Opinions

Alle ingrediënten verzamelen.

Dan gaan we ze vermengen tot deze soepzooi op een bedje van cliché's.

Geen spanning, een beetje gore (tegen het einde) en de nodige acteerprestaties met bijbehorend wisselvallig peil.

Zelfs als filmquiz irritant, want je bent al gauw 10 titels verder om te beseffen dat dit geen spelletje betreft. Althans, de makers hebben zichzelf i.i.g. wèl serieus genomen.

Slecht.

Koude kermis.

Killer Elite is ondanks de aanwezigheid van de beroemde cast vooral een flauwe hap, die ook nog eens zonder zout en peper wordt geserveerd. Een smakeloze maaltijd dus, voorzien van een wazig verhaaltje dat als kapstok dient voor dit zielloze dertien-in-een-dozijn-direct-to-video-voer. Zo een cast doet bij een actiefilm al gauw verwachtingen scheppen, maar de kermis is koud.

Dat de film alsnog een bioscooppremière beleefde geeft maar weer eens aan hoe gemakkelijk men geld weet te genereren middels een poster en cast. Iedereen mag toch zelf graag even oordelen of het wel zo slecht is als men zegt. En De Niro naast Statham en Owen moet toch haast wel o.k. zijn? Slecht is het weliswaar niet, maar wel typische standaardmeuk. Onderhoudend maar weinig memorabel. Helaas geen achtbaanrit dus.

Doorsnee.

Na het succes van Jaws volgde al snel de Piranha-films. Dante (niet voor niets leerling en vriend van Spielberg) snapte wel hoe je zo een kunstje flikt. Margheriti begreep er minder van. Met de man van zes miljoen in de hoofdrol. Matig.

Sterk misdaad-drama.

Met dank aan een uitstekende cast incluis Affleck. Het verhaal kent een aardig Noir-randje en zit erg goed in elkaar. Vooral vanwege scherpzinnige dialogen blijkt een en ander niet altijd hapklaar maar des te interessanter. Het overdreven einde doet wat afbreuk, doch over de gehele rit genomen is dit een sterke met sfeer overladen film.

Het expliciet in beeld gebrachte geweld is bediscussieerbaar. Al zal juist dit extra kijkers over de streep trekken. Tevens is de soundtrack meer dan in orde en geeft het extra body aan het psychotische plot.

Zeer goed.

Tumultueus tafeltafereel.

Dat de pers nogal dweept met deze ietwat onconventionele film moge duidelijk zijn. Hij is namelijk niet standaard. Maar zo bizar en bijzonder als vrijwel elke filmrecensent dit werk bestempelt is het enkel en alleen voor de bierdrinkende bioscoopbezoeker of doorsnee downloaddebiel. Maar als de een Lynch en de ander Coen's roept, dan vermoedt men toch altijd iets van een kern van waarheid. In de trant van 'waar rook is'. Het zij de eens zo gevierde regisseur Friedkin natuurlijk ook gegund. Hij herpakte zich aardig met ‘Bug’ na het wanstaltige ‘The Hunted’, maar dat is inmiddels al weer lang geleden. En dit is inderdaad beter. Alhoewel, beter? Laatstgenoemde griezeldrama met insecten is in elk geval meer verontrustend dan dit werk. Feit is dat deze film meer potentie herbergt dan dat er uiteindelijk uitkomt. Als je dat ziet, duurt de zit een beetje lang.

Waar een ieder McConaughey de hemel in prijst voor zijn performance, zou je makkelijk kunnen stellen dat een willekeurige ander het ongetwijfeld beter had gedaan. Zo voelt iedereen ‘n beetje miscast aan. Met uitzondering van misschien wel Gershon als white trash bitch. Echtgenoot Church is wellicht de meest ongeloofwaardige van het stel. Hij levert een komische noot, maar haalt de angel er ook uit. Echt giftig is die angel overigens niet, want de psychopathische Killer Joe is veel minder dreigend dan had gekund en het hoogtepunt, een tumultueus tafeltafereel, duurt eigenlijk veel te lang. Iets wat continu gebeurt door lang uitgesponnen toneelachtige scènes die een Hitchcock vast dolblij hadden gemaakt, maar die teveel schommelen qua opbouw en uitvoering. Zo is een zogenaamd belangrijke plottwist wel heel erg voorspelbaar en weinig indrukwekkend.

