Opinions

Aardige film die het vooral van de dialogen en dus de geniale Nicholson moet hebben. De film is ietwat langdradig maar is ondanks dit genoeg onderhoudend. Goed.

Vermakelijke pulp doorspekt met een vette soundtrack en de exact goed gecaste Vanity. Mierzoet bij vlagen en een verhaal dat af en toe kant noch wal raakt. Bovengemiddeld evengoed..

Ook bekend als Berry Gordy's The Last Dragon. Hoe een muziek-icon als Gordy bij dit project terecht is geraakt blijft vreemd, maar als er al een concurrent van Disney zou bestaan, dan zou hij ook wel Motown moeten heten eigenlijk. Deze film vertoont namelijk nogal een het Disney-gevoel (dit komt mede door de gladde Taimak). Uiteraard bleek gordy al eerder in de weer geweest met een tweetal Diana Ross films waaronder het goede Lady Sings The Blues (biografische film over Billie Holiday) en als regisseur van het mindere Mahogany. The Last Dragon is een lekker flick zonder al te veel pretenties. Met cultstatus.

Voodoo-vervolg.

Het moet gezegd: na een behoorlijk griezelig eerste deel volgt dan toch een beetje teleurstelling. Nog niet eens zo zeer omdat het docu-achtige thema overboord wordt gegooid, maar des te meer omdat het op enkele schrikmomenten na niet meer zo eng wordt. Dat zit hem in een aantal zaken. Zo opent de film aardig waarin het bezeten kind uit deel 1 terecht komt in een opvanghuis voor meisjes. Langzaam probeert ze weer vat te krijgen op haar leven en een en ander biedt de kijker tijd om even terug te denken. Uiteraard met behulp van de verplichte flashbacks.

Wat volgt is een interessant gegeven, een kleurrijke omgeving waarin het carnaval van New Orleans plaatsvindt en de onderliggende dreiging die af en toe de kop opsteekt tijdens een aantal bijna-openbaringen. Er wordt echter te lang voortgeborduurd op deze situatie en de film begint een beetje in herhaling te vallen. Een vervolgens ietwat vreemde draai waarin voodoo wordt toegevoegd biedt wat soelaas, maar draait uit op een vrij standaard exorcisme. En dat is jammer, want een en ander begint hoopvol en originaliteit was nu juist hetgeen waarmee deel 1 zich onderscheidde.

Nu zijn de filmpaden binnen dit subgenre behoorlijk platgetreden, maar toch. De eerdere handycam-aanpak en documentaire insteek werkten klaarblijkelijk beter. Het getuigt echter van lef dat de filmmakers van dat pad zijn afgeweken, maar dit is het helaas allemaal nét niet. De goede acteerprestatie van Ashley Bell ten spijt. Op zichzelf staand is deze 'The Last Exorcism Part II' best aardig, maar als vervolg schiet het dus tekort. Misschien dat er met deel 3 teruggekeerd kan worden naar een onheilspellender geheel, met een minder afgeraffeld einde. Maar afgeraffeld of niet, dit einde is wél veelbelovend.

Redelijk.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Griezelen met de handy-cam.

Ondanks dat het wel duidelijk is dat dit geen documentaire is, draagt de handy-cam aanpak bij aan een realistische sfeer. Het gegeven van de priester en zijn missie ook. Wanneer de schrik toeslaat zit de kijker al ver in de film, maar het laatste half uur en het einde griezelt je toe en maakt qua spanning een hoop in orde.

Zeer goed.

Drankdemonen.

Het idee van een alcoholistische held is niet nieuw maar werkt vaak wel. Zo ook hier, wanneer een politiechef een laatste kans krijgt in een ingeslapen plattelandsstadje. Het misdaadmysterie dat op zijn pad komt is eigenlijk van doorsnee televisieniveau, maar de rustige opbouw veroorzaakt al snel betrokkenheid bij de kijker. Mede geholpen door de puike prestatie van Williams, die met zijn innerlijke drankdemonen een even grote strijd levert.

Goed.

