Opinions

Kattenkarakters.

Een bijzondere en kleurrijke tekenfilm uit de beroemde Japanse animatiestudio Ghibli. Uiterst sfeervol en mooi geanimeerd maar, ondanks de kattenwereld, minder magisch dan doorgaans wordt afgeleverd door de studio. De film is er echter niet minder door. De karakters zorgen in elk geval voor een glimlach en het sprookje kent een prettig tempo.

Goed.

Smaakvolle soep.

Roberto De Feo is inmiddels beter bekend door de Netflix-original 'A Classic Horror Story', maar zijn eerste echte feature length is deze griezelfilm met de twee titels. Slim om voor een Engelstalige hoofdtitel te kiezen, al dekt Il Nido de Italiaanse lading beter. Vanaf 25 augustus pas on demand en dvd en dus kan alvast een kruisje in de agenda worden gezet. The Nest is namelijk smaakvol voer voor de genreliefhebber.

Het is een beetje een mixed bag, maar toch wordt de balans goed bewaard en kabbelt de film op prettige wijze en stabiel voort. De kracht zit hem in het simpele verhaal over een jongen die van zijn moeder niet naar buiten mag. Als kijker krijg je al snel met hem te doen, met name wanneer de gezinsleden om hem heen doen denken aan de Addams Family. Een mysterie dat zich al gaande laat ontrafelen.

Het moet gezegd dat er ook kritische noten gekraakt kunnen worden, want bijster origineel is het allemaal niet. Je hoeft echter niet de uitvinder van bouillon te zijn om goede soep te kunnen bereiden. Met zijn kortfilms en gedeelde regiestoel heeft de regisseur genoeg ervaring opgedaan om een en ander stijlvol in beeld te brengen en de setting is werkelijk prachtig. De cast rondt het geheel naar boven af.

***½

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Terechte twijfel.

Alleen al om de acteerprestaties zou je The Nest gezien moeten hebben. Jude Law als de snelle commerciële jongen en Carrie Coon als zijn twijfelende echtgenote spelen de sterren van de hemel. Het koppel dat vooral naar de buitenwereld perfectie uitstraalt, blijkt ten onder te gaan aan gelieg. Dat de vrouw des huizes aan haar man twijfelt blijkt volledig terecht. Het succesvolle stel valt pijnlijk diep, evenals de kinderen die struikelen na de zoveelste verhuizing in verband met vaders arrogantie en ambities.

Een drama om je vingers bij af te likken zou je bijna denken, en grotendeels is dat ook zo. Ware het niet dat het verhaaltje wel heel erg mager en simpel in elkaar steekt. En dus rust de film grotendeels op de hoofdrolspelers, die het geheel met verve dragen. Niet naar een grande finale, maar naar een nachtkaars die genoeg ruimte voor suggesties biedt. Toch zorgt juist het zoutloze slot en nog wat overbodig geneuzel rond een wel of niet opgegraven paard, voor wat sjeu in dit verder behoorlijk afgebakende maar mooi geschoten drama.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Winkler 2.0

De jongere versie van de originele regisseur bakt er weinig van. Niet dat deel 1 een meesterwerk betrof, maar de vele visuele foefjes in combinatie met het lelijke camerawerk en de MTV-montage vermoeien de kijker hier onnodig.

Deze herhalingsoefening is mede zwak dankzij het uiterst voorspelbare clichéverhaaltje en twijfelachtige acteerwerk. Beter kijkt men het eerste deel om te beseffen dat een vervolg sowieso geen goed plan was.

Matig.

Met een hoofdletter C.

Veel clichématiger worden ze echt niet gemaakt. Maar deze formule is natuurlijk wel een winstgevende, en goede ideeen kosten onnodig tijd. Zoiets moeten de makers gedacht hebben.

Het geeft gelukkig niet heel veel, want e.e.a. is uitermate onderhoudend. Ook ondanks het feit dat je na een kwartier de volgorde, alsmede de inhoud van de te komen scènes blind kunt invullen.

Echt heel vermakelijk wordt het helaas niet. Want de soundtrack vol hiphop en ook het scheutje verplichte rock, voegt weinig sfeer toe. Maar erger is dat de Cruise-kloon nu niet echt een feest is om te aanschouwen in de vechtscènes. Daarnaast blijft vooral de imitatie over.

