Opinions

Deze blij vlagen redelijke thriller creeert veel sfeer en tracht een deels geslaagde poging tot suspense. Onder andere door de slecht gekozen titel van de film is het verhaal behoorlijk voorspelbaar. Walker doet het prima, maar echt hoogstaand wordt het verhaal nergens. Met name tijdens het einde ontspoort de film nogal. De enigszins originele invalshoek had veel beter kunnen worden uitgewerkt. Gemiddeld filmpje.

Kant noch wal.

Hoe goed bedoeld deze bijzondere film met tragikomische ondertoon ook is, ondanks het originele verhaaltje en het vakmanschap waarmee een en ander is vervaardigd weet de film slechts op enkele momenten echt indruk te maken. Maar dat is helaas het grootse deel van de tijd niet het geval.

De intro is best aardig en qua sfeersetting is de leefomgeving van de hoofdpersonages goed gekozen. Maar de figuren die een belangrijke invulling aan het dorp moeten geven kennen nauwelijks een introductie of uitdieping. En zo werken sommige types meteen, of vooral ook niet.

Een surrealistisch aandoend muzikaal intermezzo met een bijbehorend humoristisch zij-plotje blijkt een van de krenten in de verder weinig smaakvolle pap te zijn. Natuurlijk is dit degelijk gemaakt, maar iets raakt of niet. Op wat voor wijze dan ook. Een film die dit soort thema’s aansnijdt moet dat gewoon naar behoren doen.

De minimale momenten van glimlachjes en tranenopwekkers of andere emoties aansprekende scènes zijn dusdanig dun gezaaid, dat je als kijker juist begint te hopen op clichés en niet de telkens daarvan afwijkende voorspelbaarheid. De film trekt daardoor bijna autistisch aan de kijker voorbij. Kant nog wal rakend.

Deux.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Voornamelijk vrouwen.

Je kunt jezelf afvragen waarom A League of Their Own deel uitmaakt van de Columbia Classics 4K Ultra HD Collection. Naast titels als Gandhi, Dr. Strangelove en Lawrence of Arabia verwacht je niet zo gauw deze komische sportfilm over de allereerste honkbalcompetitie voor vrouwen. Afgezien van het historisch belang natuurlijk.

Tom Hanks speelt de onsympathieke coach van het vrouwenteam en Geena Davis is zijn sterspeelster. Verdere rollen van onder meer Madonna blijven amper hangen. Dit hangt samen met het enorme geschmier dat kennelijk onder de aanvoering van Hanks aanstekelijk moet hebben gewerkt op de set. Het acteerwerk wordt soms dusdanig dik aangezet dat je je eraan kunt ergeren.

Nu heeft honkbal in Nederland helemaal niets te betekenen vergeleken met de hysterie die er heerst in de VS, maar toch. Vanwaar een plekje in deze collectie? Wellicht omdat de film drijft op een voornamelijk vrouwelijke cast. Misschien zal hebben meegespeeld dat de regisseuse de eerste vrouw was die een blockbuster regisseerde; het veel leukere Big, eveneens met Tom Hanks.

De grappen doen oubollig aan, ondanks de aanwezigheid van Rosie O'Donnell en de film wordt zeer clichématig ten uitvoer gebracht. De kracht zit hem met name in het slotstuk wanneer feiten en fictie zich al meer vermengen tot de werkelijkheid. Als de echte dames ten tonele verschijnen ben je toch geneigd een brok in de keel te voelen. Dat is dan wel weer knap gedaan.

**½

A League of Their Own is digitaal gerestaureerd en op 4K UHD uitgebracht als onderdeel van De Columbia Classics 4K Ultra HD Collection box. Een verzamelaarsobject bestaande uit 6 films, 17 discs en een Engels boekwerk van 80 pagina's. De film heeft een Atmos geluidstrack en als bonus zijn er onder meer een documentaire en 3 afleveringen van de tv-serie uit de jaren 90.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.

Ziet er mooi uit.

Helaas heeft het verhaaltje wat minder om het lijf en is e.e.a. niet veel meer geworden dan een sfeervol jeugdfilmpje met exorbitant budget. Weinig memorabele scènes of characters, mijns inziens.

Toch hapt het makkelijk weg, zit er een redelijke vaart in de film en zorgen de SFX ervoor dat er genoeg valt te beleven.

Redelijk.

Gek geesteskind.

