Opinions

Bovengemiddeld verhaal over Elvis' leven. Russel is goed bezig maar bekend is inmiddels wel dat hij een behoorlijke fan is. Inmiddels wat gedateerd en ook niet compleet maar nog steeds een echte mustsee voor de fans. De liedjes in de film mochten niet de originele versies zijn met de stem van Elvis hetgeen een klein beetje afbreuk doet aan de magie. De imitator is redelijk maar er is uiteraard maar één King.

Gefascineerd genieten.

Toegeven; voor een biografisch verhaal zitten er nogal wat onwaarheden in, maar ‘Elvis’ is een waar feest voor de kijker. Zelfs niet-fans zullen gefascineerd genieten van het levensverhaal van de man die de muziekwereld volledig op zijn kop zetten door zwarte en witte muziek tot een nieuwe stijl te vermengen. De oprechtheid waarmee hij dit deed en het feit dat hij eigenlijk leefde voor zijn fans, hebben ongetwijfeld bijgedragen aan zijn populariteit. Zoals John Lennon ooit zei ‘Before Elvis there was nothing..’ En Lennon, aanvoerder van de bekendste band ter wereld, kon het weten. Ook hij wilde zijn adoratie niet onder stoelen of banken steken.

Filmmaker Baz Luhrman weet precies de spanning van de Rocklegende zijn eerste performances te vangen. Bekkenbewegingen die de man al snel de bijnaam ‘Elvis de Pelvis’ opleverde. Gillende meisjes zagen de zanger kreunend en steunend, begeleid door wilde - nog nooit eerder vertoonde - dansjes, liedjes ten gehore brengen die grensden aan het onvoorstelbare. Gevestigde namen als Bing Crosby en Frank Sinatra waren dan ook niet gelijk fan. Ondanks dat laatstgenoemde uiteindelijk een vriend van Elvis werd, waren de collega’s in eerste instantie geschokt. Radicaal rechtse politici des te meer van deze personificatie van zwart én wit.

Als in de film Elvis tijdens een van zijn eerste grote shows de meisjes al heupwiegend in vervoering brengt, snap je - ondanks dat Austin Butler en niet Elvis zelf op het podium staat - gelijk hoe zo’n indruk de man in de jaren 50 moet hebben gemaakt. Een pluim voor de regisseur en voor Butler, die ondanks het andere uiterlijk vrij snel aan ‘The King’ doet denken. Met dank uiteraard aan de stem van Presley die vaak volledig of deels door de zangstem van Butler heen wordt gemixt. Gelukkig is het merendeel van de songs dus van de originele artiest. Zij het soms op moderne manier geremixt. Ook de soundtrack is hier een aanrader.

De verteller van dit fraai vormgegeven muzieksprookje is de Nederlandse kermisklant Dries van Kuijk alias Colonel Tom Parker; de beruchte manager van Elvis die volgens velen schuldig was aan het vroegtijdig overlijden van de ster. Of dit werkelijk zo was valt te bezien, al had hij ongetwijfeld kunnen ingrijpen toen Presley zichzelf door zijn verslaving aan allerlei medicatie langzaam vergiftigde. Hij is de bad guy van het verhaal, maar wellicht door good guy Tom Hanks de rol te laten spelen wint hij ook wat krediet. Het Nederlandse nep accent en vloeken zij hem verder vergeven. De film is meer dan de moeite waard.

****

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie-exemplaar.

De prins van June.

Eigenlijk is dit allegaartje rondom Elvis zijn eerste verloofde vooral interessant voor de fans. Anderen hebben hier weinig te zoeken. Zeldzame beelden, waarin hij gekscherend de Hitlergroet doet vanwege de Duitse officierspet die hij krijgt van zijn schoonvader, en veel fotomateriaal passeren de revue. Rode draad is het interview met de nog steeds in leven zijnde June, die hem van repliek bediende op momenten dat The King het niet verwachtte. De relatie hield dan ook niet lang stand.

Wat nieuws kan zijn voor de liefhebbers is dat Elvis ook al in 1956 graag spirituele boeken las en de eerste mediagekte hem toen al begon te beheersen. Ook feitjes omtrent Elvis zijn afschuw voor liedjes in films zijn opmerkelijk. Mede omdat hij veel van die films zou gaan maken. Het geeft, net als deze docu, weer hoe lijnrecht de ideeën tussen hem en zijn manager tegenover elkaar stonden.

