Opinions

Zwoele zoektocht.

Een van de pareltjes uit de nieuw verschenen 4K UHD Collection van Columbia, is Jerry Maguire. Een romantische komedie waarbij Tom Cruise en Cuba Gooding Jr. elkaar tot grote hoogten weten te brengen. De eerste is de snelle jongen die plotsklaps op straat komt te staan omdat hij een geweten begint te kweken. De tweede vertolkt zijn enige cliënt en broodwinning.

Toegeven, de film over de zoektocht naar jezelf is bij tijd en wijle mierzoet. Met name de zwoele en zwijmelende Renée Zellweger zorgt voor een flinke dosis suiker, samen met haar immer vrolijke zoontje. De balans wordt echter uitstekend bewaard en zo ligt een leuke avond voor zowel man als vrouw in het verschiet. Er is ruimte voor een lach én een traan. En natuurlijk overwint liefde alles.

Een bijzondere scène is die waarbij Gooding een liedje zingt tijdens Maguire's bruiloft. Hij lijkt het opzettelijk dik aan te zetten alsof hij maar wat aanklooit, maar in werkelijkheid is hij de zoon van senior; een begenadigd zanger en lid van de obscure 70's soulformatie The Main Ingredient, een lust voor het oor der muziekhebbers. Saillant detail is dat Glenn Frey van The Eagles tijdens het lied de percussie verzorgt.

Meerdere uitspraken van de hoofdrolspelers zijn inmiddels legendarisch, maar de meest bekende is 'Show me the money!' tijdens een hilarische scène waarbij je wel moet lachen. Gooding verdiende niet voor niets een Oscar met deze film. Het blijft een wonder dat hij nooit echt helemaal is doorgebroken naar de zogenaamde A-lijst der acteurs. Aan zijn talent kan het niet gelegen hebben.

***½

Net als de andere classics uit de luxe box met 17 discs inclusief boekwerk, werd de film voorzien van een kundige restauratie in 4K. Tom Cruise - hier nog zonder botox of beugel - wordt haarscherp door in beeld gebracht en het HDR-proces schijnt nogal wat voeten in de aarde te hebben gehad, maar kon de uiteindelijke goedkeuring van Cameron Crowe genieten. De audiotrack kent eveneens de hoogste resolutie middels Dolby Atmos. Al zijn plafondspeakers bij een film als dit niet echt nodig.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Wisselvallig.

Want het zit er allemaal in. Vreemde wendingen in het verhaal, goofs, verfbloed, slechte acteerprestaties, twijfelachtige montage, en te veel titelsongs in een ander jasje.

Maar ook vermakelijk en onderhoudend. En waarschijnlijk met veel energie en liefde gemaakt, want filmen in 'Joburg' is vast geen pretje.

Met wisselvallig bedoel ik vooral dat het verfbloed de andere keer geen verf is. And so on. De acteerprestaties worden helaas niet beter met het vorderen van de film. De meeste zijn schandalig slecht.

De soundtrack is leuk, m.u.v. het bovenstaande. Onnodig ook. Het is ons wel duidelijk dat de film.. Verder dus erg prettig. Vreemd dat ik Miriam Makeba niet voorbij hoorde komen. Had haar graag gehoord. Als we dan toch Zuid-Afrikaanse muziek gaan luisteren.

Het typische rise & fall-achtige verhaaltje schiet vaak alle kanten uit maar kijkt wel lekker weg. Helaas duurt e.e.a. te lang. Was zelf ook iets meer gecharmeerd van het 'jeugd-verhaaltje'. Ook jammer was het hoge 'boodschap-gehalte'.

Redelijk.

Kamp Hel.

Weinig gestructureerde documentaire over kindermishandeling, onder het mom van geloof. Mevrouw de hoofddader mompelt iets als 'De Moslims doen het ook.' En zo mag men schijnbaar toch kwaad met kwaad vergelden.

