Opinions

Mooi.

Onder andere het sfeertje is dat. Daarnaast zijn er een aantal acteerprestaties om van te smullen. Het verhaal zal niet voor een ieder even makkelijk te volgen zijn, maar zit uitstekend in elkaar.

Zeer goed.

Croiset zag het niet meer zitten met dit bijna idiote vervolg op de draak "Help! De Dokter Verzuipt". De Meyere nam zijn rol over en Bambergen gaf opnieuw acte de presence. Het mocht niet baten, ook deze film is vooral niet grappig. Matig.

Incestueuze idioterie.

We weten dat regisseur Van Warmerdam beter kan, maar echt slecht kan je De Laatste Dagen van Emma Blank niet noemen. Toch begint de idioterie tegen het einde een beetje te slepen en verdwijnt de donkere rand - evenals het absurdisme - iets te gemakkelijk en abrupt. De incestueuze familie intrigeert, doet soms zelfs schuddebuiken maar helaas werkt een hoop ook niet.

Redelijk.

Prachtige fantasy in een drama-jasje. Verplicht voer voor filmliefhebbers en soms net iets te ontoegankelijk misschien voor de Hollywood aanbidders en ander gespuis. Waarschijnlijk heeft men toch getracht juist dit publiek ook te bedienen waardoor het nét geen klein meesterwerkje wordt. Toch goed.

Ondanks Frank geen Oz.

Of Alice In Wonderland om maar eens wat ander vergelijkingsmateriaal te noemen. Tevens desondanks de aanwezigheid van Python's Jones.

Henson en The Muppets. Ik ben er doorgaans dol op en kan nu al niet wachten op de kerstfilmpjes die ons straks ook op BluRay om de oren gaan vliegen. Zullen ze nog net zo leuk als toen zijn?

Deze beleef ik tegenwoordig anders dan toentertijd op mijn 16e. Bagger vond ik het toen. Maar op die leeftijd was ik dan ook vooral bezig met andere genres.

Inmiddels ben ik oud en (nog steeds niet goed) wijs. Toch kon ook deze kijkbeurt mij weinig bekoren. Ben best bereid door de vele gedateerde SFX heen te kijken. Maar vond het verhaaltje niet zo heel catchy en Connelly soms een beetje schmieren. Zelfs de liedjes van Bowie, in te strakke maillot, zijn amper om aan te horen. De typische '80 synthesizer soundtrack is sowiezo niet altijd en feest. Vooral tijdens de actie-scènes nogal storend. Ook de actie zelf stelt vaak teleur.

Redelijk.

Verplichte Disney-sequel.

U kent ze wel, zo eentje die direct op video belandt, om veel geld in het laatje te brengen. Het vervelende van dit soort nep-classics is dat ze vrijwel nooit kunnen tippen aan het verhaal en tekenniveau van het eerste deel. Zo ook hier. Toch is e.e.a. goed te doen voor de allerkleinsten onder ons. Maar een classic, nou nee.

Gemiddeld animatiefilmpje.

Viva VHS!

Want de mooie Falana valt alleen op de magnetische tape te bewonderen.

Dat is gelijk ook de enige reden om dit prul te aanschouwen. Want werkelijk alles is beneden de maat. Met name de acteerprestaties zorgen voor een irritante zit.

Het verhaaltje is te stom voor woorden. Zeker gezien het verschrikkelijke einde.

De prachtige poster, evenals de schitterende VHS-hoes, doet een lekkere blaxploitation vermoeden. Niets is minder waar. Met name het eerste uur gebeurt er nagenoeg niets. En zijn de idiote dialogen nog nèt niet hilarisch.

Slecht.

Cinematografische carrière.

Sinatra op plaat blijft, in het algemeen, leuker dan in de film. Nu had 'Ol Blue Eyes' wat dat betreft een veel betere cinematografische carrière dan Presley, maar ook in dit vervolg op 'Tony Rome' voelt de crooner soms verdwaald aan. Uiteraard wordt het mysterie met de superspeurder pas ontrafeld wanneer Rome zich zo cool mogelijk door het verhaal heeft heen gewerkt.

