Opinions

Proppen of rekken.

Leonardo di Caprio levert een geloofwaardige prestatie, maar toch is deze Malpaso-productie van mindere kwaliteit dan de anderen. Dat zit hem in het verhaal dat, zonder enige voorkennis, weinig interessant aan de kijker voorbij trekt. Zonder al te veel duidelijkheid te willen verschaffen. Een en ander voelt ondanks de royale speelduur volgepropt aan, waardoor vele verhaallijntjes onaf aandoen. Zelfs de opmerkelijke relatie die Hoover onderhoudt met zijn personal assistent blijft, ondanks iets meer screentime, ook behoorlijk onderbelicht. Eastwood had beter iets meer gericht te werk kunnen gaan, of de speelduur echt kunnen oprekken.

Redelijk.

Zus Sandler.

Sandler verslikt zich behoorlijk in deze, op papier leuk lijkende, pijnlijk onleuke komedie. Pacino duikt op zijn oude dag wederom op in een zeer benedenmaatse film, al moet gezegd dat de videoclip met hemzelf in de hoofdrol het enige positieve punt is aan deze martelgang, waarin Sandler zowel broer als zus speelt.

Slecht.

Komisch nootje.

Als je een van 's werelds beste acteurs bent wil je vast je horizon verbreden. Het regiedebuut van Hoffman is geslaagd, doch wordt nergens voorzien van echte hoogtepunten. Toch is het knap hoe hij de kijker langzaam deelgenoot maakt van vier interessante karakters, die het beste met elkaar voor hebben maar dit niet altijd even goed weten te brengen. Het komische nootje aan dit romantische drama is bij vlagen zeer prettig, evenals de mooie soundtrack.

Goed.

Cruisecontrol.

Onderhoudende actiefilm die – ondanks dat menige Reacherfan in Cruise geen juiste vertolker zag – lekker naar binnen glijdt. Deze zoveelste Sherlock Holmes-kloon is een stuk stoerder dan de pijprokende held van weleer, maar weet met zijn speurderstrucjes niet evenveel indruk te maken. Duvall heeft een leuke bijrol en ondanks dat subtiliteit vaak ver te zoeken blijkt, werkt de film wel als popcornvermaak. Het brein kan rustig op cruisecontrol, obstakels of tegenliggers kom je tijdens deze rit niet tegen, of het moet enige onlogica zijn.

Goed.

Jonge Jack.

De Shakespeare liefhebbende regisseur Kenneth Branagh moet de kachel ook laten branden. Uitstapjes waren er al eerder met de mislukte remake van Sleuth en het beter geslaagde Thor. Dan nu de nieuwste Jack Ryan. Tom Clancy's geheim agent ziet er ditmaal wel erg jong uit in de vorm van Chris Pine. We zijn dan natuurlijk ook gewend aan Harrison Ford in de rol van de superspion, en daarvoor Alec Baldwin die het mocht opnemen tegen Sean Connery in The Hunt for Red October. Ben Affleck was een wat jongere Ryan, maar Pine is waarschijnlijk de jongste. En waar de acteur goed wegkomt in de Star Trek-films, is hij hier wat minder overtuigend. Helaas.

Hij wordt omringd door wat zwaardere gewichten als Kenneth Branagh zelf en Kevin Costner. Keira Knightley is zijn vriendinnetje, maar ook zij speelt de jonge Jack vrijwel in elke scène weg. Het is zeker niet alleen maar Pine's schuld, hij zit net als de rest opgesloten in een script waar de voorspelbaarheid van afdruipt. Met een charismatische held was dat wat minder erg geweest, maar nu zorgt het formulewerk voor nogal wat saaie momenten. Je ziet immers alles van mijlen ver aankomen. Toch is de film geen vervelende zit. Met name de eerste helft biedt voldoende vertier, als Jack Ryan zijn weg tracht te vinden in de duistere schaduwwereld der CIA.

Redelijk.

Met dank aan Paramount voor het recensie-exemplaar.

Brilletjes af.

