Opinions

Zoutloze hap met Stallone die enigszins veelbelovend begint maar al snel wegzakt in clichématigheid en andere flauwigheden. Erg gemiddeld allemaal.

Der Gelbe Gorilla.

En dan ook nog uncut gezien. Holy Lord..

De Duitse DVD-release is volgens mij de enige release en die had ik dus te pakken. Na het zien van de film vraag je je af waarom dit überhaupt is gereleased.

Gelukkig bevat de DVD van "NEW" ook een Engels gedubde versie, al had ik achteraf spijt van deze optie. In het Duits was e.e.a. vast vermakelijker. Ook bij deze eastern zijn de Engelse dubs namelijk tergend slecht.

De DVD-hoes is overigens wonderschoon, hetgeen me deed besluiten de zeldzame film aan te schaffen. Dom, want Bruce Le's naam prijkt gewoon voor op de hoes. En Le heeft eigenlijk nog nooit in een goede film gespeeld.

Ondanks Bruceploitation-maatstaven is dit helaas slechter dan verwacht. Het leukste van de DVD zijn alleen het funky Blaxploitation-liedje 'Superdragon' en de Duitstalige trailers. "Seine faust ist ein hammer!'

Inhoudelijk is de film te gek voor woorden. Belachelijke gevechten, met als dieptepunt die met Bolo Yeung, verschrikkelijke acteerprestaties (daarvoor hoeft niets gedubd te worden), een idiote score (die telkens zomaar begint of stopt), en de verschrikkelijke kloon van ons aller Kungfu-held. Helaas is de film amper onderhoudend danwel vermakelijk. Ook niet om de verkeerde redenen. Dit zit hem o.a. in de hilarische montage en het belachelijke verhaal. En vooral dus die slechte gevechten.

Wie trouwens der gelbe gorilla was? Ik vermoed Bolo met zijn apen(?)-stijl. Maar omdat racisme de Duitsers niet onbekend is, zou het ook wel eens om de hoofdrolspeler kunnen gaan. Ook geen enkele 'zwarte draak' kunnen ontdekken, overigens.

Slecht.

Wraakwestern.

Enigszins aardige spaghettiwestern met Lee van Cleef, die de aan Terence Hill doen denkende John Phillip Law helpt wraak te nemen. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar voor de liefhebbers van het genre valt er wel wat te halen. Toch kan men moeilijk ontkennen dat ondanks de aanwezigheid van 'Sentenza' en de verplicht aanvoelende score van Ennio Morricone er zoveel beters is voortgebracht uit de laarsvormige republiek. Juist met 'The Bad' en eerder genoemde componist in de gelederen.

Redelijk.

Redelijk vermakelijke en sfeervolle avonturenthriller met behoorlijke clichématige scenes. De echte spanning ontbreekt mateloos.

Vakkundig vervaardigd.

Het werd tijd. De hoogste tijd welteverstaan. Eindelijk weer eens een meer dan goede thriller van Nederlandse bodem. Het heeft even mogen duren maar het resultaat mag er zijn. Met Monique van de Ven, maar gelukkig zonder Linda de Mol. Angela Schijf is sowieso een betere blikvanger, maar op zijn minst een beter actrice. Wederom een boekverfilming, maar ditmaal hoef je het boek niet na te lezen om alsnog te kunnen geloven dat het filmpotentie bevatte. Iets wat met films als 'Terug naar de Kust' of 'De Verbouwing' hard nodig was. Die cinematografische versies vielen namelijk vies tegen. Niets van dit alles. 'Daglicht' is niet alleen optisch vakkundig vervaardigd, maar inhoudelijk eveneens sterk.

Met name de mysterieuze jas, die lekker langzaam wordt uitgetrokken, veroorzaakt een goede spanningsopbouw. De cast is prima en een en ander wordt uiterst sfeervol gebracht. De inhoud, het belangrijkste, zit leuk en vernuftig in elkaar gevlochten en biedt ruim voldoende tegenwicht aan een paar kleine missers, waaronder een dubieuze dub van Victor Löw die de montagekamer nooit heelhuids had mogen doorstaan. Het zij zo en een kniesoor die er op let. Hij is dan ook één van de smaakmakers met zijn karakteristieke kop, maar Fedja van Huêt steelt hier de eigenlijke show als autistische gedetineerde. Evenals Angela Schijf, die de kar makkelijk en overtuigend trekt.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Vermaakt vergeven.

