Opinions

Prima filmpje die stijlvol en sfeervol is, met een briljante Pitt. Het verhaaltje houdt echter niet over en voelt soms een beetje onevenwichtig aan. Toch valt e.e.a. uistekend te pruimen. Goed.

Niet spannend.

Wanneer je ouder bent dan 10, althans. Ook niet echt grapig of bijzonder.

Römer moet duidelijk inkomen maar kan er mee door. Als vervolgens Schuurman de plank mis slaat en tegen het einde zelfs Wouterse lijkt te zwalken, houden we alleen Ederveen en Klaassen over. De sterkste acteur is eigenlijk Dagelet. Hij heeft echter 5 minuutjes screentijd. En dat is verdomd weinig.

Ook het Bondesque verhaal kon me amper bekoren en het ziet er allemaal een beetje nep uit. Al is dat laatste niet heel storend.

Jammer, had er wel zin in. Erg gemiddeld allemaal.

Benuttende boog.

Een van de twee mannen achter 'R' komt met Kapringen op de proppen. Een kleine maar uiterst effectieve thriller. De eveneens uit 'R' afkomstige Asbæken bewijst opnieuw een acteur van wereldklasse te zijn. De verschillende kanten van dezelfde wereld - de directie enerzijds en het personeel anderzijds - met hun eigen motivaties, bieden een contrast dat de spanningsboog behoorlijk benut. Tot aan het nagelbijten toe.

Zeer goed.

Sentimentele synopsis.

Een geest die aan de hemelpoort zomaar een tweede levenskans krijgt biedt altijd stof tot cinematografisch nadenken. Zo ook hier, waar het brein gekraakt wordt vanwege het mysterieuze gegeven. De geest, die terugkeert in het lichaam van een jong jochie, wil zelf namelijk ook wel eens even weten wie hij zelf was en waarom zijn nieuwe lichaam zelfmoord pleegde.

Een prima startsein voor een spannende film zou je zeggen, maar deze wonderschoon getekende anime doet het toch allemaal ietsje anders. Zo is suspense hier verder ver te zoeken en richt men zich hier bijna geheel op drama. Iets wat slechts ten dele goed uitpakt, omdat de sentimentele synopsis nu eenmaal meer teweeg had kunnen brengen. Regisseur Hara laat zich echter niet overhaasten.

En dus sijpelt de suspense mondjesmaat langs de detectiveachtige ondertoon, waarop het soms loodzware verhaal steunt. In een uiterst kalm tempo trekt het schouwspel zich voorbij aan de kijker. In tegenstelling tot de titel, enigszins kleurloos. Al moet gezegd dat sommige settings een hoop rechttrekken wat dat betreft. Een echt kleurenpalet wordt het nergens.

Dat hoeft ook niet, omdat het ontbreken van een kleurrijke omgeving prima aansluit bij de ietwat troosteloze leefwereld waarin het hoofdpersonage probeert te overleven. Mooi doch triest vormgegeven is het dus wel allemaal en het verhaal biedt een hoop mysterie. Maar het trage tempo in combinatie met een aantal weinigzeggende karakters en lange speelduur houden een hoge score echter tegen.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Dit verplichte vervolg op de bioscoophit bracht mogelijk nog meer geld in het laatje. Deze herhalingsoefening is niet slecht maar blijft net onder het niveau van deel een hangen: de magie is er een beetje van af. Gemiddeld.

Zoals we helaas vaker zien bij een deel drie is het ook dit keer weer het minste deel uit de serie. De magie is volledig verdwenen en het lijkt erop dat de creativiteit opzij werd geschoven ten faveure van een laatste melkpoging op de verschrompelde uier. Matig.

Flauwe formulefilm.

Het is met name de schmierende Smith zelf die niet goed weet te overtuigen in deze slappe remake. Ook Chan presteert beneden de maat en staat volledig op de automatische piloot.

Het verhaal an sich kennen we zo langzamerhand wel, maar wordt allesbehalve sterk uitgewerkt. De transformatie van klungel naar Kungfu-kid is volstrekt ongeloofwaardig. Het toegevoegde drama-plot met Chan is tenenkrommend en een en ander duurt te lang.

Doorsnee.

Mensonterende chaos.

Deze blik op het harde bestaan in de ertsmijnen van Congo is slechts ten dele gelukt. De uitkomst is een documentaire zonder echte diepgang of achtergronden. De beelden spreken echter grotendeels voor zich. De makers vragen zichzelf ook continue af wie hier de winnaars zijn en wie de verliezers. Duidelijk is dat de meeste sprekers dubbele agenda's hebben, in deze vieze politieke en economische oorlog.