Er is eigenlijk geen enkele noemenswaardige vechtscène in de film te ontdekken. Ondanks dat de vechtpartijen an sich vrij ruig, voor een geforceerde tienerfilm, verlopen. Het wordt simpelweg lelijk in beeld gebracht en tevens halen de vechters nergens het niveau van een Lee, Li of Jaa. Het moge duidelijk zijn, is ook voor een ander publiek gemaakt uiteraard.

Toch is deze Karate Kid 2010 niet alleen de zoveelste prul met vast patroon. De film verveelt namelijk weinig en ondanks het laffe en veilige pad valt dit prima te behapstukken met het verstand op 0. En dat is ook wel eens prettig, ondanks het plastic nasmaakje.

Redelijk.

Heb NSN rond de kerst herzien. Een draak van een Bond idd, zeker vergeleken met Diamonds Are Forever. Maar toch ook wel weer genoten van deze ietwat foute onbekende uit de serie. Anders dan normaal bij 007, maar wel genoten.

Toegeven, in mijn herinnering was de draak veel groter dan in praktijk. Bedankt voor het attenderen Dutchero! Je hebt volledig gelijk.

Halfje omlaag, want in vergelijking met Thunderball, is deze net even minder.

Magere horror.

Want niet alleen bevat de film slechts een beetje gore, de spanning is allesbehalve om te snijden. Costner lijkt verdwaald in het hopeloze script en wat overblijft is een uiterst standaard en voorspelbaar geheel, met alle clichés van dien.

Doorsnee.

Vrij standaard.

Gelukkig zit er 'n aantal leuke dialogen in, en is er chemie te bekennen tussen Zellweger en Connick.

Het clichématige verhaal is echter weer eentje van dik hout. Ook niet alle zijplotjes werken en het sentiment wordt nogal opgeklopt.

Redelijk.

It sexed me up.

Naast mijn cd-single van het ontzettend foute Color Me Badd staat de complete O.S.T. van New Jack City verstopt. Wat een moeilijk te vinden feest.

Het is vooral deze soundtrack die mij destijds overhaalde de baanbrekende VHS te huren. Herzien levert echter een nieuw plaatje op. Want de doorbraak van Snipes is hard gebeten door de tand des tijds. Toch blijkt e.e.a. nog steeds goed weg te kanen. Want onderhoudend en vermakelijk. Met o.a. dank aan Ice-T en allerlei andere stoerigheid. Jeugdsentiment dus. En cool was het wel.

Het was naast het debuut ook gelijk het einde van Peebles (woordgrap). Want The Posse deed weinig en daarna ging het commerciëel succes hard bergafwaarts. Niet dat het iets uitmaakt, want who cares when your dick is in the dust?

Redelijk.

Grof genoeg.

Het vervolg op de bioscoophit kon niet lang uitblijven en dit is het voorspelbare resultaat: een herhalingsoefening met avontuurlijk tintje. Zo moet het stel aso’s ditmaal afreizen naar het verre Friesland, alwaar een leger goedkoop ogende zombies op hen wacht. Er wordt van dik hout planken gezaagd en de meeste grappen zie je van mijlenver aankomen. Toch is het opnieuw net onderhoudend en grof genoeg om de rit uit te kunnen zingen.

Redelijk.

Een lachertje.

De beroemde cameo's kunnen niet verhullen dat het allesbehalve grappige filmvervolg op de beruchte TV-serie van los zand aan elkaar hangt. Het lijkt wel of Oerlemans zijn grapje ter plekke zelf verzon en dit geldt misschien wel voor meer van de zogenaamde grappen. Het vervelende is vooral dat er amper gelachen kan worden, omdat het allemaal zo ontzettend banaal en kinderlijk flauw wordt gebracht. Toch is er nog wel één lachertje: de acteerprestaties.

Matig.

Waardig.

De laatste uit de onlangs verschenen bluraybox van Warner is dit deel 7. Geregisseerd door de regisseur van het origineel, Craven. Tijdens de extra's legt hij een en ander uit in korte interviews, waaruit al snel blijkt dat hij allesbehalve een duidelijke lijn kon halen uit de voorgaande 5 vervolgen. Tevens meldt hij dat zijn grootste motivator voor dit deel een grote som geld was. Een en ander doet allerlei vraagtekens oproepen, maar de extra's zijn ook bij dit deel nogal summier en blijken voornamelijk te zweven rond soundbytes.

