Opinions

Onthullend.

Iets wat een goede documentaire betaamt. Nou moet ik toegeven dat ik ook verdomd weinig van dit gegeven af wist. Want ook al vermoed je dat dit soort shit plaatsvindt, het blijft schokkend. Met als dieptepunt de criminele hoerenlopers die piloten bleken te zijn. Wat een ellende.

Wat mij betreft verplicht voer voor alle brugklassertjes. Opdat we er een betere wereld van gaan maken. Misschien wel tegen beter weten in, wie weet wat er van komt.

Hulde aan de makers.

Zeer goed.

Met de S van Standaard.

Edoch met veel vaart gefilmd, hetgeen de film duidelijk ten goede komt. Mede omdat de meeste grapjes niet werken. Een aantal bijrolletjes bezorgt de komedie nog wat sjeu, al wordt het nergens sterk. Ook niet met het verstand op 0.

Redelijk.

De komische soundtrack, de soms hilarische acteerprestaties en de enorm gedateerde special effects ten spijt, blijft dit een behoorlijk vermakelijk en onderhoudend filmpje. Echt eng wordt het nergens, mede omdat de zombies er nogal belachelijk uitzien. Traag bij tijden (heb de Cannes-versie gezien), een en ander had wel wat korter gemogen maar de film blijft over het algemeen boeien. Het camerawerk is vaak prima en de sfeer bijzonder. De remake echter is behoorlijk anders maar enger. Goed.

Enigszins teleurstellend deel na Dawn Of The Dead. De film kent een aantal vermakelijke scenes maar is vaker saai. De idiote "remake" uit 2008 kun je maar beter overslaan. Gemiddeld.

Beneden gemiddelde zombiefilm die niet kan tippen aan Dawn Of The Dead (en dan met name de remake) of de 28-serie om maar iets te noemen. Zelfs Diary Of The Dead is nog beter.

Slecht geacteerd. Slechte verhaallijn. Het ontbreken van spanning en goede gore. Hoog B-gehalte maar ditmaal onbedoeld.. Met name de special effects zijn erg goedkoop.

Overslaan..

Zinema

Knullige cult.

Deze cultclassic doet soms amateuristisch aan en kent een slopend langzaam tempo. Voor menig purist is dit de ware versie, al maken de amateuristische acteerprestaties de kijkbeurt niet altijd even makkelijk. Het wraak-gedeelte is ietwat tam en op de bad-scène na, wordt e.e.a. te knullig gebracht om echt te shockeren.

Twee.

Mooi zwartwit is niet lelijk.

Zo zijn de belichting en allerlei andere cinematografische zaken prima in orde. Het verhaal is flinterdun en uiterst voorspelbaar, maar toch zeer sfeervol gebracht. E.e.a. heeft ook te maken met het puike spel van Rennie en de bombastische soundtrack.

PS De idioot slechte remake kan men rustig overslaan.

Goed.

Tsja daar zit je dan..

Verbazingwekkend dom filmpje waarvan alleen de sfeer me nog wel aansprak. Reeves overtuigt amper en de rest van de cast zuigt zonder zijdezachte lippen. Alsmede Bates die wel vaker, en geheel onterecht, in draken opduikt.

Het verhaal is zo ontzettend zwak dat je in eerste instantie door wilt blijven kijken. Waar gaat dit in den godesnaam heen? Als dan de CGI halverwege de film uit een Nintendo 64 lijkt te komen wordt het echt te bedroevend. Het einde is niet eens meer gewoon beledigend maar waarschijnlijk gedaan omdat de tijd om was. Dubbel beledigend dus.

Soms ben je blij dat je niet altijd in de bioscoop hoeft te zitten. En bij deze film is dat gevoel nogal sterk. Een ieder die de gang naar de pluchen zaal wel wil maken: weest gewaarschuwd. Ze hebben hem er allang weer uitgetrokken. En in welk gehucht dan ook waar ze hem alsnog gaan vertonen. Niet doen, wees verstandig.

