Opinions

Geen kijkersbedrog.

Het vervelende van formulewerk is de voorspelbaarheid. Zo lijkt de hoofdtwist bijna niet te missen. Gelukkig is dit allesbehalve een flauwe thriller en kent het plot, ondanks het absent zijn van het verrassingselement, genoeg suspense voor een onderhoudende kijkbeurt.

Redelijk.

Visueel festijn.

Eentje die zich het beste laat omschrijven als een wilde achtbaanrit. Een heerlijk film om het verstand op 0 bij te zetten en volledig over je heen te laten storten. Bevat ook erg leuke grapjes. Vond niet alles even sterk, maar veel wel. Ietwat chaotisch, ietwat over de top en ietwat kort, maar over het algemeen een lekkere snack die de honger kort doet verdwijnen.

En erg knap gemaakt. Moest eerst nog even denken aan Vieuwtiful Joe (bekend van de Nintendo-kubus) en andere games. Uiteindelijk had ik het gevoel dat ik in een soort van levende strip was beland. Prachtige kleuren en animaties, geinige splitscreens etc. Erg mooi gedaan.

Deze gaat op het BluRay-wenslijstje.

Goed.

Diepzee-aquarium.

En zeker in dit geval, is dat geen straf om naar te moeten kijken. Met name de "rare" vissen zijn een feest voor het oog. Vooral wanneer men echt in de diepte gaat met de speciale camera's kunnen we genieten. De makers zouden later ook verantwoordelijk zijn voor het knappe "Earth".

Goed.

Wanneer je e.e.a. niet al te serieus neemt (doet de film ook niet bij zichzelf), hapt deze pulp erg vermakelijk weg. Niets meesterlijks, met name de CGI kan storen, maar genoeg onderhoudend. Goed.

187 On A Undercover Cop.

Gangsterfilm uit '92 die nergens echt hoogstaand wordt maar wel lekker weghapt. Dat ligt hem met name aan Fishburne en Goldblum, alsmede aan de fijne soundtrack met o.a. Dr. Dré & Shabba Ranks. Clichématig edoch vermakelijk.

Goed.

Tenekrommend slechte rampenfilm met sterrencast. Van dat laatste hoef je niet veel te verwachten, evenmin van het verhaal. Domheid troef in deze zoutloze en clichématige flick.

Matig.

Vermakelijke en onderhoudende flick met Janssen. Geen enkel cliché wordt geschuwd en in alle andere opzichten is de originaliteit zoek. Toch komt de fim er enigszins aardig mee weg. Redelijk.

Voor een ieder wie houdt van niet-geile porno en foute muziek. Zelfs De Flop 100 lijkt me iets teveel eer. Vroeger overigens nog lang op zoek geweest naar meisjes met een clitoris in de keel. De zoektocht was leuk

Enigszins onderhoudende avonturenfilm met een handjevol spannende momenten. Van de man (Benchley) achter Jaws maar helaas wordt de grote haai hier wel gemist. Shaw is goed bezig maar het verhaal haalt nergens een hoogtepunt. Redelijk.

Natte droom.

Dat regisseur James Cameron een begenadigd regisseur is wijzen de cijfers al jaren uit. En dat hij dol is op de onderwaterwereld moge eveneens helder zijn. Van zijn debuutfilm Piranha Part Two: The Spawning via The Abyss en Titanic naar documentaireland. Cameron is een ware 'thrillseeker' wat betreft zijn natte droom. Hij maakt hem namelijk gewoon waar. De filmmaker is eigenlijk - wat je ook van zijn films vindt - een behoorlijk stoere kerel. In zijn eigen 'Deepsea Challenger' reist hij af naar het diepste punt van de wereld: de bodem van de Marianentrog. En daar moet je niet benauwd voor zijn.

De weg er naar toe is echter spannender dan het vrij korte ogenblik dat hij uiteindelijk op die bijna 11 kilometer diepte doorbrengt. Het is er grauw en veel vis komt hij niet tegen. Omdat de apparatuur begint te falen zal de terugtocht vlotter zijn ingezet dan wellicht de bedoeling is geweest, maar dat blijft een beetje vaag. Dit in tegenstelling tot de rest van het avontuur, waarbij menigmaal de tegenvallers in beeld worden gebracht. Dat levert zelfs een paar griezelige momenten op, al vraag je je af hoe ernstig de situatie daadwerkelijk was. Hij blijft namelijk een filmmaker die Cameron. Een stoere, dat wel.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Schitterende sequences.

Een indrukwekkend werk van de inmiddels volledig van het toneel verdwenen Cimino. Het Oscar-succes is nog niet eens zo zeer zijn verdienste, als wel die van de cast. Walken en De Niro zijn griezelig goed, maar de film hangt soms wat als los zand aan elkaar. Zo voelt het grote contrast tussen de schitterende sequences niet altijd even sterk aan en komt het verhaal soms wat rommelig over. Toch maakt deze klassieker met name door al het acteergeweld nog steeds impact.