De horrorclown (inclusief Pipo-stem) had helaas te weinig schmink op om door de kindertjes te worden herkend als de abortus-dwaas. God heeft waarschijnlijk al een plekje in het hiernamaals voor hem gereserveerd en het zal er tropischer aan toe gaan dan verwacht wordt door de kinderlokker zelf. Schrijnend ook is de hoeveelheid tissues die op zo'n dagje bijbelkamp wordt weggesnoten. Ookal is de boodschap dat 's werelds bronnen gewoon mogen worden uitgeput en 'global warning' vooral een politiek spel is. Zonder bomen ook geen Kleenex.

De twee meisjes met de camera maken er vooral een potje van en kennen visuele schoonheid waarschijnlijk enkel in het chaotisch vastleggen van mensen. Het liefst vanuit zoveel mogelijk hoeken en gaten. Sowieso lijkt het er op dat de regisseuses dusdanig verrast waren over hetgeen ze in de kinderkerk aantroffen, dat alles maar lukraak moest worden geschoten. Het liefst van de hak op de tak en met als enige interessante tegenhager die andere Christen met zijn liberale radioshow.

Ook deze dj oreert het liefst zonder na te denken over enige gevolgen, maar klinkt op zijn minst iets realistischer van toon. En dus gaat hij tijdens de zogenaamde finale de gekke mevrouw verbaal behoorlijk uit de weg om, nadat ze de telefoon heeft opgehangen, te melden dat hij verbijsterd is over zoveel onwetendheid omtrent kindermishandeling. Ook zijn reservering zal er hoogstwaarschijnlijk heter aan toe gaan dan gewenst.

Wanneer het goorste individu, de TV-dominee Ted Haggard die er uitziet als een pedofiele junk, vreemde grapjes maakt naar de camera van de meisjes, hoopt de kijker op een 'divine intervention'. Deze heeft gelukkig met enige vertraging alsnog plaatsgevonden, toen er bewijs op tafel kwam dat de dominee de herenliefde iets te letterlijk bleek uit te oefenen. Het liefst onder invloed van crystal-meth, waarschijnlijk door de duivel hoogstpersoonlijk zelf toegediend.

De enigen die van ons kijkers zonder uitleg in de echte hemel mogen belanden, zijn de geïndoctrineerde kindertjes. Die in grote getale en zonder enige aanleiding op zoek zullen gaan naar de grensoverschrijdende geneugten des levens. Dit vanwege het hoge traumagehalte waaraan ze door hun ouders en de enge mevrouw zijn blootgesteld.

Amen.

Bij vlagen vermakelijke en enigszins onderhoudende musical, waarbij vooral het niveau van de liedjes niet altijd in evenwicht is. Ook de acteerprestaties laten soms duidelijk te wensen over. Voor een grote groep mensen een meesterlijke musical maar enige realiteitszin doet deze film geen goed. Erg mager allemaal. Gemiddeld.

Uit de tijd dat Raiders de hele filmindustrie domineerde kwam er het verplichte Romancing The Stone wat heel slim de nadruk op humor legde. Waar bij die film het huwelijk tussen avonturen/aktie-film en komedie enigszins geslaagd was, blijft dat bij dit vervolg uit. Een aantal leuke grappen en de goede soundtrack ten spijt. De scheiding werd in gang gezet en er zouden geen kindertjes meer volgen. Gemiddeld.

Zoals Stone wel vaker flikt, duurt deze film iets te lang. Geen meesterwerk maar ondanks de lengte toch een puike zit. Zeer goed.

Yip Man in het verzet.

De man die tegenwoordig furore maakt met de Ip-reeks en vaak doet denken aan Lee, doet dat niet alleen vanwege zijn Kato-outfit, de 'miauw' of de duim. Hij is namelijk 'gewoon' een fenomenale vechtjas, net als zijn idool. En al is hij misschien minder atletisch gebouwd en is de geschoeide leest met name 'Chinese boxing', hij is samen met Jaa een van de weinige mensen die de schaduw van de meester mogen opzoeken. Vechters die het verschil kunnen maken.

