Elvis on Tour (1972)

"That girl last night gave great head man!" Dat zegt de King recht in de camera in de ongecensureerde Special Edition-DVD. Eentje die zeer zeldzaam is overigens. In de originele versie wordt Elvis gedubbed tijdens die uitspraak en horen we iets totaal anders. Het geeft aan dat Elvis 'fall' in deze periode is begonnen. Elvis lijkt namelijk knetterstoned als hij dit roept, en ook vaker in deze docu/concertregistratie lijkt de man enigszins onder invloed. Elvis was natuurlijk al verslaafd geraakt begin jaren '60, maar in deze film bespeuren we de eerste tekenen van een man die zijn controle hierover aan het verliezen is. Na het schitterende 'That's The Way It Is' is dit zomogelijk nog mooier voor de fans en andere muziekliefhebbers. En dan heb ik het wederom over de S.E. want die duurt meer dan twee keer zo lang. Ondanks de ondergang die is ingezet bleef Elvis' stem altijd intact. Prachtige liedjes als 'American Trilogy' passeren de revue. En ze worden dramatisch mooi vertolkt door Presley. Ook de behind-the-concert-footage is indrukwekkend. Je hoeft geen socioloog te zijn om te zien dat Elvis eenzaam was aan de top. Zeer goed.

Enigszins vlakke documentaire over het wel en wee van de King on tour. De gefilmde performances behoren in mijn optiek tot de beste uit zijn carrière en die bepalen bij mij dan ook het hoge cijfer, Voor iedere muziekliefhebber aan must.

De 33e en laatste film van Elvis was deze concert documentaire. Het is ook zijn enige film ooit die in de prijzen viel en wel met een Golden Globe voor beste documentaire. Geen idee hoe het zat met de concurrentie in die tijd maar in elk geval heb ik ervan genoten. Het geeft een aardig beeld van de hectiek die gaande was en een toch ook wel redelijk onthechte superster die het zowat vanop afstand ondergaat, lijkt het bij momenten. Het viel me ook op hoe beleefd hij was wanneer hij ergens in één of andere Amerikaanse stad ontvangen werd door officials. Yes Sir. Zoals hier op het forum al gezegd, was Martin Scorsese uncredited betrokken bij de montage van de film als assistant. Ik heb wel ergens gelezen dat hij verantwoordelijk zou zijn voor het overdadig gebruik van splitscreens. Het is bij momenten inderdaad alsof je naar een De Palma aan het kijken bent. Maar deze esthetische aanpak past dan weer helemaal bij het flashy tijdsbeeld van toen. Een zeer charmante documentaire.