Opinions

En wederom een arty van Anderson. De personages zijn weer heerlijk divers en het vakmanschap druipt er van af. Echter de humor is vaak te droog waardoor een hoop grappen niet tot minimaal overkomen. Ook kent de film een aantal saaie momenten die waarschijnlijk anders bedoeld zijn. Al met al bijzonder, zoals we gewend zijn van Anderson, maar niets geniaals. Redelijk.

DIt drama met originele invalshoek doet de ontkoping bijna totaal teniet door te veel verwarring te scheppen met irritant wordende flashbacks. Erg prentieus maar volledig mislukt is het niet. Het balanceren tussen drama en thriller voltrekt zich nogal onevenwichtig en ook bevat de film zijplotjes die het einde nog meer naar beneden trekken. De beelden en acteerprestaties zijn van hoog niveau. Meer dan twee sterren voor de gemiddelde uitwerking zit er helaas niet in.

De meest beroemde film van Monty Python is helaas de minste. De persiflage op de bijbel is enigszins onderhoudend en bij vlagen hilarisch, maar ook heel vaak flauw en matig. De film is te onevenwichtig om het predikaat goed te verdienen. Het prachtige liedje ten spijt. Redelijk.

Donkere diepte.

Vooral in 3D ziet een en ander er adembenemend goed uit. En dat is knap, want een groot gedeelte van de film speelt zich af op volle zee. Dit sprookje wordt echter zo alleraardigst gebracht dat zowel de kinderen als hun ouders ervan kunnen genieten. Voor die laatste groep ligt er nog een donkere en diepere laag op de loer.

Zeer goed.

Ook deze Brooks is helaas niet sterk genoeg om ons genoeg te doen lachen. Het verhaaltje is aardig en enigszins onderhoudend maar Brooks kan niet de hele film dragen. De grappen zijn vaak matig. Gemiddeld.

Prima thriller die zich, zoals vaker bij Hitchcock, in een ruimte afspeelt. Op een bootje ditmaal. De acteerprestaties zijn uitstekend, met name Slezak, al had er soms iets dieper op de karakters kunnen worden ingegaan. Enigszins voorspelbaar maar een sterke onheilspellende sfeer en bij vlagen meesterlijk camerawerk. Deze klassieker is zeer goed.

Zonder Spielberg.

Na een spannend begin begin waarbij een groep astronauten in de ruimte stuit op buitenaards leven, verandert de film op aarde in een ietwat rommelige horrorfilm. Tobe Hooper leverde aan de hand van Steven Spielberg het betere Poltergeist af, maar Lifeforce kent toch wat leuke effecten en is voldoende fout om te kunnen onderhouden.

Redelijk.

Inmiddels nogal gedateerd, maar Maas levert een goede prestatie af met dit spannende horrorwerkje van eigen bodem. Hij heeft zichzelf helaas nooit meer kunnen overtreffen. Goed.

Postapocalyptische pressie.

Casey Affleck in een postapocalyptische drama-thriller zal de interesse van menige filmliefhebber wekken, het resultaat valt echter een beetje tegen. Niet dat Light of My Life slecht is geworden, maar toch. De film moet het vooral hebben van de continue dreiging. Je voelt de pressie. Want als vrouwen schaars worden, dan weet je wel hoe laat het is. Zelfs de criticasters van het subgenre weten dankzij COVID-19 inmiddels hoe ons dagelijkse leven aan een zijden draadje hangt. Realisme alom.

Toch weet de film niet geheel naar behoren te werken. Alhoewel een en ander soms doet denken aan de sterkere segmenten uit The Walking Dead, het blijft allemaal een beetje in het midden hangen. De gesprekken tussen vader en dochter zijn sterk en Anna Pniowsky verdient sowieso een pluim, maar ergens blijft een hoogtepunt uit. Het einde is dan wel weer prima verzonnen en gelukkig niet des Hollywood. Binnen het genre is het echter net niet uitblinkend genoeg. Desondanks een tof tussendoortje.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Uitpuilend oog.

Waar een Evil Dead, Braindead of een andere cult-horror met kleianimaties en poppen wegkomt, kan Lik Wong dat helaas niet. Dat zit hem in het feit dat voorgenoemde titels een betere balans vinden tussen humor en gorigheid en simpelweg eng of leuk genoeg zijn. Deze film flirt echter met iets te veel genres en verliest daarbij het komische aspect al snel uit het uitpuilende oog.

Redelijk.

Ondanks het feit dat Disney het hier over een andere boeg gooit en de film best vermakelijk is, had hier toch meer in gezeten. De grappen zijn lang niet altijd even sterk evenals het verhaaltje. Elvis ten spijt. Redelijk.

Rommelig uitgewerkt.

Na een leuk begin zakt deze film eigenlijk vanaf de introductie van De Niro al verder in de, rommelig uitgevoerde, formules. Of zal de regiseur het overzicht gaandeweg een beetje verloren zijn? Sowieso wordt er gerommeld met wat verschillende visuele foefjes die niet altijd even sterk uit de verf komen. Soms voelt e.e.a. ook een beetje als ongeïnspireerd plagiaat van de andere 'drugs-films'. Toch is dit voor diegene die de twijfelachtige plotjes kan negeren een vermakelijk en onderhoudend filmpje dat, met de juiste regie, zeer gaaf had kunnen zijn.