Last House On The Left was in de jaren 70 enorm shockerend omdat het geweld breed uitgemeten werd gefilmd. Tegenwoordig zijn we wel wat gewend. Neemt niet weg dat tere zieltjes deze horror maar beter kunnen overslaan. Bovengemiddeld.

Spannend tot teleurstellend.

Dit heeft met name te maken met het nogal gladde tweede deel. De film begint namelijk erg sterk. Waar het origineel de tand des tijds niet goed heeft doorstaan maar wel een behoorlijke classic is inmiddels, is deze poging zeker niet gek, maar ook weer niet goed. De voorspelbaarheid en de bijbehorende cliché's van de tweede helft helpen het prima eerste gedeelte daardoor nogal om zeep. Met name het gemak waarmee de characters het winnen van de psycho's, evenals het einde met de magnetron is een kleine teleurstelling.

Gemiddeld horrorfilmpje

Goede en paranoïde thriller over de beruchte dictator. Stijlvol en grimmig met uitstekend acteerwerk.

Walter's Westerns.

Ze draaien eigenlijk nooit om een geniaal plot, des te meer om mooi in beeld gebrachte shoot-outs. Ookal is Hill geen Peckinpah, hij brengt een en ander het liefst goed en gewelddadig in beeld. Zo ook hier, wanneer Willis in een door gangsters overheerste stad orde op zaken komt stellen. Een beetje goofy en voorzien van een ietwat misplaatst Noir-randje, maar wel vermakelijk.

Goed.

Genres goochelen.

Regisseur Edgar Wright weet na het magistrale Baby Driver wederom een sterke film neer te zetten. Ietwat onevenwichtig weliswaar en met een nét te voorspelbaar einde, maar wederom origineel en bijzonder stijlvol. Hij weet de kijker gelijk al op het verkeerde been te zetten door te beginnen in het Engeland van de jaren 60. Althans, zo lijkt het. En dat is niet het enige waarmee hij verwarring zaait. Zo wordt er ook gegoocheld met genres.

Meer dan een knipoog naar het griezelgenre zit er de eerste helft niet in. Ondanks een ietwat opdringerige taxichauffeur is het hier vooral een fantasierijk drama wat de klok slaat. En wat voor een. Londen wordt op schitterende wijze in beeld gebracht en het acteerwerk is fantastisch. Met veel flair worden de scènes aan elkaar geregen door middel van een muzikale naald. Zodra deze vanaf het eerste moment in het vinyl zakt, is er magie.

Zo muzikaal bont als in zijn voorlaatste flick maakt de filmmaker het niet; hier zijn het de hoogtijdagen van de Britpop van de sixties. Cilla Black, Petula Clark en al wat dies meer zij. En oh ja, herkennen we dat andere stijlicoon uit die periode wel? Je moet even goed kijken, maar dat is toch echt een 82-jarige Diana Rigg in haar helaas allerlaatste filmrol. Met zo een topfilm de carrière afsluiten zij haar meer dan gegund. Voor Diana; opent de film terecht.

Ook de ongeveer even oude Terence Stamp geeft acte de présence. Hij weet tevens menige scène te stelen. Maar het moet gezegd dat juist zijn rol er net iets te dik bovenop ligt met betrekking tot de plotontwikkelingen. Ook de grote twist aan het einde wordt net iets te opzichtig ingeleid. Neemt niet weg dat als de dromerige eerste helft halverwege ontaardt in een nachtmerrieachtig tweede deel, je als kijker inmiddels aan het scherm gekluisterd zit.

Indutten tijdens Last Night in Soho zit er geenszins in. De Atmos geluidstrack doet de plafondspeakers bijna naar beneden storten tijdens de actiescènes. De film is een waar audiovisueel feest. Al valt de bad guy uiteindelijk wat tegen en is de eerste helft sterker, dit is zoveel beter dan de doorsnee meuk die voorbijkomt. Met dank aan Lennon, McCartney, Tarantino en bovenal Wright. Gaat dat zien.

****

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Geen chemie.

