Opinions

Futuristische verf.

Na The Terminal Man en Coma komt Crighton opnieuw op de proppen met een futuristisch verhaal met medisch tintje. Vermakelijk en uiterst sfeervol, maar toch mager qua plotuitvoering. Ondanks de vooruitziende blikken van de regisseur en begenadigd schrijver, vallen de hiaten erg op. Het verhaal verloopt zeer onwaarschijnlijk, maar wordt wel mooi in beeld gebracht. Ondanks de aanwezigheid van Finney en Coburn is dit echter bij lange na niet wat het had kunnen zijn. Eerder genoemde titels komen een stuk beter uit de verf.

Redelijk.

Verzwegen verleden.

Nadat in 1999 de documentaire voor het eerst werd uitgezonden in 'Het Uur van de Wolf', was het wachten op de grote schare fans. Pas in 2008 beleefde de DVD zijn première en het zal Meijers geen windeieren hebben gelegd. Een documentaire over de meest beruchte en mysterieuze manager ter wereld. En tevens de meest succesvolle, namelijk die van Elvis Presley. Helemaal geen Amerikaanse kolonel, maar gewoon de Nederlandse Dries.

Meijers begint na een laf beginnetje vooral met simpelweg contact zoeken met de hoofdpersonen. Ook hij weet dat dankzij alle mystiek slechts een stem aan de telefoon al wonderen doet. Met name voor de fans. Want hoe klein het tipje van de sluier ook wordt opgelicht, ze komen waarschijnlijk nooit veel meer te weten over het verzwegen verleden van de man achter het zelf gecreëerde masker.

Zeer goed.

Uitstekende vertolkingen in dit aardige drama filmpje. Helaas wordt e.e.a. ietwat om zeep geholpen door de enorme mate van voorspelbaarheid en het ietwat tegenvallende laatste deel. Ook het niet goed uitwerken van een aantal zijplotjes verdiend geen schoonheidsprijs. Toch is dit een voldoende vermakelijk en onderhoudend filmpje. Redelijk.

Futuristische fopneus.

Waar de inmiddels ook een dagje ouder wordende Willis onlangs nog volkomen misplaatst rondliep in de laatste Die Hard, is hij in deze actierijke Sciencefictionfilm beter op zijn plek. Ook hier ligt een soort van vader en zoon relatie aan de basis, maar het idee erachter is een stuk vermakelijker. Joseph Gordon-Levitt is voor de gelegenheid voorzien van een fopneus, om maar zoveel mogelijk op zijn oudere versie te lijken. De neus zit goed vast, de oogjes knijpt hij er vanzelf van dicht. Net als Bruce.

Het idee van Looper is leuk, maar doorspekt met tijdreizen. En waar dat onderwerp altijd meer dan genoeg stof voor een vermakelijk verhaal oplevert, biedt het helaas altijd voedingsbodem aan losse eindjes. Ook hier is de term 'waterdicht' geenszins van toepassing. Maar een ieder die zijn verstand weet uit te schakelen bij deze vlot geschoten, futuristische actiefilm wordt gelukkig royaal bediend. Regisseur Johnson zorgt voor een smaakvolle aankleding en degelijke uitvoering.

Sommige zaken zijn een beetje voorspelbaar en 'de toekomst' leidt wat af, maar toch is Looper een voldoende waard. De dialogen zijn veelal leuk en scherp, er wordt lekker op los geknald, de boeven zijn in orde en de soulvolle soundtrack draagt zijn steentje bij aan het tijdloze thema. Een kniesoor die zich door hiaten van de wijs laat brengen of er überhaupt nog op let. Misschien komt het omdat Willis al eerder door de tijd reisde. Who cares? Dit riekt nu eenmaal meer naar Schwarzenegger dan naar aap.

De Blu-ray zit in een combopack met de DVD en bevat de volgende extra’s: de commentaartrack met regisseur Rian Johnson, bijgestaan door Joseph Gordon-Levitt en Emily Blunt. Verwijderde scènes, The Future from the Beginning - Making of Featurette, Scoring Looper - Three-Part-Featurette en een geanimeerde trailer van de film.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Uiterste uitschieter.

Een vrolijke en kleurrijke animatiefilm, die optimaal gebruik maakt van 3D, een goede stemmencast kent en schitterende animaties. Het verhaal is doorspekt met humor en de liedjes zijn zelfs sterk te noemen. Binnen het brede genre is dit een uiterst prettige uitschieter naar boven.

Zeer goed.

Geen gekke gore.

Met zijn derde en tevens laatste film, weet Barker net niet het niveau te bereiken van zijn klassieker Hellraiser. Er zitten leuke SFX in de film en de gore is niet gek, maar de nadruk ligt iets te veel op het mysterieuze detective-verhaaltje dat slechts ten dele werkt.