Soms heb je bij een film te hoge verwachtingen. Dat mag als het een franchise betreft die al meer dan 100 jaar bestaat. Nou ja, in boekvorm allereerst. Maar sinds 1918 bevolkt de koning van de jungle regelmatig het witte doek en televisiescherm. Met afwisselend succes, dat wel. Het geesteskind van schrijver Edgar Rice Burroughs wordt ditmaal vertolkt door Alexander Skarsgård. Nu is die wellicht wat minder indrukwekkend dan zijn vader, hier hoeft hij het sowieso niet te hebben van enig acteertalent. Om de Zweed een miscast te noemen gaat wat ver, maar echt overtuigend is hij ook niet. En dat moet wel. Zeker met zoveel beroemde voorgangers.

Het verhaal begint best aardig en doet gelijk denken aan 'vreemde eend in de bijt': Greystoke: The Legend of Tarzan, Lord of the Apes. De film uit 1984 werd eveneens door kenners gezien als een die dicht bij het origineel bleef. De huidige The Legend of Tarzan doet dan ook realistisch aan, in eerste instantie. Maar zodra Tarzan terugkeert naar Afrika wordt het snel minder. Op wat mooie locatie-shots na doen de green screens bijna pijn aan de ogen en blijken sommige dieren wel heel erg uit de computer getoverd. Het draagt absoluut niet bij aan een geloofwaardige belevenis en werkt eerder afleidend. Uiteraard werd Tarzan vroeger ook in de studio opgenomen, maar dat het er anno 2016 nog steeds nep uitziet is jammer.

En onnodig ook. Maar de film blijkt vooral simpel formulewerk te zijn waarbij de CGI gaandeweg de overhand neemt en John Clayton zich als Spiderman ontpopt. Zo doen de scènes waarin Tarzan er op los slingert denken aan de gemaskerde redder en heeft het hoopvolle begin plaats gemaakt voor de zoveelste superheldenfilm, inclusief Samuel L. Jackson. De enige die nog een klein beetje verschil weet te maken is Christopher Waltz, die weliswaar zijn bekende trucje doet. Tevens weten sommige 'special effects' gelukkig wél te werken. Niet alles in de jungle doet gek aan, zeg maar.

Redelijk.

De blu-ray bevat een DIGITAL HD Ultraviolet voucher waardoor je de film overal kunt kijken op je favoriete apparaat. Naast de hoofdfilm bevat het bonusmateriaal een drietal mini-docu's waarin onder andere de virtuele jungle uit de doeken wordt gedaan. Het audioformaat van de hoofdfilm is Dolby Atmos.

Met dank aan Warner Bros. voor het recensie-exemplaar.

Geen oe-hoe.

Een aardige avonturenfilm, die van voorspelbaarheid aan elkaar hangt. De wonderschone animaties trekken een en ander recht, maar echte spanning of humor wordt helaas gemist. Vreemde keuze ook van Snyder, die doorgaans heel andere flicks uit zijn creatieve mouw schudt. Gelukkig blijkt de film onderhoudend, al blijft een oe-hoe moment helaas uit.

Redelijk.

The Legend Of Zorro is een gemiddelde familie, cq aktie-film en een matig vervolg op The Mask Of Zorro. Leuk voor kinderen en Zorro-aanhangers maar voor de rest van ons toch niet helemaal tof. Rommelig en te vaak over de top. Waar het eerste deel nog enigzins blij verraste moest dit deel, waarschijnlijk vanwege het financiële succes bij de eerste, nóg bonter. Precies dát draait de film de nek om. Het voelt vaak een beetje gekunsteld aan. Niet slecht maar ook niet goed. Maar deel drie zal vast niet heel lang op zich doen wachten.

Zinema

Niet serieus nemen.

Want anders kom je bedrogen uit.

Toch is het lastig, om na een toffe eerste helft, de serieuze ondertoon te ontkennen. Het reli-sausje en bijkomstige moraalplotjes passen minder goed in het lekkere popcorn vermaak wat de film tot dan toe was.

Redelijk.

Prima thriller die soms ietwat ongeloofwaardig is qua verhaal, maar erg vermakelijk en onderhoudend is. Onnederlands goed.

Voor fans.

Anderen zullen hier weinig te zoeken hebben omdat de film redelijk diep in gaat op een bepaalde periode in Lennon's leven. Men gebruikt daarvoor een summier aantal beelden met de echte Lennon en een handjevol fragmenten van de originele songs. Met name Lennon zelf wordt sterk vertolkt, iets wat helaas niet altijd geldt voor andere leden van zijn legendarische band. McCartney komt er wat bekaaid af bijvoorbeeld.

