Opinions

Leuk.

En dat geheel onverwacht.

Dat zit hem ook wel in het feit dat de tijd wordt genomen en Danson overtuigend is. Niet alle zijplotjes zijn even sterk maar ik kwam er de tijd wel mee door. Een aardig en onderhoudend verhaal.

Vreemd dat er geen spinoff o.i.d. kwam.

Goed.

Een gemiddelde Spencer ook bekend onder de alternatieve titel Bulldozer. Videovoer pur sang maar niet de minste uit zijn carriere. Het beste werk bestaat toch uit het ouvre samen met Hill. Niets nieuws onder de zon..

Ongetwijfeld de beste van het duo is deze vermakelijke western met schitterende soundtrack. Goed.

Clichématige en voorspelbare flick met een behoorlijk slecht acterende Stallone. Ondanks dit is e.e.a. wel onderhoudend en bij vlagen vermakelijk.

Schitterende misdaadkomedie die op vrijwel alle fronten klopt. Dat dit het filmdebuut is van de regisseur blijft ongelofelijk. Meesterwerk.

Geen impact.

DTV-regisseur Zirilli herpakt zich na het verschrikkelijke 'Circle Of Pain' met opnieuw een lelijk ogende knokfilm. Wederom voorzien van een zwak script en ditmaal onder het gevangenisgenre geplakt.

Dat laatste levert een uiterst voorspelbare maar enigszins onderhoudende rit op die geen enkel cliché schuwt. De gevechten worden nu wel iets beter in beeld gebracht. Maar doordat de impact altijd buiten beeld blijft, is de film ook weinig bijzonder binnen het actie-genre. Het eindresultaat is een film die nergens indruk maakt.

Doorsnee.

Coole kreten.

Een onderhoudende actiefilm in sciencefictionjasje, uit de producerskoker van Luc Besson. Guy Pearce speelt de actieheld die, gewapend met een aantal geinige oneliners, a la Snake Plissken opzoek gaat naar een presidentieel gegijzelde. Alhoewel. Als Bruce Willis hier de hoofdrol had vertolkt had dat evengoed gekund. Pearce doet het echter helemaal niet gek. Hij knipoogt zelfs nog even gekscherend naar Houdini, een rol die hij ooit vervulde in een andere film.

Vincent Regan en Joseph Gilgun geven kleur aan twee aardige boeven en Maggie Grace is een leuke sidekick. Veel houdt het allemaal niet over, maar dit is dan ook voornamelijk gericht op actie. De opening is knallend, maar een achtervolging vloeit als vanzelf over in een soort van videogame. Een geval van artistieke vrijheid of serieuze budgetbesparingen. Er mag worden gevreesd voor het laatste en dan rest de vraag waarom dit alsnog zo in het oog springt.

Twee regisseurs zouden meer moeten zien dan een, zou je zeggen. Maar goed, sowieso mag de logica hier zo af en toe best een beetje losgelaten worden. Lockout dient te worden weggehapt met een emmertje popcorn en prikkende drankjes. Niets geen ingewikkelde cinema dus, gewoon knallen en coole kreten uitkramen. De speakers en subwoofer mogen weer op standje hoog en het verstand op standje laag. Zo af en toe is dat best lekker.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Gegarandeerd griezelen.

Voor wie zin heeft in een sterke griezelfilm biedt The Lodge prima verpozing. Geen gedoe met onrustige handycams, maar statig geschoten scènes die bijdragen aan het kalme verteltempo. De film is niet alleen mooi geschoten, maar het scenario mag er eveneens zijn.

Als filmliefhebber schieten diverse titels door het hoofd, de invalshoek blijkt echter net iets anders te zijn. Gelukkig maar, want als kijker word je graag verrast, helemaal binnen het genre waar de paden regelmatig platgetreden zijn. Het is fijn dus dat de spanning juist oploopt in plaats van af.

De vertolkingen zijn puik en de winterse setting sfeervol. Desolate vakantiehuizen doen het altijd goed, maar hier zijn de details dubbel doordacht. Behalve het keurige camerawerk is er een centrale rol weggelegd voor een angstaanjagend poppenhuis dat een extra dimensie toevoegt. Griezelen is gegarandeerd.

