Opinions

Viva VHS!

Omdat het je soms het digitale tijdperk beter doet waarderen.

Niet dat het daar altijd goed toeven is, maar de kans dat dit broddelwerk een plastic schijfje wordt lijkt me nihil. Het afvoerputje komt namelijk zelden méér dichterbij.

Allereerst zijn de acteerprestaties uiterst zwak en is het verhaaltje heel erg afgezaagd. Met de juiste montage had deze reut misschien een half sterretje extra kunnen verdienen, maar ook daar laat men de nodige steekjes vallen.

De algehele uitvoering is beneden alle peil. Wanneer naast de rechercheur, op plusminus twee meter afstand, een lijk uit de koelkast valt. loopt hij gewoon door. Hij zag niets, i kid you not.

Geen spanning en een warboel van lelijk gefilmde scènes. De film was in Nederland al een jaar uit op video vóór de officiële release in de VS, die ook nog eens 3 minuten langer moet duren. Het jaartje stofhappen en het ultieme knip en plakwerk heeft er waarschijnlijk geen mallemoer aan kunnen verbeteren.

Een beledigend slecht werkje.

Samen met Live A Liitle & Kissin'Cousins één van de allerslechtste Elvis-films. Ook deze film zal zijn geestesgesteldheid niet ten goede gekomen zijn. Nog zo'n monster was Clambake, waarvan bekend is dat Elvis deze als een persoonlijke nederlaag heeft ervaren.

Troep, allen te pruimen door de hardcore fans (en zelfs die zien veel liever ander Elvis-films).

Teleurstellende twist.

Met als co-producent een ‘nieuwe’ maatschappij uit miljonairsland Abu Dhabi, zal het vast wel snor hebben gezeten met het salaris van Gere, maar je vraagt je af wat naast een royale honorering een acteur met zoveel ervaring nog meer heeft doen besluiten mee te werken aan dit broddelwerkje.

Een en ander begint nog best aardig met het aloude gegeven van de jonge agent die samen met de oude en door de wol geverfde cynicus op jacht mag. Wanneer de ridicule twist al snel wordt vrijgegeven gaat het vanaf dat teleurstellende punt bergafwaarts. Ten eerste werkt de wending totaal niet en slaat het vervolg bijna nergens meer op qua logica en ontwikkelingen.

Matig.

Viva VHS!

Want wederom een uiterst zeldzaam filmpje dat op DVD niet bestaat.

En het ziet er ook niet naar uit dat dit gaat veranderen, want dit is niet best. Wat begint als een typische jaren '80 misdaad-komedie met de verplichte synthesizer deuntjes, ontspoort bijna volledig halverwege.

De sfeer wordt iets grimmiger en de balans slaat door naar schietpartijen en erg veel auto-achtervolgingen. De acteerpresaties blijven schommelen, maar vooral het plot is zwak.

Matig.

Drama dat, ondanks dat hij de tand des tijds niet goed heeft doorstaan, goed te pruimen is. Het is tevens een stomme film dus een bijzondere ervaring. Één van de eerste werkjes van de meester van suspense. Niets meer dan bovengemiddeld.

100 Cliché's in een kopje.

Maar dat geeft geen kont, zo blijkt. Want deze horror-komedie weet te onderhouden ondanks de hoge mate van leentje-buur en voorspelbaarheid. Ook een leuke soundtrack overigens.

Geen originaliteitsprijs, maar wel goed.

Creepy Cyclops.

Want Dekker zet hier een volleerde sociopaat neer.

En ondanks dat e.e.a. lichtjes gebeten is door de tand des tijds, is dit een aangename zit. De SFX kunnen, ondanks de gedateerdheid, best mee.

Het verhaaltje is simpel maar werkt doeltreffend. Spannend en vermakelijk. Een must voor de liefhebbers.

Zeer goed.

De eerste Bond is een goede en spannende maar vooral sfeervolle film met geweldige locaties. Iets minder actie dan in de latere delen maar zeker goed.

Griezelige generaal.

Dokter Strangelove, een van de meerdere rollen die Peter Sellers in deze klassieker van Stanley Kubrick aanneemt, is wellicht het meest grappige personage. Het betreft hier een komedie met serieuze ondertoon, want een nucleaire dreiging is niet iets om direct grappen over te maken. Toch lukt het hier alleraardigst.