Goed.

Curieuze cv.

Ondanks dat er in 1997 al een komedie verscheen met hetzelfde onderwerp, wilde men het anno 2016 nog eens proberen. Het onderwerp is immers komisch genoeg: de immer stoned zijnde Elvis die aan de president vraagt om een undercoverbaan bij de narcoticabrigade. Alleen al dat gegeven moet voldoende zijn voor een glimlach. Ware het niet dat alles wellicht dichterbij de waarheid zit dan men zou denken. En dus is het meer een trieste bladzijde uit de geschiedenis van een van 's werelds grootste artiesten, dan dat het een vermakelijke film oplevert.

De erven Presley hebben dit vast op hun klompen aangevoeld, er is dan ook geen liedje van The King in te horen. Wel een prachtige versie van het door hem zo mooi gecoverde 'Peace in the Valley'. De onvolprezen Sister Rosetta Tharpe zingt zo mogelijk nóg mooier dan Elvis. Je zult zelden een betere versie horen van het oude gospellied van Thom Dorsey. De soundtrack is sowieso erg sterk en geeft zonder Presley zijn vocale aanwezigheid juist extra sjeu aan het surrealistische karakter van de film.

Of het meehelpt om er een kijkervaring van jewelste van te maken? Helaas niet, maar met acteerkanonnen als Michael Shannon en Kevin Spacey zou je dat echter wel mogen verwachten. De film doet aan als een toneelstuk en Spacey is niet sterk. Shannon wel, maar als Elvis volkomen ongeloofwaardig ondanks het feitjeskabinet. Er werd dan ook grif gebruik gemaakt van Jerry Schillings boek en Bud Kroghs memoires. Het schijnt zelfs dat ze na afloop van de film nog op stap zijn geweest met Johnny Knoxville, die Elvis' lijfwacht Sonny West gestalte geeft.

Elvis - die er een sport van maakte zoveel mogelijk justitiële badges te verzamelen - had DEA-agent nog niet op zijn cv staan. Alsof zijn carrière nog niet rijk genoeg gevuld was. Het blijft een interessant verhaal en op het karatekunstje na (dat wél lachwekkend is) vast voor 90% waar. Echt vermakelijk is het desondanks niet. Nergens wordt het hilarisch dan wel boeiend. En omdat het eerlijk gezegd nogal een curieuze periode van Presley betreft, die juist in die tijd beter beschermd had moeten worden tegen zichzelf, is dat een gemiste kans.

**½

Met dank aan September Film voor het recensie-exemplaar.

Magistraal portret.

Aan de hand van vele interviews en 8mm-footage wordt de koning van de Rock & Roll nieuw leven ingeblazen. Voor de fans is dit een absolute must vanwege vele audiovisuele rariteiten en bijzondere details. Onder andere zijn ex-vrouw Priscilla klapt uit de school over Elvis zijn turbulente liefdesleven. Ook de ontmoeting tussen Presley en The Beatles is erg interessant, al is daar verder helaas nooit een opname van gemaakt.

De Two DIsc-DVD bevat vele extra's en special features. Inmidels is er zelfs een derde Bonus-DVD uitgebracht. Ook de soundtrack kent bijzondere fragmenten.

Geweldig.

"That girl last night gave great head man!"

Dat zegt de King recht in de camera in de ongecensureerde Special Edition-DVD. Eentje die zeer zeldzaam is overigens. In de originele versie wordt Elvis gedubbed tijdens die uitspraak en horen we iets totaal anders. Het geeft aan dat Elvis 'fall' in deze periode is begonnen. Elvis lijkt namelijk knetterstoned als hij dit roept, en ook vaker in deze docu/concertregistratie lijkt de man enigszins onder invloed.

Elvis was natuurlijk al verslaafd geraakt begin jaren '60, maar in deze film bespeuren we de eerste tekenen van een man die zijn controle hierover aan het verliezen is.

Na het schitterende 'That's The Way It Is' is dit zomogelijk nog mooier voor de fans en andere muziekliefhebbers. En dan heb ik het wederom over de S.E. want die duurt meer dan twee keer zo lang.

Ondanks de ondergang die is ingezet bleef Elvis' stem altijd intact. Prachtige liedjes als 'American Trilogy' passeren de revue. En ze worden dramatisch mooi vertolkt door Presley. Ook de behind-the-concert-footage is indrukwekkend. Je hoeft geen socioloog te zijn om te zien dat Elvis eenzaam was aan de top.