Ook de Jackass-malloten ontkomen niet aan de 3D-hype en dus werd de film van een speciaal gefilmde intro en outtro voorzien. Tussendoor kan men het brilletje rustig afzetten. Iets wat tevens geldt voor de aankomende disc-release, want we hebben het allemaal al eens eerder gezien. Vaak in een net andere vorm, met een wat kwieker ogende Knoxville en een iets minder verslaafde Steve-O. Natuurlijk kan er nog genoeg gelachen worden om deze minder gore episode, maar de lol is er stiekem een beetje vanaf.

Redelijk.

Hysterisch hinniken.

Je zou zeggen dat het team van Jackass zo langzamerhand moet zijn uitgelachen. Vrijwel elke grap is inmiddels wel voorbij gekomen op televisie of het witte doek. Dat er toch nog genoeg creativiteit aanwezig was bij Spike Jonze en Johnny Knoxville blijkt echter uit deze Bad Grandpa. Van opgetrokken tenen tot hysterisch hinniken van het lachen, niets blijft de kijker bespaard. Verkleed als de 86-jarige opa Irving die zijn kleinzoon Billy tijdens een gestoorde tocht bij zijn vader probeert te krijgen vallen tevens een aantal zaken op.

Een van de meest belangrijke is dat het nietsvermoedende volk dat getrakteerd wordt op een aantal hilarische, maar grensoverschrijdende grappen vooral gematigd reageert. Als je af en toe niet zo hard moest lachen zou je eigenlijk beter beseffen hoe schrikwekkend de gemiddelde passant in deze 'candid comedy' zich eigenlijk gedraagt. De meeste mensen weigeren in te grijpen, op een enkeling na, en sommigen werken zelfs mee aan de meest verschrikkelijke handelingen. Het drukt de pret gelukkig amper, maar toch.

Het tweede wat opvalt aan de film is de goed acterende kleinzoon, kindacteur Jackson Nicoll. Hij speelt een even grote rol als de beroemde Knoxville en weet behoorlijk wat indruk te maken als het mishandelde jochie dat zelf ook vol kattenkwaad zit. Met name in het ontluisterende, typisch Amerikaanse, 'child beauty pageant'-wereldje. Verkleed als een klein meisje doet hij de griezelige ouders van de kleine modepopjes de stuipen op het lijf jagen tijdens een act die rechtstreeks uit Little Miss Sunshine lijkt te komen. Een van de hoogtepuntjes.

Goed.

Met dank aan Paramount Pictures voor het recensie-exemplaar.

Ietwat ondergewaardeerde Tarantino met, zoals gebruikelijk, een schitterende soundtrack, prima dialogen en leuke verhaallijntjes die elkaar kruisen. Zeer goed.

Spannende griezelfilm met een sterke Robbins en Peña en een werkelijk sublieme Aiello. Mooie beelden, fijne soundtrack, sfeervol en prima suspense. De juiste ingredïenten zijn absoluut aanwezig. Het einde, dat nogal bepalend is, haalt de film een klein beetje onderuit maar zal door anderen juist weer extra gewaardeerd worden. Zeer goed.

Bovengemiddelde thriller met de altijd sympathieke Caruso. Wil iets te graag het toendertijd populaire licht-erotische-thriller-met-twist zijn en mist hier in enigzins haar doel. Fiorentino blijft een charismatische vrouw en Friedkin een wereldregisseur maar dit had beter gekund.

Zweedse setting.

Deze Scandinavische misdaadthriller kent qua plot een wel erg onwaarschijnlijk verloop, ondanks het in eerste instantie realistische karakter. Het verhaal is desondanks voldoende spannend en voorzien van een dramatische ondertoon. Het houdt daardoor moeiteloos de aandacht vast. De acteerprestaties zijn dik in orde en de setting van de Zweedse wouden zorgen voor een bijzondere sfeer.

Goed.

Aantrekkelijke aanwezigheid.

Aardig onderhoudend en destijds meeliftend op de hausse aan (licht erotische) moordmysteries, maar enkel dankzij de aanwezigheid van Bridges en Close aantrekkelijk. Ook Coyote is aardig, maar het script is flauw en een en ander te voorspelbaar. Dit neemt een hoop van de spanning weg.

Redelijk.

Gemakkelijk ongemakkelijk.