Naast de knettergekke Duitser speelt Sellers eveneens de held van het verhaal, alsmede de president van de VS. Er is tevens een glansrol weggelegd voor George C. Scott, die als militair strateeg weinig tegenspraak duldt. Eigenlijk is hij net zo griezelig als de gestoorde generaal die de wereld naar de afgrond leidt.

Wat door velen gezien wordt als een van de mindere Kubricks, is dat zeer zeker niet. Het is alleen al knap hoe men de film met weinig middelen zo groots heeft kunnen maken. Niet enkel Sellers' genialiteit komt in dat kader naar boven drijven, ook de roemruchte regisseur is hier uiteraard debet aan.

Kubricks screenplay komt soms zo realistisch over dat je direct gelooft dat de toekomst van onze planeet aan een zijden draadje hangt. En dat maakt het geheel, soms vreemd genoeg, zo lachwekkend. Het blijft namelijk allemaal mensenwerk. En zo we inmiddels 36 jaar later weten, het is enger dan ooit op de globe.

Satire dwingt je te doen nadenken en zo geschiedde. Na de Cubaanse Crisis en de moord op John F. Kennedy moeten mensen nagelbijtend doch grinnikend in de bios hebben gezeten. Het is bijzonder te noemen dat heden ten dage de film weinig aan kracht heeft ingeboet. Wie het nieuws volgt zou hopen dat het film was.

De 4K restauratie van de originele 35mm print had nogal wat voeten in de aarde, aangezien het origineel er niet meer was. De kopieën waren beschadigd en vervuild en dus moest men het beste uit meerdere negatieven halen. De film werd de eerste zwart-wit studio-film die een volledige 4K restauratie onderging.

***½

Dr. Strangelove Or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb maakt deel uit van de luxe box Columbia Classics 4K Ultra HD Collection, die maar liefst 6 films bevat en in totaal uit 17 discs bestaat inclusief een interessant boekwerk. Aan bonusmateriaal dus geen gebrek, zo ook niet bij deze filmklassieker.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Orgastisch likkend.

Mooi vormgegeven horrorfilm die tegen het einde niet geheel overeind blijft. Het is met name Oldman die een prachtige Dracula neerzet die, orgastisch likkend aan Reeves zijn scheermes, veel indruk maakt. Ook de prachtige decors dragen bij aan dit uiterst sfeervolle en romantische griezelwerkje.

Zeer goed.

Ondanks Nielsen en een paar hilarische momenten is deze film vooral erg mager en flauw. Een teleurstellende afsluiter van een carriere die erg sterk begon. Matig.

Evil Dead 4.

Gelukkig maar, want ik was al een beetje aan het afhaken na Spidey 2 en 3. Wist Godzijdank ook helemaal niets inhoudelijk over deze film (fuck trailers en plot-omschrijvingen).

Natuurlijk is dit niet het 4e deel van de beroemde trilogie, maar de flick deed me er wel sterk aan denken. Fijn ook weer die scheve camera's, goedkope schrikmomenten en foute humor. Ik kon het i.i.g. zeker waarderen. Het voorspelbare einde en matige intro ten spijt.

Hopelijk gaat Raimi verder op dit vertrouwde pad.

Zeer goed.

Dragnet stamt uit de tijd dat Hanks nog bijna volledig comedy's deed. En Aykroyd is natuurlijk de grote man van SNL en The Blues Brothers. Zo sterk als dit laatste duo was wordt dit duo niet, maar dat ligt vooral aan de flauwe grappen. Redelijk.

Vele vechtscènes.

Een vermakelijke knokfilm, die visueel flitsend in elkaar is gestoken. Vechtjas Chung Le maakt een goede indruk als de stevige, maar evengoed lenige Kungfu-krijger. Hij is de mysterieuze vechtjas die in deze moderne western orde op zaken komt stellen in een door een gangsterbaas bestuurd stadje. Deze laatste wordt vertolkt door een er lustig op los schmierende Peter Weller, die zowel gevaarlijk als komisch uit de hoek komt. Deze flamboyante schurk zijn organisatie wordt door de nieuwe held van binnenuit bestookt , middels het uitspelen van de minder snuggere boefjes.