Met de beeldschone Welch aan zijn zij, blijkt het geen straf om de rit uit te zitten. Een lekker liedje zou ongepast zijn, maar wel welkom. Dit omdat het luchtigheidskarakter hoger is dan bij het eerste deel. Alhoewel? Gelukkig wordt hoop soms beantwoord. Hier middels een kleine inside joke. Wanneer Rome op de vlucht is, rent hij langs een terras met bandje. Het door hem beroemd geworden You Make Me Feel So Young wordt 'toevallig' en geheel instrumentaal gespeeld. Had hij tijdens het rennen nou maar eventjes de tijd genomen om daar te pauzeren.

Redelijk.

Summiere suspense.

Deze Hitchcock uit den ouden doosch doet het heden ten dage nog steeds goed. Dat zit hem in de aardige mix van mysterie en komedie met een summier toefje suspense. De karakters zijn vermakelijk en de kluchtige opening kent een naadloos aansluitende treinreis met grimmiger toon. Het einde ontaardt echter een beetje in chaos, maar het getuigt van grote klasse dat een film na zoveel jaren nog steeds staat als een huis.

Goed.

Bij vlagen vermakelijke remake van Hitchcock's klassieker. Absoluut niet zo sterk als het origineel maar wel onderhoudend. Echt goed wordt het echter niet. Gemiddeld.

Synthesizers in de Middeleeuwen.

Na de misser met Pryor kwam Donner al snel weer in het succesvoller zadel terecht met Ladyhawke. Hij zou daarna de stijgende lijn voortzetten met een aantal behoorlijke hits. Deze avonturenfilm met Nederlands beste exportproduct is in ieder geval niet gek als aanloop. De synthesizerdeuntjes passen niet goed bij de middeleeuwse sfeer, maar onderstrepen nog eens dat jaren '80 gevoel dat ook van de uitwerking valt te herleiden.

Redelijk.

Belegen.

En niet dat de remake een feest is (verre van zelfs), maar deze is nogal gedateerd. Er wordt flink op los geschmiert en veel grappen komen niet meer over in deze kluchtige klassieker.

Toch is e.e.a. onderhoudend en is het altijd leuk de sterrencast in deze combi te mogen aanschouwen. Al zie ik Lom en Sellers liever ergens anders tezamen.

Redelijk

Redelijk vermakelijke film die wederom niet tot de beste van de Coen's behoort. Hanks slaat de plank volledig mis.

Kwijtrakende kluts.

Een aardig en redelijk luchtig blijvend romantisch drama. De kijker kan makkelijk halverwege de kluts kwijtraken omtrent enige zoek rakende logica, die schijnbaar inherent is aan het filmgegoochel met tijdslijnen. Toch biedt juist dit een originele invulling aan de romantische verwikkelingen tussen Bullock en Reeves. Met, extra leuk, Van Ammelrooy die moeders speelt. Het zoetige einde lijkt er echter met de haren bijgesleept om een ieder te pleasen. Iets wat niet per se nodig was geweest.

Goed.

Weinig boeiend.

Eigenlijk best een tegenvaller.

Ben sowieso niet zo van de nep-docu's, maar bij deze lag het er allemaal wel heel dik bovenop.

Weinig tot geen spanning, een enkel schrikmomentje en een uiterst onwaarschijnlijk verhaaltje. Met als dieptepuntje het foto-shoppende broertje en een volstrekt ongeloofwaardige medium.

De 87 minuten duurden mij te lang.

Doorsnee reut.

Krokodillentranen.

Want dit durf ik best te bestempelen als een ode aan pulp.

Niet dat Alligator veel klonen kende, of hier naast de krokodil overeenkomsten zijn. Titels als Piranha, Anaconda en Jaws schoten menigmaal door de hersenpan. En al wat dies meer zij.

Vermakelijkheid troef met de hersencellen op laag. En dat kan geen enkel kwaad. Miner rockt zoveel jaar na House nog steeds. Niet vaak, maar hier met zijn heupen.

Zeer goed.

Lelijke krokodillen.

En dat ligt hem aan de belachelijke CGI. Alsof het beest uit de Commodore 64 is getoverd. Zó nep zie je het tegenwoordig niet vaak meer.