Redelijk.

Lekkere aktiefilm die geweldig over de top gaat. Boeiend en onderhoudend. Cult in de maak en zeker niet voor tere zieltjes is dit een heel klein ruw diamantje in het aktie-genre. Voer voor cinefielen. Hapt weg als een lekkere snack. Goed: drie sterren.

Zinema

Ongeloofwaardige goudroof.

Een actievolle, humoristische oorlogsklassieker met sterrencast, die nog steeds weet te vermaken. Dat zit hem niet zo zeer in het simpele verhaaltje omtrent een allesbehalve geloofwaardige goudroof ten tijde van WO2, die veel avontuur en spektakel oplevert, maar meer in de cast met Sutherland als gesjeesde tankcommandant voorop.

Goed.

Sfeervolle western, ook bekend van de TV-serie. Met Rogers en Boxleitner die we nog kennen van de legendarische serie Bring 'Em Back Alive. Het is allemaal niet heel erg hoogstaand maar wel vermakelijk. Met de schitterende titelsong. Redelijk.

Ernstig gedateerd maar nog steeds redelijk vermakelijk en onderhoudend is deze tweede flick van Landis. Korte scetches met als meest memorabel filmpje de parodie op Enter The Dragon.

Botte broers.

Eerlijk is eerlijk, Ketamine maakt bovenal indruk door Jonas Smulders en Sanne den Hartogh. Het verhaal over twee broers die na de begrafenis van hun moeder blijven hangen in haar geboortedorp, imponeert eveneens. Het tweetal is tot elkaar veroordeeld en de jongste en meest verstandige broer vertegenwoordigt de gemiddelde kijker van deze grauwe TV-film vol drugs, drank en ander drama.

Realistisch, maar niet al te rauw, wordt het destructieve pad naar de verdommenis gevolgd. Wellicht had een en ander iets snijdender kunnen zijn. Het mes is wat bot. Niet dat de echte pijn gemeden wordt, maar er had in dit werkje ongetwijfeld meer gezeten. Ook het einde hangt er iets te onbeholpen bij. Evengoed mag gezegd worden dat Ketamine de aandacht wel weet vast te houden.

Redelijk.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Fijn vermaak.

Misschien wat overhyped, maar lachen is het wel. Volledig over de top en soms er een beetje over, doch een prettige superhelden-zit. Met name vanwege de humor.

Het eerste uur is waarschijnlijk het leukst omdat het verhaaltje dan nog vorm moet krijgen. Veel cliché-dingen, express of per ongeluk. Het doet er niet zo veel toe. Gelukkig neemt de film zichzelf nergens te serieus. Zoals The King al zingt ' Holy Glory'. Nu maar hopen dat dit niet echt een 'American Trilogy' gaat worden, al doet het einde anders vermoeden.

Zeer goed.

Vermakelijk vervolg.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen: Kick-Ass 2 is minder goed dan deel 1. Dat zit hem ongetwijfeld in de vervangen regisseur, maar feit is eveneens dat de nieuwigheid van dat eerste deel volkomen weg is. De magische mix van maffe personages, humor en buitensporig geweld werkte enorm toentertijd. En dus verwacht je als kijker een nog gekker deel twee. Iets waar men ten dele in slaagt.

An sich is het allemaal geen ramp en haalt de film met gemak een voldoende voor entertainment. Toch was het leuk geweest als het origineel werd overtroffen of geëvenaard. Het begint eigenlijk al een beetje flauw door het herhalen van een schiet-scène die juist zo cool was in de eerste film. Sommige zaken moet je nu eenmaal niet opnieuw willen doen.

Gelukkig weet het hoofdplot de aandacht vast te houden, iets wat niet gezegd kan worden van het vreemde en niet werkende zijplot met Chloë Grace Moretz en haar oppas. Helaas duurt de aanwezigheid van een lekker botte Jim Carrey te kort, maar de vermakelijkheid van weleer komt opnieuw om de hoek kijken als het superheldenteam huishoudt.

Wie niet teveel eisen stelt en het eerste deel kan laten rusten, wacht een onderhoudend actiefilmpje dat de tijd op prettige wijze weet te doden. De lat wordt dan misschien niet gehaald, er blijft genoeg lol over. En een film die toch al van alles door elkaar husselt mag best een beetje onevenwichtig zijn. De volgende keer toch maar weer regisseur Matthew Vaughn inhuren zou echter geen misstap zijn.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Onbedoelde glimlach.

