Opinions

Kandidaat voor de Flop-100..

Naast het enigszins gemiddelde acteerwerk, de vreselijke dialogen, een verschrikkelijke soundtrack en het soms stuitend slechte camerawerk, is het vooral het idiote verhaal wat deze film nekt.

Na een prima eerste half uur, ontspoort de film bijna volledig met een absurd slechte autoachtervolging. Stoplichten springen op groen, goh waar hebben we dat eerder gezien? Alles explodeert maar nog geen schrammetje. Sterker nog: het haar nog steeds in model en nieuwe lipstick.
Vervolgens gaat het alleen maar bergafwaarts met het ene dieptepunt na het andere en dan ook nog in sneltreinvaart. Je raakt gewoon verbijstert van de hoeveelheid fouten en onlogica, zelden worden er zoveel missers achter elkaar gemaakt. De film neemt zichzelf echter veel te serieus ondanks de hoeveelheid jatwerk, plothiaten en onwaarschijnlijkheden. Met als dieptepunt waarom het hele avontuur überhaupt wordt beleefd en de volstrekt belachelijke opdrachtgevende computer. Elke spanning ontbreekt in deze kunstmatige actie-thriller. Zeer clichématig en ongetwijfelt leuk voor een groot tienerpubliek, maar een beetje filmliefhebber zal dit niet waarderen. De opbloeiende romance en het zogenaamde drama tijdens de actiemomenten alsmede het verschrikkelijke Hollywood-einde zijn ronduit beledigend voor een ieders intelligentie. In dit genre zijn er zat goede films, maar deze behoort daar absoluut niet toe.

Zeer slecht filmpje.

Mijlpaal in de geschiedenis van de TV-film, An Early Frost is namelijk de eerste TV-film die het onderwerp AIDS behandelt. Zeker in 1985 was dit uiterst baanbrekend. Het is een prima drama met een beroemde cast. Respect voor degenen die hier aan hebben (mee)gewerkt, want het woord alleen al kwam nog amper over mensen hun lippen. Laat staan dat er duidelijkheid bestond omtrent de ziekte. Quinn is uitstekend op dreef. Goed.

Colorized.

Want de BluRay komt in beide versies. En ik ben zo'n cultuurbarbaar.

Niet gek gedaan trouwens. Wel wat grain en 'overgebleven' zwart-wit in de background, maar toch. Ik houd er wel van.

De film zelf is best aardig, ondanks wat twijfelachtige acteerprestaties en het magere verhaaltje. Weinig spanning ook en uiterst gedateerde SFX. Toch is e.e.a. absoluut sfeervol en best vermakelijk, maar het laatste half uurtje wordt de film rommelig en gaat men ten onder in een hoop explosies en matige gevechten met de UFO's.

Engste deel van de film zit hem in het eindshot. Waar we ongegeneerd de tè behaarde rug van Marlowe in close-up zien. Brrrr...

Redelijk.

Knokkende kolibrie.

Tien jaar na de indrukwekkende natuurdocumentaire Earth verschijnt dit langverwachte vervolg. Wederom samengesteld uit de voorafgaande serie. En hoe prachtig het ook allemaal is, hier geldt eveneens het advies dat de complete serie niet alleen allesomvattend is, maar tevens nóg mooier. Dat zit hem met name in het simpele feit dat die een flink stuk langer duurt.

De krenten uit de pap van de serie worden in Earth: One Amazing Day uiteraard gepresenteerd. Van de springende serval via de kletsnatte luiaard naar een wasbeer in de stad. Alles maakt indruk, zelfs de ijskoude beelden van de narwallen en passerende potvissen. De beelden weten zelf spanning op te roepen als twee giraffen elkaar te lijf gaan of een zebra bijna verdrinkt. Gelukkig loopt het gros goed af.

De film is verplichte kost - als de serie een te lange zit wordt - vanwege de waanzinnige beelden. Een close-up shot van een wandelende tak met op de achtergrond een muis die wordt gevolgd, of een kleine kolibrie die met een bij knokt, je moet het zien om te geloven. Hier ligt engelengeduld aan ten grondslag. En heel veel kennis en kwaliteit. Het heeft te lang geduurd sinds 2007, maar geduld wordt beloond.

****

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Saaie rampenfilm.