Redelijk.

Weinig boeiend.

En vooral een saai filmpje van Jarmusch.

Wil inmiddels wel geloven dat hij de beste mensen kan inhuren, maar veel meer dan een vakkundig project met mooie plaatjes, is het niet geworden. En al verpak je een drol in glitterpapier..

Het uiterst magere en simpele verhaaltje sleept zich tergend langzaam voort. Hurt is leuk maar veel te kort in beeld. Vaste kracht Murray is totaal misplaatst.

De grote schare fans zal lagen en verhaallijnen ontdekken bij de vleet. Niet zelden wordt gemakzucht verward met genialiteit. Het geneuzel over bohemians irriteerde misschien wel het meest.

Matige arty-farty-reut.

Wegslikker.

Formulewerk dat aan de meestal in jeuk opwekkende films verschijnende McConaughey kan worden overgelaten. De krabmomenten worden echter ditmaal veroorzaakt door het voorspelbare personage van de stoïcijnse Philippe. De dialogen alsmede het tempo en de donkerbruine soundtrack trekken de sfeer op juiste wijze naar boven, maar echt bijzonder wordt het allemaal niet. Voldoende vermakelijk en luchtig wegslikkend wel.

Goed.

Tjongejonge.

Dit is niet best nee.

En dat ligt hem nog niet eens aan het schommelende acteerwerk o.i.d., maar hoofdzakelijk aan het ongeloofwaardige en rommelig gebrachte verhaaltje. Alsof men de kijker zo hard tracht te verneuken dat deze bijna aan zichzelf zou gaan twijfelen.

Onvoorstelbaar zwak, met een volledig misplaatste maar verrassende twist. Enige actiescènes zorgen voor wat vermaak, maar hier valt weinig aan te redden.

Het geforceerd coole sfeertje werkt ook al niet mee.

Matig.

Beklemmend filmpje.

En met een mooie sfeer ook. Spannend en mysterieus maar misschien niet een ieders kopje thee. Het verhaal is niet overal even sterk. Toch laat België voor de zoveelste keer zien dat het een puike griezelfilm kan maken, iets wat bij ons in Nederland schijnbaar onmogelijk is. Wel weer jammer van het ontbreken van ondertitels bij mijn exemplaar. Amai!

Goed.

Griezelig geplastificeerd.

Het met 6 Oscars genomineerde drama Lion, is geen gekke film. Typisch Oscarmateriaal eigenlijk en dat is gelijk hetgeen je voornamelijk tegen de film zou kunnen hebben. Zo zoet als suiker dus en nergens echt gewaagd. Dat het stroperig gaat worden kun je verwachten als ‘based on a true story’ in beeld komt, maar het had wat minder gemogen. Hoe goed het – deels - ook werkt. De film hinkt teveel op twee gedachten. De eerste gedachte blijkt de beste te zijn.

Sunny Pawar speelt de jonge Saroo op overtuigende wijze en werkelijk alles aan het jochie ontroert. Hij hoeft enkel maar over straat te rennen en verdwaasd om zich heen te kijken en bij menige kijker zullen de tranen over de wangen rollen. Het is dan ook echt zielig wat het schattige jochie overkomt. De eerste helft van de film is om hem heen gebouwd en sterk. Het is aangrijpend en avontuurlijk. Een goede combinatie die de aandacht erbij houdt.

Hoe anders wordt het in de tweede helft. Dev Patel doet in niets denken aan de kleine Saroo, maar vanwege Pawar wil je hem graag geloven. Met zo’n voorprogramma kan de hoofdact alleen maar tegenvallen, al acteert ook hij prima. De klad komt helaas in het verhaal en alle clichés worden tevoorschijn getoverd. Met als dieptepunt de griezelig geplastificeerde Nicole Kidman, die zelfs tijdens de 25 jaar in de film niet verandert. Toch is Lion de moeite waard. Meer dan zelfs.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Disney maakte een behoorlijke comeback met deze tekenfilm. Niet de beste maar wel een van de best gewaardeerde uit de Disney-stal. Mooi geanimeerd en goed.

Dit inmiddels nogal gedateerde werkje mist vooral humor. Ook het dramagedeelte is weinig bijzonder. Kindsterretje O'Neal ten spijt. Gemiddeld.

Vanouds pijnlijk.

Na een uitstekend eerste deel en een leuk vervolg is het derde deel gelukkig niet echt slecht geworden. Sterker nog, vele grappen zijn weer als vanouds pijnlijk, waarbij Stiller en De Niro de kar met name trekken. Hoffman liet zich bijna volledig uit de film schrijven en ook Streisand voegt weinig toe. De humor, hoe schaamteloos en voorspelbaar soms ook, werkt nog steeds. Inclusief de op de hedendaagse YouTube-hype inspringende eind-remix van Stiller.

