Opinions

The Final Deadly Game.

Onder deze titel werd dit destijds uitgebracht op VHS en DVD in Nederland, met als genre-aanduiding 'Thriller'. Nogal misleidend, want het betreft hier allesbehalve een spannende film, meer een mislukt romantisch drama of iets dergelijks. Een nogal vreemd werkje dat eigenlijk schommelt tussen allerlei genres, maar dat zich misschien wel het best laat omschrijven als een soort sportdrama. We kennen ze wel, die films waarin een semi-prof al sportende zijn doel dient te bereiken. Veel stelt het allemaal niet voor, maar het verhaaltje over een talentvolle golfer die telkens naast het prijzennet vist levert een onderhoudend filmpje op. Mede dankzij een aantal aardige performances van de hoofdcast, want de rest bakt er minder van. Het verhaal is ook nog eens zo voorspelbaar als maar kan.

Redelijk.

Met name Walken maakt dit enigszins gemiddelde King-filmpje meer waard. Ook Sheen is in prima vorm. Bij vlagen eng maar vooral gedateerd en redelijk.

Sullige zombies.

Deze zoveelste zombieflick is er eentje die onderhoudend, maar weinig verrassend aan de kijker voorbij gaat. Wat vooral opvalt zijn de zwarte zombies in plaats van de witte, maar daar is dan ook als enige het cliché, dat ‘levende doden’ meestal Europees aandoen, mee om zeep geholpen. Logisch ook voor een horrorfilm die zich afspeelt in Afrika.

Wat verder vooral opvalt zijn de gebrekkige acteerprestaties, het puike camerawerk en het voorspelbare roadmovie-script. De gorigheid is aardig maar echt smerig wordt de film niet en wat vooral ontbreekt is een goede dosis spanning. Van deze, enigszins makke, zombies gaat namelijk allesbehalve dreiging uit. Ze komen zelfs sullig over.

Redelijk.

Vermakelijk.

En dat ligt vooral aan de goede acteerprestaties en de bovendrijvende humor. Ik kon er i.i.g. wel om lachen, ondanks het ietwat zieke gegeven.

Het voorspelbare einde is wel wat makkelijk, maar ik kon dit filmpje wel hebben. Ik vond de scene waarin Segan leutert over dat de bitch van sm houdt, hilarisch.

Goed.

Volledig mislukt.

Al moet gezegd dat ik sommige stukjes met de video-camera best aardig vond. Maar op deze enkele minuten na is het bagger.

Het verhaal is zo ontzettend voorspelbaar en clichématig dat ik amper kan geloven dat dit uit 2009 komt. Direct naar video gelukkig, maar toch.

Het verhaal doet zich het best omschrijven als een overjarige gatenkaas. Want dat het plot barst van de hiaten ziet zelfs een kind. Het doet er al niet meer toe, want de film is nergens spannend en laat de kijker zowiezo in een autistische toestand achter.

P.S. Botox voor vrouwen onder de dertig zou verboden moeten worden, of is Murphy echt zó lelijk?

(Edit: lees net dat ze eenendertig is.)

Slecht.

Robot-zombie.

Vermakelijke griezelfilm van Craven, die het ook hier niet kan laten om een paar creepy nachtmerries toe te voegen. Het verhaaltje over de whiz-kid en zijn robot is iets interessanter dan de zombieflick waar de film in ontaard, maar de humor en de sfeer verdwijnen gelukkig niet. Inclusief een kleine maar effectvolle dosis gore.

Goed.

Het betere TV-werk.

Alhoewel, veel heeft het niet om het lijf. Misschien wel daarom juist. Echt zo'n film die rustig als pilot had kunnen dienen en dat misschien zelfs wel heeft gedaan. De serie is er in elk geval niet gekomen.

Vooral Griffith draagt het who-dun-it-plot rondom een milieuramp. Het verhaal is allesbehalve sterk, maar het zijn de vertolkingen en de dialogen die voor het vermaak zorgen. Ookal hoor je de eigenaardige editor soms letterlijk knippen in de gesprekken, de film kijkt er niet minder makkelijk om weg.

Goed.

Amateuristisch aftreksel.

Dit zwakke aftreksel van Creepshow en soortgenoten stelt op alle vlakken teleur. De gore, de spanning, de humor en vooral het vakmanschap ontbreken aan ‘The Griebels’ (de titel waaronder ‘Deadtime Stories’ in Nederland werd uitgebracht). De drie verhaaltjes stellen niets voor en worden amateuristisch uitgevoerd door een twijfelachtige crew filmmakers en dito groep acteurs.

Met name de versnelde beelden, de belachelijke effecten, de acteerprestaties en de enorme voorspelbaarheid ontnemen elke kans op plezier tijdens het aanschouwen van dit flauwe filmgedrocht. Weest gewaarschuwd.

Slecht.

Tenenkrommend.

