Opinions

De truc met Seagal.

En hij werkt nog steeds. Iedere keer als hij het loodje legt geven de hersenen gelijk een positieve prikkel af: Hey dit kon wel eens een aardige film zijn. En natuurlijk helpen Russell en Berry ook mee, alsmede het onderhoudende onzinverhaaltje en de schmierende schurken.

Meuk, maar wel vermakelijk. Genoeg voor 2,5 sterretjes.

Redelijk betekent dat in mijn schriftje.

Futuristisch videospel.

Een avontuurlijke sciencefiction van de hand van body-horror-meester regisseur David Cronenberg. Hier kan hij zich slechts een beetje uitleven in zijn specialisatie door middel van een videospel dat rechtstreeks op het lichaam dient te worden aangesloten in een futuristische wereld. Het levert een spannend en vermakelijk filmpje op met een ietwat flauwe finale.

Zeer goed.

Slappe B-meuk.

Ook met weinig budget kun je een heel leuke film maken. Toch is dit weer zo'n typische 13-in-1-dozijn-draak volgens het aloude recept. Als dit in de jaren 70 gemaakt zou zijn, zou ik het nog enigszins begrijpen. Maar om tegenwoordig dit soort clichématige shit af te leveren, zou eigenlijk verboden moeten worden.

Harrington, die het uitstekend doet in de prima TV-serie Dexter, lijkt wel beschaamd zichzelf door de film heen te worstelen. En terecht..

Slecht.

Opvallende oppervlakte.

Dat de rollen tijdens een documentaire kunnen worden omgedraaid, blijkt uit dit vreemde filmpje. Niet dat de eerste documentairemaker er waarschijnlijk iets zinnigs van zou hebben gebrouwen en dus bleef er weinig anders over voor de geniale kunstenaar Banksy. Toch had er rustig meer de diepte in gemogen in plaats van aan de opvallende oppervlakte te blijven hangen.

Goed.

Niet zo'n best tweede deel uit de beroemde reeks. De cast is lang niet altijd geloofwaardig, het verhaal vaag en wederom langdradig. Matig.

Zeer sfeervolle horror uit de bekende reeks. Beter dan deel twee met een aantal gedenkwaardige scenes. Echter wat de delen allemaal met elkaar gemeen hebben is saaiheid. Gemiddeld.

Ietwat langdradige maar bij vlagen spannende film die inmiddels een klassieker is met de verplichte vervolgen. Ietwat overgewaardeerd ondanks de onevenwichtigheid en het niet overal even sterke verhaal. Redelijk.

Oorfeest.

Een ieder die over-de-top-aktie kan waarderen is bij deze reünie van de oude filmhelden uit de eighties en nineties goed op zijn plek. Ditmaal nog een tandje sneller dan tijdens deel 1 en volgepropt met geforceerde grapjes en uiterst flauwe filmverwijzingen. Stuk voor stuk inkoppertjes, maar met het verstand volledig uitgeschakeld valt er hier wel te genieten door de genre-liefhebbers. Sowieso is dit natuurlijk een sterrencast om u tegen te zeggen. West mag zich in de handjes wrijven, maar ondanks zijn cast wordt nergens het niveau gehaald van de actiefilm waarmee de regisseur zijn debuut maakte: Con Air.

De overdaad aan bekende koppen en oneliners doen bijna het foeilelijke CGI-bloed en andere weinig subtiele digitale onzin verbloemen. Van Damme lijkt wel stoned maar steelt de show nog enigszins als de boef met naam die Stallone (met opzet?) niet uit kan spreken. Ook de inmiddels geplastificeerde Norris maakt indruk, al is de oud-karateka met het gebleekte gebit vooral een vleesgeworden gimmick. Zo wordt hij gelukkig ook ingezet. Schwarzenegger en Willis hebben zichtbaar plezier tijdens hun scène maar de eerder ingezette kapstok met Hemsworth, die dient voor alle actie, is een stuk interessanter dan de uiteindelijke geweldsorgie.