De film werd er in elk geval niet veel minder door, waarschijnlijk. De geestelijk vader van Freddy gooide het roer volledig om en kwam met 'film in film' op de proppen. Van knipogen gesproken. Dit levert een spannend werkje op, dat vooral tot de verschijning van dromendief Freddy uiterst sfeervol is. Zoals gebruikelijk bij de serie gaat de trucendoos pas echt open in dromenland. Al valt dat ditmaal een beetje tegen en zijn de special effects nogal wisselvallig. Met name tijdens de ietwat teleurstellende finale. Toch is dit een van de meer vermakelijker delen en een waardige afsluiter van de beroemde horror-reeks.

Goed.

Gemanipuleerd leven.

Dat Jones aan het nog levende broertje van de legendarische Jim Belushi, James, doet denken werkt in zijn voordeel. Hij wekt hiermee enige sympathie op, ondanks dat hij wel erg obsessief lijkt te zijn. Deels gegrond maar, zoals wel vaker bij dit soort jongens, soms helaas ook ongegrond. Althans, paranoia die de waarheid werd, is niet altijd een goede voedingsbodem voor een lang gelukkig leven. En ook niet het bewijs dat we geleid worden door de duivel. Gelukkig brengen Meyer en Neel ons dit soort gedachtegoed delende en kleurrijke figuren wel dichterbij.

Het leven is natuurlijk in elk aspect gemanipuleerd, maar soms wil je gewoon niet alles weten. Waarschijnlijk uit angst om jezelf erg ongelukkig te zien. Zoiets hebben de makers misschien ook wel gedacht, want de rit is rommelig en verloopt van de hak op de tak. Dat laatste past wel weer goed bij de hoofdpersonen van deze documentaire. Want hoe om te gaan met zoveel samenzweringen? Jim B. zou als antwoord een leeg bierblikje tegen zijn voorhoofd platdrukken. En terecht.

Redelijk.

Clichématigheid en voorspelbaarheid draaien dit standaard thrillertje de nek om. Rond dit thema zijn veel betere films gemaakt. De plotwendingen zijn vaak lachwekkend. Ook de cast is niet sterk. Matig.

Onevenwichtig spannend.

Spannend filmpje dat ietwat onevenwichtig is. Dat zit hem voornamelijk in de plotselinge verschuiving van drama naar een ietwat ongeloofwaardige actiefilm. Het thriller-element werkt wel, maar de film gaat nogal over de top in tegenstelling tot de serieuze ondertoon. Vermakelijk en onderhoudend blijft e.e.a. tot het einde.

Goed.

'Nick of Standard'.

Regisseur Badham bereikt weinig met het aardige plotgegeven. Ook Depp zelf is weinig overtuigend en lijkt op de automatische piloot te acteren. Dankzij een redelijke Walken en Dutton komen er wat vermakelijke characters voorbij, maar het houdt nergens over. Wat rest is een voorspelbare en onspannende standaard-thriller die geen enkel cliché schuwt en vol zit met hiaten en andere onlogica.

Doorsnee.

Weinig boeiend.

Want al flikkeren ze een bak coole shoot-outs over mij heen, ik wil me wel vermaken.

Het is al weer een tijdje geleden en werd plotseling weer aan deze film herinnert door een totaal andere met bijna dezelfde titel (They Nest, de remake). Hoe vreemd het soms loopt.

Wat ik mij herinner is een hoop bombarie, veel tempo, weinig structuur en zoals men hieronder al beschrijft, geen enkele binding met de 'heldin' en haar kornuiten. Ook kwam e.e.a. erg rommelig en onwaarschijnlijk op mij over.

Matig.

Flauw filmpje.

Als familie film is dit enigszins geslaagd. Leuk om met de kiddo's te bekijken. Maar verder is alles, ondanks het grote budget, behoorlijk zoutloos en gewoontjes.

Nog erger vervolg.

Op het ook niet al te beste deel 1. De humor komt amper over, m.u.v. de scene met Hill. Het is ook allemaal veel te zoet en heel erg gericht op de kinderdoelgroep. Al lijkt me dat een kind van 10 jaar hier al weer veel te oud voor is en er gewoon simpelweg geen reet aan vindt.

