Opinions

VHS.

Want op andere wijze kun je dit nu eenmaal niet bekijken. Alhoewel, ik kan me herinneren dat ik 'm ook ooit op TV heb gezien. Maar ik dwaal af.

Een te dom verhaaltje, irritante montage, geschmier van het zuiverste water en visuele gekkigheid dat niet werkt. Naar De Klote! heeft het allemaal. De soundtrack is overigens nog het beste te doen.

Zeldzaam betekent niet altijd goed. Want het enige goede aan deze potpourri is de titel.

Slecht.

Ziekelijke seks.

De eerste drie kwartier van de mysterieuze thriller Naboer zijn sterk. Erg sterk zelfs. De kijker wordt meegezogen in een vreemd, surrealistisch aandoend verhaaltje over een man die op griezelige wijze kennis maakt met zijn buurmeisjes. Er blijkt echter een iets te gemakkelijke twist onder het oppervlakte te liggen die fantasie en realiteit dusdanig door elkaar haalt, dat het de korte zit alsnog te lang doet duren. Waterdicht is een en ander allerminst en de film hangt voornamelijk aan een geniale opbouw en een veel te vroeg hoogtepunt, middels een ziekelijke seksscène. Een gemiste kans uiteindelijk.

Twee.

Hypnotiserende Hofstede.

Deze ‘soundtrack’ van de nacht, is net zo onstuimig als hetgeen de duisternis zou kunnen brengen. Toch valt, op de ‘slaapbeat’ na, een en ander niet vanzelfsprekend te linken aan de nacht. Hoe thematisch en sterk de teksten dan ook zijn. Hofstede heeft mooi geschoten plaatjes iets te veel in een herhalende vorm gegoten en qua creativiteit is het ook wisselvalligheid troef. Het doet niets af aan de hypnotiserende werking van de beelden. Daarin is de film absoluut geslaagd. Maar wat hier bovenal indruk maakt zijn de meesterlijke liedjes. Vrienten staat nog steeds op eenzame hoogte.

Goed.

Dit twee deel van de op de TV-serie gebaseerde trilogie is vrijwel net zo vermakelijk als het eerste. Net als bij dat deel zijn niet alle grappen van hetzelfde niveau, maar lachen zal je. Goed.

De lol van de eerste twee delen was er wel een beetje van af bij dit verplichte derde deel. Toch zitten er nog genoeg grappen in om ons te doen vermaken. Redelijk.

Het Flying High of Top-Secret niveau wordt niet helemaal gehaald, maar er valt genoeg te lachen. De TV-serie kreeg een waardig besluit met deze film en zijn twee vervolgen. Let ook goed op de grappen in de achtergrond. Goed.

Surrealistische Noir.

Horrorkoning Cronenberg heeft iets met vreemde creaturen, het moge duidelijk zijn. Dat het bij deze film daaruit voortvloeiende absurdisme regelmatig de logica uit het Film Noir-achtige detectiveplot zuigt is niet altijd even prettig. Toch zijn het vooral de bakken vol sfeer, heerlijke dialogen en datzelfde surrealisme wat de kijkervaring voldoende bijzonder maakt.

Goed.

Letterlijk schilderachtig.

Dat James Stewart schmieren kan weet elke cinefiel. In meesterwerken van Capra en Hitchcock is het juist zijn handelsmerk om het gezicht opzichtig uit de plooi te trekken en komt hij daar makkelijk mee weg. Zo niet hier. Hier begint cowboy Stewart lichtelijk te irriteren gaandeweg deze standaard uitgevoerde western. Ook al doet de rest van de cast er aardig aan mee. Als dan ook nog eens de bergachtige achtergronden zich beginnen te herhalen en er letterlijk schilderachtig uitzien, komt het voorspelbare einde eigenlijk te laat.

Doorsnee.

Who-dun-it.

In het klooster welteverstaan.

Mooie stills, redelijk camerawerk en een sterk eerste half uur. Met de charismatische Connery, die al snel laat zien waarom de TV-serie Monk tot zo een titel kwam. Al zal dit laatste wel niet waar zijn, er zit een belangrijk raakvlak tussen de beide hoofdpersonen: het oog voor detail waaraan men conclusies verbind die blijken te kloppen. Conclusies die men slechts na uitleg van de monnik begrijpt. Maar goed, dat soort detectives kennen we ook al langer zonder pij. Ik dwaal dus af.