Na het schitterende Submarino wederom een rauwe film van de hand van Vinterberg, het brein achter de klassieker Festen. Iets minder subtiel, maar wederom met oog voor detail, stort hij zijn ergste ellende over de kijker uit: een drama omtrent kindermisbruik. En zoals de Deense regisseur dat zo goed kan, wederom uiterst realistisch weergeven. Wanneer de sterk acterende Mikkelsen beticht wordt van pedofilie weet je als kijker gelijk dat het een pijnlijke zit gaat worden. Hoe gemakkelijk dit hele gegeven elke ziel zal beroeren moge duidelijk zijn. En een ieder die eerder werk van de regisseur kent weet dat de wond vol gestrooid zal gaan worden met zout. Voor de duidelijkheid; de kijker is dan nog maar een kwartier onderweg. Geen tere zieltjes dus die dit werkje uit gaan zitten.

Elke minuut wordt de situatie ongemakkelijker en met lede ogen ziet de toeschouwer het onrecht aan. Tergend lang uitgesponnen en doorspekt met doodse stiltes die, met als bijval het ontbreken van muziek, de eventuele ontsnapte zenuwen feilloos blootleggen. Dit is ergernis pur sang. En een ieder weet het; waar rook is, is vuur. Kortom kinderen liegen niet over zoiets, waarom zouden ze? Deze zaken, maar vooral het daarop volgende voorspelbare relaas worden uitgemelkt totdat de koe haar uier compleet verschrompelt is. En dan nog ietsje daarna. Dit is een film waarbij je naar het scherm wilt schreeuwen omdat het bijna allemaal teveel wordt. Bijna. Want Vinterberg hakt wel een beetje met de botte bijl. Met name tegen het einde, maar dan ben je als kijker ook wel redelijk murw.

Zeer goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Stoned.

Jam Down is een ietwat rommelige documentaire, die opvalt door de vreemde editing en het gebruik van tekstbordjes met daarop de namen van steden en landen in Afrika en Zuid-Amerika. Waarom wordt nooit duidelijk. Het lijkt er sowieso op dat de regisseur iets te veel heeft meegerookt met zijn hoofdrolspelers.

Hoogtepunt van de film is Toots die op de achterbank van een auto, met behulp van van een akoestische gitaar, uitlegt wat reggae ook al weer is. In slechts een minuut passeren de verschillende stijlen de revue. De Jamaicaanse versmelting van Otis Redding en Ray Charles heeft de soul naar de reggae gebracht. Op ongekende wijze, welteverstaan. Van een iets minder muzikale schoonheid zijn The Congos, met de immer op het randje zingende Myton als frontman. Hij zit vooral vol van zaken aangaande het Rastafari-geloof, hetgeen hij de kijker ongestructureerd en stoned tracht uit te leggen.

Redelijk.

Mooie en spannende thriller die af en toe naar een avonturenfilm neigt. Niet de sterkste van Hitchcock maar zo mooi in zwart en wit geschoten en voorzien van een stevig verhaal. Goed.

Jack & James.

Voor een wat duisterder Disney kan worden uitgeweken naar deze animatieversie van Roald Dahl's beroemde boek. Nu gaat het er in het papieren verhaal nog wat ruiger aan toe (de twee gemene tantes worden simpelweg gedood door de perzik). Maar Tim Burton's partner in crime Henry Selick blijkt de juiste keuze voor deze kinderfilm, die ook door volwassenen goed valt te pruimen. Als je goed oplet zie je zelfs Jack uit 'The Nightmare Before Christmas' voorbij komen.

Goed.

Vlak verdwalen.

De op automatische piloot acterende James Woods lijkt een beetje verdwaald in deze vlakke gevangenisfilm. Ook Rhames lijkt - zoals wel vaker - enkel voor het geld te zijn opgedraafd. Alle clichés worden uit de kast getrokken, want het is immers toch op een waargebeurd verhaal gebaseerd. Waar een hoop mensen altijd blij worden van dat gegeven, gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat het vaak de grootste tegenvallers betreft. Gelukkig niet altijd, maar ook dit 'waargebeurde verhaal' weet weinig indruk achter te laten. Of het moet hoofdrolspeler Spencer Lofranco zijn, die hier wordt geïntroduceerd.

Redelijk.

Onevenwichtige film die laat zien dat de Nederlandse cinema ook nog in 1989 in de kinderschoenen stond (evenals tegenwoordig, uitzonderingen uiteraard daargelaten). Met name de rommeligheid en de soms tenekrommende acteerprestaties trekken de film omlaag, de sterrencast ten spijt. Matig.

