Opinions

Curieuze Cannon.

Een van de meest bijzondere films uit de koker van van Cannon is deze film. Bronson lijkt bijna gevangen in een gewelddadig script dat tevens van waarden en normen niet vies is, maar vervolgens vreemd en fout de kijker doen wankelen. De pedofiele schurken krijgen namelijk wel erg veel screentime tijdens hun smerige handelen en een subplotje met een eveneens kindertjes betastende Japanner zorgt eerder voor verwarring dan coherentie. Hij wordt iets te sympathiek neergezet. Zelfs ijzervreter Charles B. raakt er een beetje van in de war: hij molesteert (gelukkig buiten beeld) een van zijn versgevangen boeven het liefst anaal. Het kon bijna niet curieuzer moeten ze zelfs bij Cannon hebben gedacht.

Redelijk.

Kindvriendelijke Kirikou.

De derde Kirikoufilm was voor mij een kennismaking met het aandoenlijke jochie uit de titel. Eentje met gemengde gevoelens vanwege de niveauschommelingen qua vertellinkjes. De kleurrijke en mooi vormgegeven kinderfilm bestaat namelijk uit verschillende verhaaltjes, die niet allemaal even sterk zijn. Toch zal menig kind hier een geslaagde prent aan beleven, maar voor volwassenen is de spoeling iets te dun. De balans tussen die twee is wat een animatiefilm wel vaker ontbeert, maar desondanks wel van belang.

Redelijk.

Ietwat chaotisch en vreemd filmpje die de vaart er enigszins inhoud. Met sterke rollen van Downey Jr. en Kilmer en doorspekt met leuke humor. De dialogen zijn soms hilarisch. Goed.

Hmmm..

Niet dat Along Came A Spider veel beter was, maar deze is toch wel een tandje minder. Erg standaard en voorspelbaar allemaal. Ook qua acteerwerk en uitvoering was ik niet erg onder de indruk. 13 In 1 dozijn-werk met de altijd dubieuze Freeman (soms sterk, soms slecht en vaak op de auto-pilot). Neen, op misschien 1 spannende scene na valt hier weinig te genieten.

Erg doorsnee allemaal.

Het boek interesseert me niet zo heel veel, we beoordelen hier een film.

De film is i.i.g. een uiterst onderhoudend en sfeervol werkje dat zich soms een beetje als een sprookje doet aanvoelen. Enigszins degelijk en sentimenteel, maar alles werkt behoorlijk.

Zeer goed.

Knoeierige klanken.

Of het hem zit in het feit dat regisseuse Hetty Naaijkens-Retel Helmrich zelf uit Indonesië komt en dus meer inside-informatie heeft dan menigeen, is de grote vraag. Want wat hier gebeurt verdient zeker geen schoonheidsprijs. Alsof je als kijker informatie vooraf moet hebben om goed te kunnen volgen wat dit uiterst interessante maar warrige relaas inhoudt. Van de filmmakers hoef je in elk geval weinig hulp te verwachten, het wordt namelijk al snel een knoeiboel. Inclusief soms merkwaardig camerawerk.

De historie van de Indorock verdient zoveel beter. Want behalve dat dit belangrijke deel van de Nederlandse popgeschiedenis een erepodium verdient, behoort het sowieso goed uitgelegd te worden. En dat is hier geenszins het geval, helaas. Klanken van Oorsprong is namelijk allesbehalve duidelijk en hangt als los zand aan elkaar. Zo begint men met gitarist Dennis van Leeuwen die iets interessants vertelt om snel door te vliegen naar de rockers van toen. Zou Dennis een Indo zijn? We zullen hem verder niet meer horen, evenmin als een commentaarstem die een en ander toelicht.

Uiteraard is er een hoofdrol voor Riem de Wolff, die te pas en te onpas door de film heen wordt gemonteerd. De Blue Diamond is misschien het meest bekende gezicht van de Indonesische roots van onze Nederpop. De meest succesvolle, Ernst Jansz, zit er maar een beetje bij en doet een half liedje. Kennelijk heeft de filmmaakster er ineens weer genoeg van. En zo vliegt men van de hak op de tak en dat vermoeit behoorlijk na een tijdje. Vooral omdat elke lijn lijkt te ontbreken.