Een vermakelijke horrorfilm van de beroemde B-regisseur Gordon, die hier opnieuw een verbond sloot met die andere griezelgrossier, Yuzna. Het verhaaltje over een stel dat wanhopig uit handen probeert te blijven van de enge bevolking van een kuststadje, waartoe zij zich in eerste instantie keerden voor hulp, moet het vooral hebben van de bakken vol sfeer en het griezelige mysterieuze ondertoontje. Ook het prettige tempo dat de kijker bij de les houdt, doet goed. Horror met een werkende knipoog, waardoor je de soms goedkope effecten de makers makkelijk vergeeft.

Goed.

Doofstil.

Dat Chan doof en blind door zijn dagelijkse leventje wandelt, maakt de kijker mee alsof hij er zelf bij aanwezig is. Regisseur Seung-Jun Yi maakt de toeschouwer deelgenoot van het allesbehalve vanzelfsprekende levenspad van deze interessante en van een onverwoestbare spirit voorziene jongeman, die elke klagende kijker het schaamrood op de wangen bezorgt. Hoezo is de popcorn op? Met dichte ogen en geen gehoor is elke smaak een belevenis.

Naast het feit dat het volgevreten filmvolk sowieso een les kan leren van deze Koreaanse doordouwer die - hoe gehandicapt hij ook is - elke ochtend thuis eventjes een stukje jogt, moge kraakhelder zijn. Helderder dan dit wordt het namelijk niet. Chan heeft namelijk nog steeds geen zelfmoordplannen. Iets wat niet geheel vanzelfsprekend is, gezien de soms complexe problematiek waarmee hij dagelijks te maken heeft. Neen, het gaat hem goed.

Sterker nog, hij beleeft een relatie waar vele 'gewone mensen' van zullen dromen. De ultieme liefde kwam hem, gelukkig en zo van harte gegund, ten deel. Het gebochelde meisje draagt een continue glimlach en is daardoor mooier dan het mooiste fotomodel. In ieder geval voor Chan, die op zijn wenken door haar wordt bediend. Maar niet voordat ze hem zo af en toe voor de gein een klein duwtje in de verkeerde richting geeft. Humor heeft ze, al kan hij haar niet horen giechelen.

Zonder enige opsmuk of verdere uitleg infiltreert de regisseur in het bijzondere leven van dit superieure stel. Zonder zicht en gehoor wordt er gecommuniceerd met het tikken op vingers. Iets waar je, van alle gemakken voorzien, stil van wordt, Doodstil zelfs. Bijna doofstil, maar alleen om te beseffen dat we hemeltergend rijk zijn met onze vanzelfsprekende gezondheid. Maar ook omdat we inferieur zijn aan dit komische koppel, dat alleen elkaar nodig heeft om vrolijk te blijven.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Dat deel.

Ook het vervolg op The Omen kent wat spanning en voldoende sfeer om de kijker te kunnen bekoren. Damian is inmiddels een puber, waardoor hij gelijk een stuk griezeliger wordt. Toch is er wat aan kracht ingeboet na het sterkere deel 1, nu er beter bekend is welke kant het verhaal op wil. De klassiekerstatus van dat deel is terecht, maar dit is toch een tandje minder. Desondanks vermakelijk.

Goed.

Met name Carell draagt deze grappige romcom die het vooral van de leuke dialogen en kluchtige momenten moet hebben. Goed.

Leuk voor zwakbegaafden.

Ik heb er helaas niet om kunnen lachen. En nog wel de hele film uitgekeken. Dat zijn dus 80 minuten van mijn leven die ik voorgoed kwijt ben, jammer. Maar goed, had nog ergens hoop op een paar leuke scenes. Vandaar dat ik door bleef kijken, tegen beter weten in.

