Opinions

Viva VHS!

Snorrend zoog het lieve beestje de cassette in den sleuf. Wat een feest.

Of niet? Hmmm, i.i.g. niet helemaal. Want e.e.a. is best onderhoudend en sommige SFX zijn best vermakelijk tijdens de aandbevingen (ik gebruik toch maar even de spoilertags, ondanks de titel), goed is het niet.

Het verhaaltje verloopt vrij voorspelbaar, en de acteerprestaties van, met name, Railsback zijn op zijn minst op het randje. En echt spannend wordt het helaas niet. Iets wat een goede thriller niet hoort te ontberen.

Hup, maar weer in het doosje dan maar. Ergens zetten waar ik er niet goed bij kan.

Doorsnee.

Vermakelijke 007. Niet al te spectaculair voor een Bond, maar zeker genoeg onderhoudend. Uiteraard verloopt e.e.a. volgens de bekende formule, maar Craig is geen slechte Bond. Goed.

Net als [REC] niet heel erg de moeite waard. Waar bij dat filmpje de magie vooral van de handycam moest komen, hebben ze ditmaal iets meer rekening gehouden met het grote publiek en wordt er een treetje minder geschokt. Zeeziek kun je er alsnog van worden, maar echt opgewonden van een geniale film oid niet. Redelijk.

Zoveelste zombie.

Dit vervolg op de Amerikaanse remake van de Spaanse handycam-horror, is allesbehalve de moeite waard. Goedkoop geschoten kent de film een enigszins claustrofobisch begin dat al snel afzwakt naar de zoveelste slechte zombie-flick. Gemakzuchtig voortgeborduurd op de vrijwel letterlijke, maar desondanks ruftende, remake van het betere [Rec], is dit typisch straight-to-video-voer dat enkel en alleen geschikt is om de tijd te doden.

Matig.

Goed geregisseerd.

Dat de legendarische acteur Dustin Hoffman zelfs de meest domme film kan voorzien van sjeu is niet voor niets. Hij is namelijk een groots acteur en markante verschijning. Hetzelfde geldt voor de cast van zijn regiedebuut. Deze film over een rusthuis vol bejaarde muzikanten steunt op de acteurs en actrices. De acteerprestaties zijn dan ook van hoog niveau.

Nu maakt Hoffman dan ook gebruik van de crème de la crème van Groot Brittannië, maar toch. Het is ook zijn verdienste dat alles werkt. En dat doet het. De film kent een tempo dat je niet een, twee, drie zou verwachten bij de oude besjes. Vlotjes trekt het niet al te ingewikkelde verhaal aan de kijker voorbij. Voorzien van snedige en soms dolkomische dialogen.

De ontbrekende traan wordt vermeden want Hoffman houdt het luchtig, maar veel meer kritiek kun je op deze fijne film niet echt hebben. De karakteristieke koppen en de bijbehorende grimassen zijn soms al voldoende om emoties los te weken, ook al zijn die voornamelijk positief gestemd. Feelgood dus, maar dan wel lekker gemonteerd en goed geregisseerd. En bovenal sterk geacteerd.

Zeer goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Wouter wees mij op het feit dat volgens hem dit het beste werk van Hill & Spencer was, terwijl ik het hield bij Trinity. Ik kende deze zeldzame film dan ook niet en heb hem op zijn aanraden achterhaald en bekeken. En hij had gelijk..

Deze vermakelijke en onderhoudende western met een zichtbaar plezier hebbende en grandioos acterende Wallach, is een must voor de fans van het beroemde duo. Met name Spencer is verrassend op dreef. Sfeervol met schitterende cinematografie is deze, soms iets te grof geknipte, film een klein en vergeten spaghettipareltje. En misschien wel de beste van het duo. Zeer goed.

PS @ neo: De speelduur van mijn DVD is exact 2uur2min31sec

Stijlvol simpel.

Dit ietwat onevenwichtige speelfilmdebuut van Melina Matsoukas neemt de tijd, maar doet deze tegelijkertijd gemakkelijk vergeten. Dat zit hem niet zozeer in de dialogen, want die zijn soms wat theatraal en stroperig, maar je bent als kijker uiteraard geïnteresseerd of ze het gaan redden. Want zoals we weten van Bonnie & Clyde, het kan verkeren als opgejaagd stel.

De filmmaakster weet door een gewelddadige opening met een dolgedraaide politieagent die het duo staande houdt na een domme stuuractie, niet gelijk de sympathie op te wekken. Hoe actueel het racistisch politiegeweld in de VS momenteel ook is, de scène voelt ietwat overdreven al zal de waarheid wellicht helaas dichtbij liggen.

