Opinions

Enter The Dragon is waarschijnlijk Lee's meesterwerk. Puristen zullen misschien neigen naar andere titels maar ook Lee zelf dacht er zo over. Prachtige vechtscenes. Zelfs Saxon lijkt gevaarlijk en Kelly kreeg later zijn eigen films. Inmiddels een klassieker.

Wbt het Jackie Chan verhaal: algemeen bekend is dat hij een van de figuranten was tijdens het grote gevecht op het einde.

Helaas was dit Lee's laatste volledige film, hierna volgde het in elkaar geplakte Game Of Death en alle verschrikkelijke rip-offs..

Geen Bruce maar Franco.

Het in de jaren tachtig welig tierende subgenre der ninjas komt vooral voort uit deze Cannonklassieker met spagettiheld Franco Nero. Ondanks alle martial arts, die knullig tot redelijk wordt uitgevoerd, is het hier de knipoog van de blauwogige Italiaan die voor een klein beetje vertier zorgt. En anders doet de aan 'Enter the Dragon' refererende titel dat wel. Want de blonde vechtmachine steekt schril bij Bruce Lee af. Daar kan zijn kekke witte pak niets aan veranderen.

Ook de schmierende George verzorgt onbedoelde maar welkome humor. Een en ander te serieus nemen leidt bij deze film namelijk tot teleurstelling. De hilarisch overduidelijke mistrap van Kosugi tijdens de openingstitels zijn een onheilspellende en goofy voorbode op deze twijfelachtige klassieker, die door Golan zelf werd geregisseerd. De film veroorzaakte een hele hausse aan ninja-pulp. De Cannontheatertjes vaarden er wel bij.

Twee werpsterretjes.

Trippen in de ruimte.

En daar komt weinig leegte aan te pas.

Noé levert hier een uitstekende trip af, die nog langer aanvoelt dan de uitgebreide speelduur doet vermoeden. Dat komt omdat hij de kijker bijna al het tijdsbesef doet vergeten door vakmanschap en indringende scènes. Alles overgoten met een prachtige en sterke visuele saus, waarvan de ogen vanzelf gaan knipperen.

Geweldig.

Scheve camera.

Dat de cast niet zo bijster sterk is boeit weinig, het gaat hier immers hoofdzakelijk om de spanning? Ondanks dat de camera vrijwel continu scheef hangt is de suspense echter ver te zoeken, op een klein handje schrikmomentjes na.

Silver tilt het niveau een beetje omhoog, maar zijn zijplotje in deze 'waargebeurde' bovennatuurlijke thriller, hangt er een beetje bij en begint uiteindelijk te irriteren. Dit in tegenstelling tot de leuke SFX.

Redelijk.

Draak van een film die een parodie op verschillende blockbusters moet voorstellen. Deze komedie is echter eerder om te huilen dan om te lachen. Slecht.

Geen nieuws.

Eckhart mist het charisma om deze actiefilm te kunnen dragen. En dat is jammer want de film zelf is, ondanks de flitsende vorm, nogal standaard en hangt van clichés aan elkaar. Het weinig interessante verhaal is tevens een rommeltje en brengt geen nieuws onder de zon.

Doorsnee.

Een van de slechtste films van Schwarzenegger. Het verhaal zuigt aan alle kanten, de actiescenes houden redelijk over, maar de film weet amper te boeien. Zeer matig.

Dit overbodige vervolg op het Goede New York is helaas in vrijwel alle opzichten gemiddeld. Nergens wordt de sfeer of het niveau van New York gehaald.

Klassieker van Carpenter met zijn vaste kracht Russell. Origineel idee doorspekt met veel aktie en een spannende sfeer. Goed.

Beetje boring.

En dan met name omdat alle cliché's voorbij komen. Cox is altijd wel prettig maar verder blijft er verdomd weinig over. Qua verhaal hebben we dit ook al 100 keer eerder gezien. En vaak beter. Binnen het genre is deze zelfs een beetje zoutloos. En daar kan het opgeklopte einde ook geen zak meer aan veranderen. Erg flauwtjes allemaal.

Zeer gemiddeld.