Ondanks de klassiekerstatus is dit werkje, met goede en slechte SFX, vooral leuk als filmquiz. Welke acteur herkennen we hier? Jammer is echter dat de sterrencast net zo min het verschil kan maken als de instortende gebouwen. Wat rest is af en toe een verdwaald maar vermakelijk zijplotje.

Standaard.

Prima klassieker.

Met name dankzij Dean.

De man was namelijk niet alleen vanwege zijn smoeltje de nieuwe belofte. Hij acteert ook erg sterk. Jammer dat het bij die paar films is gebleven.

Dest te meer verplichte kost is dit. Ook het ietwat simpele verhaaltje kent genoeg sentiment en is goed te doen. De toon zwalkt soms wel wat heen en weer.

Zeer goed.

Onderhoudende en bij vlagen sterke misdaadthriller van Cronenberg met wederom Mortensen in de lead. Wat men vaker ziet bij Cronenberg is dat zijn films vaak sterk beginnen maar halverwege of tegen het eind wat beginnen in te zakken. Zo ook bij deze. Een aantal onwaarschijnlijke wendingen kunnen ook worden uitgelegt als te makkelijk. Evengoed zijn zijn films, inclusief deze, vaak erg onderhoudend. Al met al toch, vooral door de schitterende vertolkingen en een handjevol gedenkwaardige scenes, redelijk.

Licht verfrissend.

Charmante romcom die vooral rust op de mooie schouders van de charismatische Stone, maar tevens kan terugvallen op goed geacteerde en vermakelijke characters. Het verhaaltje is simpel en de moraal ziet de kijker van mijlen ver aankomen, al doet dat er in dit geval allemaal niet echt toe. De film is licht verfrissend binnen de lange rij aan genregenoten.

Zeer goed.

Wederom een haastklus voor de inmiddels met tegenzin acterende Pelvis, die door zijn manager (een Nederlander overigens) werd verplicht zich aan zijn filmwurgcontract te houden. De liedjes in deze gemiddelde film zijn bijna allemaal verwaarloosbaar. De zangstem van de man is het enige dat blijft boeien..

Niet slecht, wel vreemd.

Easy Six is een onderhoudende maar ook een beetje vreemde film. Zo ontbreekt er op enkele ongepaste momenten muziek, hetgeen de invulling van sfeer volledig overlaat aan de fantasie van de kijker. Een vreemde constatering tijdens het aanschouwen, maar niet een onbekende of vervelende. Helaas werkt het niet altijd en overal.

Het verhaal omtrent een sullige en naïeve leraar die nogal close wordt met een ex-leerling, had best een tikje hilarisch gemogen. De juiste ingrediënten en personages zijn in ieder geval aanwezig. Zo ook de ietwat verdwaalde Belushi die, als sjacheraar in Vegas, de show steelt met een korte maar dolkomische monoloog over Elvis Presley.

Al met al net niet datgene wat het had kunnen zijn, ondanks dat de cast haar best doet en Towne een prachtige eye-catcher is. Daarvoor ontbreekt het iets te veel aan focus en wordt er te vaak en onevenwichtig geschommeld tussen de twee genres komedie en drama. Tevens wordt nergens de diepte opgezocht, ondanks enige heftige thematiek. Slecht wordt het gelukkig niet, een beetje vreemd dus wel.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Redelijk.

Eigen remake.

De remake van Laranas zijn eigen film is geheel in de Hollywood-formule gegoten. Ken het origineel niet, maar Filippijnse cinema lijkt me dan toch leuker in dit geval. Na een klein uurtje en een aardig begin, komen de 'Grudge'-momenten de kijker vanzelf de neus uit. Van remakes gesproken. Wanneer tevens alle clichés uit de kast worden getrokken en het voorspelbare einde mierzoet blijkt, zijn de rapen gaar.

Doorsnee.

Bijzonder berucht.

Johnny Depp kan zich hier weer naar hartelust uitleven als Ed Wood Jr., de beruchte filmmaker die als een van 's werelds slechtste regisseurs te boek staat. Het rariteiten- alsmede feitjeskabinet, aangevoerd door een afgetakelde Bela lugosi (een puike Martin Landau), doet menig filmliefhebber genieten. Een typisch Burton-werkje dat nogal heen en weer schommelt maar absoluut leuke momenten kent en meelij weet op te wekken voor de filmende travestiet. Je zou bijna 'Plan 9 from Outer Space' nog eens opzetten. Of.. Nee, toch maar niet.

