Opinions

Goed gepoetst.

Regisseur Refn voert de zwijgzame antiheld uit The Driver opnieuw op, maar nu voorzien van een ander scenario en gestoken in een fout discojasje dat alvast de verdere eighties-feel verraadt. Mochten de synthesizers, die de geweldige soundtrack doorspekken, dat nog niet hebben gedaan.

Dat de regisseur sowieso goed zijn klassiekers kent blijkt wel uit de liftscène, waar Noé's beruchtste film toch eventjes letterlijk door de hersenpan gaat. Het is echter vooral de stoere-mannen-cinema van Hill en Peckinpah die hier wordt uitgeademd, en gelukkig zijn de tanden goed gepoetst.

Zeer goed.

Geen grindhouse.

Dit pretentieloze geweldswerkje, met Cage als de uit de hel ontsnapte wreker, kent dusdanig veel vaart en vertier dat deze cinematografische achtbaanrit in bijzonder goede aarde valt. De metal-achtige soundtrack verveelt echter al snel en Kees met zijn zonneschijnbandje komt dan ook rijkelijk te laat.

Gelukkig is er sprake van veel bloed en kogels terwijl fun de boventoon voert. En daarvoor is niet eens de omgekeerde plastische chirurgie van een plakkerig achterafzaaltjesfilm met het tegenwoordig moemakende verplichte grindhouse-predikaat voor nodig. Met Bulgaarse CGI komen we heden ten dage al een heel eind.

Zeer goed.

Nogal amateuristisch en clichématig horrorfilmpje die weinig vermakelijk blijkt. Geen spanning, waardeloos in beeld gebrachte moorden en vrijwel geen humor. Wel opvallende goofs. Matig.

Ruslan.

Aka "Driven To Kill". Allereerst chapeau voor de titelverzinners van al dit soort B-actiefilms.

Na het redelijke opleukertje "Pistol Whipped" (een watertand mooie titel overigens) waarin Seagal voor de verandering weer eens belandde in een aardig script, is hier het tegenovergestelde aan de hand. Een dom uitgevoerd en flauw verhaal, slechte vechtscenes, lelijk camerawerk, ridicule score en zeer matig acteerwerk.

De opgeblazen acteur en zijn (in Haarlem, hoe toepasselijk) geïmplanteerde haardos zien er misschien wat vergaan uit, Seagal kan nog steeds eng uit de ogen kijken. Veel meer zit er helaas niet in en als dan de film ook nog eens ruk is. Tsja. Jammer. Had er wel zin in, en je gunt zo'n man iets beters.

Matig.

De stille held.

O'Neal is supercool als de voor zich uit starende vluchtautochauffeur. Hij is de stille held zoals de regisseur hem wel vaker opvoert. Alle karakters zijn zo plat als een dubbeltje en krijgen, hoe toepasselijk ook, namen als the driver, the player en the detective mee. Ingewikkelder hoeft een actiefilm van Hill ook niet te worden, want bij de regisseur draait het ook hier om de actie en het stoerheidsgehalte.

Zeer goed.

Verdrietige filmmaker.

Dat Thomas Vinterberg ook lichtvoetige films kan maken, bewijst Druk. Het opbeurende einde grenst zelfs aan een musical. Een en ander schijnt te maken te hebben met de persoonlijke tragedie die de regisseur kreeg te verwerken: zijn dochter overleed plotseling door een ongeluk. Volgens hoofdrolspeler Mads Mikkelsen probeerde de cast extra zijn best te doen de verdrietige filmmaker te doen lachen. Het eindresultaat is een ietwat onevenwichtig maar sterk drama met een donker komisch randje.

Hoe de film er anders was komen uit te zien laat zich raden, maar het maakt Druk er niet minder interessant door. Het hele gegeven waarbij een groepje leraren op een continu alcoholpromillage de lessen draait, is al voldoende boeiend. Voeg daar een gedreven cast aan toe die door een wereldregisseur wordt begeleid tijdens zijn rouwproces, en je krijgt een curieuze maar uiterst vermakelijke film. Een cocktail van tranen en geluk. Wellicht minder katerig dan we gewend zijn van de Deen, maar heerlijk smakend.

***½

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Tergend.

Heb de dubbed-versie gezien en die maakt e.e.a. nog draaglijk vanwege de monotone en zeer amateuristische 'voiceacting'. Zo wordt je tenminste nog een beetje vermaakt..