Een bij vlagen slecht politiefilmpje met een ongeloofwaardig verhaal dat overgoten wordt met nogal gedateerde en soms belachelijke actie. De goede cast ten spijt is dit echt niet de moeite waard. Matig.

Suspensevol en mooi drama van de hand van meester del Toro. Met name de sterke acteerprestaties, het onderhoudende verhaal en het uitstekende camerawerk brengen deze film tot een hoger niveau. Zeer goed.

Voorspelbare veerkracht.

Beetje saai en voorspelbaar filmpje dat op mooie wijze de veerkracht van de menselijke geest en het lichaam laat zien. Toch wordt het flinterdunne verhaaltje niet bijster sterk of origineel gebracht, m.u.v. een of twee enigszins grappige, dan wel licht ontroerende scènes. Doordat e.e.a. anders begint, voelt het daaropvolgende langzaam verlopende drama soms ook een beetje misplaatst. Gelukkig wordt een hoop rechtgetrokken door de sterke Gallo.

Redelijk.

Bijzondere mix met schitterende acteerprestaties en een dito sfeer. Misschien niet ieders kopje thee, maar een van de leuksten uit Kaufman's koker. Zeer goed.

Sterke sciencefiction.

Een sterke sciencefiction geschoeid op de found footage-methode. En dat blijkt hier prima te werken. De goede sfeer, het acteerwerk en het doeltreffend opgebouwde mysterieuze verhaaltje houden de kijker vanzelf bij de les en zorgen voor een spannend werkje dat zeker gezien mag worden.

Zeer goed.

Slimme sequel.

Het vervolg op de bioscoophit Bruce Almighty blijkt ook heel goed te kunnen steunen op de komische Carell in plaats van Carrey. Met Freeman, die opnieuw met veel plezier zijn rol vervuld, en een verder vrij moralistisch verhaaltje dat voor de gehele familie is bedoeld, valt er eigenlijk geen buil te vallen aan deze slimme sequel.

Goed.

Onderhoudende SF met sterrencast, die bij tijden wat verzuipt in clichés en voorspelbaarheid. Aan de horror en spanning ligt het vaak niet. Redelijk.

Melige maar bovengemiddelde aktie-komedie met een grimmige Eastwood en zijn aap. Niet goed maar ook niet slecht en bij vlagen behoorlijk vermakelijk. Kreeg een vervolg met Any Which Way You Can.

Kietelende komiek.

Dit drama, dat vooral klein blijft, moet het grotendeels hebben van de karakters. Die zijn niet altijd even interessant, al is Ferrells aanwezigheid haast voldoende om een ieders personage te voorzien van sjeu. Het tragikomische kent hier een nadruk op tragiek in plaats van de lach. Desondanks blijft het gezicht van de beroemde komiek de lachspieren bijna automatisch kietelen.

Goed.

Leuke verzameling sketches met sterrencast. Zeker geen hoogvlieger, daarvoor is de film niet altijd genoeg in balans. Niet Allen's beste maar wel voldoende vermakelijk. Goed.

Spannende slachtpartij.

Deze puzzel der found footage biedt een behoorlijke kluif aan het het detective-duo dat een slachtpartij bij een verlaten benzinestation tracht te verklaren. Het einde is meer vergezocht dan ooit (alhoewel), maar de weg ernaartoe is absoluut onderhoudend en levert een spannende film op die het subgenre op originele wijze benadert.

Goed.

Cultcredits.

Wat Bruce Campbell nog even na de credits brabbelt is al even inspiratieloos als de rest van deze remake van de beroemde horrorfilm. Het is lading dekkend en wellicht een voorbode van meerdere vervolgen. Misschien wel met hem, de cultster pur sang. Een man wiens vriend Raimi later het grote geld pakte, iets wat voor Campbell niet in het verschiet lag. Maar nu als co-producer uiteindelijk wel. Want de titel Evil Dead zorgt voor geld in het laatje. Het zij hem gegund. Zonder Ash geen Evil Dead. En laat Ash nu net ontbreken in de hedendaagse versie. Althans tot de eindtitels.