De beroemde maar wisselvallige regisseur Mann, levert qua camerawerk wederom iets moois af. Het standaard-plot wordt echter rommelig uitgevoerd met een behoorlijk aantal zichtbare goofs. Slordigheid troef dus. Daarnaast kennen de personages geen diepgang en is de chemie tussen Day-Lewis en Stowe ver te zoeken.

Doorsnee.

Leve Laserdisc!

Deze western is namelijk lastig te verkrijgen. Weinig opzienbarende film echter. Met een paar bloederige scènes, maar een nogal gemakkelijke uitvoering van een simpel script. En dus rust de film vooral op de schouders van de cast, die op een nors kijkende Rourke en een hoop geschmier van de rest vrijwel niets te bieden heeft.

Doorsnee.

Vermakelijke avonturen-komedie die net iets te veel flauwe grappen kent naast een aantal zeer goede. Hierdoor is de film niet goed maar wel bovengemiddeld.

Ondanks de vakkundigheid en de schitterende beelden, zuigt de film je niet goed naar binnen. Dat e.e.a. historisch gezien niet klopt, boeit niet, maar de film had echt korter gemogen. Ook voelt het allemaal te gladjes aan. Cruise is hier ook niet op zijn sterkst en schmiert er bij tijden op los. Toch is de film enigszins vermakelijk. Redelijk.

Prettige thriller inclusief de twists. Absoluut onderhoudend en uiterst vermakelijk. Voor de cinefielen onder ons misschien wel een beetje voorspelbaar, maar daarom niet minder.

Berg doet het leuk. Bijzonder dat hij de man is die later echt doorbrak (als regisseur). Van de schitterende Fiorentina hebben we helaas te weinig vernomen.

Goed.

Blaffende Butler.

De zoektocht van een dolgedraaide echtgenoot, nadat zijn vrouw plotseling verdwijnt bij een benzinestation? Waarom ook niet, er zijn goede filmvoorbeelden waarin dit gegeven weet te werken. Maar waar je in het begin nog zoiets hebt van ‘beter goed gejat...’ verdwijnt dát gevoel al rap. Dit is geen Spoorloos, The Vanishing of het eveneens spannende Breakdown. Nee, het aardige en mysterieuze begin blijkt vooral een kapstok te zijn voor Gerald Butler die het recht in eigen handen neemt wanneer hij stuit op een meth-lab, alwaar zijn vrouw gevangen wordt gehouden. Waarom juist daar? Tsja...

Het klinkt als een behoorlijke B-film en dat is het ook, maar echt vermaak blijkt ver te zoeken. Zelfs tijdens de enigszins spannende intro van de film zijn er te veel onwaarschijnlijkheden voor een verhaal dat zichzelf uiterst serieus neemt. Eigenlijk is het wel lekker als de filmmakers besluiten alle remmen los te gooien en Butler op wraaktocht gaat. Met zijn blaffer in de hand verandert de brave burger in John Rambo himself. Zijn wanhoop tijdens het beginstuk weet de aandacht vast te houden, maar des te verder de film vordert des te lachwekkender zijn personage wordt.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Taal en timing.

Het Amerikaanse debuut van regisseur Jee-woon Kim valt nogal tegen. Of dat ligt aan de verschillende vertalers op de set of eventuele concessies die hij moest maken is onduidelijk, maar het geheel doet rommelig aan. Slecht geschoten ook af en toe. Misschien wilde Schwarzenegger alles in één take doen, je weet het niet. Verschillende scènes met de actieheld uit vervlogen tijden doen zo zwak aan dat je je afvraagt hoe zoiets sowieso in het eindresultaat terecht komt. Zijn acteerprestaties zijn soms erg ondermaats. Erger dan vroeger maar in deze tijd des te opvallender. Misschien dan toch Kim's taalbarrière? Timing blijkt tevens iets wat er vaak ontbreekt.