Eerlijk is eerlijk. Killer Joe weet wel voldoende de aandacht vast te houden, maar zo ongemakkelijk en donker als het telkens lijkt te worden, wordt het nooit. Echte gekte blijft uit, al schuurt het er telkens wel tegenaan. Men doet iets te hard zijn best om de kijker te choqueren of zelfs maar gewoon boven de middelmaat uit te steken. Daardoor krijgen bepaalde scènes iets krampachtigs en voelen de personages vaak geforceerd aan. Het heeft te maken met de keuzes die zijn gemaakt, maar niet altijd ten goede. Wie de humor die Church met zijn kapotte mouw moet uitstralen in goede balans vindt met de rest van het gebeuren of dit als geslaagde zwarte komedie ziet, mag zichzelf rustig achter de oren krabben. Maar voor Killer Joe zal een breed publiek zijn. Helemaal nu de pers de film massaal heeft omarmd. Kippenneukgrapjes gegarandeerd.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Cultclowns.

Deze komische griezelfilm hapt lekker luchtig weg. De moordlustige clowns zijn leuk vormgegeven en de knulligheid straalt van de gedateerde effecten af. Ook het acteerwerk is niet best. Het draagt allemaal bij aan een steeds breder wordende glimlach bij de kijker. Er kan niet worden geschaterd, maar grinniken zit er om deze onzin zeker wel in. Cult pur sang.

Goed.

Redelijk overgewaardeerd drama dat bij vlagen zeer goed maar ook nogal onevenwichtig is. Ook de acteerprestaties zijn niet altijd en overal even sterk. Gebaseerd op ware gebeurtenissen die de film een extra lading geven. Het eindresultaat is goed.

French.

En de goedkope boekverfilmingen. Ben geen echte lezer, maar kan me voorstellen dat het boek mij meer plezier had gebracht dan deze goedkoop ogende TV-productie.

Nu is er niets mis met de euro-bakken bij de Blokker's en Aldi's, maar veel te vaak is dit een onheilspellend teken aan de wand.

Zo ontbreekt het hier aan echte spanning en geloofwaardigheid. Ook het plot is zanderig. Hetgeen minder erg zou zijn ware het niet dat de acteerprestaties ook niet echt overhouden. Erotisch? Hmmm, i.i.g. niet geil.

Chen mocht voor straf weer terug naar China. En Fiennes? Die had misschien wel mee gewild. Was er misschien iets van zijn carriere terecht gekomen.

Zeer matig thrillertje.

Karig kat- en muisspel.

Of Travolta nu als een Rus klinkt of als een Serviër, zijn accent leidt enorm af. Dat heeft te maken met het feit dat zijn karakter vrij leeg is, in tegenstelling tot De Niro die een iets betere oorlogsveteraan neerzet. Het acteerkanon van weleer lijkt zelfs heel even zin in de film te krijgen tijdens het martelen van zijn tegenspeler. Dit karige kat- en muisspel is echter zo standaard en voorspelbaar dat je amper gelooft dat de twee gerenommeerde acteurs zich ervoor hebben laten lenen. Het psychologische vuurwerk blijft uit, al zit er enige dreiging in de eerste helft. Wat volgt is doorsnee reut dat enkel door de kwaliteiten van de cast iets naar boven wordt afgesteld.

Redelijk.

Muffe misdaad.

Een andere invalshoek werkt soms verfrissend, maar toch weet Killing Them Softly alsnog muf over te komen. Dit misdaaddrama neemt, ondanks de zogenaamde rustige uitstraling, iets teveel hooi op de vork. Misschien omdat de originaliteitsfactor niet verandert als de perspectieven veranderen. En echt anders zijn ze ook weer niet natuurlijk, hetgeen de on-originaliteit nog meer doet opvallen.