Ik begrijp het grote commerciële belang van filmmaatschappijen om dit soort meuk uit te brengen. Maar kunnen we niet gewoon afspreken dat er alleen overbodige vervolgen mogen komen op films die er wél toe doen? Familiefilms als deel 1 en dit nog mindere werkje, werken bij mij iig op de gaap-spieren. Want naast een aantal leuke CGI-trucjes en eerder genoemde scene, is de rest van deze film echt slaapverwekkend en mega-flauw.

Matig.

Wederom een vermakelijk horrorfilmpje uit de lange rij King-verfilmingen. Deze hangt er een beetje tussen, niet écht goed maar ook niet slecht. Redelijk.

Ongelofelijk overbevolkt.

Het speelfilmdebuut van David Raymond mag er wezen. Op een paar schoonheidsfoutjes na weet hij een degelijke thriller neer te zetten, die af en toe zelfs doet denken aan genregenoot Se7en en aanverwanten. Ondanks dat veel enigszins bekend aandoet, wordt je als kijker toch een paar keer op het verkeerde been gezet. En dat is altijd fijn.

Je neemt de ietwat chaotische montage en enige ongeloofwaardigheid graag op de koop toe, als een schijnbaar simpele synopsis over een seriemoordenaar kennelijk toch complexer blijkt te zijn. Niet al te ingewikkeld, maar met name de aanloop met een leuke bijrol voor de immer interessante Ben Kingsley zorgt voor wat extra mysterie.

Degene die de show steelt is niet hoofdrolspeler Henry Cavill, die er wel erg afgetraind uitziet voor een drukke politieman, maar Brendan Fletcher. Hij trekt de aandacht naar zich toe en lijkt alle remmen los te gooien. En dat weet gelukkig te werken. Ook dit doet de film positief opvallen binnen een ongelofelijk overbevolkt subgenre.

***½

Met dank aan Première TV Distribution voor het recensie-exemplaar.

Sould?

Hoe vervelend Brown deze woordspeling ook vond, de Black Panthers hadden ergens een punt. Zeker wat betreft de kwestie rondom de moord op dominee King. Ook in deze documentaire zijn de 'waarheden', met name die van zijn manager, nogal tegenstrijdig met andere beweringen. Sowieso komt duidelijk naar voren dat Soul Brother No. 1 volgens het aloude principe van Perkins' 'Blue Suede Shoes' leefde. In ieder geval anno 1968. 'One for the money' dus.

Met of zonder 60.000 dollars, de man performt vanuit zijn ziel. Dat de show op een tweede plaats komt, valt visueel niet waar te nemen. De documentaire richt zich gelukkig grotendeels op het legendarische concert, dat fabelachtig is. En niet alleen vanwege de zanger zijn jongerenwerk-capaciteiten, maar met name om de pompende blazers, hartverscheurende vocalen en de dansjes. Soul dus. Pure soul.

Zeer goed.

Muf moordmysterie.

Wel aardige griezelfilm die het vooral van de sfeer moet hebben en drijft op een muf moordmysterie. De film zakt echter steeds verder weg in een soort van kluchtig geheel, hetgeen de spanning niet ten goede komt. Ook de ontknoping is verre van sterk.

Redelijk.

Enigszins stuurloos.

Wel onderhoudend, maar niet echt spannend.

Hackman is sterk, al kan dat niet van het verhaaltje worden gezegd. Met name de moord op het meisje lijkt er bij de haren bij gesleept om vorm aan het voorgaande te geven. Ook het misbruik plot blijft in het luchtledige hangen. Het maakt het personage van Hackman er i.i.g. niet sympathieker op.

Het einde an sich is prima. Mooi gefilmd ook.

Goed.

Hap-slik-weg.

Zoals B-pulp hoort te zijn. Voorzien van een leuke soundtrack inclusief The Diamonds met het geniale 'The Stroll'.

Het 'naam-noemen' (Dante, Raimi, Cronenberg, Landis etc.) is een klein beetje vermoeiend, en de film had (nog) iets korter gemogen. Maar verder smaakt e.e.a. als een FEBO-kroket die op zondagochtend rond een uur of 3 naar binnen glijdt. En daar is soms niets mis mee.

Waar wel wat mee mis is, is de BluRay-release. De beeldkwaliteit is bij vlagen beschamend.