Dat de regisseuse normaliter commercials en videoclips schiet, alhoewel ze eveneens een miniserie op haar naam heeft staan, komt vooral tot uiting tijdens een bluesconcert waarbij het publiek een nogal hoog figurantengehalte heeft. Alsof er dan toch stiekem een popartiest moet worden gepromoot. Eigenlijk is dit een van de betere passages, althans een die weet te beklijven. Hoe dik aangezet dan ook.

Stijlvol en interessant zijn de sleutelwoorden van Queen & Slim, maar wellicht ook oppervlakkig en simpel. Thelma & Louise had destijds net wat meer vertier te bieden. De poging is voldoende geslaagd, maar door enigszins richtingloos te werk te gaan vraag je je af of de vinger wel op de gevoelige plek wordt gelegd. Als alles zo gepolijst is dan glijdt hij wellicht wat weg.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Met de B van Bastards.

Zoals de pulpmeester graag zijn mosterdsoep drinkt en dus ook titeltjes jat. Noem het een ode.

Leuk filmpje om alle verkeerde redenen. Vooral de dubs werken op de lachspieren. Alsmede de idiote verwikkelingen. Het grote voordeel van het zanderig verhaaltje is de mate van onvoorspelbaarheid. Tevens zijn Svenson en The Boss Nigger best okee.

Wat vooral opvalt is het puike camerawerk. Maar als tegen het einde de actie-scenès wel heel erg letterlijk herhaald worden en het treinstation iets te overduidelijk van Märklin blijkt te zijn, besef je je wederom met exploitation te maken te hebben.

Het maakt allemaal niet zoveel uit. De anderhalf uur vliegt voorbij en de humor heerst.

Redelijk.

Hitchcockiaans.

Nog niet eens vanwege de suspense of aanwezigheid van Perkins, maar vooral vanwege het hoge dialogen-in-één-ruimte gehalte. Ook doet een en ander aan Sleuth's eerste filmversie denken. Origineel is het allemaal dus niet.

Hoewel de film het vooral van het plot moet hebben, is de geloofwaardigheid tegen het einde ver te zoeken. Ook ligt het er allemaal dik bovenop, waardoor de kijker de ontknoping ver van te voren kan raden. Het neemt niet weg dat de film behoorlijk onderhoudend en vermakelijk is, met dank aan de hoofdrolspelers.

Zeer goed.

Magere muscles.

Niet al te ingewikkelde avonturenfilm met wat magere vechtscènes, waarin Jean-Claude Van Damme zijn krijgskunsten weer eens mag laten zien. Met een aardige bijrol van de misplaatste Roger Moore, maar de film komt nergens echt van de grond. Ditmaal geregisseerd door de ‘muscles from Brussels’ himself, wat resulteerde in het feit dat hij pas in 2012 opnieuw zitting zou nemen in de regiestoel.

Doorsnee.

Heerlijke western met de altijd uitblinkende Hackman. Raimi's stempel is duidelijk merkbaar en komt de film duidelijk ten goede. Zeer goed.

Niet echt hoogstaand maar zeker onderhoudend zijn deze twee horrorfilmpjes. Bij vlagen redelijk vermakelijk door de humor. Gemiddeld.

Maas' maan.

Het zij hem beter gegund, regisseur Maas. Na in de jaren ’80 vermakelijke successen de bioscopen in te hebben gepompt en nog twee Flodder-vervolgen te hebben gemaakt in de jaren ’90, sluit hij dat laatste decennium af met een twijfelachtige internationale carrière. Een die net zo aan de grond blijft als de titel van zijn geflopte Lift-remake. Hij probeerde zich te herpakken met de tenenkrommend flauwe komedie Moordwijven, maar deed dat pas echt met het popcornvermaak Sint, twee jaar geleden. De hoop scheen door de bomen.

Quiz had hangt een beetje tussen de twee laatste titels qua niveau. Er wordt wat afgeschakeld tussen goed en zwak. Bokma, met in zijn kielzog Atsma, trekt de film behoorlijk omhoog. Sowieso biedt het verhaaltje een leuke voedingsbodem, maar de meeste acteurs en actrices om de twee hoofdrolspelers heen zijn van een beduidend minder kaliber. Ook in de uitvoering schiet Maas menigmaal te kort en doen sommige scènes nogal amateuristisch en gehaast aan. Jammer, want met een degelijke uitvoering was dit zijn definitieve comeback geweest.

Redelijk.