Dat de humor van een hoog pis & poep-gehalte zal zijn, weet je van te voren. Maar doe het dan leuk. Maak het grappig, en niet zo ontzettend makkelijk en voorspelbaar. Als ik de clou van 'n grap al ken ga ik er niet nóg een keer om lachen namelijk. Bij deze film zie je bij elke grap de clou van mijlen ver aankomen. Als er al sprake is van een clou. Erger nog, je ziet vrijwel elke grap aankomen.

Het boeit ook niet dat je zoveel mogelijk films spooft, als het nergens geinig wordt. Het gaat zelfs irriteren op die manier.

De Wayans mogen zich schamen. Want een komedie maken waar je amper om kunt grinniken was vast niet het doel.

Slecht.

Vermakelijke zombie pulp.

Een cultklassieker in de maak? Zou zomaar kunnen. SFX etc. van lik-me-vestje, maar prima weg te snacken als een broodje kroket. Niets hoogstaands dus, maar wel onderhoudend en zeker vermakelijk.

Goed.

Minder leuk dan gehoopt.

Waar ik normaliter redelijk kan genieten van de obscure Jamaicaanse cinema, met name wanneer er sprake is van een reggae-soundtrack, was dit hier niet het geval. Deze film neemt zichzelf namelijk erg serieus en kan dit helaas niet waarmaken. Het verhaal is slecht en fladdert alle kanten op. De gebruikelijke Jamaicaanse acteurs zijn nog steeds van laag niveau, maar Campbell zet een opvallend aardige bad guy neer.

Lastig om in een ruk uit te zitten omdat zelfs de muziek erg gemiddeld is.

Prachtige prairies.

Na dertig jaar brengt filmdistributeur The Searchers Dances with Wolves opnieuw uit op blu-ray. De winnaar van zeven Oscars heeft weliswaar een beetje aan kracht ingeboet, maar staat nog steeds als een huis. Het regiedebuut van Kevin Costner was en blijft sterk. De versie die over vijf dagen in de winkel verschijnt bevat enkel de bioscoopversie, hetgeen je als een gemiste kans zou kunnen zien. De regisseursversie duurt immers een klein uur langer en biedt uiteraard meer dan menigeen heeft gezien. Want de meeste mensen kennen deze klassieker waarschijnlijk in de huidige hoedanigheid.

Voor degenen die hem nog niet kennen of hen die het beroemde western-drama opnieuw willen zien; zorg dat je de tijd hebt en ook neemt. Want zoals menigeen die bekend is met de films van Costner weet, de film duurt langer dan gemiddeld. Drie uur maar liefst. De mooie natuuromgevingen en het simpele maar aandoenlijke verhaal missen hun uitwerking niet. Voeg daar een lieflijk ogende wolf aan toe en ietwat theatrale maar meeslepende muziek. Blijf ondertussen in een kalm tempo vertellen waarbij je het publiek telkens trakteert op mooi geschoten shots van prachtige prairies, et voila; je hebt een recept voor succes.

En dat succes is geheel terecht, zelfs als je bedenkt dat er weinig clichés worden geschuwd en het verhaal van de eenzame blanke soldaat die vrede tracht te sluiten met een indianenstam misschien wat makkelijk scoren is. Who cares? Niet altijd alles hoeft nodeloos complex of diepgaand te zijn. De filmmakers weten je alsnog langzaam de film in te zuigen omdat je jezelf al snel weet te identificeren met het hoofdpersonage. Uiteraard is het gehele gegeven van communiceren met een andere cultuur uiterst interessant, en dus ben je als kijker sowieso vrij snel betrokken. En dan is het knap dat je dat tot het einde blijft.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

White trash docu.

Een bizarre documentaire over Jessie White, de beruchte tapdancer uit Boone County. De zoon van de legendarische en gewelddadig om het leven gekomen D. Ray White krijgt niet de documentaire die hij verdient, maar heeft zelf genoeg te vertellen.

