteert uitstekend, maar ook hij zit opgesloten in een verhaal dat het laatste half uur behoorlijk uit de bocht vliegt. Een goedkope dosis sentiment en voorspelbaarheid ronden het geheel naar beneden af. Toch zeker geen gekke film, waarbij het eerste anderhalf uur beter is.

Goed.

Heel half uur.

Een vermakelijke romcom die uiteindelijk iets teveel wegzinkt in het bekende moeras der clichés. Zoete eindes lijken welhaast verplicht bij dit soort werk en dus moet alles uit de kast om de dokter feelgood een heel half uur te gunnen om zaken des Disney te draaien. Niet dat dit echt vervelend is, maar het voelt een beetje als een domper op de soms dolkomische eerste anderhalf uur, rondom een man die na een mislukt huwelijk wederom op de versiertoer moet.

Goed.

Tegenwoordig teleurstellend.

Deze zwart-witte monstermovie is zeker sfeervol en het avontuurlijke randje doet de film ook goed, maar de film ontbeert een beetje een climax. De dialogen en het acteerwerk zijn vaak ondermaats. Gelukkig maken de setting en de onderwaterscènes weer een hoop goed, ondanks het tegenwoordig teleurstellende monster.

Redelijk.

Benedengemiddeld en voorspelbaar horrorfilmpje met Potente. De echte spanning ontbreekt en de acteerprestaties zijn bij vlagen beneden de maat. Smith zou zich later enigszins revancheren met het redelijke Severance. Matig.

Veelal falen.

Creep Van is een behoorlijk amateuristische griezelfilm, die niet alleen goedkoop oogt maar ook zo aanvoelt. Een laag budget hoeft echter geen enkele reden te zijn om een horrorwerk te laten mislukken, maar hier gaat men wel erg geforceerd op de B-toer. Inclusief maffe, maar niet werkende personages en zijplotjes. En bedoeld of onbedoeld, de acteurs falen veelal in hun prestaties.

De zwakte zit hem vooral in het slappe script dat flauwe grapjes op de kijker afvuurt, maar volledig vergeet spanning te genereren. Iets wat noodzakelijk is voor een film die riekt naar klassiekers met moordlustige maniakken, die hun voortuig als moordwapen gebruiken. Binnen dat subgenre steekt deze film nogal schril af. Gelukkig maakt een handjevol gore een heel klein beetje goed.

Matig.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Ondanks alle grote namen wordt deze verzameling korte verhalen nergens écht goed, misschien m.u.v. The Crate. Redelijke horror.

Bovengemiddelde horror maar de kans van slagen was misschien hoger geweest wanneer men één langere film had gemaakt. De niveauverschillen van de verschillende vertellinkjes zijn namelijk te groot. Doet echter niet veel onder voor deel een.

Creeploos.

Het ontbreken van de 'Creep', die in de twee voorgaande delen al gniffelend de verschillende griezelverhaaltjes introduceerde, is misschien wel het grootste teken aan de wand. Dit deel heeft weinig tot niets met die horrorwerkjes van doen. Ook de verhaaltjes zelf zijn teleurstellend zwak, met als dieptepunten de beroerde acteerprestaties en goedkope uitstraling.

Slecht.

Redelijk drama met de altijd sublieme Perkins en een schitterende Turner. Niet altijd even toegankelijk maar wel bijzonder.

Stijloefening.

Een Raimi die regisseert op een bedje van de Coens, tussen zijn twee Evil Deads in moet toch wel haast iets leuks opleveren? Deels is dat ook zo en het geeft tevens een kleine voorbode op het beroemde deel twee van de horrorreeks waarbij de regisseur zich, niet geheel onverwacht, bedient van humor.

Humor is ook hier de rode draad, al werken lang niet alle grappen en grollen even goed. Een en ander wordt ook ondergesneeuwd door actie en vaak cartooneske vormgeving. Daarnaast zijn de karakters voornamelijk irritant en is het geflirt met klucht en slapstick vaak iets teveel van het goede. Ook hier komt Campbell het beste uit de strijd in deze onevenwichtige stijloefening, die op zijn minst onderhoudend is en een prettig hoog tempo kent.