Slecht met een hoofdletter S.

Dreigende dag.

Een horrorklassieker als Night of the Living Dead zal The Day wel niet worden, maar die titel schiet wel menigmaal door het hoofd. Dat heeft veel te maken met de setting, maar ook met het feit dat na de intro vrijwel alle kleur is weggedraaid. Alsof je naar een zwart-wit film kijkt. Ook andere post-apocalyptische griezelfilms als Stakeland en The Road dringen zich op aan de kijker. We drukken films nu eenmaal graag in hokjes. De vergelijkingen gaan in dit geval overigens niet geheel mank. Alle eerder genoemde titels hebben als gemene deler dat ze op zijn minst redelijk of goed zijn. Zo ook The Day. Want hoe simpel het script ook is, de spanning druipt er vanaf. Dat heeft mede te maken met de rustige, bijna soapachtige opbouw. Dreiging alom, maar hoe of wat?

Als eenmaal de hel losbreekt en het mysterie - ondersteund door een surroundmix die de niet altijd zichtbare vijand kracht bijzet - verdwijnt, verandert de film van toon. Het thrillergenre wordt verruild voor actie en de sfeer wordt duisterder terwijl de stand van zaken helderder wordt. De kijker wordt op de hoogte gesteld van wat er nu eigenlijk gaande is, als het tipje van de sluier op gewelddadige wijze wordt opgelicht. De suspense maakt plaats voor een hoop doorsnee actie, die gered wordt door het voorgaande en de onvoorspelbaarheid van volgorde van het slachtvee. Het CGI-bloed spettert lustig in het rond, maar de onderlinge spanning tussen de hoofdpersonen houdt het geheel voldoende draaiende. En zo kan The Day best alle vergelijkingen aan.

Goed.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Tegenvallertje.

En dan met name omdat het eerste deel van de film best lekker smaakt. Sinister sfeertje, redelijke uitwerking. Mijn interesse gewekt.

Helaas is het laatste deel van de film vast formulewerk waarbij je letterlijk elke scène kunt zien aankomen. Wat opgeklopt sentiment en flauwe wendingen en hoppa, de titelrol is al in zicht. Alsof het een beetje afgeraffeld wordt. Spanning is dan ook ineens ver te zoeken.

Ook de one-liners uit de mond van Dafoe geven nog eens het niveau aan. Jammer voor Dafoe, jammer voor ons.

Redelijk.

Vanwege de vermakelijkheid en het onderhoudende aspect van deze clichématige rampenfilm, valt het allemaal nog enigszins te pruimen. Maar het houd niet over. Redelijk.

Formule-verhaal

Met het verstand op 0 valt er best te genieten van dit standaard actiewerkje rondom de racende Cruise. Toch heeft Scott, naast de destijds enigszins vernieuwende filmstijl, weinig te bieden aan de kijker die iets meer verlangt. Zo wordt dit dertien in een dozijn formule-verhaaltje wel heel erg clichématig en zonder sjeu gebracht.

Redelijk.

Subtiel scheiden.

Een intiem portret van een Chileens gezin dat op het punt staat uit elkaar te vallen. Op subtiele wijze wordt de kijker dat pas gaandeweg deze roadmovie duidelijk, wanneer het gezin een meerdaagse auto-trip maakt. Er wordt regelmatig vanuit het perspectief van de dochter gefilmd, hetgeen inhoudt dat de kijker op kinderlijke wijze observeert en hierdoor zijn of haar eigen conclusies kan trekken. Al ligt de eindconclusie er naar het einde toe wel voldoende bovenop.

Omdat de ouders ervoor kiezen de lieve vrede te bewaren en het kroost nog in het ongewisse te laten, voltrekt zich een realistisch maar verbrokkeld beeld voorbij aan de kijker, die zich al snel een bijrijder waant. Een breekbaar filmpje dat ondanks, maar ook dankzij, het niet volledig oplichten van de sluier de kijker alsnog inpakt met het typische tipje. Het onderliggende scheidingsdrama kan met gemak door de eigen fantasie worden ingevuld.