Het over-de-top-spektakel dat deel 1 ons bracht is in deze matige herhalingsoefening ver te zoeken. Dat ligt hem voornamelijk aan het ontbreken van goede acteurs, alsmede grappen. Dit is geen ode aan pulp. Dit ìs pulp.

Doorsnee.

Lelijke B-horror.

Dat deel 1 best een leuke film was zal menigeen beamen. Dat deel kende namelijk een sterrencast vergeleken met deze en maakte de gouden combinatie tussen humor en horror. Iets wat hier wel gepoogd wordt, maar nergens behaald. Tevens zijn de CGI-crocs te nep uitziend om serieus te nemen en kent deze lelijk gefilmde griezelfilm geen enkele verrassing.

Matig.

Aardig filmpje met Jackson als psychopaat. Iets meer verdieping in zijn rol had gemogen want soms ontbreekt enige motivatie en blijven de eng bedoelde scenes ietwat in het luchtledige hangen. Daarnaast zijn er nogal wat betere films gemaakt met ongeveer het zelfde gegeven. Toch staat de film garant voor een handje vol vermakelijke scenes en ondanks de grote voorspelbaarheid, en enorme dosis clichématigheid, is het geheel voldoende onderhoudend. Redelijk.

Het is best jammer te noemen dat meester der zombies Romero in een nieuwe stroom van goede zombiefilms niet iets beters kan maken. Toch is deze film enigszins onderhoudend en bij vlagen vermakelijk. Redelijk.

Weinig grappig.

Niet dat het aantal grappen te weinig is overigens. De spaarzame lachmomenten zijn dat helaas wel.

Ferrell lijkt ook een beetje verdwaald in deze 'avonturenfilm' met ruim budget. E.e.a. zou beter werken wanneer de actie en humor wat beter in balans zou zijn. Het verhaaltje begint ietwat vaak te overheersen en de meeste grappen komen van mijlen ver aan.

De drugs-scenè is een van de leukere. Maar daar blijft het dan ook zo'n beetje bij. Vond de mensaap ook geen sterke toevoeging.

Dos.

Mislukt.

Hoe hard dit horrorfilmpje ook probeert origineel te zijn, vrijwel elke poging mislukt. Het idee is goed, maar de uitvoering lijkt nergens naar. Een en ander doet soms denken aan het vroegere werk van Peter Jackson, met uitzondering van zijn klasse. Waar die regisseur van dit budgetloze werk nog vast iets leuks hadden kunnen brouwen, is er hier behoorlijk gefaald.

Slecht.

Heroes Of The East 2.

Althans zo dacht het gespuis de bezoekers naar de bios te lokken. Dit heeft echter geen mallemoer te maken met Challenge Of The Ninja. Behalve dan dat hier weer een geschil tussen China en Japan wordt beslecht. Een moordlustige chinees heult met de vijand en krijgt te maken met een groepje vrouwelijke ninja's die elk zo hun eigen redenen hebben om hem aan te pakken. Die redenen slaan vaak nergens op. Maar goed, kungfu-flicks draaien veelal niet om het verhaal.

Het gaat dus ook hier om de gevechten. En die zijn soms aardig maar vaak teleurstellend. Ook slecht in beeld gebracht.. En natuurlijk hangt iedereen aan draden.

Heb de gedubde versie gezien. Wat een amateuristiche voiceacting. Het maakt de flick ongewild komisch. Wat ook enige humor toevoegt is het vleugje erotiek. Vaak vliegt er bij de wulpse ninja's een borstje uit het pak. Of vechten ze in badkleding. Oei, spannend hoor.

De soundtrack is idioot, maar sommige 'special-effects' worden begeleid door schitterende geluiden. Rechtstreeks uit de Commodore 64.

Neen dit is een draak van een film die je rustig over kunt slaan. Tenzij je natuurlijk liefhebber bent van dit soort foute en zeldzame vechtfilmpjes.

Slecht.

Aardig.

Maar helaas ook wat onevenwichtig. Want deze Bondesque comic-verfilming kent naast een lekkere vaart genoeg 'dode' momenten waarbij het ietwat warrige verhaaltje boven komt drijven.

Toch is dit zeker niet slecht. Hopelijk revancheert men zich met een beter tweede deel.