Het verhaal is een simpel wraakdingetje, al leef je amper mee met Yu, want er is geen enkele scene die de grote slachting van zijn clan in beeld brengt. Daarnaast blijkt het verhaal niets minder dan een aaneenschakeling van los-zand gevechtjes. De killers verschijnen soms plotseling op zijn pad.

De gevechten zijn niet om aan te zien, iedereen lijkt elkaar met opzet te missen. Zelden zulke troep gezien. Ook nog eens in beeld gebracht door middel van slecht camerawerk. Lelijke zooms, out of focus etc. Misschien had de cameraman ook één arm. En misschien was er ook maar één camera. Zucht..

De montage is lachwekkend. En er is ook behoorlijk fors geknipt. Zo eindigen gevechten ineens en ligt er iemand dood op de grond. Zuchterdezucht.

Het eindgevecht is zowaar een beetje van kwaliteit (1 minuut lang) maar eindigt net zo abrupt als voorgaande gevechten. Knip. Zucht.

Behalve de schaakscene, de dubs en de soundtrack valt hier helemaal niets te halen. Laat je niet verleiden. Heb zelf The One Armed Boxer nog niet gezien maar heb me laten vertellen dat die wél goed is. Dit schijnt te teren op die roem.

Slecht.

Alleen voor freaks.

Als de volledig doorgedraaide Lee Perry vertelt dat hij de beroemde Black Ark Studio in de brand heeft gestoken om de kwade geesten uit hemzelf te verbannen, weet de gemiddelde reggaeliefhebber dat het hier bijzondere materie betreft. Een fatsoenlijk interview met Scratch is namelijk sowieso erg lastig. Gelukkig blijkt hij al snel niet meer goed te volgen.

Dat geldt niet voor de rest van de geïnterviewden. Van Bunny Lee tot aan Mad Professor, allemaal geven ze enigszins heldere inzage in zaken aangaande dub en misschien nog wel belangrijker: de geschiedenis van het ooit per ongeluk gestarte subgenre. King Tubby had er alles mee van doen, helaas kon hij niet meewerken aan deze, alleen voor reggae- en andere muziekfreaks interessante, documentaire. Hij is helaas al enige tijd niet meer onder ons.

Zeer goed.

Besnorde spraakwaterval.

Dat de films van The Marx Brothers op zijn minst bijzonder zijn, moge duidelijk zijn. Zeker in vervlogen tijden waren de broeders nogal vooruitstrevend en lang niet ieders kopje thee.

Het neemt niet weg dat de film heden ten dage nogal gedateerd is. De matige montage speelt hierbij een belangrijke rol, alsmede een aantal zeer belegen grappen.

Toch valt er genoeg te lachen om deze klassieker. Dat zit hem niet zozeer in in het flutverhaaltje omtrent een chaotische dictator, alswel in Groucho zelf. De oudste van de familie herbergt een stortvloed aan sarcastische spraakwatervallen. Met name een aantal woordgrappen blijkt onbeperkt houdbaar. De meeste grollen van Harpo en Zeppo vallen er vaak bij in het niet, hoe vindingrijk dan ook.

De breed besnorde komiek zou buiten het brede ouvre aan komedies zijn misschien wel beste grap vertellen. Weg van het oog van de camera. Op hoogbejaarde leeftijd zei hij over zijn relatie met zijn veel jongere vriendin Erin Flemming, knipogend tegen een verslaggever het volgende: 'Mijn relatie met Erin is zuiver lichamelijk.'

Redelijk.

Dichtste Disney.

Voor alle mensen die met de serie zijn opgegroeid ongetwijfeld van nostalgische waarde, en wellicht het dichtst bij het beroemde weekblad dan de meeste andere Disney's, maar als uiteindelijke bioscoopfilm toch iets te dun. Niet bijster mooi geanimeerd en voorzien van een schreeuwerige Nederlandse stemmencast is men beter af met de originele geluidstrack. Voor de meeste kleintjes zal het best aardig wegkijken, maar de eventuele volwassenen hebben hier helaas minder te zoeken.

Redelijk.

Brrr.