Het is duidelijk te merken dat men een integer beeld heeft willen schetsen. Enige negativiteit wordt niet geschuwd. Voor de kenners zijn er een behoorlijk aantal letterlijk nagespeelde scènes die men ook in de verschillende docu's rond Lennon en The Beatles kan ontdekken als authentiek materiaal. Woorden worden amper verdraaid en het lijkt erop dat men zo waarheidgetrouw als mogelijk te werk is gegaan. Hetgeen niet automatisch betekent dat het daardoor een vermakelijke film is geworden. Een interessante wel.

Redelijk.

Imagine Peace.

Behalve dat dit een contaminatie is van twee schitterende song-titels, staat het vooral voor Lennon zelf. Een vredelievend muzikant die vooral verschilde van veel andere artiesten vanwege het kritisch denken over de maatschappij en het leven. Hij was daarin niet de enige, maar wel een van de meest bijzondere zangers. Een en ander wordt hier tot in detail belicht.

Dat grote denkers, hoe vredelievend ook, ervaren hoe dun de scheidslijn is tussen gekte en genialiteit toont deze documentaire tevens. Vele anekdotes en interviews passeren de revue, hetgeen de magische muziek vaak verdrijft. Dat is soms lastig, want 'Give Peace a Chance' en 'Imagine' in 5.1 zijn niet te versmaden. En wat te denken van 'Cold Turkey' live en allerlei obscure outtakes? Het zijn korte, maar gelukzalige momenten voor de oren.

Zeer goed.

Vermakelijk en onderhoudend filmpje met een sterke cast. Vaak iets overgewaardeerd, maar smaken verschillen. Het tempo wordt soms ietwat onderbroken waardoor de film wat vaart mist. Desondanks goed.

Keurig kippenvel.

Dat Kevin Costner en Diane Lane een goed duo vormen weten we sinds Superman. Zo ook dus hier in deze lome thriller, die zich allereerst als drama aandient. De grens tussen de genres verloopt naadloos en zorgt juist voor extra kippenvel als het keurige tweetal de confrontatie met een asociale familie moet aangaan. Aangevoerd door Jeffrey Donovan weet je al vrij snel hoe laat het is. Het onheil kan beginnen.

Clichés worden niet geschuwd maar de film is ook degelijk en sfeervol. De relatie tussen de twee hoofdrolspelers vormt een goede basis om afschuw op te wekken. Veel gebeurt er niet, maar psychologische oorlogsvoering en een eerste geweldsuitspatting weten de juiste snaar te raken. Ondanks dat de film weinig verrassingen kent - maar gelukkig wel een écht clichématig einde vermijdt - is hij voldoende sterk.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Gered door het concert.

Want van de rest van deze "docu" wordt je helaas niet veel wijzer. Nou moet ik zeggen dat de beeldkwaliteit van mijn DVDtje (VHS transfer) ook niet echt meehielp, maar ik was echt op zoek naar openbaringen. Niet naar interpreteerbare gezichtsuitdrukkingen en halve takes van gefrustreerde jamsessies door een band die zijn beste tijd gehad heeft.

Het is erg jammer dat het dilemma tussen Spector en McCartney, of nog beter, Ono en sir Mac niet aan het licht werd gebracht. Ik vond het in ieder geval erg onsamenhangend allemaal en weinig boeiend. Het, ten dele, vertoonde rooftop-concert maakt natuurlijk bijna alles goed. Met name het wonderschone I Dig A Poney behoort elke rechtgeaarde muziekfreak kippevel te bezorgen.

Doe mij dan toch maar liever Yellow Submarine. Iets heel anders maar wel een stuk prettiger.

Redelijk.

Kopje onder.

Niet dat het origineel bijster sterk was, maar deze degelijk gemaakte remake voegt toch weinig nieuws onder de zon toe. En zo zien we een ietwat gelikter variant op het Scandinavische origineel, waarbij de acteerprestaties van de kindacteurs opvallen. Ook het eighties-sfeertje inclusief Rubik's kubus, David Bowie, Pac-man en The Culture Club geven de film een aardig bijsmaakje, maar deze mix tussen drama- en griezelfilm verloopt verder net zo traag en doet in de finale zelfs letterlijk kopje onder voor het origineel.

Redelijk.