Waarom deze romcom het eerste uur van de kijker nog het voordeel van de twijfel verdient, is begrijpelijk. Het verhaal kent genoeg variatie en hoop is gevestigd. Het laatste half uur wordt dan toch de verplichte dosis zoetigheid toegediend. Op tenenkrommende wijze uiteraard. Met als enige doel, zo plat mogelijk de kijker emoties te ontlokken.

Doorsnee.

Een aardige aktie-film die zich het beste laat omschrijven als een goede B-film. En daar zeg je eigenlijk alles mee want Laurence Fishburne, Bruce Dern en Paul Walker zouden tezamen net iets meer naar een A-status moeten dreigen dan hier het geval is. Helaas wordt het verhaal iets te weinig uitgediept en zijn de keuzes van de hoofdrolspelers soms onlogisch danwel onduidelijk.

Wat blijft er over? Een vermakelijke maar onwaarschijnlijke film vol aktie en avontuur met goed gefilmde vechtscenes en een zwak plot.

Genoeg voor de liefhebbers van Walker en/of het aktie-genre maar helaas geen Running Scared...

Zinema

Ondanks Oz is dit voorspelbare filmpje niet geworden waarop werd gehoopt. De film is bij vlagen erg onevenwichtig en de grappen vaak niet leuk. Het niveau slingert heen en weer, want de film kent ook een aantal zeer sterke scenes. De kluchtigheid is niet altijd even geslaagd, maar toch is de film enigszins vermakelijk. Redelijk.

Heerlijke satire op Hollywood's wereld der uiterlijke schoonheid. Niet briljant maar wel met bij vlagen briljante grapjes. Het heeft verder weinig om het lijf maar de cast schittert. Leuk en goed.

Beeldvervuiling.

Het lijkt erop dat Ho het toch al niet bijster intelligente ninjagenre eigenhandig om zeep heeft geholpen, met zijn bombardement aan rotzooifilms door de jaren heen.

Dit irritante actiefilmpje werkt voornamelijk op de zenuwen en soms op de lachspieren. Het laatste wanneer een van de hoofdacteurs plotseling van stem verandert, waarschijnlijk omdat de eerste stemacteur alvast een stukje film had gezien en vervolgens hals over kop wegvluchtte uit de studio.

Een ander dieptepunt, naast het volslagen belachelijke plot en de lelijke vechtchoreografie, is de scène waarin de oranje ninja op de witte schiet met een spijkerpistool. De scène wordt versneld en verknipt afgespeeld, opdat het lijkt dat dit typische ninjawapen als een uzi werkt. Alsof de kijkers bijziend zijn.

Van de afschuwelijke synthesizerriedeltjes tot aan het idiote acteerwerk inclusief de montone dubs, valt er hier helemaal niets te halen. Hoogstens ergernis.

Prul.

Viva VHS!

Jim Kelly teert ook hier nog steeds op de eenmalige roem van Enter The Dragon. Een Bondeske verhaaltje met wat verwaarloosbare actie is helaas het enige wat deze film heeft te bieden. De acteerprestaties zijn stuitend en het verhaal stelt weinig voor. Dit ondanks de aanwezigheid van de Australische 007.

Matig.

Standaard.

Kijkt makkelijk weg en de digitale restauratie van de DVD is uitstekend gedaan. Mooie fotografie ook.

Het verhaaltje is uiterst simpel en de dialogen, alsmede het acteerwerk zijn zeer wisselvallig. Op een paar aardige one-liners en wat redelijke actie-momenten na, boeit dit weinig.

Dos.

Deathproof is een lekker weghappende film. Jammer van het over de top gaan met de "beschadigde film" dit leidt af en toe af. Russell schmiert geweldig en de actie is prima. Geweldige score en nog coolere cinematografie zoals we gewend zijn van Tarantino. Maakte deel uit van de doublefeature Grindhouse die om commerciële redenen uit elkaar werd gereten. Goed.

Vermakelijke remake die bol staat van de aktie. Na een veelbelovend begin zakt de film halverwege wel een beetje in en is het verhaal over het algemeen nogal voorspelbaar. Het einde is erg goedkoop en clichématig maar als hersenloos vermaak is het geheel aardig geslaagd. Redelijk.

Rommelige races.

DTV-voer van de bovenste plank, waarbij Bean als enige positief opvalt. Goss ontbeert vooral charisma en het verhaal blijkt van mager formulewerk aan elkaar aan te hangen. Vooral de gevechten zien er erg nep uit, maar het meest storende zijn de slecht in beeld gebrachte en rommelige races.

Matig.

Vermakelijke wraakfilm die niet goed de balans tusssen actie en drama weet te behouden. Toch is Bacon goed op dreef. Goodman is schitterend maar volkomen misplaatst. Redelijk.

Pulp.

Maar ook over wansmaak valt niet te twisten.