Zeer goed.

Superheld met laag IQ.

En dat levert een aantal komische situaties op.

Toch is dit gedurfde werkje onevenwichtig. Het drama bevat een aantal flauwe moraallesjes en is allesbehalve doordringend. De komische kant bevat een aantal sterke, maar nog meer flauwegrappen. De mix werkt lang niet altijd.

Voeg daarbij een nogal sfeerbepalende en regelmatig misplaatste score en vrij standaard camerawerk. De uitkomst is nèt geen voldoende.

Redelijk.

Ondanks de sterrencast, is dit een weinig boeiend drama met de nodige actie-scenes. De nieuwe 007 laat ook hier niet al te veel diepte zien en wordt bij vlagen weggespeelt door Schreiber en Bell. Als zo een ernstig verhaal zo weinig weet te beklemmen is er iets goed mis. Waarschijnlijk heeft het deels te maken met de onevenwichtige balans tussen drama en actie.

Redelijk

Deze TV- remake van de klassieker haalt het helaas niet bij het origineel. Enigszins onderhoudend maar vooral zeer gemiddeld. Er zouden nog vele remakes volgen, vooral onder andere titels.

Gevoelig grappig.

Het leuke aan deze romcom is dat de acteurs niet alleen een goede chemie met elkaar hebben, maar tevens enigszins sympathiek overkomen. Met name Reynolds karakter gun je, mede dankzij zijn aandoenlijke dochtertje, het recht op een gelukkige relatie. Het verhaaltje steekt leuk in elkaar en kent genoeg grappen die een lichte dosis sentiment voldoende afwisselt. Een beetje gevoelig zonder gelijk het glazuur van de tanden te laten springen. Want zoet wordt het uiteraard wel.

Zeer goed.

Kaitens kamikazes.

Een oorlogsfilm gezien vanuit het oogpunt der Japanners. Dat hun vijand, de Verenigde Staten, moest worden geveld ten tijde van de Tweede Wereldoorlog lijkt de algemene gedachte die bij geheel het volk moet hebben geheerst. Dankzij vele cultuurverschillen met het Westen was het dan ook een eer om te mogen dienen bij het leger. Zo komt de talentvolle honkballer Koji, het hoofdpersonage, al snel terecht bij de marine.

De zelfmoordcommando’s die met behulp van een handbestuurde torpedo zichzelf op de vijand afvuurden, zijn typisch Japans. Het verhaal is minder bekend als dat van de kamikazepiloten, maar evengoed de moeite waard. Ook hier blijft het een bijzonder gegeven dat men zich durfde op te offeren voor een ander.

Ondersteund door een dik aangezette maar prettig in het gehoor liggende soundtrack wordt het verhaal vrij statisch verteld en komen allerlei verschillende facetten voorbij. Waaronder een romantisch zijplotje en de ietwat moraliserende thema’s als kameraadschap en eer. Ondanks dat Japanse cinema doorgaans een geheel andere smaak heeft dan de doorsnee Westerse, is deze film behoorlijk toegankelijk.

Echt vernieuwend is het allemaal niet, maar wegdrijvend op de bombastische score doet de tegenstrijdigheid tussen de claustrofobische duikbootavonturen enerzijds en het geromantiseerde burgerbestaan anderzijds, de zelfmoordgedachten nog beter uit de verf doen komen. Patriottistisch gekleurd weliswaar, maar wel op dusdanige wijze dat het niet al te veel stoort en eerder het gevoel geeft dat oorlog waanzin is. Aan welke kant je ook staat.

Goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Vrijwel alle vermakelijkheid wordt teniet gedaan door de vele, bijna beledigende, plothiaten in dit sterrencast-vehicel vol potentie. Een zeer gemiste kans.

Komische kannibalen.

Visueel verbluffend is deze aparte vertelling over een kannibalistische flatgemeenschap wel. En komisch met een wart randje. Misschien niet zo overdonderend als Micmac, maar absoluut de moeite waard.

Zeer goed.

Groene hel.

Een groep bevriende en beschaafde mannen moet zien om te gaan met de verschrikkingen die het woud dat ze doortrekken hen brengt. Boorman weet naast een prachtig beeld van de natuur te tonen, ook de kille overgang naar de onderbuik te volbrengen. De avontuurlijke en prachtige groene landschappen veranderen op uitstekende wijze in een groene hel, wanneer de de vriendenclub aan allerlei ontberingen wordt blootgesteld.

Zeer goed.

Laconieke liefde.

Met de nonchalance van een Bruce Campbell in 'Army of Darkness' ontdoet Rupert Everett zich van de ondoden. Er zit dan ook een flinke dosis humor in deze semi-Italiaanse horrorfilm over een begrafenisondernemer die knotsgekke avonturen beleeft wanneer hij verliefd wordt op een zombie. Mooi gefilmd ook.