Voor wie dol is op oude muziek en anekdotes is dit desondanks verplichte kost, want veel meer info over bijvoorbeeld de legendarische Tielman Brothers zul je op filmformaat niet snel tegenkomen. Even warrig als de rest van de film, maar sommige archiefbeelden showen het topniveau waarop deze mannen destijds speelden. Helaas is er meer ruimte voor interviews die weinig verhelderend zijn. Zo werd er vroeger kennelijk wel eens geknokt tussen de Indo's en de Nederlandse jeugd en vertelt Anneke Grönloh een onaf verhaal over een bezoekje aan de Indonesische president. Chaos ten top.

Het zal ongetwijfeld een feest der herkenning zijn voor de artiesten van weleer en andere oudgedienden. Toch had het verhaal van de Indorock een betere documentaire verdient, hoe goed het wellicht ook bedoeld is. Nu zijn het flarden van gesprekken die alle kanten opgaan en worden soms mensen geïntroduceerd waarvan onduidelijk is waarom ze in beeld verschijnen. En dat is een behoorlijk gemiste kans. Vooral omdat de muziek toentertijd zo sterk was en deze mannen en vrouwen alle eer verdienen die ze toekomt.

**

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Servische cinema.

Het mooie meisje Simijonovic was slechts veertien jaar tijdens het schieten van dit controversiële werkje. Het doet de smaak op de tong nog iets bitterder smaken, want vrolijk wordt je sowieso niet van dit drama met expliciete seksscènes. Een huiveringwekkend goede kindactrice dus, die gelukkig werd vervangen door een volwassene tijdens de echte seksscènes. Een schrale troost, want het ziet er allemaal erg rauw en realistisch uit. En uitzichtloos.

Dat de Servische cinema niet vies is van porno weten we al langer. Maar hier ligt de lat wel erg laag. Zo laag zelfs dat je jezelf gaat afvragen waar het nog toe dient. Het verhaal over twee pubers die alleen maar internetseks kunnen hebben met elkaar, zelfs als ze samen zijn, is behoorlijk droevig. Hoe realistisch dit misschien ook aanvoelt, en ondanks de Tiger Award, blijft dit werkje echter voornamelijk hangen vanwege de schokkende werking. En dat alleen is niet voldoende.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Knokkende Klitschko's.

Een van de beste sportdocumentaires van de laatste tijd is Klitschko. Het verhaal over twee boksende broers die zich een weg naar succes knokken is op zich al bijster interessant, maar de twee Oekraïense reuzen vertellen alles zo geanimeerd en doorspekt van humor dat je als kijker niets anders dan sympathie voor hen kunt voelen. Dit zijn jongens die hun eigen toekomst bepaalden en voor de onverharde weg kozen. De beelden zijn prachtig.

Niet alleen de fenomenale winsten die ze binnen de verschillende boksbonden hebben behaald komen aan bod. Ook wanneer de onvermijdelijke tegenslagen op hun pad komen, blijken de mannen rotsvast in zichzelf en elkaar geloven. Zelfs wanneer ze tijdelijk elkaar eventjes niet willen zien, blijven ze bij elkander betrokken. Ondanks het leeftijdsverschil lijken ze letterlijk een tweeling. Qua uiterlijk én gedrag dus. Het levert een fascinerend portret op.

Het feit dat ze elkaars dubbelganger zijn maakt de kijkervaring er soms wat verwarrend op, zaak is dus goed bij de les te blijven want het tempo ligt hoog. Erg hoog zelfs, want er valt genoeg te melden in de 113 minuten. Zowel visueel als inhoudelijk. Zoveel zelfs dat een behoorlijke rits aan bonusmateriaal is bijgevoegd aan de disc. En voor de eindtitels verschijnen staat er zelfs 'To Be Continued' in beeld. We kunnen haast niet wachten.

Geweldig.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Geen meesterwerk maar ondanks de voorspelbaarheid en clichématigheid toch een onderhoudende zit, doorspekt met prima acteerprestaties en een enigszins boeiend verhaaltje.