Best een leuk gegeven. Ware het niet dat e.e.a. uiterst langzaam verloopt. En dan zijn bakken vol sfeer niet voldoende. Als dan ook nog ongeloofwaardigheid om de hoek komt kijken, het van de pagina's druipende arsenicum, het ontsnappen van Connery uit het vuur en nog een paar andere onwaarschijnlijkheden, geef ik mijn portie aan Fikkie.

Een flauwe 2.

Kunstzinnige krachtpatserij.

Om gelijk maar met de deur in huis te vallen; The Wild Goose Lake is een feest voor het oog. Deze filmproductie heeft inhoudelijk misschien weinig om het lijf, alles wordt meer dan recht getrokken door de verbluffende visuele inspanningen van de filmmakers. Menige cameraman zal beamen dat het een natte droom moet zijn aan zo een film mee te mogen werken. Praktische elke scene is een klein kunstwerkje.

Dat er ook zoveel moois uit Wuhan kan komen wisten we niet. De wereld kent deze Chinese miljoenenstad immers als epicentrum van de verschrikkelijke Coronacrisis. Hier gebruikt de regisseur deze omgeving om zijn indrukwekkende schaduwspel vorm te geven, als de nachtelijke vlucht van een crimineel in beeld wordt gebracht. Alles met opzet uitgedacht en dus ook Neo-noir. Vroeger - in zwart-witte tijden - noemde men zoiets gewoon een misdaadfilm.

Ondanks de kunstzinnige krachtpatserij is er ook kritiek. Want er worden nogal wat vage personages geïntroduceerd en door de bijzondere vertelwijze is niet altijd alles even duidelijk. Het haalt je als kijker soms uit je ritme. Daar kunnen lichtgevende zolen en Boney M. geen verandering in aanbrengen. Het biedt zelfs dusdanig veel afleiding dat je gaandeweg murw raakt. Alle goede bedoelingen en dubbele lagen ten spijt.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Zonder synopsis.

Een griezelige klassieker, die vooral door Dix en Davis wordt gedragen. Het verhaal kent genoeg suspense, al zal er vrijwel niets te beleven vallen voor diegenen die de synopsis kennen.

Zeer goed.

Edit/ Bij deze de synopsis dus maar even aangepast.

Hoeveel Eskimo's passen er in een kayak?

Een sfeervol en, ondanks de kou, warm portret van een Eskimogezin. Speciaal voor deze film samengesteld, hetgeen amper afbreuk doet aan het geheel. Niets hoogstaands qua cinematografie, maar wel interessant om te zien. Ook de tekstintermezzo's zijn prettig en voegen soms een vleugje droge humor toe.

Goed.

Domme fout.

Zoals ik al eerder meldde, er zit een fout in. Helemaal op het eind. En dat is jammer want tot dan is de film er een die ik met 3,5 sterretjes (zeer goed) wilde beoordelen. Liotta en Patric zijn namelijk uitstekend, er is een puike balans tussen het geweld en de drama, plus dat e.e.a. spannend is.

Wat is dan de fout? Wel hier is hij dan, een klein maar irritant foutje:
Wanneer de twee boefjes, waaronder Rhymes, vastgeketend zitten aan elkaar en Patric de kofferbak heeft doorzocht, vindt Liotta het moordwapen. Hij haalt hem eerst IN DE KOFFERBAK, ONZICHTBAAR voor de boefjes én Patrick uit een bruine papieren zak. De zak is alleen zichtbaar geweest voor ons, de kijkers. Spoel het moment maar terug. There's no way in hell dat iemand anders heeft gezien dat het wapen überhaupt in een zakje zat. In die zak heeft Liotta het wapen waarschijnlijk bewaard in zijn jas. Hij confronteert de boefjes met het moordwapen. Dezen ontkennen en zeggen dat Liotta hem heeft geplaatst in de kofferbak. Ze worden gemept enzovoorts. Liotta gaat vervolgens even het gebouw uit en komt later terug. Plots roept het kale boefje: "We no nothin' 'bout no gun in no brown paper bag!".