Goed.

Cynische cast.

Er is slechts ruimte voor één komische noot tijdens de One Night Stand-films van seizoen nummer 9. En die wordt vertolkt middels het licht kluchtige Eddy & Coby. Een en ander doet in de verste verte wat rieken naar Alex van Warmerdam, maar dat is wellicht teveel credit voor debutant Jeroen Annokkee. Toch is de film de moeite waard. Al is het al alleen al vanwege de cast en de cynische grapjes.

Ton Kas siert elke productie waar hij aan mee werkt. Ook hier, als verlamde gangsterbaas, is hij in zijn element. Niet elk grapje werkt, maar dat ligt zeker niet aan hem. Cynthia Abma, eerder bekend van soapseries, laat zien dat ze meer in haar mars heeft dan Goede Tijden, Slechte Tijden. Ook zij trekt de aandacht naar zich toe. Veel heeft het allemaal niet om het lijf, maar geinig is het wel.

Goed.

Met dank aan One Night Stand & Herrie voor het recensie-exemplaar.

Moedeloze misère.

Wanneer een cafébezoek niet zo afloopt als gepland werd door het jonge Aziatische meisje Hyun Jae, slaat het noodlot ook meteen goed toe. Meer hoeft de kijker niet te weten, al is niets weten nog beter. Het draagt namelijk, net als de geweldige opbouw tijdens de intro, bij aan een intense filmbeleving. En dat de beleving indringend wordt staat vast. Helemaal met in het achterhoofd dat deze ellende daadwerkelijk heeft plaatsgevonden. Wanneer het mysterie plaatsmaakt voor de rauwe realiteit, is de shock des te groter.

Het knappe aan Eden is dat je als kijker wordt meegezogen in de misère die het hoofdpersonage overkomt. Wanneer daar geen einde aan lijkt te komen voelt niet alleen zij zich moedeloos, dit gevoel sijpelt door het scherm heen de woonkamer binnen. Een gezellig filmpje is het dan ook niet. De mate van onvoorspelbaarheid zorgt voor een zeer spannend en dramatisch sfeertje. Het is tevens goed om acteerkanon Bridges weer eens te zien, maar sowieso wordt er prima geacteerd. Met name door Jamie Chung, de hoofdrolspeelster. Zij blijft de aandacht vasthouden.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Uitstekende griezelfilm.

Een simpel verhaal dat met weinig budget maar enorm veel acteertalent en spanning wordt gebracht. Er is wel erg veel "wet van Murphy" aanwezig in deze film, maar juist dat benadrukt de uitzichtloze sfeer.

Zeer goed.

Ouderwets.

Als in niets nieuws onder den zon.

Ouderwets betekent niet achterhaald o.i.d., maar meer dat we deze formule uiteraard kennen. De wraakfilm, met goedkoop sentiment, die riekt naar mottenballen.

Het begin doet de kijker bijna in lachen uitbarsten wanner de drie lijken gelijktijdig binnen de zelfde vierkante meter komen bovendrijven. Gelukkig is dit de enige ècht slechte scène van de film. Al wordt het nergens steengoed en zit er genoeg matigs tussen, de film is prima onderhoudend en kent een aantal lekkere actie-scènes. Alsmede een paar aardige dialogen.

Gibson is hier perfect voor gecast, en ook niet voor de eerste keer in zo een film. Hoe gek de man ook privé is, dit soort types speelt hij met zijn ogen dicht en blijft geloofwaardig. Ken de originele mini-serie niet, maar hoe simpel de film ook in elkaar steekt is dat juist wat dit nodig heeft. En dat goedkope sentiment is, behalve makkelijk, wel iets wat hier werkt. Het einde gaat er dan net weer over.

Goed.

Funvuller.