Redelijk.

Platte personages.

Vijftien jaar na zijn regiedebuut komt Hanks wederom met een eigen film. Ditmaal nog iets onevenwichtiger, al ligt dat zeker niet aan de cast. De personages blijven echter net iets te plat, waardoor meeleven niet altijd even makkelijk is voor de kijker. Daarnaast is het meestal geslaagde huwelijk tussen rom & com, hier wat meer met de nadruk op luchtig drama, veel te wisselvallig vanwege allerminst geslaagde zijplotjes. Roberts trekt gelukkig een hoop recht.

Redelijk.

Suïcidale zanger.

Wat vooral opvalt aan deze documentaire omtrent de laatste twee dagen van Nirvana's frontman, is dat men te pas en te onpas terugvalt op de biografie van de beroemde band. Zoveel is er klaarblijkelijk niet bekend over de bezigheden van de suïcidale zanger tijdens zijn laatste uitstapjes Deze cinematografische laatste 48 uren brengen in elk geval niet de redenen van zelfmoord in kaart.

Het is een somber beeld dat geschetst wordt, over een verlegen jongen waarvan niemand ooit had kunnen raden dat hij het zou gaan maken. Sterker nog, menig muziekjournalist dacht nooit meer iets van hem te horen. Het trieste is dat zijn ex-vriendinnetje nog eens benadrukt dat Kurt helemaal niets van de junkies in zijn omgeving begreep. Het maakt de stap naar heroïne er niet geloofwaardiger op. Hieromtrent komt de kijker sowieso weinig te weten, behalve dat Cobain als excuus maagpijn opperde. Of hij hier werkelijk aan leed blijft onduidelijk, feit is dat hij zwaar verslaafd was.

Het is jammer dat de docu niet meer coherent is, want de ingrediënten voor een interessante film zijn aanwezig. De interviews zijn dan ook niet echt sterk te noemen, met uitzondering van die met Duff McKagan van Guns N' Roses en de juiste vragen blijven menigmaal ongesteld. Een gemiste kans, want Kurt Cobain had meer verdiend dan dit rommelige, maar goedbedoelde werkje.

Redelijk.

Veelvuldig knipogen vermoeit.

Een van Schwarzeneggers grappigste films moet welhaast deze Last Action Hero zijn. Bomvol filmgrapjes, bekende acteurs en veelvuldige knipogen naar onder anderen Sylvester Stallone en zichzelf. Veel actie en een originele invalshoek ronden het geheel af naar een verdiende voldoende, al begint tegen het einde de vermoeidheid een beetje toe te slaan en had de film best een half uurtje korter gemogen.

Goed.

Vermakelijke flick die veel actie kent maar ook genoeg humor. De samenwerking tussen Wayans en Willis werkt prima. Geen meesterwerk maar wel een onderhoudend en lekker weghappend filmpje. Goed.

Degelijk gemaakte film die helaas alle cliché's als standaardingrediënten omarmt. Desondanks is de film onderhoudend en best vermakelijk. Redelijk.

Verkeerd vermoeden.

Regisseur Paul Feig kennen we voornamelijk van drie komische actiefilms met Melissa McCarthy. Een romcom van zijn hand is dan ook niet iets wat je gelijk verwacht, en doet het ergste vermoeden. Gelukkig mag je het verkeerd hebben. De beeldschone Emilia Clarke is weliswaar minder grappig dan eerstgenoemde, maar leuk is ze wel. Stuntelig en onbevreesd leeft ze er lustig op los, totdat ze haar ware liefde ontmoet. Tot zover alle clichés, die wonderwel weten te werken. Het is allemaal mierzoet, maar de humor brengt balans.

Het leuke aan deze Last Christmas (vreemde timing om in het voorjaar uit te brengen) is de onderlinge chemie tussen Clarke en Henry Golding. De kleine grapjes en familieontwikkelingen doen denken aan bekende voorgangers als Love Actually et cetera. Feig weet het hier gelukkig redelijk klein te houden, op de verplichte grote finale na natuurlijk. Rode draad is de mooie muziek van meneer Michael. Solo en met zijn oude bandje. Andrew is figurant. En George? Hij is hier misschien wel de echte kerstengel.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.