Opinions

Waarom dan in den Godsnaam een 0,5? Of kun je naast niet schrijven ook niet beoordelen? With all due respect.

Dit is namelijk gewoon een kutfilm. En niets meer dan dat.

Vind het best dat men tracht mij te verneuken. Is laatst nog aardig gelukt met The Fourth kind. En dan ben je als maker nog zo'n hufter, ballen heb je wel.

Maar dit slaat werkelijk alles. Slecht acteerwerk, een belachelijk plot en ga zo maar door. E.e.a. wordt zo irritant als the guest who wouldn't leave. Genoeg is genoeg, mijns inziens.

Een hoog X-file-factor blijkt maar weer eens niet genoeg.

Matig.

B-meuk met sterrencast.

Alhoewel sterrencast? Glover schmiert wederom na de draak Blindness. Vooral dom blijven kijken moet hij gedacht hebben. Zahn doet nog zijn best maar evenmin als Sobieski slaagt hij. Het begint nog redelijk. Heel eventjes hoop je op een Twilight Zone-episode of, om mijn part, een King-vehicel. Het verhaaltje is mysterieus en het feit dat dit low-budget ademt, maakt niet uit. Pas als de CGI echt uit de XBOX 360 blijkt te komen en shots van de trein herhaalt gaan worden, begint e.e.a. te storen. Evenals het verhaal, dat met het vorderen van de treinreis al meer een cliché blijkt te zijn. Voorspelbaarheid troef, belachelijk acteerwerk, lelijke belichting en idiote make-up. Het komt de film allemaal niet ten goede. En er zat nog wel een beetje potentie in. Weer 80 minuutjes down the drain...

Matig tot slecht.

Obscure overdenkingen.

Als de verstrooide professor Jeremy Irons een geschrift leest dat hem betoverd, besluit hij plotseling alles aan de kant te zetten voor een rit met de nachttrein naar Lissabon. Daar woont immers de schrijver van het interessante stukje literatuur. Een obscuur boekje vol filosofische overdenkingen met een spannend verhaal erachter. Alleen al dit gegeven wekt de interesse van iedere kijker. Daarbij komt dat de acteerprestaties sterk zijn en de karakters vertolkt worden door een gerenommeerde cast.

Het verhaal herbergt allerlei genres, maar blijkt vooral een thriller te zijn met een vleugje romantiek. Zodra het mysterie plaats begint te maken voor weinig verhullende flashbacks, verliest het echter wat van zijn kracht. Dat heeft onder meer te maken met de vertelstructuur die al snel een hoop blootgeeft voor het einde in zicht is, maar desondanks werkt de film wel. Uiteindelijk is het toch de mix van alles, ondanks enige onevenwichtigheid, die de kijkers aandacht meer dan voldoende vasthoudt.

Zeer goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Aardige en onderhoudende thriller met een schitterende Sydow. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf maar is wel vermakelijk. De magistrale Mancini verzorgt de zeer sfeerbepalende score. Enigszins gebeten door de tand des tijds, maar nog steeds goed.

Doordraaiende dame.

Een sfeervolle thriller die vanwege de simpele setting en het thema meer dan eens Hitchcockiaans aanvoelt. Het verhaal is helaas niet overal even sterk en de film rust dan ook volledig op de kleine cast, die uitstekend is. Met name Taylor geeft een puike performance als doordraaiende dame, maar ook Harvey is sterk.

Goed.

Chaotische pulp.

Wat allemaal hoopvol begint begint als een aardige slasher met Cronenberg, ontaard al snel in een vrolijker variant op Hellraiser. Helaas is de knipoog vaak niet aanwezig en ontspoort het plotseling verworden avonturenspektakel, vol geniale maar ook mislukte creaturen, tegen het einde aanzienlijk. Vermakelijk is deze chaotische pulp echter wel.

Redelijk

Bovengemiddelde misdaad-actie waarin Hauer's spel Stallone doet verbleken. Inmiddels behoorlijk gedateerd maar een zeer goed begin van Hauers amerikaanse avontuur dat vele toppen en dalen kende.

Magische musical.

De creaturen zijn prachtig, maar de wonderlijke wereld die geschept wordt is eveneens van een oogverblindende schoonheid. De liedjes zijn redelijk tot prachtig, al beginnen ze gaandeweg een beetje saai te worden. Ook het verhaal is, ondanks de bakken vol sfeer en grapjes, niet overal even sterk. Toch is deze magische musical een bijzondere belevenis.