Redelijk.

Spannende en indrukwekkende verfilming van Tolkien's meesterwerk. Er wordt door Jackson en zijn crew een mooie fantasy-sfeer geschapen. Met name voer voor liefhebbers van het genre maar vermakelijk en onderhoudend genoeg voor de rest. Goed.

Waardige afsluiter van Jackson's hit-trilogie naar Tolkien's meesterwerk. Wederom met schitterende SE en een lang maar onderhoudend verhaal. Cinevoer voor fantasy-fans en degelijk genoeg voor een ieder. Goed.

Standaard aktiefilmpje dat vaak erg uit balans raakt en zelden de juiste snaar blijkt te raken. Drama en aktie vormen een slecht huwelijk in deze prent. De goede cast doet zijn best maar de film is bij tijden erg saai en voorspelbaar met een tenekrommende moraal. Niccol maakte eerder het prima Gattaca maar dit is niet echt de moeite waard. Buckley's meesterwerk hoort niet thuis in deze film. Gemiddeld.

Aardig thriller/drama met een naar sfeertje en heftig thema. Bevat een aantal zeer spannende momenten maar echt goed wordt het nergens. Redelijk.

Sinistere sfeer.

Rob Zombie lijkt na het meesterlijke The Devil’s Rejects misschien een beetje de kluts kwijt te zijn geraakt met de wat mindere Halloweens, niets is minder waar. Echt heel griezelig wordt het niet, maar sfeervol is het wel en ook een beetje verontrustend en sinister. Leuke dialogen houden de boel eveneens gaande, evenals het continue broeien.

Goed.

Nazi's nazaten.

Dit verhaal over de kinderen van een nazi-stel is op zijn minst spannend. Zo zijn kinderen immers nooit schuldig aan het gedrag van de ouders en hoop je als kijker al snel op een goede afloop voor de nazaten van de vijand. Ze zijn op de vlucht want Hitlers zelfmoord is een feit en de geallieerden houden stevig huis in het eens zo machtige derde rijk. De kinderen acteren uitstekend om geen moment aan zich te doen laten twijfelen.

Verder wordt na een sterke en veelzeggende intro met als afsluiter het kille afscheid van moeder, het daadwerkelijke verhaal ingeluid. Dan begint namelijk de roadmovie waarbij de kinderen, inclusief een baby, door het woud trekken op zoek naar hun oma in het verre Hamburg. Hier worden zij geconfronteerd met vele tegenslagen en krijgen ze hulp uit onverwachte hoek. Of juist niet?

Wat Lore knap doet is met emoties spelen. Ook de manier van filmen zuigt de kijker als het ware op in het verhaal door hem of haar deelgenoot te maken van een onterende reis, die de rode draad vormt. De ontluikende liefde die onderwijl ontstaat biedt prima tegengas aan de wanhoop en uitzichtloosheid van de kinderen. Vakkundig vervaardigd en mooi geschoten is Lore niets minder dan een aanrader.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Hoe cliché een pré wordt.

Alhoewel, overdrijven is ook een vak. Want bij dit uiterst voorspelbare en qua verhaal zeer standaard actiewerk kun je echt alle hersencellen in één keer uitschakelen. Het zal ook wel moeten, anders kom je bedrogen uit. Het niveau ligt namelijk erg laag. Goofs in overvloed bijvoorbeeld en we moeten meeleven met characters die nergens worden uitgediept.

Het A-Team is er niets bij, maar gelukkig wordt een en ander uiterst prettig in beeld gebracht en gemonteerd. Al ziet het er soms ook erg lelijk uit. Behalve het visuele aspect werkt bijna niets aan deze onderhoudende flashback naar de jaren '80/'90 actie op de ouderwetse CRT. Fout, maar tot op zekere hoogte, vermakelijk. Soms is vaart alles.

Maar denk er om, op 0 dat verstand!

Redelijk.

Fijne verrassing.

Regisseur James Gray levert een uitstekende avonturenfilm af, die doet denken aan de cinema van weleer. Titels als King Kong en Tarzan schieten door het hoofd als Percival Fawcett de jungle in trekt. Ook Charlie Hunnams verdienste, ongetwijfeld. Want de acteur schittert als de kolonel die zijn naam in ere probeert te herstellen door, met gevaar voor eigen leven, mee te werken aan het vervaardigen van een landkaart. In de ongerepte natuur van het exotische Bolivia welteverstaan.

Robert Pattinson is eveneens een fijne verrassing, als bijna onherkenbare sidekick. Zijn baard doet Twilight met gemak vergeten, maar met name zijn spel weet te intrigeren. Als dan ook nog eens Franco Nero acte de présence geeft is de cirkel rond. Iedereen heeft er klaarblijkelijk zin in. Mocht je als kijker nog twijfelen, dan duurt dat niet zo heel lang. Er is genoeg om je door te laten entertainen. Met name het verhaal dat, naast de prachtige plaatjes, de vaart er goed in weet te houden. De lange speelduur vliegt voorbij.