Toch is het leuk om een nogal doordachte huurmoordenaar (Brad Pitt) in conclaaf te zien gaan met een hoerenlopende, alcoholistische collega (James Gandolfini). Maar dat zit hem vooral in de dialogen en acteerprestaties. Het ontberen van een constructiever tempo en verrassingsfactor zit echt juichen in elk geval net te vaak in de weg. Wat overblijft is een nipt voldoende maar vermakelijk schouwspel.

Goed.

Knap in elkaar gestoken en uiterst sfeervolle misdaadfilm van meester Kubrick. Spannend en prima onderhoudend. Zeer goed.

Eigenaardig.

Maar zeker niet slecht. Het verhaal is helaas niet het sterkste punt, en de spanning wordt met name gedragen door de soundtrack. Toch zijn de acteerprestaties van een uitstekend niveau, en blijft het geheel boeien.

Redelijk.

Niet zo'n heel bijzondere jeugd/avonturenfilm met de legendarische Flynn. Nergens echt slecht te noemen maar wel erg standaard allemaal en niet altijd even onderhoudend. Redelijk.

Drama vs. horror.

Sfeervol en duister drama dat eindigt in een ietwat ongepast horrorfestijn. Toch is de verandering der genres welkom nadat de kijker letterlijk naar een wraakfilm verlangt na een voor de personages tergende eerste helft. Mooi gefilmd en bij vlagen origineel, maar ook voorzien van geschmier en een aantal vreemde keuzes die niet altijd even goed uitpakken.

Goed.

Het duivelse dilemma.

Deze Filipijnse misdaadfilm kent een nogal realistisch karakter. In eerste instantie zal een ieder die de synopsis of, beter nog, het genre niet kent mogelijk twijfelen of het hier een documentaire betreft. Zo zal menig passant ook hebben gedacht, want af en toe wordt recht in de camera gegluurd. En zo wordt je als kijker subtiel mee naar binnen gezogen. Opzettelijk of niet.

Het moment waarop je je afvraagt of deze wijze van 'natuurlijk' filmen nog enig ander doel tracht te bereiken, kent het verhaal een ommezwaai. Doordat ook tijdens deze serieuze sfeerverandering het docu-achtige karakter bewaard blijft, waant de kijker zich inmiddels een voyeur. Vooral ook omdat men vanaf dat moment volledig wordt meegenomen door de hoofdrolspeler.

Coco Martin weet met zijn spel, geholpen door de goede regie, de kijker te vertegenwoordigen tijdens het duivelse dilemma waarmee hij worstelt. De menselijkheid wordt daarbij niet uit het oog verloren hetgeen niet een Hollywoodiaans resultaat heeft, maar juist des te rauwer op het dak valt. Om zich ook nog even onder de hersenpan te nestelen..

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Low-budget avonturenfilm met een zeer matige cast en onbedoeld idiote ontwikkelingen. Veel slechter dan dit worden ze bijna niet gemaakt. Deze kun je met gerust hart overslaan. Slecht.

King Creole heeft een zeer goede soudtrack en is tevens misschien wel Presley's beste film. Vaak worden Jailhouse Rock en/of Flaming Star gezien als zijn beste films maar wie deze film heeft gezien weet wel beter. De film heeft net dat kleine beetje diepte waar het in zijn films vaak aan ontbreekt. Ook het acteerwerk is goed in orde. Af en toe wordt het verhaal een beetje rommelig en had het accent beter op het drama kunnen blijven zitten dan er weer een nieuw liedje in te monteren. De openingssene is prachtig: Crawfish!

Zinema

Blauwdruk.

En hoeveel respect men daar ook voor dient te hebben, een film moet wel tegen de jaargetijden kunnen. Struikelblok mag niet de inmiddels achterhaalde SFX-techniek zijn die de kijker een foeilelijke stop-motion- Kong met kleigezicht voorschoteld. In 1933 waren de effecten ongekend en adembenemend mooi. Doorprikken dus.