Inspector Columbo zou nu zeggen: " Ik heb nooit gezegd dat er sprake was van een bruine papieren zak, meneer. Hoe wist u dat?". Helaas betreft het hier geen TV-episode met Peter Falk, anders hadden we dit raadsel hoogstwaarschijnlijk opgelost gezien.
Het betreft hier een goede film, waarbij een domme fout door de mazen heen is geglipt. Echter wel een opvallende fout die bij mij, wederom, heel even teleurstelling bracht.

Wat overblijft, als je de makers deze error wilt vergeven, is een onderhoudende en sfeervolle film met sterke acteerprestaties (Liotta schmiert een beetje, maar zelfs dat is prettig). Ikzelf ben in dit geval vergevingsgezind.

Drie sterretjes dan maar. Oftewel goed. Maar nooit weer doen meneer Carnahan!

Wederom een hoop slapstick en aktie in deze gemiddelde komedie van het beroemde duo. Barboni maakte ook films onder zijn alias Clutcher.

Platte maar zeer grappige film met een heerlijke Belushi. Inmiddels een klassieker. Met name de soundtrack is erg sterk. Goed.

Kerst met Capra.

Chase & co keren terug als de pechvogelende familie in een van de sterkste afleveringen uit de beroemde Lampoon-serie. De humor is wederom van dik hout, maar zaagt wel lekker weg. Quaid speelt hierbij een belangrijke factor, al is Chase zelf behoorlijk op dreef.

Regie-assistent Capra III zorgde hoogstwaarschijnlijk voor de knipoog naar zijn beroemde opa. It's A Wonderful Life speelt op de TV in huize Griswolds.

Goed.

Dieptepunt met hoogtepuntje.

Dit Europese uitstapje in de beroemde Vacation-reeks is een van de uitschieters naar beneden en behoort samen met het middelmatige 2e deel van Christmas Vacation (zonder Chase) tot dieptepunten van de serie. Op een klein maar fijn hoogtepuntje met Idle na valt er namelijk bitter weinig te lachen om de stereotypische landengrappen en grollen. Pas in Duitsland wordt het weer een klein beetje grappig dankzij een mal dansje van Pa Griswold. Het betere eerdere niveau zou bij een volgend deel gelukkig wederkeren.

Matig

Lullige vakantie.

Chase bleek geknipt als de sullige huisvader die zijn gezin tegen wil en dank meeneemt langs lullige bezienswaardigheden. Steengoed wordt het nergens en niet alle grappen werken nog, maar het eindresultaat is een voldoende. Ook Quaid is leuk en zou later terugkeren met uiteindelijk zijn eigen deel in de beroemdste serie van National Lampoon's.

Goed.

Nope.

Al slepen ze Matheson er aan de haren bij. Dit wordt nooit een Animal House.

E.e.a. heeft te maken met Reynolds en de verschrikkelijke Reid. Maar vooral met het ontbreken van goede grappen. Veel platte en voorspelbare scenes dus. Ook het verhaaltje is weer uiterst clichématig en zoet. Binnen dit genre is er zo veel beter.

Twee sterretjes voor af en toe een lach.

Nogal gemiddelde Disney-avonturenfilm in de stijl van Indiana Jones.

Meer Disney-meuk.

Cage keert terug in zijn Indi-rol, met een sterrencast om hem heen. Ook deze sequel slaagt er niet in om de spanning goed op te bouwen, danwel enige gevoelige snaar te raken. Clichématig tot in den treure, maar wel onderhoudend. Toch stijgt het niveau niet uit boven de gemiddelde avonturenfilm. En dat moet met zulke namen toch echt anders kunnen.

Leuk.

En nogal wat sfeer. Kende alleen de remake.

Vind de sfeer leuk, maar vooral de suspense. Iets wat de remake, mijns inziens nogal ontbeert halverwege. Toch is ook hier het tweede deel helaas wat minder sterk.

Goed.

Vreemd en origineel filmpje van Stone met puike prestaties van de cast. Niet het meesterwerk waar velen hem voor houden, maar absoluut goed.

Leuke griezelfilm.