Ook het deels rommelig in beeld gebrachte eindgevecht moet verbloemen dat de Oostenrijkse eik inmiddels bejaard is, ondanks de geforceerde grapjes over zijn leeftijd. Je ziet hem bijna letterlijk niet meer overeind komen. Deze comeback toont dan ook meermalen aan dat de acteur met zijn geverfde haardos de 'tijds-tand' slecht heeft doorstaan. Enkel teren op oude roem lijkt zijn devies. Gelukkig is hij niet zo geplastificeerd als zijn collega Stallone - die het er met zijn comeback Bullet to the Head iets beter vanaf brengt - maar hij is zonder meer de zwakste schakel in dit chaotische actie-vehikel. Zijn meest vervelende knipoog, eentje naar Conan, is er gelukkig uitgesneden.

Ook Knoxville als comic relief is allesbehalve grappig om de juiste redenen en doet het A-Team gevoel des te meer zegevieren door een soort van Murdock imitatie. Gelukkig zorgt Eduardo Noriega voor een nare crimineel en leidt het bijna belachelijke zijplot met een verdwaalde Forest Whitaker voldoende af van de hoofdrolspeler. Hoe ridicuul de twee verhalen ook mixen. Guzman en Stormare weten verder ook weinig indruk te maken. Wat overblijft is een soort van potpourri waarbij vooral de herinnering overheerst. Al dat geknipoog werkte vroeger beter, is dan toch de conclusie.

The Last Stand is desondanks geen slechte film en biedt voldoende vermaak voor de welwillende kijker en gemiddelde Schwarzeneggerfan en heeft een aantal leuke actiescènes, die dan wél weer cool in beeld worden gebracht, in petto. Er gebeurt gelukkig ook veel en daardoor doet e.e.a. onderhoudend aan, maar de échte lol ontbreekt. De one-liners zijn slap en het western-einde met de shoot-out is eveneens weinig bewonderenswaardig. Een oude dame die een boef overhoop knalt zal vast komisch zijn als je pubert, maar inmiddels zijn we volwassen en volgen we de Terminator nog steeds. De volgende keer hopelijk niet tevergeefs.

Redelijk.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Leuk.

Blijft een kinderfilmpje, maar heb me niet verveeld.

Dat komt voornamelijk door de mooie animaties en uitstekende stemmencast. De liedjes van 'America' zijn ook een welkome toevoeging. Het verhaaltje bewandelt gelukkig niet het pad der voorspelbaarheid.

Beter dan vele Disney's.

Goed.

Voorspelbare vrienden.

Vier vrienden komen eindelijk weer eens samen. Het viertal kent elkaar sinds dat ze kleine kinderen waren en nu een van hen gaat trouwen besluiten ze de vriendschap te vieren in Las Vegas, alwaar het huwelijk plaats zal vinden. De kameraadschap heeft echter wat deuken opgelopen. De oude makkers worden vertolkt door niemand minder dan Michael Douglas, Robert De Niro, Kevin Kline en Morgan Freeman.

Met zo een cast zou je bij een komedie wellicht iets snediger dialogen verwachten, toch is Last Vegas geslaagd. En ondanks dat het verhaal ook behoorlijk voorspelbaar is en allerlei clichés de revue passeren, moet het wel gek lopen wil je de film niet het voordeel van de twijfel geven. Lekker luchtig en in prettig tempo glijdt een en ander aan de kijker voorbij. Soms belegen, soms raak, meestal sympathiek.

Douglas en De Niro maken het meeste indruk als de twee vijanden die ooit vrienden waren. Mary Steenburgen is een welkome afwisseling die de hervonden vriendschap opnieuw op de proef stelt en Freeman en Kline zorgen voor een meer komischer noot. Alles is redelijk in balans en geschiedt zonder memorabele momenten of diepte, maar qua feelgood hapt het allemaal lekker weg.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Deftige dandy.

Het regiedebuut van voormalig zakenman Friedkin is er niet een om van te smullen. Dat had het uiteraard wel moeten zijn. Je mocht verwachten dat met dit verhaal en met Claes Bang en Guy Pearce in de hoofdrollen een smakelijke filmhap zou worden opgediend. Helaas. Bang, die vorig jaar nog furore maakte in de prachtige maar door de massa vergeten miniserie Dracula van BBC & Netflix, is ook hier sterk. Evenals Pearce die de aandacht naar zich toetrekt als de deftige dandy die zal helpen het mysterie op te lossen.