Onheilspellend oorlogsdrama met een bijzondere invalshoek over de waanzin van Desert Storm. Prima geacteerd met een aardige rol voor Foxx. Goed.

Gedateerd sprookje.

Nu hoort een sprookje/ legende en al wat dies meer zij ook niet uit het heden te komen, maar hier betreft het mottenballen-niveau met name de uitvoering en niet het verhaal. Met het laatste is weinig mis, al wordt het wel in sneltreinvaart en zonder enige diepgang aan de kijker voorgeschoteld.

Dat zou niet hoeven storen, want de avonturen van Jason en zijn argonauten zijn vooral bedoelt als kapstok voor de vele actie-scènes. En die zijn nogal gedateerd en missen daardoor tegenwoordig nogal wat impact, met uitzondering van de redelijke scènes met Neptunus. Je moet bij een oude film uiteraard door gedateerde effecten heenkijken, maar in dit geval is wat er overblijft niet iets wat heel sterk is. En overheersen de effecten dusdanig, door de actie zeer vaak uitgebreid en langdurig in beeld te brengen, dat glimlachen een veelvoorkomende optie wordt.

Redelijk.

Billijke Bourne.

De fans van de Bourne-reeks worden niet teleurgesteld met dit zoveelste deel. Matt Damon keert weer terug in zijn vertrouwde rol en alle ingrediënten die de films zo succesvol maakten zijn weer aanwezig. Formulewerk klinkt wat vervelend, maar de liefhebbers houden er vaak van. Het verhaal heeft ditmaal nog minder om het lijf dan bij de vorige films: Bourne's vader is vermoord en hij wil wraak. Dat die zoet zal zijn zie je van mijlenver aankomen.

Gelukkig is de weg naar voorspelbaarheid in dit geval goed geplaveid met actie. Hersenloos, maar wel vermakelijk. Zo rent en springt de held al schietend door het beeld. James Bond is er niets bij. Maar waar de serie met 007 nog de nodige humor kent, is die hier volledig afwezig. Juist omdat de film zichzelf uiterst serieus neemt vallen de onvolkomenheden en onlogica des te meer op. Dat is geen ramp, maar het maakt het aanschouwen wel een tamelijk lege ervaring. De 'actie-kapstok' buigt dan ook flink door.

Conclusie is dat er eigenlijk niks nieuws gebeurt en dat ook Vincent Cassel en Tommy Lee Jones weinig indruk maken. Wellicht iets meer dan Damon zelf, maar niets wat beklijft. De camera schokt er lustig op los en dat komt de actie niet altijd ten goede. Sterker nog: soms stoort het volop. Om het project zielloos te noemen gaat wat ver, maar heel veel meer dan een billijk filmpje kun je het amper vinden. Een en ander vliegt vlotjes voorbij, maar echt goed wil het allemaal niet worden.

Redelijk.

De 4K Ultra-HD wordt uitgebracht met daarin eveneens de film op blu-ray + bonusmateriaal. Dat laatste bestaat uit een viertal mini-docu's met betrekking tot het filmproces. De 4K Ultra HD bevat HDR (voor een nog breder kleurenpalet en verbeterd contrast) en verschillende audioformaten, waaronder dts-X. Ook zit er een DIGITAL HD Ultraviolet-voucher bijgesloten in de verpakking, zodat je de film kunt afspelen op bijvoorbeeld je tablet of laptop.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Funny Friday.

Wie op de DVD de Unrated versie selecteert, krijgt best wat smerigheid voor de kiezen. En zo hoort het in een Vrijdag de 13e. Het verhaal komt het best tot zijn recht wanneer men niets van de synopsis afweet. Dan wacht de kijker een aangename opening plus bizarre wending. Eentje die de serie allesbehalve kan redden, maar die wel meer fun biedt dan menig ander deel.

Redelijk.

Jason Bond.

Men moet na het aanschouwen van de opening van deel vijf op een aardig idee zijn gekomen: we laten Jason letterlijk opstaan uit zijn graf. En zo werd de gemaskerde slachter bovennatuurlijker dan ooit. Gore gekkigheid lijkt de kijker op te wachten, helemaal als de griezel a la 007 de credits opent. Gelukkig zet de komische toon zich voort, iets wat het genre wel vaker ten goede komt.