Een vermakelijk en onderhoudend blaxploitation filmpje met de juiste dosis humor. Cosby is prima op zijn plek en de soundtrack is uitstekend.

Constant komisch.

Een leuke start van een viertal films met het vonkende duo Gibson en Glover. De chemie tussen de twee kissebissende agenten is de voornaamste drijfveer van het zoveelste 13 in een dozijn actie-verhaaltje. De twee tegenpolen zorgen voor constant komisch entertainment, ook wanneer het script wat grimmiger wordt en houden daardoor de film in een leuke balans.

Goed.

Fijn vervolg.

Deel 2 uit de komische misdaadreeks is wederom grimmig, maar kent tegelijkertijd nog meer humor dan het eerste deel. Iets wat de film zeker ten goede komt. Ook Pesci draagt hier een welkom steentje aan bij. Tevens voelt het verhaallijntje iets beter aan en lijkt het camerawerk een stuk gelikter. Al met al een fijn vervolg, dat wederom grotendeels gedragen wordt door de twee hoofdrolspelers en de chemie daar tussen.

Zeer goed

Gibson & Glovers chemie.

De soundtrack, die wederom in handen is van Clapton, biedt een schitterend openingsnummer met Sting en alras breekt de hel los. Pesci lijkt in dit deel echter minder goed uit de verf te komen dan bij deel 2 en ook Russo is nu niet direct een heel goede zet. Toch draait de film gelukkig voornamelijk om de chemie tussen Gibson en Glover, die al bekvechtend op komische wijze de misdaad bestrijden.

Goed.

Waardige afsluiter.

Na een ietwat tegenvallend deel 3, keerde het beroemde politieduo terug met de nodige grappen en grollen, waaraan ditmaal vechtjas Li werd toegevoegd. Russo lijkt een betere rol te hebben gekregen en het grimmige einde past goed. Actie voert nog steeds de boventoon maar de humor blijft alom vertegenwoordigd. De telefoon-scène met Chris Rock en de anderen is werkelijk hilarisch. Een waardige afsluiter van de succesvolle reeks.

Goed.

Bijster beklijvend.

De spanning druipt ervan af. Dit verhaal over een kindermoord en de pedofielen die erachter zitten weet één voor een de haren op de arm omhoog te werken. Van kippenvel gesproken. De karakters weten te beklijven maar bovenal weet de suspense te werken. Bijster origineel is het allemaal niet, maar onderhoudend des te meer.

Zeer goed.

Vaderlandse flauwheid.

Het gegeven van 'Boer zoekt vrouw' zou toch veel meer hilariteit moeten opleveren dan deze flauwe romkom van vaderlandse bodem. Zeelenberg geeft nog wel een vermakelijke proleet weer maar voor de rest is het vooral armoe troef. De film doet soms zelfs amateuristisch aan. Een lach kan er eigenlijk niet vanaf bij de kijker, of het moet eentje van plaatsvervangende schaamte zijn. Iets als lachen als een boer bijvoorbeeld. Juist ja, eentje met kiespijn.

Matig.

Best leuk.

Vooral de eerste drie kwartier. Want er is genoeg sfeer en, ondanks enige voorspelbaarheid, is e.e.a. voldoende vermakelijk en spannend.

De tweede helft van de film is dat niet. Zelfs het acteerwerk zakt in. Cosmatos gaat dusdanig over de kop en lijkt ook nog haast te hebben. Heb i.i.g. één overduidelijke goof gezien. Tevens is het einde met de haaien een beetje tè veel van het goede. En het 'gevecht' van Hudson met het monster in de zee raakt kant noch wal. En dat is geen taalkundig grapje.

Net niet voldoende, maar Cosmatos heeft ze veel erger gemaakt. Deze viel mij nog wel mee. Al het jatwerk incluis.

Redelijk.

Goed gegeven.

De elastieken gezichten van Jim Carrey doen het altijd goed. Vooral wanneer het verhaal een beetje meewerkt en de grappen goed zijn. Ze zijn hier in ieder geval in grote getale aanwezig en meestal goed genoeg voor meer dan een glimlach. Het gegeven van een beroepsleugenaar die plotseling eerlijk moet zijn is dan ook erg leuk gevonden. De verplichte en voorspelbare moraal nemen we daarom maar op de kop toe.

Goed.

Bijzondere beelden.