En daar zit hem wellicht de crux. Want waarom krijgt Van Meegeren een voorkeursbehandeling van Piller? En waarom verloopt het verhaal zo rommelig? Waarom wordt er pas halverwege de film ingegaan op wie Van Meegeren in feite is? Vragen waarop je helaas geen antwoord krijgt, maar die wel rijzen gaandeweg. En dan neem je de verkeerde uitspraken en rare accenten als Nederlander sowieso nog op de koop toe. Het verhaal blijkt ook nog eens niet te kloppen waardoor de nazaten Piller terecht woedend zijn, maar dat terzijde.

**

Met dank aan Sony Pictures Home Entertainment voor het recensie-exemplaar.

Scorsese’s slagroom.

De regisseur zijn eerste muziek-documentaire is de concertfilm van The Band’s laatste performance. Voorzien van gastoptredens door vele bekenden waarbij Dylan als een onprettige hork voorbij komt, Young nogal stoned lijkt en de show vooral wordt gestolen door Van the Man en Dr. John. Ook de Staple Singers en Muddy Waters zijn de kers op de muzikale slagroom die door Robertson & co extra smeuïg wordt opgediend. De interviews zijn aardig, maar het is hier de muziek die hoogtij viert.

Zeer goed.

Australische mystiek.

Dat Criterion het wel vaker bij het juiste eind heeft bewijst hun release van deze vergeten, maar prima thriller uit Australië. Het is met name het onderliggende mysterie dat de kijker aan het scherm gekluisterd zal houden alsmede de lang uitblijvende ontknoping, die met lef wordt gebracht. Sfeervol en spannend.

Zeer goed.

Karige creativiteit.

Waar Corman nog wel eens wat positieve uitschieters had in zijn twijfelachtige carrière vol B-films, was menige film zo slecht dat het wel weer leuk werd. Zo niet bij The Last Woman on Earth. De drie acteurs zijn, zoals gebruikelijk bij de regisseur zijn producties, benedenmaats en ook op technisch vlak laat de film veel te wensen over. Low budget hoeft zeker niet slecht te betekenen, maar moet dan kunnen steunen op creativiteit. Die is hier ver te zoeken.

Matig.

Sfeervolle griezelfilm.

Zweden kan wat Nederland niet lukt. Een goede horror maken met weinig budget. Puike acteerprestaties en een clichématig, ietwat kinderlijk, verhaal dat vanuit een verfrissende invalshoek wordt verteld. Zelfs een kleine dosis humor is aanwezig. Redelijk in balans en in een prettig tempo op het scherm gezet.

Goed.

Oef.

Soms moet je films niet herzien. En in mijn geval geldt dat ook voor deze.

Heb voor de gelegenheid een schitterende bootleg gezien (Hong Kong Video) die i.t.t. de andere DVD releases (Tartan/Criterion) géén blokjes vertoont in de snel bewegende scenes, danwel simpelweg beter beeld heeft (uncropped). Aan deze 'niet bestaande' release hangen alle soundtracks die er zijn, waaronder audiocommentaar, 5.1 en 2x 2.0 en de engelse subs van de De audio interesseerde me iets minder, maar het beeld bij deze versie is nog nèt niet BluRay. Wat men allemaal niet met een DVD9 kan doen . Maar dit terzijde, was er wel blij mee.

Wat opvalt zijn een paar dingen. Het eerste is dat ik inmiddels nogal wat ouder ben en dat mijn oog, schijnbaar, anders waarneemt. Wat in de herinnering een uiterst cool filmpje was, vond ik ditmaal er bij vlagen nogal knullig uitzien.

En dat is jammer bij een Woo, want zijn films draaien toch vooral om leuk in beeld gebrachte actie-scènes. Vond hier veel van de scènes er erg fake uitzien. Mannetjes die al springen voor ze geraakt worden, heel veel overbodige explosies en vooral heel veel mensen die richten op plafonds ed. maar dan toch de anderen in de buik raken.

