Opinions

Bewust B.

Waar Guzman volledig de plank missloeg met zijn eerste gedrocht, is dit al een iets betere poging tot 'n ode aan het exploitation-werk van weleer. Uiteraard geforceerd, want de echte Grindhouses bestaan al tijden niet meer en mocht er nog ergens zo'n muf zaaltje zijn, dan komt deze er vast niet in. Bij een goede goudsmit immers geen nepgoud.

Te licht bevonden, is het voor de hand liggende vonnis van deze bewuste B-movie met mooie titel. Waar genre-genoot 'Bitch Slap!' en de laatste filmpjes van Rodriquez de kijker wel weten te vermaken, gebeurt dat hier helaas te weinig. Het verhaaltje en cast zijn uiteraard inwisselbaar, maar het is hier met name de uitvoering die zuigt. En daar kan geen enkele lesbische non iets aan veranderen.

Twee kleine tietjes.

Wat begint als een enorm sterke thriller die intrigeert, zakt naar het einde in als een pudding doordrenkt met rommelige ongeloofwaardigheid. Hier had veel meer ingezeten. Gemiddeld.

Bovengemiddelde thriller die qua idee meer potentie in zich draagt dan de uitwerking er van. Een bijzondere uit de koker van Hitchcock: de film komt namelijk soms wat rommelig over.

Kitscherige dubs.

Het verhaal over een jongetje wiens passie bij de lokale plattelandsbioscoop ligt, zal menige cinefiel aanspreken. Toch maken de niet altijd even goede en ietwat kitscherige dubs en het tweede deel met de adolescente hoofdrolspeler al minder indruk. Het laatste deel met de jongen rond middelbare leeftijd stelt zelfs een beetje teleur.

Goed.

Paz' pulp.

Vermakelijke 3D-horrorfilm met een stevige knipoog. Paz de la Huerta, de beeldschone actrice die overkomt alsof ze een breinbeschadiging heeft, blijkt geknipt te zijn voor een rol als deze. En voor een pulpfilm als dit. Neo-exploitatie alom, maar wel leuk. Een bloeddorstige zuster neemt wraak op alle getrouwde, vreemdgaande mannen. En dat doet ze op uiterst erotische wijze. Zo mag gezegd dat het pakje wat ze tijdens de openingsscène draagt op zijn minst gewaagd is.

Toch verdwijnt de sympathie voor haar personage alras wanneer de schattige Katrina Bowden haar opwachting maakt. Eveneens een feest voor het oog, maar als ze erin wordt geluisd door de snode zuster blijkt zij toch stiekem de echte heldin. Het verhaal heeft weinig om het letterlijke lijf, maar het schouwspel dient dan ook te worden aanschouwd zonder al teveel inspanning. Hier hoeft dus verder niet bij nagedacht te worden. Gelukkig, je zou dit maar serieus willen nemen..

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Déjà vu.

Want wat doe ik hier? Wederom nog wel.

De fatsuit-geile en dubbel-rollende Eddie weet van geen ophouden. Enfin, de coke moet toch ergens van betaald, moet je maar denken. In dat opzicht volgt Eddie zijn held Pryor tot in het naadje. Alhoewel, Eddie gebruikt lafjes zijn neus waar Richard zichzelf tijdens het roken nogal eens vergiste in waar hij de basepijp aanstak. Met nare brandwonden als gevolg.

Eddie en zijn aanstekelijke lach. Een leuke film levert het nog steeds niet op. Want ook hier valt weinig te lachen eens de leeftijd van 12 voorbij.

Eddie was übercool in zijn oranje leren jack met slechts een microfoon. Hier doet hij het met het zusje van die originele oranje-leren-jasjes-drager. Het mag allemaal niet baten. Het blijft pijnlijk.

Dat zit hem niet alleen in het flauwe verhaaltje. Dat zit hem vooral in de onleuke onderbroekenlol. Die ditmaal van een nog bedenkelijker niveau blijkt. Hoe onmogelijk e.e.a. ook lijkt.

De oude 90210-agent is zijn oude niveau al decennia kwijt maar schijnbaar vond hij zijn glorie-periode zelf nogal overschat. Want Eddie liet de fatsuits niet ritueel verbranden, maar koestert ze nog steeds. Dieren, fatsuits en tegenwoordig natuurlijk ook pratende kleedjes. En ooit was dit mijn held verdomme.

Beat it Eddie. Get the fuck outta here..

Matig.

Murphy en zijn fetisj.

Want Eddie vindt fatsuits erg geil.

Zo merkten we o.a. tijdens het latere Norbit, wat nog enigszins te pruimen viel in een hersenloze bui.

Maar evenals dàt onvoldoende grappig zijnde niemandalletje, is ook dit allesbehalve leuk. Hoe graag je ook zou willen.

Want humor mag best plat zijn, maar moet op zijn minst de lachspieren prikkelen. Eddie van Hill of Landis bestaat niet meer. En ook de tijden van oranje lederen jackets op het podium waren grappiger dan dit tenekrommende werkje.

En dan helpen vele dubbelrollen je alleen maar dieper in de onleuke afrond. Met behulp natuurlijk van het meisje van de frisse prins. Er blijkt geen houden aan.

Nog maar een scheetje dan. Wie weet gaat er iemand lachen.

Doorsnee komedie-reut.