De Blu-Ray release komt in een combopack met daarin eveneens de film op DVD. Er staat een behoorlijk aantal extra features op: audio-commentaar met West, mini-documentaires o.a. over de actiefilms van de jaren ’80, een documentaire over een groep huurlingen (The Real Expandables), verwijderde scènes en een blooper-real. De specials duren tezamen maar liefst 95 minuten. De DTS-HD track is in 7.1 en doet de speakers en subwoofer nog net niet ontploffen. Een waar feestje voor de oren dus.

Goed.

Met dank aan DFW voor het recensie-exemplaar.

Met een hoofdletter B.

Als er dan toch een ode moest komen aan de betere B-film, kon er met deze cast weinig misgaan. Niet dat de jaren '80 ook maar ergens wordt uitgeademt. Met uitzondering van Stallone die cool is als vanouds. Geplastificeerd of niet.

Een echte ode is dit natuurlijk niet, maar B dus wel. Misschien niet qua productie of in de kassalade, maar wel in hart en nieren. Alsof het plot sowieso niet mocht deugen. Dat doet er gelukkig weinig toe want het hoofdingrediënt voert hier na een kleine inzakker al snel de boventoon.

Het is wel jammer dat na de nodige humor van de eerste helft, een en ander iets te vaak plaats maakt voor rommelig in beeld gebrachte actie. Niet continu, maar wel vaak. Lundgren blijkt tevens de zwakkere schakel en Li mag pas laat laten zien waarom hij gecast is. En dan ook nog mondjesmaat. Het geeft allemaal niet zoveel, Phil Lynott zal zich niet in zijn graf omdraaien. De soundtrack had echter wel iets meer van zijn kaliber kunnen hebben, een C.C.C. uitgezonderd.

Alsof we weer eventjes kleine jongetjes zijn. Veel geknal en geen gezoen. Wat zouden ze dit graag gemaakt hebben bij Cannon. Met iets minder bommetjes waarschijnlijk en geen ge-CGI, maar ketchup ofzo.

Goed.

Prima filmpje over een experiment dat uit den klauwen loopt. Goed acteerwerk, veel spanning en een ietwat ontspoort slotstuk. Absoluut onderhoudend. Goed.

Cliché-experiment.

En niet zozeer omdat het hier een mindere remake betreft van de Duitse film uit 2001, alswel omdat de characters erg duidelijk omlijnd worden. Dit is niet het enige overdrevene aan de film, waarbij menselijke proefkonijnen een psychologisch experiment aangaan. Het verhaal kent tevens een zeer voorspelbare uitvoering.

Doorsnee.

Beat It.

Maar dan zonder Michael.

Hiervoor in de plaats krijgen we Ginty, een soort obscure Norris. Hij en zijn vlammenwerper houden huis in deze zeldzame Cannon-flick.

Ondanks dat de film allesbehalve goed is, is hij wel vermakelijk. E.e.a. hangt samen met de foute tunes, electric boogie en andere sfeerbeelden. Ook grappig zijn de dummies. Met name die op het einde van Van Peebles.

Let op Turturro, hij is Boy # 1 volgens de titelrol. Inmiddels gespot: in de eerste scene van Peebles zijn clubhuis. De jongen met het hoofdbandje voor de TV-muur (hij spreekt als eerste).

Twee sterretjes.

Dit enigszins vermakelijk cultsnackje met hoog geweldsniveau werd toentertijd als zeer schokkend ervaren. Gemiddeld.

Prima.

Enorm gelachen.

Geinige grappen en uitstekende acteerprestaties maken dit een klein feestje. Ben doorgaans niet zo'n fan van Judge, maar dit is puik gedaan. Leuk verhaaltje ook.

Affleck en Gene-de-tongen-eter stelen een beetje de show. Toch is Bateman de sterkste van het hele stel.

Leuke soundtrack ook. Niet alles werkt even goed, maar over het algemeen is dit erg tof. En daar kan zo'n overbodig klef einde weinig aan kapot maken.

Zeer goed.

Herzien, en de film kan idd een halfje omlaag. Het predikaat 'goed' is overdreven. Redelijk komt dichter bij de waarheid.

Matig plot.

En dan ook nog eens warrig gebracht. Onnodig ook, omdat het verhaaltje vrij simpel is.