Zeer goed.

The Chuckmeister in Colombia.

Het vervolg op de bescheiden Cannon-hit ontbeert vooral een aardig verhaaltje. Maar zo voorspelbaar en clichématig als dit werkje wordt gebracht.. Het had maar zo Braddock Part 4 kunnen heten.

Ook de afwezigheid van Marvin en Balsam doet de film weinig goed. Niet dat het eerste deel een meesterwerk was o.i.d.. Maar dit werkje is beduidend minder. De schmierende Ryan en Drago maken gelukkig een klein beetje goed, alsmede de waterval aan actie-scènes.

Doorsnee.

Norris mag de hoofdrol in deze actiefilm met sterrencast. Een van de bekendere uit de Cannon-koker. Marvin is vrijwel altijd, en zo dus ook hier, vermakelijk. Redelijk.

Vuilbekkende held.

Lekkere actieflick, waarin Stallone de hilarische crimineel Snipes tot in de toekomst achtervolgt. Er wordt van behoorlijk dik hout planken gezaagd, maar de twee uurtjes vliegen desondanks in sneltreinvaart voorbij. Stallone knipoogt er lustig op los en Bullock zorgt voor een afwisselende noot, evenals de hier ingehouden spraakwaterval Leary. De kracht van de film zit hem echter voornamelijk in een geweldloze wereld, die plotseling opgeschrikt wordt door een vuilbekkende en gewelddadige held.

Goed.

Gedateerd genieten.

Vermakelijke SF die inmiddels qua technieken nogal gedateerd aanvoelt. Het spannende gegeven van een vrouw die gevangen wordt gehouden door een alles besturende computer werkt heden ten dage echter nog steeds goed. Ook zien de special effects er prima uit en kent de film een vlot tempo. Genieten zit er dus nog steeds in na meer dan 35 jaar.

Goed.

Lege liefdesmantel.

Er is mooi gefilmd. Stijlvol, zoals de Italianen dat vaker deden (en doen). Sowieso doen de 'extravagante' eighties fijn aan op de blauwe schijf. Een uitvinding bedoeld voor films als dit, lijkt het wel. Een kleurrijk feest. Ook de smerigheid is dik in orde, af en toe draait het hoofd als vanzelf weg van het scherm. Brrrr. Maar ook een geweldig foute soundtrack (met een schitterende Go West) kan de leegheid van het verhaaltje niet met de mantel der liefde bedekken. Al zou je het nog zo graag willen.

De soundtrack, het moet gezegd, biedt één ander liedje tijdens de Italiaanse versie ten opzichte van die andere, nog cheesier dub: de Engelse. Het zal wel iets met rechten te maken hebben gehad, of ander commercieel geneuzel. Vreemd is het wel. De film is vooral één grote herhalingsoefening van zichzelf, waardoor het een beetje saai wordt. En dat hoort niet zo bij een film die zoveel gekkigheid biedt. Helemaal als 'de zoon van' val je dan een beetje door de mand. Hoe oneerlijk ook. Op naar deel 2 dan maar.

Ragionevole.

Gore gekkigheid.

Of gekke gorigheid. Het is maar hoe je het bekijkt. Goor en gek is dit vervolg op de ietwat tegenvallende Italiaanse horrorfilm sowieso. Waar men bij die film helaas bleef steken op eenzelfde lokatie en nogal eens in herhaling viel, worden hier alle registers opengetrokken en overtreft deze maffe, vermakelijke film het eerste deel.

Goed.

Zeer middelmatig wraakfilmpje. De acteerprestaties zijn niet allemaal even sterk en met name het verhaal is nogal voorspelbaar. E.e.a. is wel onderhoudend, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Aardige remake van Scorsese die hierbij officieel kiest voor de Caprio als zijn nieuwe nummer één acteur. The Departed is fijn na de mindere films Gangs Of New York & The Aviator. Met name doordat hij terugkeert naar het genre dat hij zo goed beheerst. Enige voorspelbaarheid nekt de film een beetje evenals het feit dat Nicholson wederom de grootste smaakmaker is vanuit een bijrol. Scorcese kreeg de Oscar natuurlijk eigenlijk voor zijn échte meesterwerken die nooit werden beloond. Goed.

Waar het verhaal uitstekend begint, nemen op een gegeven moment de idiote twists de overhand. Dusdanig dat je je als kijker beldigd voelt. Het verhaal is allesbehalve sterk en ontaard uiteindelijk ook in troep. E.e.a. is wel onderhoudend. Gemiddeld filmpje.

Bij vlagen aangename horror die echter ten ondergaat aan voorspelbaarheid en cliché's. Ook met spanning is te dun gezaait. De paar schrikmomenten die de film wel bevat zijn goed. Schommelt van matig naar goed, en weer terug. Redelijk.