Redelijk.

Jason in outer space klinkt leuker dan dat het is. Niet het allerdiepste dieptepunt in de serie maar ook deze slaagt vrijwel alle planken mis. Matig.

Definitieve doorbraak.

Wanneer de dreigende muziek van John Williams aanzwelt weet je het wel. Na slechts één noot weet inmiddels de hele wereld wat er komt. Nooit meer zal er filmmuziek worden gecomponeerd die sneller herkenbaar is dan dit. En dat ligt niet enkel en alleen aan de onheilspellende tuba die wordt vergezeld door bassen, cello's en trombones. Dat zit hem grotendeels in de combinatie met een vrijwel sublieme film. Zelfs zoveel jaar na dato, in een nieuw 4K-jasje gestoken, weet Jaws nog steeds veel indruk te maken. Heel veel. Ook je als precies weet wat er komen gaat.

De grote kracht zit hem uiteraard in de enorme haai die doet wat hij wil. Maar bovenal zijn de drie R's de uiteindelijke publiekstrekker. Want Roy, Robert en Richard zijn allen geniaal in hun rollen en de onderlinge chemie maakt het allemaal nog net iets realistischer. Er is zelfs ruimte voor een vleugje humor tussen het griezelen door, als de mannen hun littekens vergelijken tijdens een nachtelijk borreltje op de boot. Scheider, Shaw en Dreyfuss. Spielberg moet zijn handen hebben dichtgeknepen van geluk. Maar ook de tovenaar zelf is hier op de toppen van zijn kunnen. Zo bewijst onder meer een Hitchcockiaanse strandscène.

We kunnen het hebben over de verouderde haai in CGI-land. We kunnen het hebben over het feit dat het camerawerk in een aantal summiere scènes wat onscherp lijkt, een softe look heeft en derhalve wat grain oplevert. De HEVC H.265 codering is 99% van de tijd een enorme verbetering. En zo valt er altijd wat te kniesoren. Maar het is beter om de film te betitelen als het meesterwerk dat het is. Een monstermovie die het hele (sub)genre nieuw leven inblies en de definitieve doorbraak van Spielberg betekende. De Zomer van de Witte Haai is geschikt voor elk jaargetijde, zelfs 45 jaar na dato.

****½

De 4K-versie van Jaws kent HDR10+ en wordt vergezeld door een Atmos-geluidsspoor. De begeleidende blu-ray disc bevat het bonusmateriaal: The Making of Jaws / The Shark Is Still Working: The Impact & Legacy of Jaws / Jaws: The Restoration / From the Set / verwijderde scènes en outtakes / de originele trailer.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Dat de serie een nieuw dieptepunt bereikt is tot daar aan toe, maar wat Caine in deze draak te zoeken heeft blijft raadselachtig. Gary werd opgeduikeld om de authenticiteit terug te brengen, iets wat op geen enkele wijze lukt in deze matige uitmelk-film. Benedengemiddelde horror.

Ik weet niet of ná Ledger komen een compliment is

Voor de Dark Knight-fans (het gros van MM) zal dit vast een hoogwaardige prestatie zijn...

Persoonlijk vond ik Van Damme in JCVD beter dan The Joker. Maar goed, voor men met zijn allen op mij gaat spuwen houd ik alweer mijn mond.

The truth is an akward business...

Uitstekend vermakelijk en griezelig sfeervol horrorwerkje dat enigszins verrassend is. Zeer goed.

Waar deel een enigszins origineel valt te noemen is dit een wel erg clichématig horrorwerkje. Best vermakelijk maar niet echt goed. Behoorlijk gemiddeld.

Hippe Highschool Horror.

Al kunnen we twisten over het hipheidsgehalte van het woord hip, heden ten dage. Maar dat terzijde.

Verrassend leuk filmpje met de juiste dosis humor, een klein scheutje gore en aardige dialogen. Niet alle side-characters komen even goed uit de verf, maar over het algemeen genomen is dit een uitstekend werkje met leuke personages.

Het vermakelijke verhaaltje begint erg sterk en daarom is het jammer dat het einde een beetje clichématig is. Desondanks een puike flick.

Zeer goed.