Even alle gekheid op een stokje, hoe bizar het er in deze film ook aan toe gaat, grappig wordt het bijna nooit. Verder dan glimlachen kom je vaak niet. Een doodsteek voor een komedie, zou je zeggen. En op zijn minst vreemd omdat het (bijna) voltallige team van Monty Python eindelijk weer eens samenkomt. Toch verdient de prent een voldoende, want dit eerbetoon aan de te vroeg gestorven Graham Chapman is visueel gezien een pareltje. Met name in 3D. De animaties zijn wonderschoon en zeer gevarieerd. Ook is het verhaal - hoe gelogen ook - boeiend en vermakelijk. Een bijzondere film dus, waar je iets anders van zou verwachten. Binnenkort zijn de mannen wederom te aanschouwen in animatievorm, ditmaal met Eric Idle erbij en dus wel compleet. Laten we hopen dat het dan weer ouderwets lachen wordt.

Goed.

Deze thriller slaat de plank op meerdere vlakken mis, maar het idiote verhaal en het volledig ontbreken van de spanning doen de film uiteindelijk de das om. Slecht.

Wederom een Bond met Dalton. Ditmaal wordt het over een iets andere boeg gegooid maar echt hoogstaand wordt het helaas nergens. Het charisma dat Bond zo nodig heeft blijkt bij Dalton misschien wel niet te passen. Evengoed een redelijke actieflick.

Dropdeeg.

Dat Licorice Pizza een bijzondere film is ontdek je als kijker gelijk tijdens een magnifieke openingsscène, waarin de hoofdrolspelers aan hun liefdesavontuur beginnen. Want ondanks alle zijsprongen, vreemde karakters en andere pogingen om je uit balans te krijgen (of juist niet), dat romantiek hier de boventoon voert is helder. Een simpele romcom is het echter niet geworden, dat zou te makkelijk zijn voor de roemruchte regisseur Paul Thomas Anderson. Gelukkig maar, want daarvan zijn er al meer dan genoeg natuurlijk.

Op bijzondere wijze word je meegenomen door twee jonge maar sterke acteurs. De debuterende zoon van acteerlegende Philip Seymour, Cooper Hoffman, en de indrukwekkende Alana Haim. Eerstgenoemde heeft weliswaar nog niet de ervaring van zijn vader, de prestatie is er niet minder om. Het woord ‘veelbelovend’ is een understatement. De tweede is eigenlijk het stralende middelpunt van de film. Het is niet haar eerste verschijning op een scherm, aangezien ze met haar zingende zussen van de band ‘Haim’ al in vele videoclips verscheen.

Toegeven; dit is geen ‘Magnolia’ of ‘The Master’ om maar eens wat titels te noemen uit het imposante oeuvre van de filmmaker. Die eerste titel zal hij sowieso wel nooit meer evenaren, maar hoop doet leven. Dit is uiteraard ook een volstrekt andere film. Eentje waarin het met name draait over de licht komische zoektocht van een jongvolwassen meisje naar liefde en wellicht zichzelf. Ze krijgt de ene na de andere teleurstelling te verduren maar belandt wel bij de ware uiteindelijk. Klinkt cliché? Is het ook, maar de weg ernaartoe geenszins.

Hier verliest de filmmaker zich misschien want de dropjes op deze pizza zijn op zichzelf weliswaar smakelijk, maar het blijft een vreemde combinatie met de tomaten en het deeg. Vinyl of niet, Sean Penn en de ietwat schmierende Bradley Cooper zijn behalve smaakmakers bovenal een vreemde eend in de bijt. Al moet gezegd dat laatstgenoemde aanzet is voor een welkom eindverhaaltje waarin Haim op bloedstollende wijze een vrachtwagen parkeert.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Vrij standaard tiroler met idiote muziek en belachelijke acteerprestaties. Niet erotisch maar helaas ook niet komisch. Het is bijna niet voor te stellen maar er zijn tirolers geweest die nog enigszins vermakelijk waren. Deze niet.. Kreeg maar liefst zes vervolgen. Slecht.

Wederom een tegenvaller van formaat met Murphy in de lead. Ook sidekick Lawrence kan weinig redden aan deze onzin. Veel voorspelbaarder dan dit wordt het bijna niet. Elke grap zie je van mijlenver aankomen en is, nog erger, niet leuk. Ook het dramagedeelte met de verplichte moralistische ondertoon schoot bij mij in het verkeerde keelgat, vooral in verhouding tot de belachelijke grappen. Het zal vast heel gezellig zijn geweest op de set, maar het oude SNL-niveau van Murphy is in deze film ver te zoeken.