Goed.

Vieze Freddy.

Leuker dan zijn twee voorgangers is dit derde deel met Englund als de dromen verpestende Freddy. Ook de matig acterende Langenkamp en haar filmvader Saxon geven opnieuw acte de présence. Het verhaaltje draait ditmaal om de zogenaamde kinderen van Elm Street. Zij strijden gezamenlijk tegen de vieze Freddy, die er hier zichtbaar plezier in heeft. De vermakelijke effecten en de komische oneliners ronden het geheel af naar een keurige voldoende.

Goed.

Uit balans.

Ondanks wat aardige effecten en een handjevol oneliners die deels werken, is dit een mindere aflevering dan het vermakelijke derde deel. Freddy ziet er wederom geinig uit en een aantal kills zijn best vermakelijk, maar hier moet e.e.a. voornamelijk komen van de settings die nogal wisselvallig zijn. Soms mooi, soms lelijk. Tevens is de balans tussen humor en horror uit evenwicht. Deze film over de nachtmerries veroorzakende griezellegende valt desondanks best aardig te doen.

Redelijk.

Schrale tepels.

Craven legt op de extra's van de BD nog eens haarfijn uit dat hij het script van dit deel totaal niet zag zitten. Een tikkeltje overdreven en kinderachtig, want naast het buigen van de zogenaamde 'droomregels' waaraan de monsterlijke Freddy zich schijnbaar dient te houden, is het best een aardig horrorfilmpje geworden. Lekker lichte en onnozele eighties pulp.

Helaas gooit het laatste overstuurde half uur dusdanig veel roet in het eten, dat het de gehele kijkindruk bijna verpest. Alsof de regisseur ineens volslagen de kluts kwijt was en dacht dat hij met alles weg kon komen. Met als gevolg o.a. een zwakke finale. De voldoende van deel 1 wordt hierdoor helaas niet gehaald. De uier van de melkkoe zou echter nog meerdere malen worden gemolken. Tot schrale tepels aan toe.

Redelijk.

Prettige en onderhoudende horror die aan de basis stond van de lange uitmelkserie. Hier is de uier nog vers en brengt ons een origineel verhaaltje met de enge Englund als de man met de vlijmscherpe handjes. Uitstekend vermaak, maar niet veel meer dan dat. Goed.

Rukkende remake.

Met de nadruk op 'rukkende', want het echte werk zit er voor kijker helaas niet in. Geen orgastische kijkervaring dus. Niet dat het debuut van Depp zo'n feest was, maar dit zal menig purist niet accepteren.

De film oogt als een standaard horror en is vooral een doorzichtige herhalingsoefening met weinig sfeer. Matige gore en weinig opzienbarends binnen het genre dat toch al overstelpt wordt met meuk. Alle clichés worden doorlopen, al is het meest vervelende het ontbreken van de spanning en de tegenvallende Krueger.

Doorsnee.

Duistere dromendief.

Deel vijf uit de beroemde horrorreeks is vooral een herhalingsoefening met mooie decors. Creativiteit is, op een handvol leuke effecten na, ver te zoeken. Verder moet het zelfs de doorgewinterde 'Nightmare'-fans opvallen dat het verhaaltje omtrent de duistere dromendief nogal rommelig wordt gebracht en de zogenaamde 'droomregels' wederom worden opgerekt. De kills zijn dan wel weer leuk.

Redelijk.

Niet gek.

Maar ook niet goed. Dat dit niet in de schaduw zou mogen staan van het origineel, is mijns inziens overdreven. Veel verder dan die schaduw komt men echter ook weer niet.

Vind McGregor ook niet heel erg sterk, maar de suspense blijkt in het tweede deel een stuk minder. En dat doet de film niet veel goeds.

Redelijk.

Tenekrommende aktiefilm uit de typische cannon-koker. Kosugi, b-acteur van formaat binnen het vechtsportgenre, heeft in veel vermakelijker films gespeeld. Vrijwel alles aan deze film deugt niet. Ronduit slecht.

Zoetigheid.

En dat kan best lekker zijn (heb in elke tand een vulling). Het com-aspect sprak mij echter minder aan. Vond de grapjes namelijk veel te vaak niet leuk, ondanks de aanwezigheid van Arnold en de schmierende Grant. Ook het 'verhaal' vond ik niet zo heel sterk maar eerder als los zand aan elkaar hangen. Veel meer dan een tijddoder kan ik er daarom helaas niet van maken.