Van het script hoeft ‘Dragon Eyes’ het dan ook niet te hebben, maar des te meer van de actie. Die is goed vertegenwoordigd en wordt uitstekend in beeld gebracht, in deze keiharde knokfilm waarbij het bloed vrolijk rond spettert. Jumpcuts, zooms, slomo’s, versnellingen en allerlei andere trucjes worden gebruikt om een en ander stijlvol in beeld te brengen. En dat lukt alleraardigst. De vele vechtscènes zien er daardoor extra gelikt uit en doen de adrenaline bij de kijker opborrelen. Het doet je de makers het clichématige en enigszins warrige verhaaltje vergeven.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Enigszins vermakelijke docu over de legendarische Bruce Lee. Aardig, maar een held als Lee verdient zo veel beter. Redelijk.

Tsja.

Door de fanboys & girls volledig de grond in gedrukt. En wel een beetje terecht. Ben zelf uit een heel ander jaartal, maar kan me zo voorstellen dat je jeugdsentiment beter had verdiend.

Van achtergronden weet ik bij dit verhaal weinig, en ik vond persoonlijk de anime foeilelijk, maar dit filmpje is i.d.d. geen feest.

Geen top acteerprestaties, weinig vernieuwende actie, zwakke dialogen, een flauw verhaaltje, tergend lelijke bluescreens en CGI-reut. Het is niet best nee.

Toch vond ik de eerste 30 minuten 'Karate Kid' best aardig. Er zaten zelfs een paar leuke grapjes in. Op het moment dat de reis echt begint zakt de film al meer in elkaar.

Niet superslecht, maar wel heel erg standaard.

Dos.

Kostner is prima in deze bovennatuurlijke en sfeervolle thriller die tegen het eind nogal begint te ontsporen. Redelijk.

Disney's drakendoder.

Ondanks het feit dat deze fantasyfilm over een draken dodende tovenaarsleerling al weer meer dan dertig jaar oud is, voelt hij nog best fris aan. Op wat gedateerde effecten na uiteraard, maar een kniesoor mag best eens vrolijk zijn. Een avontuurlijke en onderhoudende Disney met mooie beelden en een lekker sprookjesachtig sfeertje zal menige kijker een goede avond bezorgen.

Goed.

Ietwat zeldzame TV-western die het vooral van Coburn en Douglas moet hebben. Redelijk.

Viva VHS!

Maar niet heus, want deze magnetische cassetteband had beter onder het stof bedoven kunnen blijven. Ondanks dat het gegeven leuk is en sommige gorigheid best aardig wordt uitgevoerd, neemt de film zichzelf veel te serieus en raakt het verhaal als snel kant nog wal. De acteerprestaties houden ook al niet over.

Onvoldoende.

Geslaagde genregenoten.

Dat de makers achteraf gezien het liefste afstand namen van dit griezelfilmpje is ietwat overdreven, maar wel begrijpelijk. Want de onopvallendheid straalt hier vanaf. En dat is nooit een goed teken met zo een cast, twist en thema. Daarbij komt dat openlijk wordt gegokt op het evenaren van enkele wel geslaagde genregenoten.

De twist die hier halverwege is ingezet, wordt uiterst duf uitgevoerd en voelt eerder aan als kijkersbedrog dan als iets interessants. Vervolgens zou hetgeen dat volgt moeten imponeren, maar het doet dan op geen enkele wijze. Standaard en flauw wordt hier een mysterie uitgewerkt dat zo goed had kunnen zijn.

Doorsnee.

Gelukkigerwijs geslaagd.

Dat Nicolas Cage van gekke films houdt, weten we al een tijdje. Gelukkig geeft hij hier zo nu en dan aan toe, naast het standaard actie-werk waarin hem we doorgaans zien verschijnen. De Blu-ray-doos doet vermoeden dat we met een meesterwerk te maken hebben, gezien de vijf sterren beoordelingen van Trouw, Filmtotaal en Veronica. Dat is helaas niet het geval, al mag men uiteraard van mening verschillen.

Het verhaal van een man die in een ieders dromen opduikt en zodoende een beroemdheid tegen wil en dank wordt, is interessant maar ook enigszins saai. Gelukkigerwijs biedt het voldoende podium aan Cage, die daarop een heerlijk getergd personage kan neerzetten. De seksscène is nu al onvergetelijk. De humor is donker en weet echter niet altijd de juiste balans te vinden met het deel drama. Toch blijft de film boeien van begin tot eind.

Of het hem nu zit in de link met de hedendaagse wereld der influencers, of in de tragi-komische anti-held die Cage met verve neerzet, Dream Scenario is absoluut geslaagd. Toch zou je willen dat het allemaal wat meer absurdistisch was. Of iets komischer. Of desnoods dramatischer, al poogt men dit met het einde wellicht iets te opzichtig met vervolgens - de uiteraard verplichte - David Byrne onder de aftiteling.