Als extra staat op de DVD van het Tiger Releases label de kortfilm Videojuego, met hetzelfde thema, eveneens van regisseuse Dominga Sotomayor Castillo.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Contrastclichés.

'De l'Autre Côté du Périph', in Nederland uitgebracht onder de titel 'On the Other Side of the Tracks', is een enigszins vrolijke misdaadfilm annex buddy-film. De inmiddels door 'Intouchables' internationaal doorgebroken Omar Sy mag ook hier zijn kunstje doen. De goedlachse reus doet dus een paar danspasjes, trekt zijn grimassen en geeft tegengas aan de minstens zo grappige Laurent Lafitte. Ze zijn twee tegenpolen. De zwarte en de witte cop, de ene uit de getto en de ander uit betere kringen. Hilariteit alom. Of niet?

Nee dus, want dit soort inkoppertjes deden het keepende filmpubliek misschien sidderen in de decennia voor ons, maar heden ten dage zijn het flauwe clichés. Met clichés hoeft niks mis te zijn, maar dan moeten de grapjes wel heel erg leuk zijn en de stereotypes toch op zijn minst werkend. Niets van dat alles. De film dartelt aangenaam voorbij aan de kijker, maar het niveau van de betere buddy-film wordt nergens gehaald. Hoe vaak Eddie Murphy ook wordt genoemd. Ook die andere klassieker, 'Le Professionnel, doet alleen maar het contrast verscherpen. Een Belmondo wordt hier met node gemist.

Dat is jammer, want de opzet is best aardig en de acteurs doen hun best. Het verhaaltje is wat standaard, maar de film moet het dan ook duidelijk van de humor hebben. En die is helaas lang niet altijd even sterk, op een paar geinige uitschieters na. Het verschil tussen de afkomst van de buddy's, de naaktgrapjes, de Eddie Murphy-pogingen en al wat dies meer zij. Het werkt allemaal slechts ten dele terwijl je als kijker eveneens ervaart dat er wel genoeg potentie aanwezig is om je te doen schuddebuiken. Het voelt echter allemaal teveel aan als een herhalingsoefening.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Geen onaardige actie met de stoicijnse Bronson en zijn vrouw Ireland. Met name Mason is weer eens goed op dreef. Niets bijzonders maar wel onderhoudend. Van de beroemde Bond-regisseur (en laten we vooral het schitterende Wait Until Dark niet vergeten). Young kan beter maar toch is deze film redelijk.

Niets bijzonders.

Dit sfeervolle horrorfilmpje met TV-acteur Farentino is best te doen. Verwacht geen goede acteerprestaties of bakken gore, maar wel een prima opening en een klein beetje spanning. Het verhaal is echter niet het sterkste punt en begint tegen het einde wat te irriteren vanwege de vele goofs en plothiaten.

Redelijk.

Slap script.

Ondanks dat Frankenheimer aan het roer staat, valt deze misdaadfilm een beetje tegen. Johnson probeert er nog iets van te maken en Forsythe stelt ronduit teleur. Het script is slap, de actiescènes worden middelmatig in beeld gebracht en enige spanning is ver te zoeken. Het kijkt allemaal wel aardig weg en kent een prettig tempo, maar echt goed wordt het nergens.

Redelijk.

Uitstekende thriller, die ondanks zijn voorspelbaarheid spannend blijft. Ook de acteerprestaties zijn uitstekend. Zane heeft het vreemdgenoeg nooit kunnen maken in Hollywood, ondanks zijn rol in deze succesvolle thriller. Het is overigens fijn om Kidman te zien met haar natuurlijke gezicht. Inmiddels heeft de plastische chirurgie haar gezicht behoorlijk veranderd. Goed.