Redelijk.

Al vrij snel valt op dat ons geen meesterwerk wacht. De mistmachine tijdens de aankomst bij het huis in Engeland, maakt duidelijk overuren.Ook bijzonder is dat de mist zo weer weg trekt Verder valt er genoeg te genieten van dit 13 in een dozijn werkje. Het acteerwerk is best aardig en de film bevat een aantal goede schrikmomenten. Het voorspelbare aspect van hoe de vork in de steel zit, haalt de film een beetje naar beneden. Je hebt namelijk al vrij snel door wie hier minder onschuldig is dan hij lijkt. Toch enigszins vermakelijk en onderhoudend.

Lekker tussendoortje.

Deze doordenderende actiefilm kent naast de sterrencast iets veel belangrijkers. Namelijk humor. Een genre waarin we Cruise, i.t.t. DIaz, al lang niet meer hadden gezien. Helaas wordt het nergens meer zo grappig als de sterke opening en verdwijnt de humor zelfs bijna helemaal op sommige punten. Vermakelijk blijft het allemaal wel.

Goed.

Lek niemandalletje met prima cast en een verbazingwekkend goed werkend modern sausje. Leuke soundtrack en ondanks het simpele verhaaltje, genoeg vermakelijkheid. Goed.

Gemakkelijk gevonden.

Regisseur M. Night Shyamalan is inmiddels een beetje een 'hit or miss-regisseur' geworden. Van coole klassiekers tot verdiende flops. En alles wat daar tussenin hangt, zoals Knock at the Cabin bewijst. Maar hier verdient de film meer het voordeel van de twijfel dan bij andere producties van 'M'. Uiteraard is er een verwijzing naar diens grote held 'H'. Zo is er de cameo en zwellen de strijkers al praktisch aan voordat je het douchegordijn in beeld krijgt. Imiteren is niet zo moeilijk maar - het moet gezegd - de intro in het bos is ijzersterk. Onheilspellend camerawerk kun je rustig aan de filmmaker over laten. Maar echte suspense? De uitwerking had beter gekund.

Ondanks dat de film niet heel spannend is en het mysterie wellicht iets te simpel en ook nog eens te langzaam wordt ingeleid, is juist dat mysterie de reden waarom je blijft doorkijken. Home invasion-films genoeg en hier valt wat dat betreft niet bijster veel originaliteit te ontdekken. Bautista weet de aandacht echter wel vast te houden. Toch ontkom je er niet aan dat, ondanks het sciencefiction gehalte, de boel enigszins ongeloofwaardig blijft. Zo blijft laatstgenoemde wel heel erg kalm en is de oh zo belangrijke aanpak van het viertal wel wat ongeloofwaardig. Ook is de ommezwaai van de held wellicht wat gemakkelijk gevonden.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Zo slecht.

Een van J.C. Van Damme’s meest foute films moet wel haast Knock-Off zijn, inclusief de verschrikkelijke sidekick Rob Schneider. Regisseur Tsui brengt echter alles zo over de top en kitscherig in beeld dat het hier zo’n zeldzaam werkje betreft dat daadwerkelijk zo slecht is dat het goed wordt. Een kunst an sich.

Goed.

Sterke komedie met een uitmuntende cast. Platte maar goede humor en een klein druppeltje romantiek. Goed.

Een ietwat mindere jeugdfilm van Karst van der Meulen. Onevenwichtig met name door de niet altijd even sterke acteerprestaties. Gemiddeld.

Niet gek.

Maar ook niet heel goed. Alhoewel, best leuk en vermakelijk. Dat laatste vooral door het sterke eerste 1,5 uur. Mystiek en suspense alom doen zelfs de ietwat schmierende Cage goed pruimen. De rampen zijn mooi en heerlijk opgeblazen in beeld gebracht. Het is allemaal wel heel erg glad en Hollywood (alleen de US lijkt getroffen door rampspoed bijvoorbeeld), maar het overgrote deel is prima.