Eerst vermoedde ik dat ik me vergiste en beter moest kijken. Maar helaas in de vele scènes die volgden kwam ik vaker tot de vreemde conclusie dat e.e.a. er soms amateuristisch en nep uitzag.

Dan maar het verhaal. Echter, dat is zo dun als een velletje papier en boeit eigenlijk niet. Weinig medeleven van mijn kant i.i.g. Dat kan ook te maken hebben met het enigszins twijfelachtige acteerwerk. Dit laatste wordt bijna hilarisch op het einde tijdens de lift-scène, die ik meerdere malen heb teruggespoeld om met verbazing terug te kijken. Het irritante geneuzel met de baby's is dan al in volle gang. Vol herhaling. Want elke keer als er eentje uit het raam wordt getakeld komt er in het raam er naast telkens zo'n boevenkop met zijn uzi. Gelukkig richt ook hij met name op van alles, behalve zijn doel.

Beetje laffe keuze ook om Chow niet gewoon zelf in zijn broek te laten pissen. Terwijl je hem even later zichzelf laat 'vernederen'. Ahum, de scene die daar op volgt is natuurlijk schaamteloos gekopieerd in Hollywood, maar veel meer dan een inspiratiebron mag dit toch nauwelijks zijn.

Want ondanks de heerlijk foute Jan Hammer-kloon + speelgoed-synth, de 'doldwaze' acteerprestaties en zeer wisselvallige actie begon e.e.a. na verloop van tijd behoorlijk te irriteren.

Begrijp me goed, minstens de helf van die actie was zeker naar behoren en zag er goed uit. Maar ja, die andere helft blijkt toch echt een pak minder.

Verder dan een 2,5 kom ik echt niet.

Redelijk.

Viva VHS!

Al is deze vast ook wel op DVD te verkrijgen, ik had 'slechts' de magnetische tape.

De film begint grimmig en introduceert de charismatische Matthau snel. Al moet ik zeggen dat Dern voor mij de film vooral van sjeu voorzag. Ook Gossett Jr. is prettig aanwezig, iets wat helaas niet van de rest van de cast gezegd kan worden. Met name de 'actrices' waren vaak erg matig.

Het verhaaltje is leuk en e.e.a. is onderhoudend geschoten. Komische dialogen ook. Het einde de dagenlange achtervolging duurt ietwat te lang, mijns inziens.

Redelijk.

Tsja.

Deze Death Wish on steroids is best leuk. Maar echt goed?

Butler is op zich niet onaardig maar helaas niet de man die deze film kan dragen, evenmin is Foxx dat. Vond i.i.g. sommige bijrollen meer indruk maken.

Het verhaaltje gaat wel heel erg over de top (tunnel graven naar elke cel etc. En maakt zich hiermee, ondanks het realistische begin, erg ongeloofwaardig.

E.e.a. doet ook denken aan Hopkins in Fracture, maar de ommeslag van Butler naar Hannibal werkt, mijns inziens, niet goed.

Toch zit er een vlot tempo in de film en is het begin sterk. Ik vind de kleine plothiaatjes en ongeloofwaardigheden net iets te storend voor een voldoende echter. Toch zul je hier met je verstand uitsgeschakeld weinig builen aan vallen.

Redelijk

Weerzinwekkende wenkbrauwen.

Het knappe aan deze in de jaren dertig gesitueerde misdaadfilm zit hem in de eendimensionale karakters die, ondanks het ontbreken van een diepere laag, gelijk de aandacht weten vast te houden. Zo is de zwijgzame, maar continu dreiging uitademende Hardy als aanvoerder van een drietal drank smokkelende broers één van de toonzetters. LaBeouf heeft als enige iets meer diepgang en biedt tegenwicht aan dommekracht Clarke en eerstgenoemde hoofdrolspeler. Ook de knappe Chastain geeft als love interest een beetje sjeu aan het rauwe geheel van hillbillies en gangsters. De mix tussen de simpele boeren die illegaal drank stoken en de gelikte gangsters die het weer afnemen werkt uitstekend. Ook de bad guys, met Pearce voorop, imponeren. Hij heeft zich als sadistische wetsdienaar een buitengewoon naar kapsel aan laten meten en speciaal voor de gelegenheid zijn wenkbrauwen kaalgeplukt. Weerzinwekkender kan een boef haast niet worden.