Goed.

Leuke liedjes.

Ondanks dat de gouden jaren van Disney's authentieke animatiefilm inmiddels voorbij zijn, kennen we tegenwoordig een kleine opleving met getekende prinsessen en kikkers. Wie had dat gedacht na 'Home On The Range'?

The Little Mermaid is een van de laatste classics die niet alleen qua vormgeving mooi is, maar ook inhoudelijk. Dat ligt niet aan het zoveelste clichésprookje, doch aan de dieren zelf. Met name de krab is lollig. Ook de liedjes liggen erg lekker in het gehoor.

Goed.

Prettige komedie die het niet al te veel van het verhaal moet hebben, maar des te meer van de sterke acteerprestaties. Carell excellereert. Sommige scenes zijn echt hilarisch. Zeer goed.

Onderhoudende komische musical die niet overal even sterk is. De liedjes zijn leuk, het verhaaltje nogal mager en voorspelbaar. Murray's hilarische bijrolletje is het hoogtepunt van de film. Redelijk.

Ondanks enige voorspelbaarheid heeft de film genoeg in zich om te blijven boeien. Met name de sfeer is sterk, evenals het acteerwerk. Goed.

Live A Little is misschien wel Presley's allerslechtste film. Er zijn nog een paar titels die aan die twijfelachtige eer kunnen voldoen maar deze is echt hemeltergend slecht. De songs zijn redelijk tot goed maar het script zo vol gaten en de humor is ditmaal zo ver te zoeken.. Combineer dit met de slechtte acteerprestaties en een gedemotiveerde, stonede, Elvis.. Et voila.. Een misbaksel eerste klas.

Volgens Charlie Hodge, een goede vriend en bandlid van Elvis, een film waar vooral buiten het zicht van de camera veel gelachen werd door de tallloze grappen die de crew met elkaar uithaalde. Helaas is dit plezier niet afgestraald op dit verplichte nummertje uit de film-wurgcarriere van Presley. Elvis schaamde zich voor dit soort films..

Zinema

Deze blaxploitation-achtige Bond is absoluut vermakelijk en onderhoudend, maar zeker niet de sterkste van de reeks. De actie is goed maar overheerst een hoop. Met misschien wel het mooiste Bond-liedje ooit, die van Paul McCartney. Redelijk.

Je kunt veel over de serie zeggen behalve dat hij niet constant zou zijn. Ook dit wordt nergens een meesterwerk maar is, net als de andere delen, zeer vermakelijk. Wederom volledig over de top, but who cares? Willis is een dagje ouder maar kan het kunstje nog steeds, al is de humor in dit deel helaas wat minder aanwezig dan in de rest van de serie. Goed.

Sinister sprookje.

De tweede film van het regisseursduo dat verantwoordelijk is voor de bloederige horrorfilm 'À l'Intérieur' is er eentje die meer de fantasy kant opgaat. Het komt hier duidelijk de sfeer ten goede. Al begint een en ander als een uiterst sinistere thriller in plaats van sprookje. Een dwaallichtje in het bos is een van de eerste echte aanwijzingen dat men hier van enig realisme gaat afwijken. Dat het verhaal daarmee soms een loopje met de realiteitszin van de kijker neemt, lijkt daarmee verbonden maar pakt jammer genoeg niet altijd ten goede uit.

Intrigerend is het allemaal wel, al wordt menig cliché niet geschuwd. Zo is ook hier het slachtvee uiterst dom en irritant en is er van enige empathie voor de hoofdrolspelers daarom weinig sprake. Al moet gezegd dat hoofdrolspeelster Chloé Coulloud wel de kijker weet in te pakken, maar dat karakter is uiteraard een stuk sympathieker geschreven dan die van haar handlangers. De film kent een sterke eerste helft, ondanks de platgetreden paden der herkenbaarheid. Het afgelegen spookhuis levert sowieso een sfeervol decor op.

Het tweede deel staat nogal haaks op het eerste, wanneer het verhaal in overdoses buitenaardse griezeligheid begint te grossieren. Ook van enige waterdichtheid is dan geen sprake meer en lijken er zelfs meerdere vijanden aanwezig, iets waar later niet meer op wordt teruggekomen. Wel wordt er op een geforceerde manier uitleg gegeven aan een hoofdlijn die vermakelijk is, maar niet voldoende weet af te leiden van hiaten of pogingen tot iets wat vaag blijft. Dat is een beetje raar voor een film die verder poogt helder te zijn. Het gaat een beetje ten koste van de spanning, helaas.

Redelijk.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

De zoveelste Bondvertolking, ditmaal door Dalton. Als je hem trekt is er weinig aan de hand. Het verhaal is enigszins vermakelijk en onderhoudend. M.n. Krabbé schmiert er op los. Het echte Bond-niveau van weleer wordt helaas niet gehaald. Redelijk.

Het vervolg op Born Free dat, met een andere cast, zinspeelt op het sentiment. Iets dat slechts ten dele slaagt. Gemiddeld.