Tijdreizen. Het blijft een lastig gegeven om foutloos in een film te kunnen implementeren, maar als het alleen al grotendeels lukt heb je vaak wel een leuke film. Voorbeelden genoeg. Er zijn dus vrijwel altijd haken en ogen aan verbonden. Zo ook tijdens Edge of Tomorrow, waarin dienstweigeraar Tom Cruise alras verandert in een gemechaniseerde held. Met name de eerste helft van de film - waarin bij Cruise en de kijker langzaamaan het kwartje valt - is erg sterk. Paxton en Blunt doen het ook nog eens aardig. De eventuele vraagtekens die een en ander oproepen worden door de hoeveelheid bommen en granaten en een welkome dosis humor moeiteloos aan de kant geveegd. Tot de rust een beetje wederkeert en een seksgrapje de eerste onvermijdelijke barstjes aan het tijdreis-element blootlegt. Al zou je deze onvolkomenheid nog kunnen verklaren, tegen het einde wordt het wel erg vervelend en ongeloofwaardig dat praktisch niemand het duo gelooft. Blockbuster of niet.

De film is een feest voor het oog en de vaart zit er goed in. Heel veel tijd om te muggenziften heb je als kijker dan ook niet. Een paar goed bedachte plotlijnen worden maximaal uitgemolken en met name de telkens terugkerende geintjes maken dit Hollywoodspektakel goed verteerbaar. Maar dan breekt het glas toch nog tijdens het einde. Hoe naarstig je ook op zoek gaat naar een eventueel alternatief einde op de blu-ray: je zult het niet vinden. Hier moet je het dus mee doen. Je zou het nog kunnen uitleggen als een nogal triest einde, maar wellicht bedoelen de makers er toch echt iets zoetsappiger mee. En dat is een beetje een gemiste kans, want het is nogal een domper op een verder best vermakelijke film. Evengoed is Edge of Tomorrow geen afrader maar gewoon leuk kijkvoer in de categorie popcorn. Het had dus wel wat intelligenter gemogen, wat echter overblijft vult de twee uurtjes met fun.

Goed.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Vermakelijke actie-thriller met sterke acteerprestaties van Hopkins en Baldwin. Lang niet overal even sterk en bij vlagen voorspelbaar, maar wel onderhoudend. Redelijk.

Als je met zo een cast zo een film weet te maken, ben je niet goed bezig. De gemiddelde tiener zal dit heel spannend vinden, maar bij iemand wiens hersenen volgroeid zijn zullen er allerlei vraagtekens ontstaan. Dit vanwege het slechte en rammelende verhaal, de verschrikkelijke cliché's en de idiote acteerprestaties. Ook de gerenommeerde acteurs vallen hier door de mand. Zeer matig filmpje.

Beetje flauw filmpje met matige humor die een klein beetje voortborduurt op de BB-achtige wereldwijde TV-hype en het succes van bijv. The Truman Show (en nog veel meer uiteraard), zij het vanuit een andere invalshoek. Het gegeven is leuk, de uitwerking minder.

Prettig vermaak.

Leuke en komische ode aan den ouden griezelflicks. Niet serieus nemen maar dat doet de film overduidelijk zelf ook niet. Vermakelijk en onderhoudend zijn de toverwoorden.

Goed.

Ridder Rodrigo.

Het is niets minder dan knap dat een film die een halve eeuw oud is nog steeds vermakelijk is. Natuurlijk zijn er vele andere voorbeelden, maar minstens zoveel van films die tegenwoordig niet meer te hachelen zijn. El Cid, de avonturenfilm over de principiële Rodrigo Diaz de Vivar, neemt soms buitensporig verheerlijkende proporties aan en vertoont vanaf het begin religieuze trekjes die niet noodzakelijk zijn. Tegen het einde irriteert dat zelfs een beetje. Dat Charlton Heston hier een heldenrol speelt is sowieso vanaf het begin helder. Maar 1961 was natuurlijk een volstrekt ander jaartal dan 2014. Als je eenmaal gegrepen wordt door de avonturen van deze ridder zou je echter bijna alle tijdsbesef verliezen.

Goed.

Virgin-film.

Zo af en toe verscheen er van het uitmuntende label een optische rariteit. Geproduceerd door Branson himself, is dit geinige filmpje over een computer die verliefd wordt. Met voor die tijd nogal wat vooruitziende blikken en originaliteit.