Zeer goed.

Gepeste Presley.

Wat deze documentaire beter maakt dan vele anderen is dat er vooral erg inhoudelijk wordt gegaan. Zo worden de beginjaren van de koning van de Rock en Roll grondig doorgelicht. Dit middels vele interviews met buren, klasgenoten en andere bekenden. Iets wat eigenlijk nog niet eerder was gedaan rondom deze periode. Vrijwel geen muziek dus, maar achtergrondinfo die er vooral bij fans toe doet. Leuk zijn de beelden van het Homecoming Concert in zijn geboorteplaats, waar hij door een hysterische menigte werd toegejuicht. En de politie hem regelmatig moesten ontzetten op het podium.

En dus ontstaat er een ander beeld van de Pelvis. Zo moet hij behoorlijk gepest zijn geweest en waren zijn ouders compleet blut. Armoede troef, behalve in muzikale zin dus. Al bleek zelfs dat ook maar net van geluk aan elkaar te hangen. Pas anderhalf jaar na zijn eerste opname zag de platenbaas iets in Presley, na veel aandringen van zijn secretaresse. Elvis zei hierover: 'I was getting old..'

De vertelstem is van Kristofferson, wiens liedjes in Elvis zijn versies nog hogere ogen gooiden. Maar dat is niet de enige connectie, naast wederzijds respect, tussen de twee. Oorspronkelijk was Kristoffersons rol in A Star is Born bedoelt voor Elvis. Diens Nederlandse manager Parker zag de rocker echter liever in zwembroek over het strand rennen terwijl hij zijn filmwurgcontract onderging. Het schijnt dat de ster hier erg bedroefd door was en je hoeft geen kenner te zijn om de beseffen dat dit feit een hoogstwaarschijnlijk andere wending aan de legendarische zanger zijn carrière heeft gegeven.

Zeer goed.

Deze erotische Black Emanuelle probeerde een graantje mee te pikken van de uiterst succesvolle reeks. Kenners weten dat hiet hier vooral om lesbische vrijpartijtjes en het ontbreken van geslachtsdelen gaat. Voor filmliefhebbers een prul, voor liefhebbers van het genre is er inmiddels het internet. Verder dan nostalgische waarde kun je niet serieus blijven. Slecht.

Aanklacht met mooie beelden.

Het moralisme druipt van deze onderhoudende avonturenfilm af, maar echt storen doet dat niet. De zoektocht van een vader naar zijn zoon in de Amazone, levert vooral mooie natuurbeelden op. Ondanks het simpele plot is veel vermakelijk, aangedikt of niet.

Goed.

Aandoenlijke poppen.

Deze alternatieve Muppet-film is, ondanks (of misschien wel dankzij) het gebrek aan de bekende types, wel de moeite waard. Dankzij een paar goede liedjes, een zoetsappig maar werkend verhaaltje en aandoenlijke poppen, die een bende outcasts uit het dierenrijk om en nabij het water representeren. Een van de betere kerstfilms.

Goed.

Sterke humor en een leuk verhaal weten de kijker vast te houden in deze grappige tekenfilm. Goed.

Knullige criminelen.

Deze misdaadfilm over een goedzak die uit liefde voor zijn armlastige ouders een criminele beslissing neemt, begint tegen het einde nogal te zuigen. Dat komt omdat de potentie allesbehalve benut wordt, maar ook door de aanwezigheid van Dwayne Johnson, die eigenlijk verdwaald is in deze film. Van een miscast gesproken.. De acteur lijkt zich haast in een andere film te bevinden en of zijn rol een slimme keuze is geweest van de makers kun je betwijfelen, al staat het natuurlijk wel goed op je poster. Het trekt het knullige, maar charmante verhaaltje over twee klunzen van criminelen, een beetje scheef. Tegen het einde ontspoort de boel zelfs, al is het nog zo waargebeurd. Men schiet hier duidelijk tekort in de uitvoering van een interessant verhaal.

Redelijk.

Niet al te best en onevenwichtig filmpje dat hopeloos in vervelende twists verzand. Zowel qua komedie als drama onvoldoende. Een beetje een allergaartje dat bij vlagen vermakelijk is, maar meestal niet.

Erg flauwe en magere comedy. Het ontbreken van goede humor geeft deze benedengemiddelde film de nekslag. Matig.