Tragisch is het tweede gedeelte 'Jesco Goes To Hollywood' waarin hij te maken krijgt met een dolgedraaide Tom Arnold vanwege een bijrolletje in de serie 'Roseanne'. Hij wordt daar, om de gekkigheidsfactor te verhogen, begeleid door Dweezil Zappa. Tevens wordt in dit tweede deel duidelijk waarom de documentaire altijd aan de oppervlakte blijft en veel te weinig doet met het bijzondere verschijnsel White. De regisseur blijkt zelf ook een hillbilly.

Gelukkig kreeg White alsnog zijn 'eerbetoon' in 2009 met het sterke drama White Lightnin'. Verdiend of onverdiend.

Op naar The Wild and Wonderful Whites of West Virginia (2009) - imdb.com.

Ook leuk is dit muzikale eerbetoon van Hank Williams III.

Redelijk.

Viva VHS!

Wanneer de sleuf van het oude apparaat echter in aanraking komt met deze videocassette, zou hij het zomaar kunnen uitbraken. Mocht hij een eigen wil hebben uiteraard. Dit soort actie-meuk is namelijk amper de moeite van het bezichtigen waard en om de acteerprestaties hoeft de kijker het al helemaal niet te doen. Gelukkig maken de sfeer en de lekker foute soundtrack (inclusief drum-computer) een hoop goed. Spannend of interessant wordt het flinterdunne verhaaltje helaas nergens.

Doorsnee.

De zoveelste probleemklas-film (het is bijna een genre an sich) met ditmaal Pfeiffer die de strijd aangaat. Zeer standaard weer allemaal met zo'n beetje alle cliché's bij elkaar. Voorspelbaar met soms zelfs tenekrommend sentiment.

Trok destijds extra veel bezoekers ivm de videoclip-hit van Coolio, die overigens veel leuker is.

Olijk oeuvre.

Al Pacino vertolkt met zichtbaar plezier de rol van oude rockster, die een karikatuur is geworden van zichzelf. Het enthousiasme spat van het doek en ondanks dat dit verder geen opzienbarend verhaal is en vrijwel elk cliché uit de kast wordt getrokken, weet de film wonderwel te boeien. Dat ligt hem voornamelijk aan de acteurs, die allen uitstekend werk verrichten. De afhoudende Benning en de door de wol geverfde Plummer. Met een olijke Pacino voorop. De onderlinge chemie doet de rest.

Het gegeven - een oude brief van John Lennon himself - zou meer stof kunnen doen opwaaien, maar dit is feelgood voor de massa. En in principe is daar niets mis mee. De liedjes van Lennon komen als een soort van 'greatest hits' te pas en te onpas voorbij en benadrukken nog maar eens het vakmanschap en de creatieve geest van de helaas niet meer in leven zijnde Beatle. Dit in tegenstelling tot de plattere Danny Collins, die uit een geheel ander oeuvre put. Het maakt het allemaal niet minder vermakelijk.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Rampzalig.

Deze zoveelste rampenfilm is gelukkig niet zo tenekrommend slecht als Volcano, maar erg veel houdt het niet over. Dankzij Brosnan nog een beetje te verteren, maar onlogica en clichématigheid troef. Een filmpje dat wil onderhouden maar ook in slaap kan sussen. Take you're pick. Dan deden ze dat in de seventies toch nog niet zo gek allemaal.

Mooi geschoten arthouse waarbij de balans tussen drama en comedy, zoals wel vaker bij Anderson, niet altijd even goed werkt. Toch is het vakmanschap absoluut onderhoudend genoeg. Redelijk.

Vergeten videovoer.

Vermakelijke actie-onzin met de Zweedse reus Lundgren, waarbij de hersenpan volledig uitgeschakeld dient te worden. Typisch eighties-videovoer, gegoten in een aardige buddy-movie vorm. Een paar grappige dialogen, veel geweld, de score van Jan Hammer en een vlot tempo ronden dit vergeten werkje naar boven af.

Goed.

Deze misdaadfilm weet goed genoeg de balans te bewaren tussen thriller, aktie en zelfs drama om van het begin tot het eind te entertainen. Russell is zeer op dreef. Goed.