Goed.

Klasse-klassieker.

Dit oude griezelwerkje omtrent zwarte magie kent een stijlvolle visuele vormgeving en genoeg sfeer. Het is knap hoe de film de tand des tijds zo goed heeft doorstaan, want ondanks de gedateerde SFX blijft de film spannend. Met dank aan MacGinnis.

Zeer goed.

Twijfelachtige klassieker.

Naast het feit dat vrijwel de gehele cast het schmieren een nieuwe dimensie inblaast en de acteerprestaties verder nogal twijfelachtig zijn, kent de film ook een heerlijke sfeer. Dit met dank aan een paar simpele maar aardige visuele grapjes en de vreemde liedjes. Toch is het met name Mitchum die allesbehalve geloofwaardig overkomt en daardoor vrijwel alle suspense ontneemt. Iets waar deze film op behoort te drijven.

Redelijk.

Night Of The Living Dead is uiteraard een heel belangrijke geweest binnen het genre, maar we kunnen rustig stellen dat de film die status niet helemaal waar maakt. Deze lowbudget horror is bij vlagen creatief en mooi maar zit ook boordevol goofs. Tevens zijn de acteerprestaties nogal wisselend en valt het verhaal enigszins dood na een goede eerste helft. Wat volgt is matige spanning met onverklaarbare acties van de hoofdrolspelers. Het eindresultaat is redelijk.

Het rood met blauwe (cyaan) brilletje werkt. Echter, het blauwe glaasje moet links ipv rechts (in tegenstelling tot de andere 90% 3D films). En we hebben het hier over een DivX die ik beoordeel. Kan me voorstellen dat je in de bios (USA) net als bij Jaws 3D toentertijd wel te maken hebt met een polarisatie versie. Ik had destijds in de bios bij Jaws 3D idd een bril op met zilver/grijs-achtige glazen.

Check hier wat voor bril je bij welke film nodig hebt, en hoe ze te bestellen.

Het 3D effect bij Night Of The Living Dead is uitstekend. Vrij conventioneel, niets vernieuwends qua effecten, maar ze hebben impact.

Het is idd waar dat de meeste 3D films rotzooi zijn. Friday The 13th 3D, Jaws 3D, The Polar Express etc. Van het verhaal moeten ze het allemaal niet hebben. Zo ook is bij deze het verhaal uitermate slecht en voorspelbaar, evenals de acteerprestaties. De enige die snapte dat bij een 3D film de acteerprestaties en het verhaal voorop moeten staan was Hitchcock. Hij maakte dan ook het meesterwerk Dial M For Murder (wat in 2D al een grandioze ervaring is, we kunnen alleen maar raden naar de 3D versie).

Deze "remake" van Romero's, mijns inziens overschatte, oer-zombie flick is vele malen slechter dan het origineel. Dat moge duidelijk zijn. Haig heeft een bijrolletje en de cast is behoorlijk matig, evenals Haig zelf. De gore, de spanning, allemaal matig. Maar met het brilletje op is het echt aangenaam kijken. Dit in tegenstelling tot The Polar Express, waarvan ik de retail 3D Special Edition in het bezit heb met de vier brilletjes. Die is gewoonweg verkeerd geconverteerd naar DVD! Onvoorstelbaar slecht dus, je wordt al duizelig binnen 10 minuten omdat alles dubbel ziet. Met of zonder bril. Die hele eerste persing (ken de BluRay en eventuele 2e persing niet) is dus mislukt, maar toch uitgebracht (voor de kerst 08).

Dan is iemand in het land van Calvé beter af met het achterhalen van de 3D versie van deze film. Draai het Polar Express-brilletje binnenste buiten en voor een echt 3D effect bekijk je dus deze.

Beoordeling film in 2D: 1 ster

Beoordeling film in 3D: 3 sterren (Goed)

Tsja, en wat ga ik nu stemmen? Toch 3 sterren, want ik was slim genoeg om het brilletje op te houden.

Enjoy

Howard en Winkler ontmoeten elkaar opnieuw na Happy Days. Winkler blijft leuk, evenals Keaton. Een heel sterk verhaal is het niet geworden en inmiddels voelt e.e.a. nogal gedateerd aan. Dit mag de pret echter niet volledig drukken. Een krappe voldoende en enigszins vermakelijk.