Dit filmpje heeft het allemaal. Lelijk camerawerk, slechte montage, twijfelachtige acteerprestaties, goofs en weinig budget. Who cares? De film heeft namelijk wel een paar originele kills, hoe matig in beeld gebracht dan ook. En gelukkig kent de film wat vaart (neen, dat is geen woordgrap).

De onaffe kill op Kennedy spant de kroon, maar de soundtrack brengt wat sfeer en de film heeft een hoog cultgehalte. Soms vermakelijk, en vaak om de verkeerde redenen, blijft nog altijd vermakelijk. Ook al blijft het helaas bij soms, want er had wel wat meer in gezeten.

Doorsnee.

Vermakelijke flut.

Een enigszins aardige actiefilm rondom het bekende gegeven van de undercover cop in de bajes. Van Damme trapt lustig in het rond in dit door clichétypetjes bevolkte filmpje, dat lekker vlot aan het oog voorbij trekt. De jaren ´80 feel zit er nog goed in en de bad guy is zo overdreven dat het leuk wordt. Onbetekenend en overbodig, maar wel flut die vermaakt.

Redelijk.

Het eerste deel van de uitmelkserie met Bronson als getergde wreker. Wanwege het geweld toentertijd een veel besproken film. Inmiddels een klassieker. De film wordt nergens écht goed. Redelijk.

Windende Winner.

De pensioengerechtigde Bronson duikt wederom op in het derde deel van de beroemde wraakfilm. Een behoorlijk dieptepunt in de reeks omdat e.e.a. hier dusdanig over de top gaat dat het begint te storen, of onbedoeld grappig wordt. Voorzien van hilarisch acteerwerk en debiele dialogen windt Winner er geen doekjes om.

De finale is volslagen gestoord, binnen 3 seconden na de dood van bad guy no. 1, levert het gespuis spontaan de wapens in. Het zorgt ervoor dat de kijker zelfs nog kan grinniken over de eindcredits. Echt stinken doet deze cinematografische ruft gelukkig niet, maar hij blijft wel hangen.

Matig.

Iets beter dan de vorige twee delen is dit vierde deel uit de Death Wish reeks. Over een iets actievoller boegje gegooid en zowaar een klein beetje uit de toon. Uit de Cannon-koker kwamen destijds voornamelijk gewelddadige actiefilms van bedenkelijk niveau. Gemiddeld.

Onbevredigende moorden.

Bronson is opnieuw de wraaknemer in dit simpele vervolg op het beroemde deel 1. De moorden weten amper bevrediging te brengen en het verhaaltje hangt van zand aan elkaar, maar het tempo is goed en de oude Buchinsky blijft nu eenmaal cool. Met een jonge Fishburne in een van zijn eerdere rolletjes.

Redelijk.

Schmierende schurken.

Ondanks dat Bronson hier duidelijk aan het afbouwen is en eigenlijk te oud blijkt voor zijn rol, is dit geen gekke afsluiter van de beroemde reeks. Althans voor diegenen die de eighties en nineties niet verafschuwen en liefhebber zijn van het typische Cannon-voer. Ondanks het ontbreken van het beruchte logo zit niet voor niets meneer Golan in zijn welbekende rol als producer. Geweld met een onbedoelde glimlach dus. En niet alleen vanwege de belachelijke moordmethoden, maar met name door de schmierende schurken.

Doorsnee.

Enigszins origineel gegeven dat al snel verkeerd wordt uitgewerkt. De film is warrig en oninteressant. Het plot bevat hiaten en de vermakelijkheid is ver te zoeken. Matig.

Bambi houdt van pijpen.

En dit geldt tevens voor de rest van de vrouwelijke schoonheden die deze 'vintage porn' bewandelen. Aan fotomodellen zonder botox, liposuctie en andere rotzooi geen gebrek, want in de jaren '70 was men nog niet zo gek. Gelukkig maar.

Het is slechts een van de vele redenen waarom deze klassieker zijn status verdient. Zo is de hedendaagse porno vooral een aaneenschakeling van afstandelijke, maar close-up in beeld gebrachte neukpartijen in TL-licht. Hier gaat het er nog enigszins vrolijk, geil en amateuristisch aan toe. Net echt dus en dat is een pluspunt. Tevens is het een pré dat de sexmachines ook daadwerkelijk proberen te acteren, al is het plot nog zo mager.

Redelijk (binnen het porno-genre, welteverstaan).

Schipperen.

Weinig originele thriller die, ondanks de aardige cast, niet veel indruk weet te maken. Het verhaal biedt in ieder geval meer spanning dan de uitvoering, al onderhoudt de film wel over de volledige lengte. De jacht op een, op Mengele gebaseerde, nazi had echter veel meer teweeg kunnen brengen. Nu schippert de film te onevenwichtig tussen drama en spanning.

Redelijk.

En wederom een Nederlandse film uit de jaren zeventig die ontzettend amateuristisch is. Vanwege het onderwerp een redelijk kassucces maar werkelijk alles aan deze film is beneden de maat. Slecht.