Waarschijnlijk zijn er zalen vol met puisterige tieners die dit kunnen waarderen, maar de humor is van zo een bedenkelijk niveau dat er zelfs geen glimlach op mijn gezicht kon verschijnen. Het stompzinnige en zoutloze verhaal helpt geenszins mee om ook maar een beetje entertained te worden. Ook Scott kan geen reet met deze 'komedie'.

Slappe shit.

Schitterende songs.

Sommige dialogen zijn enigszins grappig, iets wat niet gezegd kan worden over de meerderheid aan grappen zelf. Met andere acteurs was deze komedie hoogstwaarschijnlijk een stuk leuker geweest. Sowieso is de chemie tussen de twee hoofdrolspelers ver te zoeken. Gelukkig zorgen enkele hilarische scenes voor een paar gulle lachen en is er een continu aanwezig zijnde hoeveelheid schitterende songs.

Redelijk.

Speelfimdebuut.

Door het simpel te houden en vooral te werken met suggestie, is Spielbergs speelfilmdebuut gelijk een van zijn beste films. De scène met de uit het zijraampje uitstekende arm die Weaver gebaart te passeren is legendarisch. Mooi gefilmd maar het verloop is wel een beetje voorspelbaar. Zeker voor wie deze poster observeert. Van spoilers gesproken.

Goed.

Teleurstellende verfilming van de leukere serie. De cast is matig en de actie en humor vaak benedengemiddeld. Al met al redelijk onderhoudend. Gemiddeld.

Carrey steelt de show in deze grappige comedy over twee heel domme mannen. De gebroeders Farrelly maakten hiermee een sterk debuut en zouden later bewijzen veel in hun komische mars te hebben. De grappen zijn soms wat flauw maar gelukkig vaker sterk. Goed.

Mooie tekenfilm uit de magische koker van Disney. Wordt door de kenners als één van de besten gezien. Bevat een lief verhaal met een kleine traan. Goed.

Villeneuve's visie.

Met de sterke sciencefictionfilms Arrival en Blade Runner 2049 op zijn cv was de Franse regisseur Denis Villeneuve waarschijnlijk een logische keuze om de beroemde boeken van Frank Herbert te verfilmen. De historie van de saga die vertaald diende te worden naar het witte doek was allerminst een succesvolle, zo moeten zijn voorgangers David Lynch, Peter Berg, Pierre Morel en Alejandro Jodorowsky ook geweten hebben. Alleen eerstgenoemde kreeg het project cinematografisch vertaald. Het bleek zijn grootste flop te zijn.

Dit eerste deel is uiteraard een opmaat naar vele vervolgen. We weten dat alleen al de eerste reeks boeken uit 6 delen bestaat, dus een trilogie zal er sowieso wel komen. Fanboys en girls genoeg in de wereld. Alle liefhebbers van Star Wars weten ook heus wel waar George Lucas zich mede door liet inspireren. En dus lag de blockbuster-lat meteen hoog, want wat het resultaat ook zou zijn, de bioscopen vullen bijna zichzelf met zo'n titel.

Je wilt als hardwerkende Hollywoodmiljonair natuurlijk wel dat de melkkoe een goedgevulde uier heeft. En de melk moet gelijk zoet zijn, dus meteen geld opleveren. Je kunt wel Part One in de titel zetten, maar het zou toch lullig zijn als de zaaltjes even hard weer leeglopen. De filmmaker en zijn geldschieters hoeven zich echter geen zorgen te maken; de pers en het publiek zijn grotendeels lyrisch.

Dat zou je vreemd kunnen vinden, want Dune mag dan wel een van de betere audiovisuele belevingen van de laatste tijd zijn, maar om er enkel je Dolby Atmos set mee te testen of je scherm te kalibreren is natuurlijk niet de bedoeling. Hoe gaaf die effecten dan ook zijn. Film is niet alleen beeld en geluid. Toch zou je rustig kunnen stellen dat wat er onder zit - de inhoud - niet bijster sterk is. Ondanks de sterrencast.

Eigenlijk wordt niet geheel duidelijk wat de hoofdrolspelers af en toe beweegt. Het verhaal blijkt warrig te zijn en wordt onvoldoende uit de doeken gedaan voor een film die 2½ uur duurt. Dan zijn er nog de visioenen die enige verheldering lijken te geven, maar uiteindelijk niet blijken te kloppen. Tsja, dan heb je aan Hans Zimmer en alle andere pracht en praal toch wat minder. Een vaag maar flinterdun plot vol inhoudsloze karakters is het gevolg.