Sterke speeches.

Deze profielschets van de meest beruchte leider ooit, Adolf Hitler, is van de hand van de BBC. De Britse zender en producent die verantwoordelijk is voor menig goede documentaire. Zo ook hier. Ditmaal betreft het een miniserie gebaseerd op de onthullende bestseller van Laurence Rees, een historicus die gezien wordt als expert op het gebied van de nazi’s en hier vele boeken over schreef. In drie afleveringen, op drie disks, wordt de ooit zo charismatische opperschurk belicht. Voorzien van veel bijzondere beelden die de historie van de Tweede Wereldoorlog nog eens chronologisch voorbij doet komen op het scherm. De oorlogsmisdadiger wordt stap voor stap beschreven tot aan zijn veel te lang uitgestelde zelfmoord. Pas op het einde kreeg het volk door dat hij gek was.

Ondanks alle uitleg blijft het toch een beetje een raadsel waarom die enge man met zijn simpele snorretje zoveel frustratie wist te kanaliseren tot een nietsontziend oorlogswapen, bestaande uit een compleet volk van kinderen tot volwassenen. De donkere kant waar men in de titel aan refereert moge heel snel duidelijk worden, dat charisma blijft een beetje een raadsel. Gezien de politieke situatie na de Eerste Wereldoorlog, zijn leidersambitie en zijn vaardigheid om sterke speeches te houden is een optelsom snel gemaakt, maar de man werd destijds aanbeden als onze lieve heer zelf. Griezeliger gaat het hopelijk nooit meer worden. De film trakteert de kijker op een boeiende geschiedenisles, die ondanks de lange speelduur voorbij vliegt.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Curieuze creaturen.

Dat Oz en Henson met de Muppets geschiedenis hebben geschreven is geheel terecht. Zelden spatte er zoveel lol in combinatie met muziek van het scherm, grotendeels verzorgd door poppen. Ook hier spelen de door mensen gestuurde lappen wezens de hoofdrol, maar is de toon een stuk duisterder. Gelukkig valt er ook een klein beetje te lachen om de curieuze creaturen en is de setting werkelijk betoverend.

Goed.

Sissende stemgeluiden.

Christopher Nolan sluit zijn Batman-trilogie af met een sisser, in plaats van met een knal. Nu begon hij zijn serie met een andere aanpak dan zijn voorgangers, waarmee hij menigeen over de streep trok. Maar na de Burtons en Schumachers viel het toch wat tegen. Het vervolg, The Dark Knight, kwam wel beter binnen. De bioscoophit liftte uiteraard mee op de hausse die ontstaan was na de dood van Ledger, maar die zette dan ook een zeer goede Joker neer. Eindelijk had Batman weer eens een sinistere tegenstander om rekening mee te houden. De meeste van hen waren we immers al een beetje vergeten. Nolans tweede Batman ging sowieso, net als Ledgers personage, lekker over de top en kende een hoog actiegehalte en betere balans.

Op de een of andere manier lukt het tijdens The Dark Knight Rises niet helemaal. Op een spectaculaire opening na, valt het een beetje tegen met de actie en ligt het verhaaltje meermalen stil. De gevechten zijn het vaak nèt niet en vijand Bane begint veelbelovend, maar komt nergens echt op stoom. Ook de personages van Caine en Freeman komen hier beduidend minder goed uit de verf. De film zit propvol typetjes en Catwoman en Robin voelen dan ook overbodig aan. De ingrediënten zijn in principe aanwezig, maar alles wordt ietwat vreemd gedoseerd door elkaar gegooid en dat levert helaas niet de smakelijkste maaltijd op. Het doet de focus te veel leggen op het overdreven stemgeluid van beide hoofdrolspelers in plaats van op hun onderlinge strijd.

De DVD bevat een digitale kopie en een bonus, waarin de filmmakers de toedracht rond het verhaal belichten in een short feature: The Story of Bruce Wayne.