Het laatste half uur vind ik dan toch een lichte teleurstelling. Het had allemaal iets intelligenter gemogen. Aliens en ufo's zijn ook hier fijn, maar het ballonnetje loopt wel erg snel en gemakkelijk leeg op deze manier. Voeg daar het mierzoete laatste shot aan toe.. Enfin, we weten het. Er moet geld in het laatje.

Toch is e.e.a. best leuk en trekt, mijn inziens, voornamelijk het einde de film wat naar beneden. Houd je best een aardig filmpje over. What the heck? Twee en halve sterren dan maar. Al dat gezuurpruim ook..

Redelijk.

Uuh?

Had hier erg veel van verwacht. Dat is bijna altijd een verkeerd uitgangspunt bij het aanvangen van een film, maar toch. Soms kun je jezelf moeilijk bedwingen.

Toch ben ik niet zwaar teleurgesteld. Wel een beetje. Vond het complexe en filosofische verhaaltje niet altijd even interessant, en soms ook lastig te volgen.

Onderhoudend en vermakelijk is e.e.a. wel, en er valt visueel een hoop te genieten. De keuze voor het oplichten van monitoren e.d. vond ik minder, evenals de waas die bij vlagen over het beeld wordt heen getrokken. Echter dat zijn artistiek keuzes die smaken nu eenmaal doen verschillen.

Mooie soundtrack overigens.

Op naar deel 2, die volgens velen een stuk beter moet zijn.

P.S. De import-BluRay is van een schandalige beeldkwaliteit. Had echt het idee een gewone DVD te bekijken. Gemiste kans wat mij betreft..

Redelijk.

Bijzondere bekentenis.

Kokuhaku is ten eerste een wonderschone film om te zien. Vrijwel elke scène is letterlijk en figuurlijk een plaatje. De inhoud over een lerares op wraaktocht is zeker sterk, maar is nogal vergezocht voor een bloedserieuze film. Twist op twist zorgt soms voor overdaad, zo ook hier. Toch is de film een bijzondere ervaring. Het verhaal is ingenieus in elkaar gestoken en de alternatieve soundtrack is er eentje om de oren bij af te likken.

Goed.

Pijnlijk drama.

En zeker geen verkeerd regiedebuut.

De film is absoluut geen feestje, en de humor uit het boek ontbreekt bijna volledig. Maar Atsma en Van houten zijn ijzersterk en dragen het 'uitgeklede' en flitsend gebrachte verhaal.

Het verhaal is effectief genoeg. Meerdere mensen bij mij in de zaal die in tranen uitbarsten. Kluun blijft een schoft. Maar in zijn boek liet hij de lezer dusdanig meeleven dat je uiteindelijk een vreemdsoortige sympathie voor hem kreeg. In de film is dat i.i.g. niet het geval. Maar ook dat is prima.

Zeer goed.

Peuterplagiaat.

Dit van leentjebuur aan elkaar hangende animatiewerkje doet al snel de tenen krom trekken. Niet bij de allerkleinsten, maar wel bij de gemiddelde volwassene die alles al zag voorbij komen in de jaren daarvoor. Vaker beter geanimeerd, maar bovenal in een wèl originele jas. Wanneer de conferentie eindelijk plaatsvindt zal menig kijker zijn afgehaakt bij dit schijnbaar voor peuters en kleuters beoogde flutwerkje.

Matig.

Karige Kong.

Kong: Skull Island is geen meesterwerk. Waar sommige films met de uit de kluiten gewassen gorilla te boek staan als klassiekers, is daar hier evenmin sprake van. Je kunt er hoogstens een nipte voldoende aan kwijt vanwege het onderhoudende tempo en de soms grappige John C. Reilly, maar verder houdt het niet over. De oogst is karig, hoeveel popcorn er ook binnen handbereik is.

Dat zit hem in een aantal zaken. De overduidelijke CGI bijvoorbeeld komt de actie-beleving niet ten goede. Het magere verhaaltje wordt op uiterst voorspelbare wijze doorlopen, waardoor er weinig spanning overblijft. Je zou kunnen blijven hangen vanwege de sterrencast, maar die lijkt er ook niet heel veel zin in te hebben. Een aantal acteurs doet zelfs wat verdwaald aan.