Het origineel heeft niet goed de tand des tijds doorstaan en is zo gammel als wat. De sfeer van dat lowbudgetfilmpje blijft echter zelden geëvenaard. Begin jaren 80 was het een van de engste videobanden die je in de sleuf van je VHS durfde te drukken. Een ieder die de film kende wist het en deed de langzaam ontstane hype met een angstig gezicht ondersteunen. De demonen klonken eng. Join us! Om ze nu weer zo te laten klinken is onzin. We zijn in een tijd beland waar de schrikfactor een heel ander level kent. Deel 2 was bijvoorbeeld geinig bedoeld, deze remake niet. Waarom dan dit stemgeluid?

Dus is de toon een beetje vlees nog vis, dit i.t.t. de cultclassic uit 1981. Ook geen beste film, maar wél huiveringwekkend. Iets wat deze remake ontbeert. Ondanks dat de spanning ver te zoeken is en menige purist dit werk met de grond gelijk maakt, moet gezegd dat het allemaal wel lekker smerig is. Op de effecten is in elk geval niet bezuinigd. Zo regent het bloed en zitten er genoeg momenten in waarbij de gore hoogtij viert. Dat alleen is echter niet genoeg en net als deze rommelige film vermakelijker wordt, dooft hij als een nachtkaars. Niks 'groovy'.

Redelijk.

Een goede remake van deel een. Niets meer maar zeker ook niets minder. Campbell speelt met aanzienelijk meer zelfvertrouwen en ook Raimi gaat geheel los nu hij een hoger budget heeft. Volgens puristen het beste deel uit de trilogie. Toch veranderd de film van remake na ongeveer een kwartier in het vervolg voor de kenners. Doordat deze film meer humor en betere special effects heeft wordt hij beschouwd als het beste deel uit de serie. Evengoed moeten we deel drie (Army Of Darkness) niet onderschatten want dat deel is misschien nog wel het meest over de top, bevat waarschijnlijk het sterkste verhaal én is origineler dan de voorgaande delen. De Evil Dead serie behoort tot een van de beste uit het genre. Verplicht kijkvoer voor de gore fanatici. Destijds opende deze film nieuwe deuren.

Zinema

Goor gezin.

De galgenhumor van de originele eerste delen komt amper aan bod in deze nieuwste episode. Wellicht heeft dat met de afwezigheid van Sam Raimi te maken. De gorigheid maakt echter een hoop goed. Juist met dat eerste had de film makkelijk punten kunnen scoren, want deze gezinssituatie schreeuwt om vrolijkheid. Helaas worden de schoten voor open doel iets te summier benut. Je kunt niet alles hebben. Een veelbelovende opening is ook wat waard.

Toch duurt het na de leuke intro best lang voordat het bloed vloeit. Het is vooral maagzuur en andere lichaamseigen sappen die rond spetteren. Dusdanig veel en frequent dat je er bijna misselijk van zou worden. Als dan vervolgens het toch al niet zo sterke verhaaltje plaats maakt voor de eerste echte demon, worden veel registers opengetrokken. En wanneer daarbij humor wordt gebruikt, levert dat zelfs een beetje sensatie op.

Het wordt echter alweer snel serieus op een leuke scène na, die zich afspeelt achter een deurspionnetje. Hoewel die naar meer smaakt blijven de stappen verder vooral voorspelbaar, al moet gezegd dat de gore dat niet altijd is. Zo zijn er behoorlijk wat onsmakelijkheden te zien. Spannend wordt het eigenlijk bijna nergens; men kleurt keurig binnen de lijntjes, zelfs met deze enorme hoeveelheid bloed.

***

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

The Evil Dead aka Evil Dead was ten tijde van zijn release een van de schokkendste horrors ooit. Al snel kreeg de lowbudget film een cultstatus en werd de weg geopend naar twee vervolgen. Eigenlijk is deel twee een soort van remake van dit eerste deel met veel meer budget. En eigenlijk is dat tweede deel ronduit leuker vanwege de betere balans tussen horror en comedy. Ook deel drie stijgt boven deze film uit. Maar toch, dit eerste deel zette de toon.