Dan is het toch jammer dat het wankele plot iets te weinig kapstok is een aantal goofs door de actie heen sijpelt. Yen verdient beter, zeker in zijn vaderland. Het verhaaltje is het bekende geduvel tussen China en Japan, met de verplichte discriminerende Brit. Ditmaal ten tijde van WOI. Jammer is dus dat het verhaaltje iets meer probeert te zijn dan die klerenhanger, terwijl daarvoor de characters net te weinig diepgang kennen. Ergelijk is het allemaal niet, want na een aantal lijntjes knopen en tussendoor-getrailer is er de grote finale. Ietwat teleurstellend in tegenstelling tot de voorgaande knokscènes, maar voorzien van een op dreef zijnde Yen. En dat is altijd prettig.

Goed.

Volgens puristen vaak de beste Bruce Lee film aller tijden. Dit komt mede omdat deze een beter verhaal kent dan The Big Boss en qua originele sfeer trouwer is dan Enter The Dragon. Prachtige vechtscenes..

Lee's legende.

Deze zoveelste adaptatie van Jing Wu Men is niet gek. De choreografie is veelal uitstekend, maar het matig uitgevoerde verhaal haalt nogal wat vaart uit de film. Li is absoluut een kunstenaar, al komt de film niet helemaal uit de schaduw van de klassieker met de legendarische Lee.

Redelijk.

Serieuze sushi.

De meester-chef Jiro doet regelmatig denken aan E.T. of andere lieve buitenaardse wezens. Helemaal van deze aarde blijkt de topkok helaas niet helemaal te zijn, want zijn grootste fan en tevens vooraanstaand voedselrecensent meent wel heel erg serieus dat een opvolger vinden lastig wordt. Alleen een heiligverklaring blijft uit. Toch is de sushi-grootmeester druk doende bezig met het klaarstomen van zijn zoon voor het in ere houden van de familienaam.

Iets wat vast gaat lukken, want ook zijn oudste telg praat over het bereiden van de vissnacks alsof het een magische daad betreft. Gelukkig maar, want gepassioneerde mensen moet men koesteren. Dat doet Japan ook en dus moet je op tijd reserveren bij het minirestaurant van de oude Jiro en zijn zoon. Aan voorgerechtjes of toetjes doet men verder niet. Men kan hier alleen sushi nuttigen. De beste van de wereld naar het schijnt.

Het geheim in zijn succes zit hem in een ijzeren discipline en het aanschaffen van de allerbeste ingrediënten. De vis wordt hier gekeurd door mensen die exclusief aan Jiro leveren. Op een manier dat je direct gelooft dat uiteindelijk alleen het beste van het beste wordt geserveerd. Het moet dan ook een genot zijn om zulks eten te mogen oppeuzelen. Met zoveel liefde gemaakt, rekening houdend met soms onzichtbare details.

Als portret zou je misschien kunnen opmerken dat 'Jiro Dreams of Sushi' wellicht wat eenzijdig is, maar de oude leermeester neemt de kijker daardoor wel al verder mee op reis naar zijn persoonlijke levensdoel: het bereiden van de beste sushi ter wereld. Het is sushi wat de klok slaat, erover dromen lijkt vanzelfsprekend te zijn geworden. Wat is het leven in al zijn eenvoud eigenlijk toch groots. Deze mooi geschoten docu maakt de mens opgewekt. En, vooruit, een beetje hongerig.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

De echte Dikke & Dunne-hilariteit blijft een beetje uit in deze komedie, maar hij is evengoed vermakelijk. Redelijk.

Jattende Jobs.

Vermakelijke biopic die gelukkig niet ten onder gaat aan een feitjeskabinet, maar het tegelijkertijd ook niet zo nauw neemt met de waarheid. Althans, zo menen de insiders en anderen die het zouden kunnen weten. Het doet er allemaal weinig toe want de film kijkt lekker weg en Kutcher's vertolking van de voorman van Apple is op zijn minst enthousiast. Dit geldt ook voor de rest van de cast.

Het valt de makers te prijzen dat ze niet in een en al romantiek zijn verzand onder eventuele druk van wie dan ook, want dat Jobs op zijn minst sociaal gestoord was blijkt wel uit de minder leuke kanten die hier naar voren worden gebracht. Ondanks het in eerste instantie gepresenteerde image van coole hippie was hij eigenlijk een hufter. Hij jatte zelfs van zijn vrienden, zo blijkt als hij liegt over inkomsten.