Pretentieus projectje.

Of zo iets als: Leuke poging, mindere uitwerking. De film begint ijzersterk om halverwege al te ontaarden in mystiek en andere onduidelijkheid. Zandkorrels dus. De uitleg hieronder ten spijt, vond ik het niet al te boeiend. Maar wel onderhoudende zandkorrels, en soms zelfs vermakelijke. Reynolds is zeer aardig.

Dos.

A Golan-Globus Production.

Maar niet heus.

Al had deze film er zo maar eentje kunnen zijn. Want dit product is vooral vermakelijk om de verkeerde redenen. De gevechten zwalken tussen goed en erg zwak, maar de acteerprestaties blijven sowieso beneden niveau. Ook het script lijkt rechtstreeks uit de beruchte Cannon-koker te komen.

Florentine en zijn Slavische crew doen er echter alles aan om e.e.a. uit het B-circuit te trekken. Iets wat ten dele lukt. Vooral de vaart en actie maken deze ninjapulp enigszins onderhoudend.

Redelijk.

Eentje om over te slaan.

Want er valt op de soundtrack na, helemaal niets te genieten. Typische jaren 80-actiemeuk. Pardon, jaren 90. Men moet gedacht hebben aan Police Academy maar dan iets met ninja's. Lachen joh! Nee dus. Geen enkele grap komt over. Zo flauw dus. Het lijkt alsof de grappen ter plekke bedacht worden, zo amateuristisch.

De vechtscenes? Ahum, nee dus. Zelden zulke rommel gezien. Een van de hoofdrolspelers kan amper hoger dan zijn eigen knie schoppen. Gelukkig heeft hij een dubbel. Al vraag ik me af waarom. Die dubbel kan toch niet slechter acteren?

Het is fijn maar nutteloos om te weten dat Nintendo zijn inspiratie voor de muzak bij het Wii-winkelkanaal misschien wel heeft gebaseerd op een deuntje uit deze flick. Let maar eens op tijdens de droomscene op het strand. De soundtrack is sowieso erg grappig. Typisch jaren 80. Oh nee, 90! De score is doordrenkt van A-Team-achtige deuntjes en de Huey Lewis kloon zingt ook een aardig deuntje mee. Inclusief de verplichte drumcomputer.

Oh ja, de pantomime-speler, de Clint-imitator en 008 waren echt niet nodig. Ook niet in de jaren 80. Ahum, 90..

Slecht.

Ninja-pulp.

En we leven niet eens meer in de jaren '80 of '90.

Gelukkig komt de ninja der ninja's zelf ook opdagen, want Kosugi mag hier natuurlijk niet ontbreken. Was hem al aan het missen sinds 'Blind Fury', waar hij filmheld Hauer probeerde te fileren.

Er is weinig veranderd sinds decennia geleden, qua verhaal. Schijnbaar moet een ninja-flick vooral een mager verhaaltje met dito uitvoering hebben. Gelukkig wordt e.e.a. lekker fout gebracht, inclusief de acteerprestaties en CGI-bloedfonteinen. Genieten dus.

Goed.

Say Cheese.

Weet je het zeker? Inmiddels voor een habbekrats. Twee voor de prijs van een. Bezint eer ge begint.

Tarantino eet graag zo zijn mosterdsoep. Het moge duidelijk zijn, het betreft hier pulp. Met i.d.d. als dieptepunt de begrafenis-disco. De bek valt er bij open.

Daarnaast biedt deze film vooral veel blaxploitation-riedeltjes en andere muzak, plus matig uitgevoerde gevechten. Je zou ze bijna vergeten. Pulp dus. En minimaal een half uur te lang.

Twee doorzichtige sterren, for all the wrong reasons.

Verschrikkelijk.

En laat u hierbij gewaarschuwd zijn.

Er valt helemaal niets te lachen in deze actie-komedie. Een belachelijk verhaal, slecht acteerwerk en weinig filmkunde geven dit broddelwerkje de finale nekslag. Om van de vechtscènes nog maar te zwijgen.

Takei lijkt lol te hebben tijdens het filmen, maar ook hem zal na het aanschouwen van dit eindproduct het lachen volledig zijn vergaan.

Zeer slecht.

Lading dekkend.