Dom wannabe-filmpje.

Komt op geen enkele manier in de buurt van de grote en wél hippe engelse voorbeelden. Oldman is een schitterend acteur die niet thuis hoort in deze bagger. Zane moeten ze na deze rol verplicht opsluiten. De man weet al jaren geen goed script te ontvangen maar is in deze film zo ontzettend beneden de maat, dat die hoop vooral ijdel is. En Zane is niet de enige reden om deze draak over te slaan. Een rammelend en dom plot. Zeer wisselvallige acteerprestaties en een hoop "net-niet" dialogen. De beledigende twist die je niet zag aankomen (simpelweg omdat er geen enkele hint werd gegeven). Oh ja, en humor die niet werkt..

Slecht.

Marks mix.

Vermakelijke onzinfilm uit de eighties. Een leuke mix tussen actie, komedie en horror. Wisselvallig, maar voorzien van een vlot tempo en een hoop geslaagde grappen. De editor van Rambo en Commando, Mark Goldblatt, keerde hiermee voor het eerst naar de regiestoel, maar zou dat kunstje slechts eenmaal herhalen op het witte doek, een jaar later. Daarna pakte hij zijn oude werkzaamheden, succesvol, weer op.

Goed.

Botte Bujold.

Thriller over advocate Bujold die normaliter over lijken gaat, maar nu eens in een ander hoekje wordt gedrukt. Ze wordt thuis gevangen gehouden door een ontevreden 'klant' van de tegenpartij. Dat levert een handvol claustrofobische momenten op, maar de echte spanning is te vaak afwezig. Een en ander is namelijk nogal voorspelbaar en doordat er tijdens de intro geen enkele sympathie voor het botte hoofdpersonage wordt opgebouwd, beklemt het allemaal te weinig.

Redelijk.

Verrassend voorbijtrekkend.

Prettige misdaadthriller met een bijzondere cast. Met Armand Assante en F. Murray Abraham in de bijrollen heeft men weinig te klagen. Colin Farrell en de beeldschone Noomi Rapace hebben een goede chemie en Terence Howard speelt een uitstekende bad guy. Wie de synopsis niet kent wacht een spannende film waarbij het eventjes duurt voordat de eerste puzzelstukken op hun plek vallen. Er is verder niets ingewikkelds aan, maar een en ander zit best leuk in elkaar geschoven. Al schept enige inventiviteit soms iets te hoge verwachtingen.

De verplichte romance is een beetje voorspelbaar en sowieso is het zijplotje met Rapace iets minder sterk, maar de film is als geheel een verrassend voorbijtrekkende voorstelling. Lekkere actiescènes ondersteund door vette dubstep, onderlinge intriges die de boel op scherp zetten en een donker sfeertje zorgen tezamen, ondanks enige onlogica en ietwat geforceerd drama, voor een allesbehalve doorsnee wraakfilm. Onderhoudend en interessant is dit Amerikaanse filmdebuut van de Deense regisseur Niels Arden Oplev. Het mag gezegd.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Wederom Ustinov als de perfecte Poirot. Echter het geheel voelt nogal als gemiddeld aan. Er zijn betere in de "serie" Christie.

Bittere wraak.

Heftig filmpje in het aloude subgenre der wraakfilms. Toch weet het plot genoeg originaliteit te bieden en zijn de acteerprestaties sterk. De bijzondere soundtrack brengt droevenis en bevestigt dat er nergens gericht wordt op sensatie. Dit ondanks enige droge humor en gewelddadigheid.

Zeer goed.

Opvallende ode.

In deze komische 'ode' aan de Film Noir door Martin's vaste regisseur Reiner, is het af en toe genieten door de oude filmbeelden. Onopvallend is het vaak niet omdat de 'nieuwe beelden' wel in zwart-wit zijn, maar niet beschadigd. Dat laatste i.t.t. de oude filmfragmenten. Soms zijn ze ingenieus vervlochten, maar meestal niet. Het is een feest der herkenning voor de oudere cinefiel of liefhebber van het eerder genoemde subgenre. Maar echt hilarisch wordt het eigenlijk niet.