Ondanks dat de vertelstructuur geen schoonheidsprijs verdient en interessante zaken regelmatig onderbelicht blijven, is jOBS een onderhoudende vertelling geworden over een van de belangrijkste mensen uit de innovatieve geschiedenis. Het blijft allemaal wel wat aan de oppervlakte kabbelen op een enkele duik in het diepe na, de film trekt evengoed gemakkelijk en prettig aan het kijkersoog voorbij.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Enigszins vermakelijke western met een prima Eastwood en Duvall. Zelfs de legendarische Saxon doet mee in deze ietwat vergeten maar toch tamelijk onderhoudende film. Het heeft allemaal niet veel om het lijf en binnen het genre is deze nagenoeg verwaarloosbaar, toch valt hij goed te pruimen. Redelijk.

Twilight Master.

Dat Carpenter met deze 'Masters Of Horror' eindelijk weer eens wat fatsoenlijks vervaardigt is een pré. Wisselvalligeheid valt menig griezelmeester ten deel, klassiekers of niet. Echt sterk wordt het helaas niet en dat heeft helaas te maken met hoge 'Twilight Zone'-gehalte. Niet dat die serie slecht was, maar vaak iets korter. Want ondanks de geringe speelduur en een flinke scheut gore, verveelt het verhaaltje na een tijdje. Vooral de film in de film stelt behoorlijk teleur, dit in tegenstelling tot het sterke begin en de fijne sfeer.

Redelijk.

Kitsch.

Het 3D biedt wat extra sjeu aan de mooie beelden van deze aardige avonturenfilm uit de pen van Tarzans vader Burroughs. Deze dure productie ziet er schitterend uit maar kent niet de vertelkracht die de eerder genoemde schrijver machtig was. En dat is een gemiste kans van Disney. Hoofdpersoon Kitsch doet zijn naam eer aan en ontbeert enig charisma en Colins ziet er op jonge leeftijd al uit alsof ze door de botoxbeul is toegetakeld. Ook dat doet de film weinig goeds.

Redelijk.

Enigszins onderhoudende actiefilm met Washington die redelijk begint maar al snel vervalt tot clichématige voorspelbaarheid.

The Glen Sherley Story.

Zo had de film namelijk ook kunnen heten. Dit komt omdat de tweede helft van de docu nogal van toon verandert.

Niet dat het vervelend is o.i.d., maar echt de diepte ingaan over Cash blijft moeilijk. Dat kun je ook zien aan de verschrikkelijke bio 'Walk The Line'.

Gelukkig hebben we hier dan echt te maken met The Man en niet de stem van Phoenix. Toch had ik graag iets meer info gehad over de vele fouten van Cash waardoor hij zich zo kon identificeren met de gasten in Folsom.

Op naar 'America' dan maar.

Goed.

Prima portret.

Want niet alleen familieleden worden aan het woord gelaten, de vele opnamen van Cash zijn ook de moeite waard. Alsmede zijn hier vertoonde evergreens. Toch had men iets dieper mogen ingaan op het speedgebruik en de scheiding, want zo zwart is Cash stiekem niet uit zichzelf. Het beeld van vriendelijke ouwe reus dringt zich hierdoor eerder op.

Zeer goed.

Onhip.

Terwijl de film zo haar best doet hip te zijn. Tot op het geforceerde af. Helaas wordt het nergens cool, eerder irritant. Vanwege de twijfelachtige acteerprestaties en het domme en chaotische verhaal.

Het enige leuke aan deze film is dat hij de tijd dood en de aardige reggae-soundtrack. Verder raakt e.e.a. kant noch wal.

Matig.

Nederhoror.