Gelukkig zijn de acteerprestaties dik in orde en is het sfeertje lekker rauw. De dialogen schommelen nogal, maar over het algemeen is dit een aardig filmpje. Zeker niet Hill's beste en uiteraard voorzien van de gebruikelijke dosis geweld. De massale shootout verdient echter geen schoonheidsprijs. Zoiets kan de regisseur veel beter.

Een nipte drie sterren.

Goed.

Op een bedje van asperges.

Dat er met een hoofdrollende autist tranen kon worden getrokken weet men in cinemaland al sinds Rain Man. Toch zal het moeilijk te doorgronden en soms irritante gedrag van het jochie door menig filmkijker niet worden gewaardeerd. Waarschijnlijk omdat hij zo goed acteert dat het wel haast echt moet zijn. Debutant Horn wekt de ontwikkelingsstoornis bijna tot leven tijdens het aardige avontuur dat hij beleeft. Daar heeft hij bijna geen Hanks of Von Sydow voor nodig. Of een sentimenteel, zoet smakend script. Alhoewel. Bitterzoet is niet vies.

Zeer goed.

Voorspelbare Fawcett.

Het toneelverleden van dit voorspelbare verhaal wordt helaas moeilijk afgeschud. De beeldschone Fawcett en Russo voeren een uitstekend spel op, maar de uitvoering blijft een beetje armetierig. De zogenaamde ‘gevangenis’ is bijvoorbeeld een lachertje en een aantal goofs verraden de nonchalante houding ten aanzien van meer details, hetgeen de spanning nog meer onderuit haalt. Wat overblijft voelt veel te veel aan als een toneelregistratie.

Redelijk.

Beetje Bondeske.

Deze aardige actiefilm is in eerste instantie voldoende onderhoudend en kent een lekker grimmig begin. Als vervolgens het verhaaltje een heel klein beetje Bondeske wordt met beschietingen vanuit helikopters en de monsterlijke Professor zijn intrede doet, begint vooral op te vallen hoe middelmatig dit werkje eigenlijk is. Terwijl hij amper kan lopen en zich hinkelend voortbeweegt haalt hij een ieder met gezonde benen gewoon in. Roundtree lijkt zich zelfs in een volledig andere film te bevinden en Mako, die te pas en onpas weer mag opdagen, hangt er ook maar een beetje bij.

Doorsnee.

Discutabele drone.

Wanneer de terroristische organisatie Al-Shabaab een verschrikkelijke aanslag voorbereidt, is het aan kolonel Katherine Powell (Helen Mirren) om dit te voorkomen. Met behulp van een drone - 'het zogenaamde oog in de lucht' - wordt tegenwoordig een oorlog beëindigd voor aanvang. Zo worden ze hier in de meest ingenieuze vormen ingezet om de exacte locatie van de boeven te bepalen. James Bond zou zich er graag van bedienen, zou je denken. Maar tegenwoordig is een camera in een op een afstand bestuurbaar 'insect' gewoon de realiteit. Zo worden er bomgordels gefilmd. Zolang het de spanningsopbouw ten goede komt zullen de makers hebben gedacht. En het werkt. Daar hebben we de actualiteit niet eens voor nodig. Moet men een raket bij ze naar binnen schieten of niet?

Bevelhebber Benson (een prima laatste rol van de helaas inmiddels overleden Alan Rickman) is de generaal die te maken krijgt met het politieke aspect van de aanval, wanneer er een burgerslachtoffer dreigt te vallen. Je mag als kijker enkel hopen dat men in het echt zo weloverwogen te werk gaat als in deze thriller, maar feit is dat het iets komisch heeft als men de aanval wil stoppen. Toch lukt het de makers om de kijker snel weer bij de les te krijgen door het ethisch dilemma zoveel mogelijk te blijven benadrukken en de spanning er tegelijkertijd in te houden. Helaas lukt dit niet altijd even overtuigend qua realisme, onderhoudend is het wel. De vraag dringt zich namelijk evengoed op wat je zelf zou beslissen in een soortgelijk geval. En ondertussen tikt de tijd gewoon weg. Je moet er niet aan denken.