Redelijk.

Spannend en vermakelijk filmpje. Niets hoogstaands maar wel onderhoudend. Hackman steelt de show en ook Washington is uitstekend op dreef. Het verhaal is misschien niet supersterk, maar het eindresultaat is geslaagd. Goed.

Heftig en triest.

Heftig omdat Nederland zo een gang heeft, en ik allesbehalve geloof dat dit nep zou zijn. Had gekund, maar is niet zo.Triest omdat het er niet naar uit ziet dat de jongens hun leven gaan beteren. En dat is jammer, want i.i.g. één van de kopstukken lijkt een serieuze poging te willen ondernemen. Tegelijkertijd zien we dat er al weer twee nieuwe leden zijn gerekruteerd. Tieners van 13 en 14. Dubbel triest dus.

Ook triest omdat de Crips uit de U.S.A. eigenlijk maar een boodschap lijken te brengen: " Deathstyle" i.p.v. lifestyle. Helaas wordt deze boodschap niet ter harte genomen in daad. Niemand lijkt te stoppen, maar ook niemand lijkt hier graag aan te zijn begonnen.

De docu is niet superieur geschoten, nogal eenzijdig en soms ietwat vaag. Echter e.e.a. wordt wel in de juiste duistere en deprimerende sfeer van het criminele leven gebracht. En ook de acties van de gangleden zelf worden ruim belicht. Het is niet lastig om tussen de regels door te lezen. Sommige zaken worden zelfs letterlijk in het TL-licht gezet. Natuurlijk hadden sommige zijplotjes beter kunnen worden toegelicht of uitgesponnen, maar de makers hebben er een redelijk volgbaar en onderhoudend geheel van kunnen maken. Een geheel dat veel verschillende emoties los weekt.

Zeer goed.

Vermakelijke flick.

Een typische jaren '80 SF-horrorflick die flink meelift met de populariteit van diverse genreklassiekers, waarbij 'Gremlins' het rijtje herkenningspunten aanvoert. Dee Wallace, M. Emmet Walsh en de jonge Billy Zane als slachtvee, vormen de juiste ingrediënten voor een vermakelijke kijkbeurt, waarbij buitenaardse wezens een onschuldig gezinnetje gijzelen. Met een lekker foute, zichzelf tot in den treure herhalende soundtracksong en andere gekkigheid, trekt de film als smakelijk popcornvoer voorbij.

Goed.

Kleine klassiekerstatus.

Hogan zette een leuke rol neer als de rauwdouwer uit de Australische bush, die voor een dame naar de grote stad reist. De kaskraker van weleer moet het vooral hebben van het hoofdpersonage zijn onwetendheid en de daarbij behorende avonturen. Een aardige familiefilm die niet zozeer hilarisch is maar sympathiek. Het romantische einde kent inmiddels een kleine klassiekerstatus.

Redelijk.

Flauwe grappen.

Een commercieel succesvol vervolg op de kaskraker, maar vanwege de vaak flauwe en achterhaalde grappen nog steeds een gemiddelde komedie. De film deed het destijds goed in de Nederlandse zalen, maar dit vervolg is gewoon meer van hetzelfde doch in een andere setting. De charme van deel een is inmiddels een beetje verdwenen.

Doorsnee.

Deze komedie is, vergeleken met de andere twee uit de reeks, de minste van de drie. Benedengemiddelde komedie.

Claustrofobisch spannend drama dat zichzelf een beetje weggeeft met de titel. Wordt naar het einde toe al meer een thriller. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Goed.

Sprookjesachtig Spaans.

De bewonderenswaardige regisseur Del Toro laat met dit debuut in een klap zien waar hij goed in is: een fantasiewereld met de criminele realiteit doen samengaan. De boef is de latere ‘Hellboy’ Perlman in dit sprookjesachtige en Spaanstalige werkje, dat geheel terecht de weg vrijmaakte naar een knappe carrière voor de regisseur. Hier weet hij op vermakelijke wijze, met behulp van goed camerawerk en bakken vol sfeer, de kijker te entertainen met een griezelverhaal over onsterfelijkheid.

Goed.