***½

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

Onderhoudende rampenfilm die helaas meer potentie in zich draagt dan doet vermoeden, maar wel genoeg vermaak biedt ondanks de clichématige thema's. Redelijk.

Mooi en stijlvol drama met een uitmuntende Murray. Bij vlagen iets te langdradig maar prettig uit te kijken. Goed.

Aardig vermakelijke miniserie die net een beetje te vaak uit de bocht vliegt. Te veel onlogica en uitgemolken flauwe zijplotjes halen het niveau omlaag. Eveneens bij die andere hit van het sci-fi channel: Five Days To Midnight, is de hype veel groter dan het eindresultaat. Vele mensen stemmen ook dit product de hemel in, maar ik vond het soms erg tegenvallen. Te veel gemiste kansen, met name het einde is beledigend slecht. Krause deed het ook veel beter in Six Feet Under. Redelijk.

Avontuur met klei.

Aardige avonturenfilm uit den ouden doosch. De beroemde Tarzan-auteur heeft een solide verhaal geschreven vol SFX, die wonderwel in 1925 konden worden uitgevoerd op het witte doek. Met behulp van veel klei uiteraard, maar e.e.a. ziet er beter uit dan bij het latere King Kong. Er zit weinig spanning in heden ten dage, doch de romance boeit nog wel en de score is mooi.

De gerestaureerde DVD is een pareltje voor het oog en bevat twee verschillende scores, evenals bonusmateriaal.

Redelijk.

Dankzij de dino's nog een klein beetje credits maar dit vervolg is beduidend minder dan het eerste deel van Jurassic Park. En dat begint al met het flauwe verhaal. Redelijk.

Prachtige poster.

Regisseur Brennikmeijer heeft na het dappere Caged opnieuw een film gemaakt met een erotische tint. Weliswaar stukken minder dan bij eerder genoemde titel of dan dat de prachtige poster doet vermoeden, maar misschien wel kenmerkend. Lotgenoten is een bijzonder filmpje geworden. Soms rommelig, al moet gezegd dit ook bijdraagt aan de charme van een film die alle kanten uit kan gaan en dat soms ook doet, met dank aan de Entertainment Experience, een user generated project.

Redelijk.

Grappig filmpje van Allen met af en toe een vleugje bizarre humor, slapstick maar vooral prima dialogen. Niet overal en altijd even grappig maar wel goed genoeg.

Deze vampirespoof is weinig opzienbarend. Melige grappen en een flauw verhaaltje dat enigszins onderhoudend is. Gemiddeld.

Vermakelijke Disney en allereerste van de uiterst succesvolle reeks. Inmiddels nogal gedateerd maar genoeg vermakelijk. Redelijk.

Aardige film met Myers die misschien niet het niveau van de Powers serie haalt, maar toch met vaak platte grappen redelijk vermakelijk is. De liedjes zijn hilarisch.

Love Me Tender is een western die opgevuld wordt met liedjes van The King Of Rock & Roll: Elvis Presley. Presley speelt een bijrol maar duidelijk is dat de bijrol al meer een hoofdrol werd naar mate het filmen vorderde. Zou onder een andere naam uitkomen maar men speelde liever op safe door deze titel aan te nemen. Dit was makkelijke qua publiciteit omdat alles wat Elvis in deze periode op vinyl uitbracht automatisch goud werd. Zo kon de hit tevens de titel zijn van de film. Waarschijnlijk had het allemaal niet veel uitgemaakt omdat Elvis' filmdebuut uiteraard toen ook al, van historische waarde is.

ELvis doet zijn best maar wordt door de hoofdrolspelers bij vlagen van het doek gespeeld. Toch niet slecht en een meesterwerk vergeleken met veel van zijn latere films. De liedjes worden vaak op vreemde momenten ingezet hetgeen een kolderiek resultaat heeft. Voor Elvisfans een must.

Zinema

Is Equal to the Love We Take?

Feit is dat 'The End' van de Beatles, op de filmtitel na, nergens terugkomt. Het is een kleine, maar sinistere knipoog van de makers, refererend aan de nachtmerrie van 9/11. Heel wat liefdes werden op die dag weggenomen. Maar het concert dat deze docu siert staat voor 'The Love We Make'. Ondanks dat de charismatische muzieklegende zegt een pacifist te zijn, kleedt hij zich in een legergroene trui en heeft hij het over Hitler en de Tweede Wereldoorlog. Uiterst relaxt en welbespraakt en duidelijk voorzien van een doel, weet hij waarover hij spreekt. Iedereen die hij ontmoet valt in katzwijm, maar de zanger blijft gewoon cool. Wat er ook gebeurt.