Het op waarheid gebaseerde verhaal is niet echt ingewikkeld en doet haast even rechtlijnig aan als de karakters, maar weet met wat romantische zijweggetjes en een uitstekend bijrollende Oldman van begin tot eind te vermaken. Wie door wat 'goofs' heen kan kijken en lekker achterover wil leunen treft hier een zeer smakelijke film aan. Goed gedoseerde geweldsscènes, sfeervolle settings ondersteund door een aardige soundtrack - afkomstig van Hillcoats landgenoot en huismuzikant Nick Cave, die tevens het scenario schreef - en een ijzersterke cast dragen bij aan een memorabele filmervaring. De laconiek grommende Hardy en de schmierende ijdeltuit Pearce weten samen de aandacht al meer dan voldoende vast te houden, de rest krijg je als kijker cadeau. Echte good guys zoals in The Untouchables ontbeert de film, maar men weet ook hier indruk te maken zonder de hersenpan al te veel te doen inspannen. Lawless vermaakt prima en blijft rustig nog even hangen. Zo hoort het.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Destijd een veel besproken film maar inmiddels nogal gedateerd. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf en met name het acteerwerk is nogal matig. De film ontspoort nogal. Gemiddeld.

Avontuurlijke antiheld.

Het uit 1962 afkomstige Lawrence of Arabia kan ondanks zijn hoge leeftijd nog steeds goed mee. Het moet wel gezegd dat de 4K restauratie zo goed gedaan is, dat dit wellicht de meest opvallende disc is qua HDR (Dolby Vision in dit geval). Nadeel is dat de sporadisch gebruikte green screens opvallend worden, evenals de nepneus van Anthony Quinn. Ook Alec Guiness’ schmink wordt pijnlijk duidelijk. Je moet het kunnen zien in de juiste tijdsgeest, maar heden ten dage probeert men dat gelukkig niet meer zo te doen. Neemt niet weg dat dit bijna 4 uur durende spektakel nog steeds weet te boeien. Met dank aan vakman David Lean, die er dus de tijd voor nam.

Het is de karakterontwikkeling van de debuterende maar ijzersterke Peter O’Toole die langzaam van verveelde kazerneofficier verandert in een avontuurlijke antiheld en na ijdeltuiterij zelfs barbaars wordt. Niets qua menselijkheid is hem vreemd en juist dit, inclusief de telkens terugkerende desillusie, heeft niet aan kracht ingeboet in de tegenwoordige tijd. Voeg daaraan toe de werkelijk waanzinnig mooie beelden in de woestijn, het sterke tegenspel van Omar Sharif en rondt het af met een van de meest mooie filmscore’s ooit. Je ziet een jonge Spielberg bijna letterlijk tegen het doek aangeplakt, dromend van films maken. Het zaadje was geplant.

***½

De 4K restauratie van Lawrence of Arabia, die deel uit maakt van de Columbia Classics 4K Ultra HD Collection box, is misschien wel de meest geslaagde van de zes films. Het 65mm origineel werd gebruikt als basis voor al het werk. Dit formaat staat gelijk aan 8K en de scan werd derhalve gereduceerd naar 4K vanwege het simpele feit dat dit nu eenmaal de hoogste standaard voor fysieke discs is. Ondanks sommige 8K-schermen is content nog verre toekomstmuziek. Voor deze release werd de 50th Anniversary Restauration gebruikt als blauwdruk voor de HDR-versie, die dus nog nooit eerder was gedaan. In eerste instantie leek de uit 1988 afkomstige 6-kanaals stereo geluidstrack ongeschikt voor Atmos, maar door middel van moderne audiotechnieken werd dit alsnog gerealiseerd. Maurice Jarre’s geweldige soundtrack heeft nooit beter geklonken dan nu, al blijven Atmos geluidssporen vreemd bij klassiekers als deze.

Met dank aan Columbia Pictures voor het recensie-exemplaar.