***½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Knap werk.

Als je dit 80 jaar geleden hebt gezien in de bios, werd je waarschijnlijk weggeblazen. Waarom? Om dat dit een puike film is. Nog steeds. En dat is verdomd knap voor een filmpje van die leeftijd.

Hitchcock laat hier zien dat hij ten tijde van de stomme film ook al goed spanning kon opbouwen. Vond de twist zelfs erg knap, zag hem zelf amper aankomen.

Waar Downhill in het vingeroefeningen-bakje mag, kan deze zich rustig meten met de latere klassiekers van Hitchcock.

Mooi camerawerk met af en toe prachtige shots. De filters werken uitstekend. Vond persoonlijk het lopen op de doorzichtige vloer er ook leuk uit zien.

Prima entertainment, dat ondanks de gedateerdheid, blijft staan als een huis.

Zeer goed.

Op naar The Pleasure Garden!

Au.

En wederom krijgt de Nederlandse cinema een kleine draai om de oren van onze onderburen. Geheel terecht, want veel Belgische filmpjes van de laatste jaren zijn divers en sterk. En dan vind ik de C.V. van de lage landen de laatste tijd toch echt een tikkie te mager. Is deze film overrated? Wellicht, maar ik had een paar puike uurtjes. Ahum, ik dwaal wat af.

Natuurlijk kennen we dit concept en natuurlijk is dit gelikt. Echt ingewikkeld wordt het ook nergens, men gaat hoogstens één plotje te ver. Maar ook dat vond ik niet zo'n probleem. Ik had i.i.g. geen haast, ookal deed het een beetje afbreuk.

Visueel gezien keurig maar mooi, en de acteerprestaties vond ik doorgaans goed. Had gelukkig de ondertitels op aan staan, want mijn Vlaams is niet je van het. Op het volledig misplaatste " Fuck you! " van de rechercheur na, vond ik de dialogen prima.

Zorgvuldig en vermakelijk in elkaar gestoken, al had e.e.a. misschien wat ruiger c.q. spannender gekund. Dit hapt desondanks erg lekker weg.

Zeer goed.

Nauwgezette remake.

Misschien wel juist dankzij het feit dat het Belgische origineel nauwgezet wordt gevolgd, valt deze Nederlandse remake goed te pruimen. Het moordmysterie omtrent een vriendengroep foute mannen doet in elk geval opnieuw de hersencelletjes werken en dat is een pre. De verrassing is inmiddels wel grotendeels weg, maar voor wie het uitstekende origineel niet kan zien is dit een prima alternatief.

Zeer goed

Holy shit.

Wat een beroerde film. Het enige wat me weerhoud van een 0,5 is het redelijke begin en de aardige poging. Maar dit is dus rommel. Zeker voor een tijd waarin SF hoogtij vierde.

Heb de BluRay mogen aanschouwen, maar ook die kon me weinig bekoren. Veel grain, en de pest is dat de matige SFX door het scherpere beeld nog slechter blijken. Met name de idiote bluescreens en stills.

Met het concept van Logan's Run is niet zo veel mis. Allesbehalve origineel, maar een vermakelijk idee. Het begint dan ook aardig hoopgevend en dan boeien mij de SFX ook weinig. Echter na een kleine 20 minuten beginnen de eerste barstjes zich te voltrekken. Slecht acteerwerk, matige montage en domme dialogen. En dit begint al meer voor te komen. Na een uur heeft de film alleen nog de vaart voor zich. Het verhaal is volledig belachelijk geworden. Als dan de eerste echte goofs beginnen op te vallen, heb ik het wel gehad.

Vervolgens worstel ik mij door een verschrikkelijk einde met Ustinov waar alle vaart uit wordt gehaald en komt de draak tot stilstand. Veel en veel te laat.

Slecht.

Standaard Norris-meuk.

Met de Chuckmeister is het simpel. You love him or hate him.

Nu heb ik dat principe nooit helemaal begrepen. En de bebaarde karateka heeft mij in de late jaren '70 menig vertier gebracht. Vertier dat bij herzien hevig door de mand valt. Maar goed, vroeger was alles..