Wat wel, ondanks enige vaart, een beetje stoort is het soms matige acteerwerk. Al is het verhaal an sich natuurlijk niet voor niets een blauwdruk. Daar schort namelijk weinig aan.

Redelijk.

Deze remake is niet alleen gedateerd maar bevat ook nogal wat wiselende acteerprestaties. Het eerste is niet zo belangrijk het tweede haalt de film naar beneden. Daarnaast wil het verhaal niet overal even vloeiend lopen. Gemiddeld.

Vreemd maar leuk filmpje.

Enigszins origineel en met een uistekende Douglas, waaiert het verhaal soms een aantal kanten tegelijk uit. Toch houdt een klein vleugje magie de boel bij elkaar. Vermakelijk, lief en onderhoudend filmpje.

Goed.

Pijnvoeder.

Het verhaal over een man die het per se wil gaan maken in komisch TV-land is De Niro op het lijf geschreven. Pijnlijk ongemakkelijke scènes voedt hij met zeer goed spel en sneeuwt daarbij menigeen onder. Van meelijwekkend tot psychopathisch, hij beheerst alles tot in de puntjes. Ook Lewis is erg op dreef als de paranoïde en hufterige artiest.

Zeer goed.

Kong en de karikaturen.

Leuke documentaire over de nerdy wereld der old-school gamers. Nu zal een ieder die destijds Kong probeerde, beamen dat er amper door het tweede scherm viel heen te komen, dat het spel zo moeilijk was lijkt bijna onvoorstelbaar. Maar dat is het dus wel.

Wat verder vooral opvalt is de naar crack riekende scheidsgoeroe en zijn vreemde muziekhobby, alsmede zijn uit een cartoon weggelopen karikaturale discipelen. Donkey Kong-titelverdediger Mitchell is de patserige godenzoon inclusief wanstaltige dassencollectie. Zijn haardracht verraadt de link met de jaren '80 en je verwacht elk moment dat hij zijn föhn tevoorschijn zal toveren.

Het kleinburgerlijk geneuzel van de zenuwachtige naar porno klevende in-crowd wordt wonderschoon vermorzeld door de sympathieke Wiebe, maar de vele vragen dat dit oproept worden helaas niet beantwoord. En dat is een gemiste kans bij dit verder voor zichzelf sprekende vermakelijke filmpje.

Goed.

Donkere dramady

De nieuwste film van Judd Apatow is wederom een dramady die weet te beklijven. En een die wellicht iets korter had gekund. De tragikomische belevenissen van een ontspoorde twintiger die zijn leven slijt aan drugs en tatoeages zijn af en toe zeer indrukwekkend, maar derailleren eveneens, net als het hoofdpersonage zelf. Toch zit geluk soms in kleine dingen en zal menig filmfanaat zijn hart ophalen aan de boeiende dialogen en merkwaardige humor. De regisseur en scenarioschrijver (o.a. Pete Davidson zelf) weten in ieder geval voldoende reuring te veroorzaken. Ook al zijn ze lang van stof.

Het persoonlijke project kent een achtergrond die de kijkervaring alleen maar bekrachtigt. Ietwat ongepast voelt de feelgood-saus die er tegen het einde overheen wordt gegoten. Davidson en Burr zijn uitstekend in de hoofdrollen en met name het ongerief dat je bekruipt tijdens menige conversatie zorgt voor mooie momenten. Ondanks dat een en ander wat onevenwichtig aandoet en de traan nogal wordt geforceerd, is de invalshoek vaak donkerder en origineler dan wat we doorgaans voorgeschoteld krijgen. Een prestatie an sich. Een stuurloze jongen in een stuurloze film; soms heb je geen navigatie nodig.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Pijnlijke rolverdelingen.