De Ninjatrilogie werd enigszins lading dekkend afgesloten door wederom een onbedoeld hilarisch deel. Eentje waarom meer kan worden gelachen dan tijdens de voorgaande delen bij elkaar. Het is met name de mix tussen een soort griezelfilm en een actiefilm die hoop doet leven. En het blijft niet alleen bij hoop bij dit ontiegelijk foute filmpje.

De openingsscène is zelfs ronduit sterk en uiterst origineel. Een ninja duikt zomaar op tijdens een golfwedstrijd en vermoordt vervolgens alle aanwezige spelers op meedogenloze wijze. Deze bovennatuurlijke boef blaast eigenhandig het begrip ‘boosaardig lachen’ nieuw leven in. Zeldzaam zijn de films die zo slecht zijn dat ze alsnog amuseren, maar dit is er zeker eentje.

Redelijk.

On The Dark Side Of The Ninja.

Het blijft masochistisch om films van een van de slechtste regisseurs ter wereld, te aanschouwen. Gelukkig valt er, dankzij het ontbreken van vakmanschap, genoeg te lachen en is dit zeker niet de man zijn slechtste werk. Dat is hoogstwaarschijnlijk Zombie vs. Ninja, de misschien wel meest beeldvervuilende film uit het cinematografische landschap der martial-arts.

Er zit dus humor in deze prent, ook al is dit om andere redenen dan men bedoelde. En ditmaal tevens een echte vechtspecialist, genaamd Jaguar Wong. Een verademing en Ho's eigen Lee of Jaa. Eindelijk valt Harrison door de mand en blijkt hij gewoon echt een oplichter te zijn. Beetje meloenen in elkaar hakken is het enige wat hij kan. Met de aanwezigheid van de sierlijke Jaguar lijkt heel soms een gevecht bijna echt, iets waar Ho al jaren op hoopte..

Zoals Dave terecht al opmerkte, arriveert Godfrey nog steeds dronken op zijn werk. Daardoor krijgt de kijker steeds de neiging om naast het scherm te zoeken. Ja, Ho-ho, zoals ik hem liefkozend noem, weet als geen ander wat humor is.

Pink Floyd-liefhebbers moeten overigens goed opletten. Ho-ho jat namelijk niet alleen van Star-Trek en Jan Hammer de muziek voor zijn eigen ninja-pareltjes. Hier zijn Syd en de zijnen aan de beurt. Uncredited uiteraard, want Ho is heel veel, behalve rijk. Hoe zou dat toch komen?

2 Ninja-sterretjes.

Wat goed begint ontaard na een tijdje in wat rommeligheid om op een zwak einde af te stevenen. Polanski kan véél beter. Gemiddeld.

Zoals vaker bij Stone: een iets te lange zit. Ook deze docu/dramfilm is onderhouden en enigszins vermakelijk. Hopkins is sterk maar het verhaal niet altijd en overal. Redelijk.

Stijlvolle thriller die speelt met het tempo en de verhaallijn. Prachtig voor cinefielen maar niet geschikt voor iedereen. Jones, Bardem en Harrelson zijn subliem. Wil iets té vaak "artestiekerig" zijn en behaald daardoor helaas niet het predikaat meesterwerk. Evenwel goed.

Als los zand.

Deze cinematografische nachtmerrie is dat niet vanwege de goedkope look of het lokkertje van de beroemde cast. Het is met name het slechte plot dat als los zand aan elkaar hangt en slechts blijft voortduren door de ene toevalligheid na de ander.

Het is bijna niet voor te stellen om de cast in dit misbaksel te zien volharden. Echt slecht geacteerd wordt er niet, maar de film zakt verhaaltechnisch zo diep weg dat elke hersencel verplicht moet worden uitgeschakeld om de rit vol te houden. De cast schakelt al vrij snel en zichtbaar op de automatische piloot. Hierna zou de regisseur het terecht voor gezien gaan houden.

Matig.

Er was eens.

Een meneer. En een verwende mevrouw en hun lieve kindje. Ze vormden samen een modern bovenmodaal gezinnetje. De meneer had het idee om een boek te schrijven over het hippe 'groene' onderwerp. Ofwel: hoe kunnen we nog meer doen voor het milieu dan alleen de glasbak en de roetfilter op onze automobiel?