Een jaar na het beroemde Bloodsport komt Van Damme wederom op de proppen met een, voor zover dat mogelijk is, misschien wel idioter vechtfilmpje. Ook hier zijn de acteerprestaties beneden alle peil en is de enige reden om te kijken natuurlijk het geknok, wat er zowaar redelijk uitziet voor de welwillende kijker. Opnieuw voorzien van een Karate Kid-verhaaltje, dat ditmaal iets meer de ruimte krijgt. De wang opgerekt met de tong en voorzien van een kaasplankje zou tegenwoordig de film zich makkelijk als een komedie doen ondergaan. De filmmuziek tovert sowieso per direct een onbedoelde glimlach op de lippen.

Twee kickjes.

Kickin' Kennedy.

Rosenbaum en de uitstekende soundtrack maken deze melige komedie nog enigszins dragelijk. Sommige grapjes zijn leuk, maar de meeste niet. Kennedy zelf bakt er weinig van.

Doorsnee.

Grappig glijden.

Onderhoudend drama dat wellicht wat onstabiel aandoet, doch vermaakt. Het op waargebeurde verhalen gebaseerde relaas van een pafferige nerd die zich ontwikkelt tot grootschalig drugsdealer komt namelijk best realistisch over. Bij tijd en wijle neemt men echter toch ietwat bijzondere zijpaden. Zo is het leuk dat buiten de jonge cast veteranen Ron Perlman en John C. McGinley meedoen. Hun personages doen een glimlach oproepen in een niet altijd grappig verhaal. De humor werkt niet altijd althans.

Zo weet je als kijker tijdens de introductie van de twee hoofdrolspelers, die een feestje bezoeken van een doorgedraaide drugsdealer, niet precies of je wordt geacht te lachen of niet. Soms gaat het er best serieus aan toe, maar dan weer niet. Onder het mom 'waargebeurd' ben je natuurlijk sowieso wel bereid te geloven dat de werkelijkheid vaak alle fictie overschrijdt en dus accepteer je vrijwel alles. Als zoete koek zelfs, want de film glijdt naar binnen. Onevenwichtig of niet, het smaakt.

Redelijk.

Met dank aan PTVD voor het recensie-exemplaar.

Leuke maar ietwat zoete komedie met een mager verhaaltje, die met name door de aanwezigheid van Kaye goed te pruimen blijkt. Redelijk.

Geen gekke 'remake'.

Al heb ik het origineel niet gezien, iets zegt mij dat die film vele malen beter is. En waarschijnlijk heel anders.

Toch is dit, voor mij helaas laatste, Elvis-filmpje (heb ze nu allemaal gezien) helemaal niet gek. Met dank aan o.a. Bronson en een bijrolletje voor Asner. Sowieso een cast die de koning in menig filmpje moest ontberen. Pelvis heeft hier zelf ook nog wel zin in zijn wurgcontract. Hij is zeker niet op zijn slechtst.

De liedjes, hoe mooi ook, passen echter niet in de film en komen daardoor nogal geforceerd over. Het boksen is nogal wisselvallig van kwaliteit.

Redelijk.

Deze klassieker met de legendarische Chaplin zal niet een ieders kopje thee zijn maar is 87 jaar na dato nog steeds vermakelijk en onderhoudend. De balans slaat iets meer door naar drama waardoor enige luchtigheid wordt gemist. Redelijk.

Docu-achtig filmpje met puik acteerwerk, dat toentertijd met veel ophef werd gelanceerd. Bij vlagen goed en realistisch, maar meestal middelmatig filmpje.

Onevenwichtig drama.

Want niet alle plotjes zijn even sterk, sommige zelfs ronduit zwak. Qua camera vrij standaard en qua soundtrack leuk, maar ook de acteerprestaties schommelen.

Het verhaal kent gelukkig enige vaart en weet, ondanks het lage budget, wel te boeien.

Redelijk.

Inmiddels weten we dat Tarantino een iets andere weg heeft ingeslagen dan tijdens zijn debuutwerken. Hij maakt steeds vaker films waar expres dingen in zitten die niet kloppen. Dit werkt echter niet altijd even sterk en sommige mensen zullen dit soort geplande foutjes opvatten als hiaten in het plot. Wanneer je dit alles echter kunt accepteren en Tarantino's voorliefde voor B-films begrijpt dan zul je een absoluut puike avond beleven aan deze film. Vet met een hoofdletter V. Goed.

Prima vervolg van de altijd briljante Tarantino. Hier volgt de grote en voorspelbare ontknoping. Iets sfeervoller dan deel een overigens. Wederom goed.

Onheilspellende puzzel.