Deze is recenter, maar inmiddels toch ook al weer 12 jaartjes oud. Chuck hing rond de Abraham. En dat is te merken ook. De vechttechnieken zijn er namelijk niet op vooruit gegaan.

De film proeft als een pilot van iets wat nooit kwam. Goedkoop geschoten met een misselijkmakend potje drama en een uiterst voorspelbaar en clichématig verhaaltje. Met de nadruk op matig.

Het tweede gedeelte zonder Norris is iets beter, maar natuurlijk draaft onze held-met-het-haar-op-de-rug weer op rond het einde. Dat we maar niet denken dat hij onmisbaar is of zo. Hij eindigt de film met een onnavolgbare trap door de voorruit van een auto. Waar deed hij dat ook al weer eerder? Was dat niet in die 'goede' oude tijd van de jaren '70?

Doorsnee.

Valse toon.

Ietwat onevenwichtig, maar toch doorspekt met puike acteerprestaties en de nodige scheut humor, is dit aardige maar vreemde misdaad-drama. De romantische ondertoon klinkt vaak vals en lang niet alle zij-plotjes werken of snijden hout, maar vermakelijk is het vaak wel.

Goed.

Rauw filmpje met een behoorlijk onderhoudend maar mager verhaal, grauw sfeertje en puike acteerprestaties. De twist is echter zeer voorspelbaar en vooral ook erg flauw. Vanwege het heftige onderwerp maakt de film al snel een onderbuikgevoel los maar meer dan dat zat er helaas niet in. Redelijk.

Aardige film.

Echter niet steengoed en e.e.a. duurt ongeveer een half uur te lang.

Toch kun je hier prima de tijd mee doen verdwijnen. Dankzij aardige acteerprestaties van o.a. Kristofferson. Het verhaaltje steekt ook leuk in elkaar, al is het al vrij snel duidelijk hoe de ontknoping zal zijn. En dat haalt een hoop sjeu weg. Ook de rassenthematiek doet de film geen goed.

Schitterende soundtrack overigens.

Goed.

Geen genade.

De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat 'Lone Survivor' niet veel meer dan een 'guilty pleasure' kan zijn. Een ieder die aan deze geweldsexplosie meer dan dat wil toedichten - wellicht vanwege het waargebeurde karakter - mag zich eens achter de oren krabben, want veel meer dan Rambo 2.0 is dit niet. Maar dat geeft ook niks, want het smaakt erg goed. Vanaf het eerste vuurcontact zie je al een tweede schot plaatsvinden zonder het bijbehorende geluid, dankzij opspattend stof. Gelukkig zijn de andere goofs minder opvallend en hetgeen wat volgt wordt gelukkig beter in beeld gebracht, maar als Wahlberg en de zijnen zo'n beetje compleet doorzeefd zijn vechten ze rustig door. En zo hoort het. Geen genade.

En dus wordt de adrenaline vanzelf uit de kijker geklopt dankzij het uithoudingsvermogen van deze soldaten. Sterker nog, het is zelfs een uitputtingsslag voor de kijker die, mede dankzij het handheld camerawerk, het hoge tempo en de stug door ratelende surroundtrack, vanzelf deelgenoot wordt van het clubje soldaten. Het liefst zou je zelf mee knallen, want de overmacht aan Talibanstrijders is groot. Te groot. De situatie wordt dan ook penibel, maar je weet dat de vlag ferm wapperde aan het begin van de film. Je weet ook dat het 'echt gebeurd' is, dus dat er iemand moet zijn geweest die het heeft kunnen navertellen. Het maakt niet uit. Hoe dik dit ook is gedramatiseerd of wat dan ook. Het werkt, en het werkt goed.

Zeer goed.

Gemiddeld actiefilmpje met Norris dat ditmaal een beetje wordt opgeleukt door de schmierende Carradine. Het heeft wederom allemaal weinig om het lijf maar destijds was Norris nogal cool. Helaas heeft ook de tand des tijds deze bijna geheel opgevreten en blijkt jeugdsentiment soms maar beter diep in het verleden begraven. Niet de slechtste uit Norris' lange carriere. Op het obscure Silent Rage en het meesterlijke Way Of The Dragon na heeft Norris helaas weinig soeps gemaakt. Zelfs het succesvolle Delta Force valt bij herzien nogal tegen. Norris moest het nu eenmaal meer van zijn knokken dan van zijn acteren hebben. Iets dat in deze film ook maar ten dele slaagt.