Dat Nederland een historie heeft met horrors komt niet alleen door Dick Maas. Deze enge film komt namelijk niet uit zijn koker maar uit die van Rudolf van den Berg. En niet geheel onverdienstelijk. Sterker nog, dit is een behoorlijk geslaagde griezelfilm van eigen bodem. Zeker in vergelijking met de meeste andere pogingen door de decennia heen. Op een paar minpuntjes en een ietwat overdreven finale na, is het vooral genieten van een hoogtepuntje uit het land der nederhorrors. Dat zit hem in de cast, het aardige tempo, het mooie camerawerk en de avontuurlijke en sfeervolle aanpak.

Goed.

Kostelijk kostje.

De wellicht meest bekeken film van van het afgelopen jaar beleeft deze week zijn videopremière. De dvd's, blauwe schijven en 4K discs zullen als zoete broodjes over de toonbank vliegen. Zelfs in een tijd waarin on demand op eenzame hoogte staat en waarschijnlijk verantwoordelijk is voor het vrijwel volledig verdwijnen van piraterij. Het moge duidelijk zijn; Joker was een kassucces en zal dat nog een tijdje blijven.

Ondanks dat het grote publiek de film omarmde en hoofdrolspeler Joaquin Phoenix werd gezien als de drijvende kracht achter het fortuin, mag dit bovenal een tour de force van regisseur Todd Phillips genoemd worden. Deze had kennelijk zijn echte kunnen genegeerd en kwam tot nog toe vooral op de proppen met flauwe komedies, die eveneens gigantisch scoorden. Zijn kostje is definitief gekocht.

Vanaf het rode openingsscherm met het vervlogen Warner Bos. logo weet je dat de jaren tachtig ook hier hoogtij gaan vieren. Het decennium dat heden ten dage door bijna elke cineast wordt ingezet, doet hier gelukkig een stuk minder geforceerd aan. Een en ander heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat de jaren vijftig ook een belangrijke rol spelen en de setting Gotham is. Het levert een kostelijk geheel op.

De film is mooi geschoten en de donkere toon doet deze karakterstudie naar Batman's grootste vijand eer aan. Voor de fanboys en girls is dit natuurlijk een natte droom. Maar je zou ook kunnen stellen dat er wat minpunten te verdelen zijn. Zo schmiert Phoenix er lustig op los en wordt er nogal geleend van Taxi Driver en The King of Comedy. Twee films van Martin Scorsese met die andere hoofdrolspeler: Robert De Niro.

***½

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Kon beter.

Een aardige popcorn-film die waarschijnlijk in stripvorm nét dat beetje vermakelijker is. Met Malkovich op de auto-pilot en een zichtbaar plezier hebbende Fassbender, valt de film echter goed te doen. Het gaat allemaal nergens over natuurlijk, maar een aantal one-liners zijn grappig. Jammer dat de film daarin een beetje probeert te grossieren, hetgeen niet altijd werkt. Ook de soundtrack had een stuk beter gekund.

Redelijk.

Aardig avontuur.

Het verhaal over een meisje dat haar vader zoekt hangt van clichés aan elkaar, doch is voldoende onderhoudend. Hoe zoet soms ook.

Met name binnen het vaak tegenvallende genre der jeugdfilms is dit een aangename uitschieter. Niet te ver en vooral met dank aan de cast.

Goed.

Klassieker's koop.

De eerste verfilming van het beroemde boek van Verne is absoluut onderhoudend, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de film tevens nogal gedateerd is. Dat geeft natuurlijk niet zo heel veel voor een film uit 1959, maar er zijn er zat die de tijdstand beter hebben doorstaan. Het hilarische dieptepunt is, naast de plastic decors, een finale met een reptiel dat alle impact mist door de inmiddels achterhaalde special effects. Zoiets dient men bij oude films op de koop toe te nemen, maar deze film kent, naast degelijk acteerwerk, een langzaam tempo en duurt eigenlijk te lang. Niet alle klassiekers blijven goed bewaard helaas.

Redelijk.

Originaliteit is ver te zoeken.

Dit is uiteraard niets minder dan 100 cliché's in één kopje, maar e.e.a. drinkt best lekker weg. Dat ligt met name aan Zahn die weet te vermaken. Ook het verhaaltje is bij vlagen spannend.

Redelijk.

Rotzooi.

Want deze sexploitation raakt kant noch wal.