Redelijk.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Dat deze tweede donkere Batman van Nolan door de fans in de hemel wordt geprezen is niet geheel onlogisch want binnen de hele serie is hij een van de betere. Hij overstijgt Batman Begins en hem vergelijken met Burton's Batman is zoiets als appels met peren, al was Burton's Batman een hele fraaie.

Het is echter, alle lofzang en topbeoordelingen ten spijt, niet een meesterwerk. Geenszins. Diegene die Nolan's andere werk heeft gevolgd ziet vrijwel elke twist danwel clou o.i.d van mijlenver aankomen. Een getrainde cinefiel zal dan ook snel geneigd zijn dit als een standaard aktiewerkje af te doen. Ook dit zou de film geen recht aan doen.

Wat overblijft is de de film objectief te bekijken ook al is dit lastig in een volle bioscoopzaal die gevuld is met volk dat bij elk spannend moment/ grapje of twist massaal met elkaar "Oe!"of "Aaah!" roept. Wat dat betreft heeft Nolan heel wat van dit soort trucjes ingepast en ze werken allemaal perfect in het donker met zijn allen.

Alléén daarom verdient de film een heel klein beetje de overdreven mega-hype die hem is overkomen. Groot voordeel daarvan is dat Nolan nu volledig binnen is en voor de rest van zijn leven (na waarschijnlijk nog één laatste Batman) weer meesterwerkjes kan afleveren die niet per sé op het hele volk van de wereld moeten zijn gericht. Het zij hem gegund.

Maar dan nu weer The Dark Knight. Het is een zeer onderhoudende maar lange zit geworden vol spektakel met de bekende bijrolletjes van Caine en Freeman. Deze laatste lijkt ook weer in deze film een beetje overbodig, hij voegt weinig toe i.i.g. waar Caine nog voor een droog komisch nootje zorgt. Oldman en Gyllenhaal zijn prima evenals de rest van de cast. Waar de grote bewondering voor Ledger's Joker vandaan komt is een klein beetje een raadsel. Al moet gezegd, de man speelt een sterke schurk. Maar de door iedereen bewierrookte extra dimensie van zijn creatie wordt m.i. gemist.

De film is absoluut vermakelijk en bij vlagen spannend. Niets geen nummer 1 in welk lijstje dan ook maar een prima film. Hapt lekker weg en doet ons nieuwschierig worden naar de derde van Nolan. Al vinden we het misschien stiekem wel beter als hij Bale en Caine weer eens in goochelaars-outfit hijst. Smaken verschillen nu eenmaal. Zo denk ik dat The Dark Knight niet briljant is, maar wel goed.

Dikke Durning.

Wat eigenlijk een vrij clichématige standaard TV-thriller had kunnen zijn, wordt gered door een aantal dik aangezette personages. Zo schmieren de boerenkinkels onder leiding van Durning er lustig op los, maar des te vermakelijker is het voor het publiek. Echt spannend wordt het dankzij de hoge mate van voorspelbaarheid amper en de moorden worden nauwelijks in beeld gebracht, maar de film kent een nare, lugubere sfeer.

Redelijk.

Hommage aan Hammer.

Dark Shadows brengt Johnny Depp en zijn favoriete regisseur Tim Burton opnieuw samen. Ditmaal door een komisch sprookje dat de acteur op het lijf lijkt te zijn geschreven. Hij speelt een vervloekte vampier die niets liever wil dan zijn sterfelijkheid heroveren. Maar ook zijn liefje van weleer staat hoog op de agenda. Samen met zijn knotsgekke familie probeert hij deze doelen te bereiken. Doordat hij erg lang opgesloten heeft gezeten weet hij niets van de hedendaagse techniek en wetenschap, een van de leukste voedingsbodems van de film. De manier waarop hij het heden ervaart levert behoorlijk wat gelach op. Ook het tijdsbeeld van 1972, het jaar waarin hij 'ontwaakt', brengt voldoende hilariteit voort.