We gaan het goede voorbeeld geven! Een heel jaar lang nog wel. Een leuk idee dacht de meneer. Gaan we leven zonder electriciteit, junkfood, verpakkingen en auto's of andere stinkende vervuilmachines. En gaan we voortaan onze bibsjes afvegen met elkaars onderbroek. Zet ik ook nog even een bak vol wormen in de woonkamer, kunnen die mooi alles opvreten wat ik niet schoon krijg met mijn zelf gebottelde azijn. Geen chemicaliën aan mijn lijf. Nog liever schurft dan dat!

De verwende mevrouw keek met een scheel oog naar de uitgerukte camera-ploeg van de lokale TV-zender en besloot het spelletje mee te spelen. Ze had altijd al geweten voor een hoger plan in de wieg te zijn gelegd. 'We moeten toch niet elkaars urine drinken?' vroeg ze nog even voor de zekerheid aan manlief.

Een echt leuk idee is natuurlijk hiervan een hele documentaire maken. Op film. Gaat het boek vast ook beter van verkopen, moet het gezin hebben gedacht. Al bleef de bio-vader volhouden dat de hoofdzaak het milieu was. En de 'awareness of human kind'. Want oh oh oh! Wat zijn we toch een stelletje Noordpool-smelters met zijn allen!

Zijn vrouw stond al tijdens de voorbereidingen van het project voor de etalage van Louis Vuitton. Bijna vergeten dat de camera al in haar nek hijgde. Wat stond daar een mooie tas, en die kleur had ze nog niet! Vol zelfmedelijden, want ze zou tijdens het project even geen nieuwe kleren meer kopen. En ook geen tassen. Het was haar eigen bijdrage vol zelfopoffering. Vandaar dat ze vlak voor de start van het project nog even voor een schamele 1000 dollars nog wat mode in huis haalde. Net nadat ze 3 ice-coffee's achterover sloeg. Want dat mocht ook niet meer strakjes. Manlief had immers uitgelegd dat de verpakking van de caffeïne-drank slecht was voor de natuur.

De mevrouw kreeg het tijdens het voortduren van het project steeds moeilijker. Vandaar dat ze soms even de kapper bezocht, stiekem toch nog koffie in plastic bekers kocht en met haar mobiele telefoon-verlichting trouw de kaarsjes zocht, alvorens ze aan te steken. En omdat ze het zo moeilijk had en zich ook wel een beetje schuldig voelde over al haar verraad, bedacht ze dat ze bezwangerd moest worden. Door manlief welteverstaan. Ook al wilde hij helemaal geen 2e kindje. Maar goed, voor haar 40e verjaardag gaf hij haar dan toch maar zijn russisch roulette met sperma. Ze hoefde geen pilletjes meer te slikken en de rubberen zakjes waren toch al slecht voor de oceaan. Per slot van rekening had hij zijn vrouw de TV ook al ontnomen.

Het verschrikkelijke gezin liet toch nog even toe dat de lokale tuinman zijn ongezouten mening over hun project mocht geven. Die tuin-meneer was waarschijnlijk niet erg slim, maar sprak meer wijsheid uit dan deze docu. Het was zoiets als: Jullie zijn hypocriet of gestoord. Helaas moet men zeggen dat na deze film beide kwalificaties juist bleken te zijn.

En het boek? Dat gebruikt de 'No Impact Man' heel stiekem als zijn privé-toiletpapier-stash in tijden van nostalgie. Wanneer hij zijn filmpje terug ziet bijvoorbeeld. En hij dan naarstig voorbij de brandende TL-spotjes boven de kaarsen en zijn zondige vrouw tracht heen te kijken. Hij had het toch maar mooi even gefixt. Ach en filmvolk let toch nooit goed op.

De denkbeeldige olifant wilde naast de kaarsjes in het huis, ook graag het verhaaltje uitblazen. Met een beetje spuug. Per ongeluk met de slurf gericht op de nare mama en suffe papa. Hij was echter bang dat hij daarmee het lieve kindje zou doen schrikken. Daarom liet hij de nare mama zichzelf nog een keertje tijdens de aftiteling voor schut zetten.

Wat een wijze olifant. Papa en mama vonden na afloop vast anders. Ze hadden hem liever dit tenenkrommend filmpje op een leuke manier zien afsluiten. Alsof hij het misselijk makende verhaaltje alsnog met rook in onze oogjes kon uitblazen. Dat wilde het pientere olifantje niet. Toen mama hem te lijf wilde gaan achter de coulissen, beet het olifantje de geschifte mevrouw toe: Ik weiger mee te werken aan deze film!

En gelijk dat het olifantje had..