Nu is het ook de bedoeling om kijkers te trekken die geen porno durven huren, mijns inziens. Dan voortaan maar die stoute schoenen aan trekken. Want de gemiddelde sexfilm is interessanter dan deze meuk.

Cinematografie is Perry Jr. totaal vreemd en het verhaaltje, alsmede de acteerprestaties, tergend irritant. Het is een ware missie deze draak uit te zitten.

Beledigend slecht.

Cubaanse knipoog.

Deze Spaanstalige zombiefilm begint uiterst hoopvol. Leuke settings, aardige typetjes en een komisch karakter dat we natuurlijk al kennen van menige voorganger. Geen originele grondslag dus, maar als hij werkt dan heb je wel wat. En dat is ook zeker het geval tijdens de eerste helft van de film, als Juan en zijn kompanen er achter komen dat hun geliefde buurt getroffen is door een epidemie, die resulteert in bloeddorstige zombies. Vooral de aanloop hier naar toe levert een aantal vrolijke en interessante scenes op.

Wanneer de zombies de overhand beginnen te krijgen en het volk der ondoden uit de weg moet worden geruimd, gebeurt dit niet op de meest inventieve wijze helaas. Al biedt een van eerste killings nog wel wat soelaas op dat gebied. De roeispaan die Juan hanteert is allesbehalve een geslaagd moordwapen en ook de daadwerkelijke gore valt een beetje tegen. De goedkope CGI kun je de makers rustig vergeven, ware het niet dat de film af en toe stil valt en het ritme teveel hangt op een potpourri van aan elkaar geregen en slechts ten dele werkende actiescènes.

Nu is de titel, die refereert aan het sterkere 'Shaun of the Dead' natuurlijk ook wat ongelukkig gekozen. Al is het idee daar achter best aardig, maar dan moet je eigenlijk wel met iets beters dan dit op de proppen komen. Alleen de Cubaanse setting, de politieke grapjes en de knipogen naar het echte cultwerk zijn helaas niet voldoende. Had men de invalshoek van de eerste drie kwartier kunnen vasthouden en zich niet hebben verloren in overdaad, dan lag een klein meesterwerkje in het verschiet. Nu niet.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Stallone-flick.

Voor een ieder die de jaren '80 een warm hart toedicht mag deze Stallone-flick niet te missen zijn. Dit ondanks het feit dat de film stiekem uit de jaren '90 komt en het verhaal behoorlijk voorspelbaar is. Sidekick Schneider zorgt hier voor een welkom zuur lachje, maar de decors, actie en typische foute one-liners zijn vooral niet te versmaden.

Goed.

Herzien maar nog steeds prettig.

Althans, ik vind dit pulpfilmpje lekker weghappen. Clichématig, voorspelbaar, who cares in dit geval. Grappig dat muziekheld Everlast ook even voorbijkomt.

En wow, wat een heerlijke en snoeiharde soundtrack. Had hem toentertijd al op cdtje gekocht, maar hij stond al veel te lang stof te happen. Vooral de track met Cypress Hill vs Sonic Youth is schitterend.

Goed.

Verkeerde lachspier.

Deze thriller is er werkelijk een om van te janken. Wanneer een schommelende camera door de rechtop staand blijvende meubels en schilderijen niet kan verbloemen dat ons op goedkope wijze wordt wijsgemaakt dat men zich aan boord van een schip op volle zee bevindt, weet de gemiddelde kijker wel hoe laat het is: tijd om de film af te zetten en te gaan genieten van het echte leven.

De volhardende kijker en andere neuroten zien dat Sharif en ander beroemd jaren ’70 acteursvolk, waaronder een jonge Hopkins met haardos, ten onrechte hun zakken hebben gevuld met dit broddelwerk. Van de regie tot aan het acteerwerk, werkelijk alles is hier beneden peil. Hilarisch is de plotselinge aanwezigheid van ’s werelds beroemdste filmsheriff: de volstrekt misplaatste James. Ook de in dit slappe script meelijwekkend verzeild geraakte Kinnear werkt onbedoeld op de verkeerde lachspier.

Matig.