Von Dohlen is geen feest, maar de beeldschone Madsen spat van het scherm. Hoe simpel de acteerprestaties ook zijn, sommige vrouwen mogen alles flikken. Haar aanwezigheid stemt vrolijk en verhoogt het cultgehalte. Broer Michael moet haast wel geadopteerd zijn.

Het verhaal is te idioot voor woorden en ondanks het degelijke camerawerk en dergelijke, wordt de film vaak zo fout dat het goed wordt. Een zeldzaamheid. Des te fijner is de bijna briljante soundtrack van Moroder en co. Een album dat een extra fout plekje in de kast verdient. Vooruit, nog eentje dan.

Goed.

Van Sant bouwt op een bijzondere en originele manier zijn verhaal op in dit soms saaie en stijlvolle drama. De film weet de kijker absoluut emoties te ontlokken maar waar hij bij de een zal inslaan als een moker, zal hij de ander weinig weten te bekoren. Redelijk.

Moeiteloze Mowgli.

De legendarische kindacteur Sabu stierf op veel te jonge leeftijd, nog voor zijn veertigste. Geheel onverwacht. Net als in deze film moest de jongen het als kind al snel alleen rooien toen zijn vader het leven liet. De bij toeval ontdekte Sabu was een natuurtalent met olifanten en eveneens een aandoenlijke blikvanger voor de camera. Moeiteloos beklimt hij zijn olifant en zonder de taal machtig te zijn acteert hij. Na bijna tachtig jaar is het woord 'gedateerd' een understatement, maar de sfeervolle film kijkt nog steeds erg prettig weg. Sabu's carrière was een succesvolle en hij zou later onder andere Mowgli vertolken in de klassieker 'Jungle Book', een film die volgend jaar in een nieuw jasje wordt gestoken door Disney.

Goed.

The Elephant Man is na Eraserhead een meer toegankelijker film van de al bij leven legendarische Lynch. Zeer mooie film waar op de een of andere manier de suspense van af druipt. Sfeervol geschoten en ontroerend verhaal. Een mustsee en klassieker. Zeer goed.

Pijnlijke Pinkaew.

Dat regisseur Pinkaew na twee geweldige films zonder Jaa verder moest, was vast niet zijn eigen keuze. Het mindere Chocolate was in elk geval nog een aardig matial-arts-allegaartje, al was de afwezigheid van zijn steracteur zeer zeker merkbaar en uiteindelijk een groot gemis.

Zo ook hier, want hoe matig dit product ook is, de inmiddels tot het monnikendom bekeerde vechtmachine had er vast iets moois van weten te maken. Nu moeten we het doen met de allesbehalve charismatische Hounsou, die amper knokken kan en er dus lustig op los schiet. Alsmede een compleet verdwaalde Bacon, inclusief belachelijk accent.

Het idiote en compleet misplaatste gegoochel met cijfers over mensenhandel tijdens de eindcredits doen de laatste tenen kromtrekken. Wat een moralistisch gekonkel na zo een meurend werkje. Pinkaew mag zich diep schamen voor deze belachelijke actiefilm, die nergens weet te boeien of indruk maakt. Een pijnlijke misser.

Slecht.

Scheef.

Bij Favreau's tweede is de onderhoudende factor in orde, maar de inhoud minder. Een goede komedie dient namelijk afgevuld te zijn met sterke grappen, of in ieder geval genoeg humor in huis te hebben om de flauwe grappen te kunnen rechttrekken. Hier blijft de boel uiteindelijk scheef overeind staan. Met onder andere dank aan een trekkend sentimenteel laatste akte en een te zwaar gewicht aan flauwigheid.

Doorsnee.

Bij vlagen tenekrommend en onevenwichtig vervolg. Zelfs de acteerprestaties schommelen. De film is redelijk onderhoudend maar weet weinig te overtuigen. Naast de mooie plaatjes blijft er niet veel over. Gemiddeld.

Beter boek.

Niet altijd even sterk werkend drama, dat de motivatie des hoofdpersoon soms een beetje onduidelijk in het midden laat zweven. Hoe bewonderenswaardig ook. Ook qua verhaal begint de film beter dan hoe hij eindigt. Tevens werken niet alle subplotjes en is het aantal nimmer overtuigende accenten inherent aan een lagere score dan had gekund. Waarschijnlijk was het boek echt veel beter, zou je bijna denken.

Goed.