De gortdroge humor is alom vertegenwoordigd in deze sfeervolle griezelkomedie. En dat de film vakkundig vervaardigd is, met liefde voor het oude griezelgenre, druipt er van af. Soms doet een en ander denken aan een regelrechte hommage aan het beroemde horrorhuis Hammer. Inclusief een aantal behoorlijke knipogen, waaronder een bijrolletje voor Christopher Lee, de enige echte Dracula en het negentigjarige boegbeeld van die filmmaatschappij. Ook de, tussen de schitterende seventies-classics verweven, theatrale filmmuziek doet niets anders dan de mondhoeken omhoog rekken. Maar de gezichtsuitdrukkingen van Depp doen dat misschien nog wel het meest.

Dark Shadows is daarom een geslaagde filmervaring voor een ieder die droge humor kan waarderen en de oude griezelfilms een warm hart toedraagt. En ach, dat laatste is zelfs niet eens verplicht. Dit rariteitenkabinet in combinatie met de bakken vol sfeer, aparte aankleding en stijlvolle decors is sowieso wel een lust voor het oog. Dat het bevriende duo filmmakers dol is op duistere sprookjes, moge duidelijk zijn. Maar ze voegen met deze film toch weer een heel fijne toe aan hun steeds omvangrijker wordende oeuvre. Daar doen het dunne verhaaltje en een ietwat flauwe finale weinig aan af. Sterker nog, het past allemaal prima in de magische mix waar Burton patent op lijkt te hebben.

Zeer goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Schrikwekkende subwoofer.

Eerlijk is eerlijk: ondanks de overdaad aan horrorfilms de laatste tijd - helemaal betreffende het 'haunted house' thema - kan er met 'Dark Skies' behoorlijk gegriezeld worden. De schrikmomenten zijn effectief, iets waar tevens de geluidseffecten debet aan zijn. Tegen het einde lijkt het zelfs of de huiskamermeubelen los van de vloer komen wanneer de subwoofer overuren draait.

Zoals gezegd is het subgenre inmiddels overbevolkt, maar de sciencefiction-invalshoek werkt en J.K. Simmons lijkt geknipt te zijn om als laconieke verklaarder het buitenaardse tintje extra kracht bij te zetten. Los van de clichés en wat dik aangezette zijplotjes toch een werkende factor. En zo ontstaat er ook kippenvel wanneer het verhaal zelfs ontaardt in een flauwe laatste scène. Een knappe prestatie.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Zoutloos.

En dan met name omdat er weinig smaak aan zit. De bedoeling van een griezelfilm moet in ieder geval zijn, ons de stuipen op het lijf doen jagen. Dat lukt in deze remake geenszins, en dat is erg jammer. Het smaakt nogal als een laf hapje, mijns inziens. Ken het origineel niet maar vond deze remake ook een beetje voorspelbaar qua twist. Maar goed, dit mocht de pret niet drukken. Want de pret was überhaupt ver te zoeken.

Zeer gemiddeld.

Schokkend schandaal.

De echte eyeopener is dat zelfs na het uitlekken (what's in a word) van dit schandaal een bedrijf als DuPont gewoon kon blijven bestaan. Kennelijk was er niet eens voldoende imagoschade om van naam te veranderen. De realiteit is vaak gekker dan de film, zo blijkt maar weer eens.

Dark Waters is een aanrader, ook al kennen we het type film helaas maar al te goed. De eenzame man of vrouw die het grote bedrijf aanpakt, we kunnen er geen genoeg van krijgen. Al helemaal niet als het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, zoals hier.

In Corona-tijden kijken we er niet meer van op dat kennelijk bijna iedereen een beetje Teflon door de aderen heeft stromen, maar je wordt er nog steeds niet vrolijk van. Waar moet het met de wereld heen, zul je jezelf afvragen. Het antwoord heeft een duistere rand. Zo donker als het water uit de titel.

Mark Ruffalo is overtuigend en wordt bijgestaan door een goede cast, waarbij je stiekem mocht hopen dat Bill Pullman iets meer speelruimte zou krijgen. Alles wordt uiterst vakkundig in elkaar gedraaid door Todd Haynes al is het schokkende verhaal de ware hoofdrolspeler in dit sterke en belangrijke drama.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.