Opinions

Goede goeroe.

De mens wil graag besodemieterd worden, zo lijkt het haast in deze documentaire over een nep-goeroe. De Indiase Vikram Gandhi laat er geen gras over groeien. Na een korte intro met een pedofiele profeet en ander zogenaamd wijs tuig, wordt hij zelf levensleraar. Niet om labiele meisjes aan zich te binden of de ongegeneerde narcist uit te hangen. Nee, niets van dat alles. Gandhi verwondert zich, geheel terecht, over de welvarende westerlingen die het schijnbaar aan geestelijk geluk ontbreekt. En zo ziet hij hoe men zich wendt tot zijn landgenoten, die de boel meestal besodemieteren met duistere beweegredenen. Seks en geld in ruil voor spiritueel zwetsen. Het is dan ook fijn te weten dat hij de goeroe speelt als vorm van goed bedoeld experiment. Het levert ons mooie beelden op, maar hem een schuldgevoel. Goede goeroes bestaan dus wel.

Vanaf het moment dat hij zijn baard laat staan en zich in lakens hult, voldoet hij ook direct aan het beeld dat je zou hebben bij een 'gecertificeerde' mystieke wijsheer uit het oosten. George Harrison zou er misschien niet intrappen, maar de gemiddelde blanke burger wel. En zo geschiedde. Met een zowel komische als gênante documentaire als gevolg. Een aanrader welteverstaan. Want Gandhi is al snel succesvol en de camera registreert feilloos hoe gemakkelijk het oplichten gaat. Ook indrukwekkend zijn de bezoekjes aan vakbroeders, waaronder een doodenge dikkerd die middels ‘The Law of Attraction’ zijn volgers oppept. Het zal de man ongetwijfeld een minderwaardigheidscomplex schelen, maar de slachtoffers zijn talloos. Men wil nu eenmaal besodemieterd worden, zo blijkt maar weer. En dat is, ondanks ‘The Secret’, geen geheim.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Helaas pindakaas.

Want hoe overweldigend de visuele pracht ook is, de rest kom me weinig boeien.

De romance, de score en vooral het ietwat vage verhaal. Nergens wist de film mij te pakken. Ben doorgaans niet vies van anime, maar dit doet me bijna besluiten 5cm maar niet te gaan zien.

Edoch, ik zou mezelf niet zijn wanneer ik die gok niet zou wagen. Met hoop op iets leukers.

Twee sterren voor de mooie beelden.

Delicious.

Heerlijke vechtscenes en leuke humor zijn verweven in een volledig over de top verhaal dat, wonder boven wonder, in balans blijft.

Uiteraard zal dit niet een ieders kopje thee zijn, maar mij heeft het i.i.g. erg goed doen smaken. Alles kan en alles mag in deze zeer vermakelijke film van Chow. En er kwam geen Tarantino aan te pas.

Meesterwerk.

Flets vermaak.

Zestien jaar na het eerste deel komt DreamWorks met deel vier op de proppen. De animatiestudio die ons Shrek en Madagascar bracht, gooide eveneens hoge ogen met de lieflijk ogende panda die van een stuntel in een held verandert. Maar dat was dus in 2008. Inmiddels zijn de uiers van deze melkkoe aardig schraal gemolken. Eigenlijk gebeurt er in de hele film niets opzienbarends en is er voor de volwassenen - in tegenstelling tot eerder genoemde titels - weinig tot niets te halen. Dit is vooral aardig voor kinderen.

Dat is jammer want meestal worden kids vergezeld door volwassenen, die hier dus weinig te zoeken hebben. De animaties zijn niet om over naar huis te schrijven, het verhaal is ontiegelijk voorspelbaar en de humor nogal flauw. Toegeven, er zitten een paar schattige konijntjes in en de boel loopt vlotjes door. Maar om in 2024 verschil te kunnen maken in animatieland moet er qua originaliteit meer gebeuren dan deze fletse bedoening. Kinderen zullen zich redelijk vermaken, maar de klasse uit de begindagen van deze studio is ver te zoeken.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Bloedbad.

Een uitstekende Japanse horrorfilm die ligt in het verlengde van het eerdere werk van de regisseurs. Veel bloedfontijnen en andere komische gorigheid dus. Vaak nogal nep in beeld gebracht of uitgevoerd, waarbij de vette knipoog van de makers even duidelijk is als bij het over-de-top-verhaal en de ridicule acteerprestaties. Pulp on purpose.

Zeer goed.