Game Over.

Het is bewonderenswaardig dat Tom Getty zoveel mogelijk in eigen hand heeft willen en kunnen houden, maar dit lijkt tevens een geldkwestie te zijn. Dit priegelwerkje is namelijk behoorlijk low-budget, ondanks dat de filmmaker verwoede pogingen doet dit niet zo te doen lijken. Het is een van de punten waarop de film feilloos ten onder gaat. Een armlastige uitstraling komt alleen tot uiting als je iets verkeerd doet. Zoals hier, wanneer er op tenenkrommende wijze wordt geprobeerd en soort van blockbuster neer te zetten. Erg jammer.

Zo zien we scènes met veel politieauto’s op een rij, waarbij enkele hun sirenes eventjes doen loeien. Deze in delen opgesplitste serie scènes worden te pas en te onpas gebruikt om aan te geven dat er wel degelijk met alle mogelijke middelen aan deze actie-thriller is gewerkt. Het geeft echter een tegenovergesteld effect. Evenals de vele shots van helikopters in de verte. De hierop volgende close-up van een man met helm en microfoon moet impliceren dat we hier te maken hebben met een heuse piloot. De piloot spreekt en dus hoort de helikopter in de film! Armoede troef dus.

Het is allemaal zo onnodig, want een film hoeft er niet duur uit te zien. Op deze manier wordt het eerder gekunsteld, al moet gezegd dat het camerawerk met enige regelmaat nog wel indruk weet te maken. Al is ook dat twijfelachtig te noemen en voelt een en ander aan als een potpourri van verschillende stijlen. Sowieso zou dit wel eens een vingeroefening kunnen zijn voor vele eventuele talenten. Een hoop kan echter niet door de beugel.

Qua acteerwerk is het soms huilen met de pet op. Het niveau is met enige regelmaat bedroevend. Getty zelf komt nog het beste uit de verf, maar een aantal ‘agenten’ zien er niet alleen veel te jong uit, ze komen in de buurt van Bassie en Adriaan-televisie met hun grimassen en overdreven gebaren. Als dan ook nog eens het zwakke script één grote gatenkas blijkt te zijn, zijn de rapen gaar. Irritaties maken zich meester van de kijker. Geen goed teken.

Het hier enigszins gekopieerde ‘The Game’ van David Fincher was misschien ook niet waterdicht, maar kende Douglas en Penn en werd strak geregisseerd en voorzien van goed opgebouwde spanning. Hoe ongeloofwaardig ook. Hier heerst slechts dat ongeloof. Vooral van zoveel onkunde. Het zit er soms tegenaan maar het is pijnlijk om te zien hoe het faalt. Neen, Getty is geen Fincher. Vingeroefeningen? Héél misschien. Het lijkt echter meer op ‘Game Over’.

Slecht.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Rommel.

En lelijk gefilmd ook.

E.e.a. ziet er goedkoop uit in deze Braziliaanse horror. Toch bevat de film sporadisch wèl in beeld gebrachte gore. Een groot deel moeten we er zelf maar bij bedenken. Viva een budget. En wat we wel te zien krijgen is vaak ook nog eens behoorlijk nep, zoals het billenhapje. Voeg daarbij het wanstaltig slechte acteergeweld en ik ben uitjes.

Matig.

Flauwe feelgood movie van Disney met de bekende ingrediënten. Het geanimeerde begin is sterk. De film was een succes maar richt zich toch met name op tienermeisjes. Niet slecht maar wel gemiddeld.

Nogal benedenmaats filmpje. Het verhaal is niet sterk en met uitzondering van een redelijk sfeertje en een paar aardige CGI-scenes blijft er weinig over. Matig.

Buddybedje.

Regisseur David Ayer is behoorlijk bekend met het misdaadgenre, maar zijn voorgangers ‘Harsh Times’ en ‘Street Kings’ zijn echt vingeroefeningen vergeleken bij dit meesterwerkje. Want dat de filmmaker hier iets prachtigs aflevert moge helder zijn. Het is lang geleden dat een politiefilm op een bedje van het buddygegeven zo sterk in beeld werd gebracht. En dat is niet alleen de verdienste van Ayer, maar eigenlijk van een ieder die aan deze film heeft meegewerkt. Met de uitstekende Gyllenhaal en Peña voorop uiteraard. Want zij zijn de twee agenten die elke dag hun leven wagen. Daar twijfel je niet aan. De chemie die ze onderling hebben is goud waard en biedt een komische kant aan dit verder rauwe relaas. Al dollend proberen zij namelijk de dagelijkse misère te verteren.