Toch krijg je gelukkig weinig bedenktijd om af te haken, want langdradig is het niet. Er gebeurt voldoende, hoe clichématig het dan ook moge zijn. Dit soort zogenaamde ‘monstermovies’ hoeft het ook niet zo zeer te hebben van de verhaallijnen, maar een Peter Jackson wordt hier met node gemist. Zijn versie uit 2007 was ook geen hoogvlieger, maar beduidend beter.

***

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.

Somber Scandinavisch.

Regisseur Holst weet een grauwe en uitzichtloze sfeer neer te zetten met behulp van sombere Scandinavische landschappen. Er valt sowieso genoeg te treuren om dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal over gedetineerde jongens op een koud en verder verlaten eiland, maar de beelden helpen aardig mee.

Echt verrassend is de film niet en ondanks het hoge aantal prijzen moet geconcludeerd worden dat het hier niet een meesterwerk betreft. Wel een meeslepende film die in zo’n beetje alle clichés binnen het subgenre der gevangenisfilms verzandt. Maar niet op onprettige wijze.

Ondanks de ietwat voorspelbare aanpak van het verder vaststaande gegeven, valt en staat een en ander hier met de acteerprestaties. En die zijn van grote klasse. De inmiddels internationale ster Skarsgård weet in deze productie van zijn eigen bodem wederom indruk te maken, evenals de jonge en minder ervaren crew.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Uitstekende en sterke film die absoluut niet bestemd is voor tere zieltjes. Zeer stijlvol en heel erg bijzonder. Zéér goed.

Rommel van de onderste plank.

Wat hoopvol begint en enigszins mysterieus is. Echter nog voor we het op het middelpunt der film zijn beland, begint e.e.a. in een al hoger tempo te ontsporen.Het verhaal raakt kant nog wal. Met als dieptepunt het beledigende einde.

Slecht.

Toentertijd trippen.

Misschien is de beste manier om Koyaanisqatsi te ondergaan wel die met de receiver volledig open. Of, wellicht nog beter, met een goede koptelefoon op. Want hoe vreemd het ook moge klinken, het is hier de mooie muziek van Glass die de meeste indruk maakt. De beelden zijn in de hedendaagse tijd van Discovery Channels niet meer nieuw, maar gelukkig nog wel - grotendeels - indrukwekkend. Vooral dus in combinatie met de prachtige klanken. Tezamen hypnotiseren ze de kijker. Vast niet zo diep als toentertijd in 1982, maar wie ervoor openstaat beleeft een kleine trip.

Goed.

Ontroerend drama dat ondanks de gedateerdheid nog steeds stevig in de schoenen staat. Zeer sterk geacteerd. Het einde haalt de film wat naar beneden. Goed.

Duits doorslikken.

Naargeestig van sfeer en voorzien van een rauw en realistisch randje, is dit verhaal over neonazi’s in Duitsland. Talrijk zijn de jongeren met rechtse sympathieën in juist het geboorteland van de vuilste fascist aller tijden. De overtuigende cast, met de titelrol vertolkster voorop, kan er ook wat van. Zo ontstaat al vroeg in de film een smerig smaakje rond de huig. Niet voldoende om te kokhalzen, maar genoeg aangedikt om niet gelijk te willen doorslikken.

Zeer goed.

Nope.

Niet zo'n heel sterke jeugdfilm ondanks de nostalgische beelden en de kilo's sfeer. E.e.a. hangt samen met een aantal onevenwichtige acteerprestaties, en het ontbreken van een soort funfactor die bij Pietje Bell of Abeltje etc. zo prettig werkt. Niet superslecht, maar geen voldoende. Het schitterende boek ten spijt.

Twee sterretjes.

Goede choreografie.

Geinige, maar vaak ook irritante jeugdfilm uit Taiwan. De humor is regelmatig te kinderachtig voor woorden en de acteerprestaties steken ver beneden de maat. De gevechten kennen echter een goede choreografie, doch zijn soms ook ietwat slordig. De film kent vele slapstick-achtige momenten en een van de jochies heeft klaarblijkelijk een hoop maniertjes van Bruce Lee overgenomen.

Doorsnee.