Schitterend Schotland.

Vermakelijke thriller die voorzien wordt van prachtige plaatjes, geschoten in de natuur van het schitterende Schotland. Vooral het begin is sterk, wanneer nog niet geheel alles duidelijk is en de film de kant van een survivaldrama op lijkt te gaan. Genrewisselingen werken hier, al moet gezegd dat het laatste half uur van een minder niveau is.

Goed.

Johnson is aardig op dreef in deze enigszins spannende remake. Erg goed wordt het helaas niet maar de film blijft onderhoudend. Redelijk.

Harde western met sterrencast van meester Hill. Sterk geacteerd maar binnen het genre geen meesterwerk. Wel goed.

Clichématige griezelfilm die de voorspelbaarheid, vooral niet spannend is. Aardig gegeven, uitwerking beneden het gemiddelde. Matig.

Te lang weekend.

Het echtpaar met huwelijksproblemen krijgt tijdens het kamperen zoveel voor de kiezen dat het lachwekkend wordt. En dus niet spannend.

Daarnaast zijn er hiaten en goofs (een verticaal omhoog staande harpoen schiet horizontaal etc.) en zakken, naast het plot, de acteerprestaties halverwege behoorlijk in. De mooie plaatjes van de wildernis geven alleen maar het pijnlijke contrast weer met de belachelijke inhoud.

Matig.

Erfenis der tragiek.

Dat de zoon van de beroemde Bruce een actierijk leven in Hollywood zou zijn beschoren, bleek helaas anders te lopen. Van een tragische erfenis naar erfenis der tragiek. Hier is hij nog in zijn post-puberjaren in Chinees cinemaland. Helaas blijkt de film een vrij standaard actie-werkje dat slechts tijdelijk opleeft wanneer Brandon de door zijn vader aangeleerde trucjes in beeld brengt.

Doorsnee.

Yuen's revenge.

Na zijn tenekrommende lijkenpik-debuut slaat de regisseur keihard terug met een lekkere martial arts-film. Cheesy, corny en volledig over de top. Toch zijn de meeste vechtscenes sterk en werkt de humor ondanks alle platheid. Het lijkt erop dat Yuen het niet kon laten om wederom zijn Tower Of Death als hoofdlocatie aan te bieden. Het zij hem in dit geval vergeven.

Zeer goed.

Vermakelijke en onderhoudende komedie met Reynolds die maar liefst twee (of meer) remakes kreeg. Reynolds is prima bezig maar het verhaaltje wordt nergens heel sterk. Redelijk.

Behoorlijk gedateerde comedy die enigszins onderhoudend is maar zich bediend van veel flauwe grappen. Gemiddeld.

Omdat de uiers van de melkkoe inmiddels verschrompeld waren kwam men bij dit overbodige derde deel met hondjes op de proppen. Het eerste deel was al niet hilarisch maar zelfs dat, nog enigszins vermakelijke, niveau wordt nergens behaald.

Zeer gedateerd vervolg op het dubieuze deel een. Destijds moest er ook gemolken worden gezien het kassucces van Look Who's Talking. De film kent nogal wat flauwe grappen en is amper onderhoudend. Matig.

Sympathieke Charlotte.

De Britse actrice Charlotte Rampling is niet zomaar iemand. De vrouw met het typische gelaat is een dusdanig goed en interessant actrice dat deze lofzang allesbehalve overbodig is. Van een uitgebreide documentaire in biografische zin is verder geen sprake. Rampling legt zelf een hoop uit aan de hand van filmlocaties en gesprekken met vriendinnen en regisseurs.

Meestal ontaarden de gesprekken in filosofische praatjes, waarbij de actrice opvallend open is. Er wordt echter ook regelmatig niet doorgepakt wanneer echte onthullingen op de loer lijken te liggen. En dus komen we alsnog weinig tot niets te weten over deze sympathieke kunstenares. Maar wat we als kijker wel van haar meekrijgen laat een onuitwisbare indruk achter.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.