De visie van regisseur Villeneuve is eigenlijk volledig onaf en mistig. Misschien wel hoe sciencefiction- en fantasyfans het 't liefste hebben. De makers hopen op een succes à la Lord of the Rings en Harry Potter en uiteraard de eerdergenoemde reeks die zelfs nu nog na bijna 50 jaar de bios bevolkt. Of het Dune gaat lukken is niet echt de vraag. Eenieder zal toch wel willen weten waar het verhaal naartoe leidt. Op een enkeling na wellicht.

***

Met dank aan Warner Bros voor het recensie-exemplaar.

Enge evacuatie.

De bewierookte regisseur Christopher Nolan komt met een minder vaak verfilmd verhaal, dat de verliezen aan geallieerde kant op pijnlijke wijze in beeld brengt. Het grote thema is dan ook ontsnappen, maar de op de voet gevolgde hoofdrolspeler Fionn Whitehead zit gevangen in een script dat weinig ruimte overlaat aan de verbeelding. Het onheil lijkt hem te achtervolgen tijdens de militaire ramp die zich voltrok in 1940 te Duinkerke. En de situaties waarin hij verkeert zijn bij tijd en wijle claustrofobisch eng.

Nolan zou Nolan niet zijn als er niet gegoocheld werd met de subplots en dus versmelten drie verschillende tijdslijnen tot één in een rommelig verteld verhaal van weinig woorden. Men probeert er een originele oorlogsfilm van te maken, maar het opgeklopte sentiment verraadt het tegendeel. Het pilotenverhaal is nog enigszins spannend al is er niemand met wie je echt meeleeft. Met als dieptepunt een mierzoete Kenneth Branagh, die de evacuatie nog even uitstelt.

Het is niet terecht om de film als geheel neer te sabelen, want hij is voldoende onderhoudend en herbergt een paar leuke plaatjes van deze verloren slag. Met name het begin is sterk, maar vanwege de filmmaker zijn indrukwekkende curriculum vitae ben je geneigd hoge verwachtingen te hebben. Alhoewel, zijn carrière zal er zeker niet minder van worden, want Dunkirk is uiteraard een financieel succes gebleken. Toch zou het leuk zijn als de regisseur terugkeerde naar de tijd van Following en Memento.

***

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Zoutloos.

En dat ligt i.i.g. niet aan de beeldschone actrices die, evenals de rest van de cast, puike prestaties neerzetten. Dat ligt met name aan het uiterst voorspelbare en kinderlijke verhaal, alsof er op zoveel mogelijk markten tegelijk moest worden gericht. En dat is jammer, want de cast verdiende beter.

Deze flauwe comedy moet het vooral van platvloerse grappen hebben. Niets bijzonders, wel zeer matig. Een van de eerste rolprenten van Firth.

Brrr.

Zo'n filmpje dat zo slecht is dat het bijna weer leuk wordt. Het verschrikkelijk ongrappige duo Dreyfuss en Landsberg (op misschien de snoek-scene na) beleeft doldwaze avonturen. Op de fiets, op de Wallen, in een vleigtuig. Jajaja die dekselse boys. En wie verschijnen er ook telkens met hun girlpower-liedjes? Juist ja, hun grote ontdekking la Dots.

In Nederland kwamen de fans wél naar de bios, maar internationaal gezien moet dit een behoorlijke flater hebben geslagen. Van het pijnlijk onleuke duo hebben we niets meer vernomen. Ik wilde zelf op mijn 17e nog niet dood geassocieerd worden met de muziek (die overigens nu best leuk blijkt) van de Dots en wachtte toentertijd dan ook de TV-première af.

Blijft overigens wel flauw dat je voor deze de videorecorder dient af te stoffen. Een DVD-release is er mijns inziens nooit geweest. Misschien maar beter ook. De film blijft namelijk gewoon slecht.

Twee sterretjes uit nostalgische overwegingen dan maar. En voor de muziek

Erg vervelende komedie waarbij de humor ontbreekt, het acteerspel amateuristisch is en het verhaal van een absurd laag niveau. In die tijd werden er nogal wat dubieuze films gemaakt in Nederland en deze past daar feilloos tussen. Slecht.