Redelijk.

Ritmeloze ritssluitingen.

Na een redelijk debuut met Mum & Dad mag regisseur Sheil het vier jaar later nog eens proberen. Wederom stelt het eindresultaat teleur, maar ditmaal iets meer nog dan bij eerder genoemde titel, die aanzienlijk beter is dan dit. Het begint allemaal best aardig als de film avontuurlijk aanvangt in de Indonesische jungle. De rustige opbouw en B-karakters doen enigszins hopen op een vermakelijke no-brainer. Vooral wanneer de eerste echte actiescène aanbreekt en deze ook nog eens geinig wordt ingeleid. Geschmier alom, dit kon wel eens leuk worden.

Wat vervolgens gebeurt is dat de kleurrijke omgeving plaatsmaakt voor de duisternis van een mijnenstelsel, waar vrijwel de gehele film zich verder afspeelt. Een decor dat, mede dankzij wat clichématige ontwikkelingen, een beetje doet denken aan The Descent. Ook een titel als Outpost en aanverwant werk dringen zich op. Beiden meesterwerkjes vergeleken bij deze film. Er is namelijk ten eerste iets goed mis met de sfeer; deze is niet griezelig. Dit hangt mede samen met de goedkope look van de film, maar toch. Een ritme ontbreekt ook. Sheil verzaakt.

Een filtertje, een goede geluidstrack, er moeten opties zijn geweest. De latex zombies helpen ook niet mee. Op het moment dat alles zo slecht in beeld wordt gebracht dat je de ritssluiting op de monsters nog net niet ziet zitten, moet de conclusie worden getrokken dat het nu echt over de top mag. Maar dat gebeurt niet en het verhaal kabbelt veel te traag en voorspelbaar voort. Men weet geen peper toe te voegen en het woord 'saai' begint de hersenpan te vullen. Als tegen het abrupte einde een schrikwekkender vijand in beeld wordt gebracht zal menige kijker al zijn afgehaakt. En terecht.

Onvoldoende.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Pestilente pop.

Sfeervolle Britse griezelfilm, die door een mysterieuze rode draad allerlei korte verhaaltjes aan elkaar bindt. Een zwart-witte voorloper van The Twilight Zone film en de Creepshows. Niet elk verhaal is even sterk, maar het verhaal rondom een buikspreker en zijn pestilente pop trekt de mindere vertellinkjes met gemak recht.

Goed.

Dit filmdebuut voor Carrey is slechts om die reden bijzonder te noemen ondanks de sterrencast en sterke one-liners van Eastwood. Redelijk maar teleurstellend einde van de beroemde reeks.

Vreemde verwarring.

Hoe luguber deze typische Cronenberg ook moge zijn, hij doet soms ook behoorlijk rommelig aan. Natuurlijk is het leuk gevonden dat de kijker in net zo’n staat van verwarring wordt gebracht als de immer knappe Bujold die niet meer weet wie van de vreemde tweeling ze nu weer in haar armen aantreft, maar het draag niet bij aan een betere film. Van deze regisseur had met deze ingrediënten best iets meer verwacht mogen worden.

Redelijk.

Dit horrorwerkje biedt helaas weinig nieuws onder de zon. Sterker nog, het is allemaal zo clichématig dat je er bijna door in slaap wordt gesust. Dat dit van dezelfde regisseur van het meesterlijke Saw komt lijkt bijna niet waar. Een redelijk goede sfeer maar wat een verschrikkelijk camerawerk en tenekrommende SE. Op één enkel schrikmomentje na (de snor van Wahlberg) blijkt de film amper te kunnen boeien. Het eind is lachwekkend slecht. Matige horrorfilm.