PS Dat Cage eigenlijk een Coppola is weet iedereen, maar had u wel eens van broer Marc gehoord? Let goed op want ook hij komt eventjes voorbij in een overduidelijke knipoog naar de doorgewinterde cinefiel en feitjeskenner.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Aardige Kingverfilming met sterrencast die na een sfeervol en ijzersterk begin uiteindelijk een beetje ontspoort. Hier had helaas veel meer in gezeten. Goed.

Leuk.

Vooral om te zien dat Murphy weer eens in een fatsoenlijke film zit. En Glover alsmede. Deze acteurs hebben tijden lang rotzooi gemaakt of zijn er zelf in opgedoken (en doen dat nog steeds).
Een beetje een clichématig verhaal, maar de soul in deze musical is van grote klasse. Zowel de composities als de teksten doen ons bijna Motown, Stax en Atlantic vergeten. De film duurt ietwat te lang, doet te veel leentjebuur bij de muziekgeschiedenis, is soms te sentimenteel en het heroïne-verhaal met Murphy voelt overbodig, maar de muziek spettert van het scherm. Zoals een goede musical betaamt..

Goed.

Voor die tijd zeer bijzonder maar inmiddels wel wat achterhaald. De cast is matig tot sterk maar het verhaal is toch een beetje te mager en vooral voorspelbaar. Enigszins goed bij vlagen. Redelijk.

Zonder zelfspot.

Het 3D-effect in Dredd had wel wat inventiever kunnen worden uitgediept, want echt veel indruk maakt de derde dimensie hier niet. Gelukkig trekt een aantal vermakelijke actiescènes en het buitenproportionele geweld een en ander een beetje recht. De op een comic gebaseerde Judge Dredd kenden we in filmland natuurlijk al van de flop uit 1995 met Sylvester Stallone. Maar waar in die film de decors, actie en foute one-liners nog op een lachje konden rekenen is de toon hier iets rauwer. Het levert wat bloederige moorden op, maar sneeuwt de eventuele lol een beetje onder.

De bombastische actie wordt sowieso een beetje beperkt vanwege de simpele setting van een wolkenkrabber, maar als actiefilm is de film nipt geslaagd. Het heeft niets met de Stallone-flick te maken en neemt zichzelf iets te serieus, maar er wordt lekker op los geknald in een constant tempo. Weinig zelfspot dus, maar visueel gezien is een en ander aardig in elkaar gestoken met af en toe een shot dat aan de stripreeks moet refereren. Voeg daar aan toe een aantal coole slow motion scènes die de drugsbeleving van de bad guys moeten weergeven en de tijd vliegt om.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Laatste deel.

De beroemde detectiveserie kwam tot een einde met dit laatste deel. Niet knallend, maar wel sfeervol zoals gebruikelijk. Holmes krijgt opnieuw een ‘Spiderwoman’ op zijn pad, al wordt de klasse van dat deel nergens gehaald. Vermakelijk is het wel wanneer de meesterspeurder een raadsel omtrent muziekdoosjes ontrafelt, maar een echt waardige afsluiter is het geenszins geworden.

Redelijk.

Hommage aan Hitchcock.

Regisseur De Palma’s magnum opus moet haast wel Dressed to Kill zijn. Al zal iedereen hem hoogstwaarschijnlijk herinneren door Carrie en Scarface. Deze zoveelste hommage aan zijn grote voorbeeld Hitchcock is meer dan alleen dat. Hier wordt suspense vermengt met een erotisch tintje en uitstekend camerawerk. Het liefst zoals de meester der suspense het zelf zou hebben gedaan: ogend als één shot.

De introductie van De Palma’s eigen vrouw, Allen, biedt de kijker een poging om het mysterie te ontrafelen en haar luistervinkende sidekick is ook een welkome afwisseling. De iets te overduidelijke body double van Dickinson doet alvast een onbedoeld knipoogje afgeven naar de toekomst van de controversiële regisseur, die vier jaar later een film omtrent dat fenomeen zou maken.

Geweldig.

Flauwe en gemiddelde komedie met slechts een handvol leuke grappen. Ook Wilson kan de film niet redden.

In de jaren 70 was The Driller Killer enorm eng, inmiddels meer lachwekkend. Hierdoor valt het nog meer op det de film in feite nogal matig is. Vreemde en duistere horror die een cultclassic werd. Gemiddeld.