Hij werd figuurlijk getroffen door de ramp en zag hem letterlijk vanaf enkele kilometers gebeuren. En dus werd door McCartney, die sowieso het land niet kon verlaten, bedacht dat een benefietconcert wel het minste was wat hij kon doen. Hij liet zich vanaf dat moment continu filmen, maar besloot pas tien jaar later dat dit mocht worden uitgezonden. Begrijpelijk, want waarschijnlijk vond de sympathieke grondlegger van de hedendaagse popmuziek zichzelf toentertijd iets misplaatst na afloop van het document. De aanslag is namelijk belangrijker dan alles, op dat moment.

De film biedt vooral een interessante 'A Day in the Life' van McCartney. Repetities worden afgewerkt, interviews worden gegeven en overal waar hij verschijnt dealt de man met de direct daarop ontstaande gekte. Zelfs wanneer een op straat passerende Afrikaan de zanger sommeert hem te helpen in een ietwat onrustig gesprek blijft McCartney kalm en vriendelijk. Het is een chaotisch tijdsdocument waarbij de kijker heel even kan proeven van zijn leven, maar tevens opnieuw kan ruiken aan de brandlucht van de ramp. Gelukkig konden de tijdens het concert aanwezig zijnde brandweermannen heel even die lucht vergeten en, voor zover mogelijk was, genieten.

Goed.

Heftige horror.

Niet dat de gore de spuigaten uitloopt, maar dankzij enige psychologische aanpak wordt de spanning soms bijna onuithoudbaar. De uitstekende acteerprestaties, prettige soundtrack en het fijne camerawerk helpen uiteraard ook mee. Alsmede het simpele maar doeltreffende plot die tot aan het einde toe nieuwsgierig maakt.

Zeer goed.

Lord have mercy.

Slechts aan enige filmkunde herkennen we Jackson.

En verder aan bijna niets. Wat een meuk. Verbijsterend. Opgeklopt sentiment, lelijke CGI, een zeer onevenwichtig en tergend irritant verhaal, het zit er allemaal in. Plus de matige Wahlberg en een verschrikkelijk zoet sausje.

Sommige thriller-aspecten zijn cliché maar goed werkend uitgevoerd. Echter ze staan haaks op het slechte drama-deel van de film. En dan wordt er vervolgens middels Sarandon ook nog humor aan toegevoegd. Je moet maar durven.

Het was leuk geweest wanneer e.e.a. echt zou werken, maar de film voelt aan als een droogneukertje. Geen orgasme te bekennen. Wanneer zus-lief eindelijk heeft ontdekt wat er is gebeurd en dit aan papa wil vertellen.. Besluit ze het toch maar niet te doen, want mama is er weer.. Ik ben bij deze scène bijna letterlijk misselijk geworden. En zo zaten er tal van idiote zaken in de film. Getverdemme!

Brrrrr. De enige reden van mijn extra ster is het lef van de filmmaker, ondanks dat hij hier finaal de bocht uit vliegt, en de continue vraag waar dit alles heen gaat.

Twee.

Beeldschoon beklemmen.

Regisseur Sanchez, mede verantwoordelijk voor het baanbrekende The Blair Witch Project, levert met Lovely Molly wederom een griezelig filmpje af. Eentje waar opnieuw de suggestie genoeg angst inboezemt: less is more. Ditmaal is het bos slechts bijzaak wanneer de beeldschone Gretchen Lodge te maken krijgt met een bovennatuurlijke entiteit. De film opent op enigszins relaxte wijze en kent een uitstekende spanningsopbouw, ondersteund door een surroundmix die de kijker met de hoofdpersonen doet mee schrikken. Niets dan lof voor deze griezelige geluidseffecten, die naadloos aansluiten op een sowieso sfeervolle soundtrack.

De kijker wordt deelgenoot van een verontrustend verhaal dat telkens tipjes van de sluier oplicht en niet direct alles op een presenteerblad weggeeft. Gelukkig maar, want het genre wordt nogal bevuild door clichés. Niet dat deze film daarvan is gevrijwaard, maar de uitwerking is grotendeels goed. Het einde is dan weer wat gemakkelijk en ook het feit dat niet alles wordt prijsgegeven zal menige kijker niet bevallen. Desondanks is Lovely Molly een dreigend werkje geworden dat mede door het kalme tempo en de mysterieuze ondertoon menigmaal de kijker de stuipen op het lijf weet te jagen of op zijn minst te beklemmen. En daar gaat het uiteindelijk om.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Vooral de soundtrack is erg goed, maar Elvis acteert bij vlagen houterig en dan weer subliem in dit zeer voorspelbare en gemiddelde werkje. Een klassieker uit de Elvis-koker maar absoluut niet zijn beste.