De film had een reputatie en zelfs nu, meer dan twintig jaar later, voert de enge sfeer de boventoon. Het is zeer zeker geen meesterwerk en inmiddels voelt de film behoorlijk gedateerd maar.. Nog steeds is de film origineel en bijzonder te noemen. En ondanks de laag stof is én blijft het een klassieker binnen het genre.

Heden ten dage moeten we concluderen dat de film de tand des tijds niet heel goed heeft doorstaan maar evengoed is dit een bovengemiddelde film die eigenlijk nog steeds boeit. Vergeet de hedendaagse technologie en snap dat vroeger bloed in films nu eenmaal ketchup was.

Sam Raimi heeft gelukkig, beter laat dan ooit, uiteindelijk zijn financiële succes gekregen met menige blockbuster.. Campbell raakte echter nooit meer van zijn cultstatus af..

Voor elke rechtgeaarde horror-liefhebber is deze film een aanrader. Gedateerd of niet..

Enigszins overbodig werkje met Bronson die bij vlagen spannend is maar meestal niet. Hij heeft met de Death Wish serie veel van dit soort films gemaakt, maar het niveau van bijvoorbeeld het eerste deel van die serie wordt hier totaal niet gehaald. Gemiddeld.

Junkie mama.

Een van de meest duidende momenten in deze documentaire over de filmmaakster en haar verslaafde moeder, is het breekpunt waarin Kuipers haar crew om hulp vraagt. Zelf komt ze er namelijk niet meer uit, hetgeen de kijker al had gemerkt vanwege onduidelijke chronologica en meer rommeligheid. Een film over jezelf maken met zo'n titel en tegelijkertijd zo'n last moet ook erg zwaar zijn. Vooral als je zelf nog piepjong bent en hunkert naar een normale ouder-kind relatie. Masochistich aangelegd of niet.

Gelukkig getuigt het in beeld brengen van het breekpunt tevens het lef van de regisseuse en maakt eventueel cynisme bij de kijker alras plaats voor begrip en interesse waar dit alles toe zal leiden. Al is de voorspelbaarheid van 'niets' erg aanwezig. Want de huis-tuin en keukentherapeut bedoelt het goed, maar dit soort klusjes zijn toch eigenlijk minder simpel dan het lijkt. Je wenst het elkaar afstotende en aantrekkende koppel in ieder geval een betere situatie toe. Hoe naïef Kuipers soms ook overkomt en hoe manipulatief moeder dan ook blijkt.

Visuele foefjes kunnen tevens niet verbloemen dat de maakster zelf niet goed wist wat aan te vangen met dit document, doch maken ze de film er zeker niet minder om. Eigenlijk is het die radeloosheid die ze zelfs daarin, bewust of onbewust, goed heeft weten te vangen zo belangrijk om de kijker mee te geven. Ookal zal dat misschien allesbehalve het hoofdoel zijn geweest.

Goed.

Tegenvaller.

Ondanks de verwoede pogingen van de makers om een intelligente thriller te vervaardigen, blijft het mysterie onnodig lang doorsudderen. Tot bijna vervelens aan toe. Wanneer een verhaaltje zo simpel, met zoveel potentie, niet krachtig genoeg overkomt is dat een behoorlijke tegenvaller.

Onvoldoende.

Monty’s Merlijn.

Een nogal wisselvallig film over Merlijn de tovenaar en het zwaard in de steen. Genoeg grond om die te doen beven zou je denken, maar de regie van Boorman mocht niet baten. De na het schitterende ‘Deliverance’ in een dip gerakende regisseur zou pas vier jaar na dit debacle weer een beetje op niveau komen.

Niet hier dus, waar na een moeizaam begin en tergend acteerwerk de film al meer op een soort van persiflage begint te lijken. Maar de komedie Monty Python and the Holy Grail uit ’75 is toch echt een stuk leuker om te kijken in dat geval. Het gaat hier in Excalibur op zoveel manieren mis dat het bijna ondoenlijk wordt de film uit te zitten.

Matig.

Enigszins docu-achtige thriller met een prima Lancaster, maar de film weet vaak niet te boeien ookal is het verhaal intrigerend. De rest van de cast is nogal onevenwichtig. Gemiddeld.