Ondanks dat de vampierenfilms behoorlijk zijn uitgemolken in de loop der jaren, is dit een positieve uitzondering binnen het griezelgenre der bloedzuigers. Een verfrissend en aardig gefilmd verhaaltje met de nodige actie en een klein scheutje humor.

Goed.

Met de voetjes aan het plafond.

Zo zong Joost Belifante van het legendarische Doe Maar in de nederreggae klassieker 'Nederwiet'. En niets is minder waar, maar de wiet heden ten dage is een andere dan Henny Vrienten en co. of Bob Marley ooit gerookt heeft. Iets waar men tijdens deze docu helaas niet echt op in gaat. Al wordt het begrip THC wel genoemd, de reden waarom de krachtige wiet van tegenwoordig tegen de harddrugs aanschurkt niet.

Een aardige documentaire blijft over. Met onder anderen een Friese boer die al jaren leeft voor zijn wietplantjes. Ongeacht alle gevaren uit de hoek van rippers en het telkens veranderende politieke klimaat dat koffieshops gedoogd, maar bevoorrading verbiedt. Tevens komt een blowverslaafde aan het woord en ziet men hoe de plant wordt gekweekt. Erg veel samenhang tussen de onderwerpen is er niet en niet alle onderdelen komen even goed uit de verf.

Redelijk.

Uitstekend acteerwerk.

Het nadeel aan Neds is dat de film vele mogelijkheden probeert aan te stippen, maar geen een zijplotje echt goed uitwerkt. Dit werk hangt vooral op de schouders van de jonge cast, die uitstekende acteerprestaties aflevert. De film kent een rauwe en realistische sfeer die, ondanks wat geforceerd gedoe, het geheel boven de massa uit doet drijven.

Goed.

Slappe schippers.

Het is niet heel erg moeilijk om Need for Speed de grond in te stampen. Van de charisma ontberende hoofdrolspeler Aaron Paul, die bij voorkeur grommend praat tegen zijn vriendinnetje, tot aan het verhaal wat eigenlijk geen verhaal is. Moeilijk is het niet. Furious Light zou kunnen, maar dat is wellicht iets teveel eer voor die serie. Ook al is het duidelijk dat er op de roem van Paul Walker en kornuiten wordt geteerd, de Fast & Furious-serie kent tevens haar benedenmaatse afleveringen.

Maar Need for Speed is niet best, nee. Helaas. Af en toe denk je met een kinderfilm te maken hebben, maar dat is dan ook weer niet het geval. Als los zand aan elkaar hangend en een weinig indruk achterlatende, zwakke cast herbergend - een komische Rami Malek en een schmierende Michael Keaton uitgezonderd - blijkt de film niet de beloofde vette actiescènes te bevatten. Op elk vlak blijft men in gebreke. De races zijn vrij gemiddeld allemaal. Zelden is er iets moois te zien. En wat een slap script.

Hetgeen het meest tegen de borst stuit is de enorme bak aan onlogica die over het nietsvermoedende filmvolk wordt uitgestort. Een voorbeeld slechts: De hoofdrolspeler heeft haast, daarom moet er al rijdend getankt worden. Enige tijd later kan er plots wel gestopt worden bij een tankstation, om even te shoppen et cetera. Dit alles zonder enige uitleg waardoor je als kijker aan je eigen verstand begint te twijfelen. Dit soort films mag natuurlijk best een beetje schipperen, maar met Need for Speed raakt men kant noch wal.

Matig.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Typische King-verfilming die met name door Harris en Von Sydow een beetje sjeu krijgt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar echt slecht wordt het nergens. Best redelijk.

Gered door de cast.

Aardig kiijkvoer met een redelijk actie-gehalte en een Jackson op dreef. Het plot blinkt niet overal uit, maar de twee uren vliegen snel en vermakelijk voorbij. Een aantal prettige bijrollen zijn hier debet aan en doen het zwakke einde en voorspelbare verhaal voor lief slikken.

Goed.

Bovengemiddelde comedy met het bekende duo uit Saturday Night Live. Ietwat mislukt en waarschijnlijk beter uit de verf gekomen wanneer Belushi de rol van Aykroyd en andersom zou spelen (zoals hier beneden al geoppert door Wouter). Toch bij vlagen zeer vermakelijk.