Een film die realistisch aanvoelt, ondanks enkele clichétypes. Alhoewel, wat betreft dat laatste weet een ieder die weleens ‘Cops’ heeft gezien dat de bad guys in de praktijk vaak nog meer schmieren dan menig acteur. Ook hier zijn ze van het type ‘van dik hout’. Het doet echter niets af aan de kostelijke kijkervaring. De doldwaze dialogen worden strak gemonteerd afgewisseld met een portie ellende die de dagen van Hill Street Blues doen herleven. Niets geen superhelden, maar twee macho makkers die samen de sheriff uithangen in een buurt waar je liever niet woont. De kijker wordt vrijwel gelijk in de film gezogen, mede dankzij de schommelende camera’s en handycams. Je waant je al snel de bijrijder van het misdaad bestrijdende duo. Gordels vast dus.

Geweldig.

Met dank aan Warner Home Video voor het recensie exemplaar.

Net niet.

The End We Start From begint veelbelovend als een hoogzwangere vrouw tijdens een aanvangende ramp op het punt staat van bevallen. We zien de regen iets te heftig vallen en haar buik bijna gelijktijdig ontploffen. Het is tekenend voor de film dat ze ietwat later veilig bevalt van een gezonde baby, keurig in het ziekenhuis. Het ziekenhuis dat op het punt staat geëvacueerd te worden vanwege de inmiddels overstromingsramp, dat dan weer wel. Tekenend, omdat er telkens net niets gebeurt. En zo gaat het eigenlijk de hele film door.

Nu is dreiging niet per se nodig tijdens het subgenre der rampenfilms, maar een thrillerelement is doorgaans een goed werkende invalshoek bij de zogenaamde survivalcinema. Er zit wel wat onderhuids, maar het wordt nergens onheilspellend. Het perspectief dient hier bovenal drama te zijn. Maar ook daarin schiet de film tekort. Want ondanks de arty beelden en ijzersterke acteurs en actrices, valt er weinig te beleven voor de kijker. Het is zelfs zo dat dankzij alle voorspelbaarheid het verloop saai wordt. En dat kan niet de bedoeling zijn geweest.

**½

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Ender's einde.

Asa Butterfield als Ender Wiggin, een slimme kindsoldaat die de Aarde moet redden van buitenaardse wezens, lijkt hier prima op zijn plaats. Het iele joch weet indruk te maken in een film die ondanks het originele jasje nogal wat formulewerk herbergt. Gelukkig weet hij de aandacht vast te houden als hij zich getergd door zijn militaire opleiding heen worstelt. Harrison Ford als vaderfiguur en Ben Kingsley als personal trainer ronden het geheel naar boven af, maar het houdt niet over. De film biedt grotendeels voldoende vermaak, maar vliegt tegen het einde compleet uit de bocht.

Tot aan het laatste half uur gaat het dus de goede kant op met de film. Dreiging van aliens, soapachtige ontwikkelingen op de trainingsschool - inclusief pestkoppen en leuke meisjes -, mooie special effects en Butterfield die net als Ford erg zijn best doet. Maar dan. Voor een ieder die de grote finale als een verrassing ervaart zal het vast schelen, maar de teleurstellende eindbattle ligt er duimendik bovenop. Vervolgens ontspoort de film vrijwel volledig als de hoofdrolspeler op bijna schizofrene wijze besluit iemand anders te worden. De 'outtro' is zelfs enigszins lachwekkend. Een gemiste kans.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Behalve de soundtrack valt weinig te beleven aan dit zoutloze werkje met middelmatig acteerwerk. Destijds een hit maar erg matig.

Knokmachine's kielzog.

Aardige pulp met Jean-Claude Van Damme, die voor de verandering weer eens de bad guy speelt. Hij doet dat met zichtbaar plezier en met name zijn aandeel maakt de film een stuk vermakelijker. Ook de twee tegenspelers weten zowaar een beetje sympathie op te wekken. Uiteraard voorzien van de onvermijdelijke zoon Van Varenberg die al sinds Universal Soldier in de knokmachine's kielzog zit.