Wat zich presenteert als een uiterst onheilspellend familiedrama, ontvouwt zich al snel in een nog grimmiger misdaadfilm. De surrealistische kant van dit misdaaddrama is een prettig extraatje, waar uiteindelijk te weinig mee wordt gedaan.

Wanneer het verhaal na afloop van het nogal misplaatste einde een onoplosbare puzzel blijkt te zijn, riekt een en ander echter naar kijkersbedrog. Toch biedt de film naast de uitstekende acteerprestaties genoeg onderhuidse spanning en mystiek om tevreden uit te kunnen zitten.

Goed.

Stapelende steekjes.

Regisseur John Dahl laat tijdens zijn regiedebuut al zien dat hij dol is op plottwists, maar waar hij ze later in zijn carrière wat beter zou uitvoeren, vallen hier nog af en toe wat steekjes. Ook stapelen de twists zich tegen het einde teveel op. Toch is Kill Me Again geen slechte film en zorgt het echtpaar Kilmer voor een vermakelijk tijdverdrijf.

Redelijk.

Jasje vol zand.

Ondanks dat er met vele jumpcuts en andere visuele flair te werk wordt gegaan, kan dit niet verbloemen dat de inhoud waardeloos is. De look van de film blijft tevens lelijk en over de acteerprestaties en dialogen dient men beter te zwijgen.

Het verhaaltje over een stel smokkelaars hangt als los zand aan elkaar en is in een vervelend geforceerd jasje gestoken met dito soundtrack. Wat de bijrollende Arnold hier te zoeken heeft is een klein raadsel, al is dat mini-plotje nog enigszins hoopvol. Juist deze intro is voorzien van het heerlijke The Pusher door Steppenwolf.

Matig.

Timide toekomst.

Het regiedebuut van Tim Smit is wisselvallig, maar biedt wel hoop op de toekomst. De maker van een internationaal succesvol YouTube-filmpje vertilt zich hier wellicht aan de lange speelduur, maar wie weet als hij een beetje hulp gaat krijgen voortaan. Visueel gezien ziet deze Nederlandse sciencefictionfilm er alleraardigst uit. Het verhaaltje - dat in principe niet al te ingewikkeld is - wordt echter warrig uitgevoerd en kent teveel haken en ogen. Op zich hoeft dat geen ramp te zijn, want echt veel tijd om na te denken krijg je niet. De actie overheerst.

Maar daar zit gelijk de tweede valkuil: de overdaad aan actie. Repetitieve actie. Zoiets kan en mag, maar dan moet het wel heel bijzonder zijn allemaal. En dat is het botweg gezegd niet. Althans, na een half uur verfoei je elke volgende drone die uit de lucht komt vallen. Het is daarnaast zeer onwaarschijnlijk dat alle vijanden nogal simpel uit de lucht worden geknald, zonder enige moeite. Wat ook vermoeiend werkt is de FPS (First Person Shooter) modus waarin de film zich afspeelt. Na een tijdje heb je het er wel een beetje mee gehad.

De CGI is vaak verbluffend en zal voor Smit de meest tijdrovende klus zijn geweest. Het is dan ook niet zo gek dat hij zich daar waarschijnlijk in verloren heeft. En zo ontstaat er een overdaad aan special effects, waar deze in een lagere dosering veel beter tot hun recht waren gekomen. Maar dat verraadt ook gelijk de onkunde van Smit, die je een volgende keer de hulp gunt van iemand met ervaring. Nu is eigenlijk alles ondergeschikt aan de bombarie, een acteur als Tygo Gernandt ten spijt. Iets beter verhaal voortaan en wat meer timide met de CGI. Dan komt het vast allemaal goed.

**

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Mislukt.

Mislukt klinkt wat zwaar, maar het benadert wel de waarheid omtrent dit standaard formulewerkje dat nogal leentjebuurt bij de vele maffiafilmpjes die wel origineel of goed zijn. Stevenson is een vreemde eend in de bijt, maar op zijn minst aanwezig. Dat kan eigenlijk niet gezegd worden van de enkele minuten in meerdere segmenten verknipte Walken, die beschamend acteert op de automatische piloot. Kilmer laat nog eens overduidelijk zien waarom ook hij lang geleden in het B-circuit geraakte.

Halverwege is de film al zo ontzettend rommelig en lijken de bij elkaar geraapte scenes niets minder dan een excuus voor losse macho-sketches die kant nog wal raken. Wederom vallen de matige acteerprestaties op, alsmede de idiote vertelstructuur en niet werkende zij-plotjes. Om van de lelijke CGI-explosies en belachelijke dialogen maar te zwijgen. Tegen het einde voelt een en ander zelfs aan als een parodie op de gemiddelde maffia-film.

Doorsnee.