Mantan Moreland is een van die beroemde komische Afro-Amerikaanse acteurs uit vervlogen tijden. Ondanks de pijnlijke rolverdelingen (letterlijk en figuurlijk) tussen zwart en wit, is juist hij een van de krenten in de verder weinig smaakvolle pap. Griezelig wordt het amper, want ondanks het serieuze karakter voelt de film nogal onbedoeld kluchtig en soms amateuristisch aan. De grapjes missen heden ten dage vaak hun doel, maar de charme blijft bestaan. Een en ander is nogal belegen dus. Toch heeft de tand des tijd niet alles kapot gebeten aan deze meer dan zeventig jaar oude film.

Redelijk.

Op de aanblik van Stone na valt er hier verder weinig te beleven. Dit Cannon-filmpje is te standaard voor woorden en werd enkel en alleen maar uitgebracht i.v.m. de Indiana-hype. Zelfs de poster moet dat publiek de bios in lokken. Helaas blijkt de film nergens ook maar het niveau van welk deel uit de Spielberg-serie te kunnen evenaren. Deze goedkope rip-off is erg matig.

Chemisch vuurwerk.

Soms kan een film bijna alleen steunen op acteerwerk, zo ook hier. Vooral de chemie tussen de twee acteerkanonnen zorgt voor soms ontroerende scènes, die vrijwel continue voorzien zijn van enig vuurwerk. De uiteindelijke speech stelt een beetje teleur, maar de hele aanloop er naartoe doet dat niet.

Zeer goed.

Box met biologie.

Na hun laatste prijspakkende natuurdocumentaire Océans bleek het slechts een kwestie van tijd voordat het regisseursduo wederom met iets mooi op de proppen zou komen. Ditmaal met een miniserie bestaande uit 4 episoden, waarbij de bevolking van de oceaan wordt belicht. Op uiterst knappe wijze wederom. Want zo vanzelfsprekend is het natuurlijk niet dat wij, de kijkers, ons plotseling bevinden tussen tientallen haaien of honderden kwallen. In het dagelijkse leven proberen we zoiets juist te vermijden. En zo hebben de makers meerdere verrassingen voor de kijkers in petto, waarbij een moraliserende ondertoon uitblijft en de waarschuwing kort maar krachtig is: jaag niet op beschermde dieren, anders sterven ze uit. Dit is biologie op zijn best.

De gister uitgekomen Bluray-Box van 'The Kingdom of the Oceans', laat alle vier de afleveringen in haarscherp beeld over de kijker heen komen. Alsof de TV ter plekke verandert in een diepzeeaquarium. Onderzeese bossen, prachtige evenals afzichtelijke creaturen, een levend geworden scheepswrak, alles en nog meer komt voorbij. Verpakt in schitterend geschoten beelden en voorzien van het originele Franse commentaar, maar ook met een optie voor Nederlandse audio. Alsof deze documentaire an sich nog niet genoeg is, zit er in de box een gratis 2e kaartje voor de onderwaterwereld van 'Sea Life' te Scheveningen in. Tevens is een derde Bluray bijgesloten als extraatje met daarop, de voor een Oscar genomineerde documentaire, Le Peuple Migrateur (Winged Migrations).

Zeer goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Tien gros spinnen.

Ondanks dat de poster gigantische spinnen insinueert, gaat het hier om huis-tuin-en-keuken-spinnedieren van groter formaat dan we hier doorgaans aantreffen. Tarantula's dus, met alle haren van dien. Het lijkt echter wel of de cast het liefst knuffelt met de smerig uitziende beesten. Geen of weinig SFX dus, maar wel honderden spinnen die de lokale bevolking teisteren.

Echt heel bijzonder wordt deze horror met Shatner niet en de nodige humor ontbreekt. Toch maakt de gigantische hoeveelheid monstertjes en de echtheid van die scènes een hoop goed.

Doorsnee.

Onderhoudende actiethriller die bij vlagen iets te veel goedkoop sentiment en patriottisme toevoegt. Goed.

Murray schittert in deze tweede comedy van de Farrelly broeders evenals Harrelson. Het verhaal is erg vermakelijk maar de humor is niet altijd even sterk. Goed.