De B in deze film slaat niet alleen op het budget (de vijf miljoen zal een groot deel van de gage omvatten, want je ziet het er niet vanaf), maar ook op clown Bassie. Ondanks dat Adriaan afwezig is, zal de kijker zich af en toe niet aan de indruk kunnen onttrekken naar een gewelddadige episode van de beroemde kindervrienden te kijken. Het draagt alleen maar bij aan de lol.

Goed.

Schmierende SF.

Het idee van deze SF is leuk: twee aartsvijanden op een verlaten planeet, die samen de tijd moeten zien door te komen. Toch zijn de dialogen soms ietwat plat en is het feelgood-sausje wel erg nadrukkelijk aanwezig, evenals een berg aan clichés. Quaid schmiert er lustig op los, maar de setting is behoorlijk sfeervol en het verhaaltje onderhoudend.

Redelijk.

Ongeloofwaardigheid troef, zoals gebruikelijk bij Scott, maar hij komt er hier aardig mee weg. Het verhaal steekt redelijk in elkaar en de spanning wordt goed vastgehouden in deze thriller met sterrencast. Toch is er meer potentie dan uitwerking. I.i.g. vermakelijk en onderhoudend genoeg. Redelijk.

Creatieve keutels.

De DVD bleek niets minder dan een rechtstreekse kopie te zijn van de magnetische band. Inclusief alle daarbij behorende gebreken aan detail. Deze authentieke videolook kennen we natuurlijk ook van de Laserdisc, maar bij een DVD verwacht je nu eenmaal geen videoband. Zo ging dat destijds wel vaker, net als bij sommige cd’s in de jaren ’80. Met enige regelmaat hoorde je dan de naald door de groeven suizen en soms zelfs zachtjes tikken. Van analoog naar digitaal dus, maar niet zoals het hoort. Genoeg audiofielenprietpraat. Terug naar dit pulpwerkje met obscure cast.

Zo’n film die je destijds met gemak zou kunnen afserveren, maar die vanwege het verschuiven van de decennia een nieuwe invalshoek afdwingt. Mede dankzij Parker Jr., de funklegende pur sang. Hits als Ghostbusters, A Woman Needs Love, I Don't Think That Men Should Sleep Alone en het ovolprezen Jack and Jill waren niet de enige creatieve keutels die hij uitpoepte in muziekland. Don’t get it wrong, dit zijn stuk voor stuk klassiekers. Prachtnummers zelfs.

Het woord 'klassieker' is echter niet van toepassing op deze actiefilm met de typische jaren ’80 ingredienten. Waarbij hier het straattuig wordt opgediend in een flat waar het moeilijk ontsnappen is. De griezelige Tony Todd voert de bende aan. Wat volgt is een vrij standaard kat- en muisspel, dat door de rijping der jaren vermakelijk is geworden om redenen die je toen nog niet kon bedenken. Het betere B-werk dus. Het was hierna vrijwel gelijk over met Parker Jr. op het witte doek. Gelukkig maar, want stel je voor dat zijn soulcarrière ten koste was gegaan van dit soort pulp. Er zijn grenzen.

Goed.

Onderhoudend derde deel uit de serie dat ná deel een misschien wel de beste is. Behoorlijk gedateerd maar voor de fans en cinefielen zal dit echter weinig uitmaken. Redelijk.

Minder 2e deel.

Niet zo gek veel minder, maar minder. Wederom kun je op zijn minst vragen stellen bij het alle kanten uitschietende scenario, aan Cassel ligt het iig niet. Hij draagt de film bijna eigenhandig en zet ook hier een boeiend personage neer. En ook deze film bevat een paar ijzersterke plotjes, maar helaas net zo veel minder boeiende of slechts deels uitgewerkte. Als totaal is het met de hakken over de sloot.

Redelijk.

E.e.a. is onderhoudend, maar inhoudelijk valt er hier niet veel te genieten. Been there, done that moet een beetje cinfiel denken tijdens het aanschouwen van deze clichématige flick. Zo hebben we er al minstens 100 gezien. En vaak beter..

Viva VHS!

Standaard thriller met de verplichte twists en een erotisch tintje. Alhoewel, voor diegenen die van SM houden misschien.

Het acteerwerk varieert van aardig tot matig, maar het zijn vooral de dialogen die soms erg tegenvallen. Vaart en een redelijke soundtrack maken de zit iets comfortabeler, al stijgt het niveau nergens boven de middelmaat uit.

Standaard.