De eerlijkheid gebied dus te zeggen dat het niet continu lukt om het verhaal serieus te nemen, ondanks alle pogingen daartoe. Mocht je de onwaarschijnlijkheden niet op de koop toe willen nemen, dan wacht je wellicht een sentimenteel propagandafilmpje. Wie moralisme niet schuwt en bereid is de film met een korrel zout te nemen, kan rekenen op een nagelbijter. Want spannend is het wel; al dat gediscussieer, terwijl de extremisten elk moment kunnen vluchten. Met alle gevolgen van dien. Toch voelt de discussie uiteindelijk aan als een dooddoener. Al wordt je aan het denken gezet, lang zou dit niet kunnen duren. Helemaal niet wanneer je het onschuldige slachtoffertje zou vervangen door een oudere man. Maar dan hadden we wellicht geen spannende film gehad.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Saaiheid troef.

Duidelijkheid is ver te zoeken in dit mysterie. Het thrilleraspect werkt nauwelijks vanwege de onsamenhangende gang van zaken. De film kent een paar leuke shots, maar is inhoudelijk gezien beneden de maat en een rommeltje.

Matig.

Hinderlijk langzaam.

Ondanks de aanwezigheid van Niven en Pleasence valt er bar weinig te genieten van de acteerprestaties in dit griezelig bedoelde mysterie. Iedereen zit hopeloos vast in het uitermate zwakke script dat van onlogica aan elkaar hangt. Kerr rent zich van de regen in de drup in een verhaal dat veel te langzaam en met hinderlijke shots wordt verteld. Met het decor zit het wel snor, maar de film zelf wekt enkel irritaties op.

Slecht.

Final Destination deel 4.

Maar dan zonder vermakelijkheid en mooie kills.

Alba is een snoepje, maar de overdaad aan schrikmomenten en het bij vlagen belachelijke acteerwerk doen deze film geen goed. Vooral de voorspelbaarheid nekt nogal wat spanning.

Zal het beste tot zijn recht komen in een zaal gevuld met klapvee-tieners. Edoch, bij mij thuis wil ik graag zelf ge-entertained worden.

Twee sterretjes, en geen stuiver meer.

Tegenvallende B-film.

Ondanks het nog enigszins te behapstukken begin, is de film tegen het einde volledig ingezakt. Met een idiote twist die ontzettend flauw is, weten de makers niets van deze SF-actiefilm te maken. Zo'n beetje alles is beneden de maat of ontzettend standaard.

Matig.

Telefoon-horror.

Weinig gore, des te meer suspense. Met name dat laatste had iets meer mogen worden uitgemolken, al is de finale wat dat betreft goed. Sowieso is de wending in het verhaal een prima keuze.

Binnen de lange lijst telefoon-horrors doet deze aardig mee, maar het houdt niet over. Dat ligt hem niet aan het debuut van Leigh zelf, maar juist haar character had meer tijd verdient (denk aan een 'Wait Until Dark'). Tewes is schitterend om te zien, doch geen acteerwonder. Ze doet het echter niet gek in deze onderhoudende slasher.

Redelijk.

Zonder spanning.

Behalve Streisand, een aardige disco-score en een knuistje vermakelijke bijrollen valt er hier bar weinig te halen. In elk geval geen spanning. Dat heeft te maken met het flauwe formulewerk waarbij er maar één de dader kan zijn en de lelijk in beeld gebrachte 'visions' van de weinig overtuigende Dunaway.

Doorsnee.

Wonderschoon gefilmd en met vakmanschap gemaakt. De inhoud is echter van een geheel ander niveau, die grijpt je aan of niet. Ook het acteerwerk van Kidman is discutabel, maar blijkt wel vaker een bijzondere ervaring. Hier is het met name het verhaal dat vaak niet boeit. Toch bevat de film een aantal memorabele scenes. Redelijk.

Ten onrechte vergeten.

Deze door een goed acterende sterrencast bevolkte thriller hapt tegenwoordig nog steeds prima weg, al moet gezegd dat het verhaaltje soms een beetje te toevallig en gekunsteld aanvoelt. Toch is het eindproduct een sfeervol, spannend en degelijk geschoten film geworden die ten onrechte is 'vergeten'.

Goed.