Opinions

Oubollig idd. Maar wel leuk oubollig. Formby moet je nu eenmaal liggen, zo ben ik weer iets minder gecharmeerd van Harold Lloy, terwijl ik mensen om me heen heb zien dubbel liggen. Het is allemaal nogal hard gebeten door de tand des tijds. Maar evengoed nog redelijk te pruimen.

Balende blauwhelmen.

De verschrikkelijke Balkanoorlog wordt hier op satirische wijze in een notendop weergegeven. De waanzin van deze oorlog wordt niet geheel weggelachen, maar de humor biedt succesvol tegengas aan de dosis drama. De twee filmgenres worden vooral verenigd in de derde partij: de balende blauwhelmen. Soldaten die wel willen, maar niet mogen.

Deze vredesmacht werd destijds met name door Nederland op verschrikkelijke wijze aan de oorlog onttrokken. Al lag de schuld volgens de regering niet bij 'ons'. Iets wat ook hier de meest voorname gedachte lijkt te zijn van de commandant in kwestie. Hoe ambtenarij de verantwoordelijkheid kan ontnemen is helaas geen filmfictie. Het was destijds de rauwe realiteit.

Sowieso doet de film, ondanks alle zelfspot, realistisch aan. Bijna twintig jaar later lijkt deze onzinnige oorlog, die doorspekt was met misdaden jegens de mensheid, nog steeds dichtbij. De uitzichtloze situatie, die hier op film bijna perfect werd gevangen, ligt gelukkig in het verleden. Maar net als elke oorlog, mag ook deze nooit worden vergeten.

De met vele filmprijzen (waaronder een Golden Globe en Oscar voor 'Beste Buitenlandse Film') overladen No Man's Land krijgt 16 juli opnieuw een DVD-release op het Nederlandse Contactfilm label. De distributie ligt in handen van Filmfreak. Dit oorlogsdrama met komische ondertoon bereikt daardoor opnieuw hopelijk een groot publiek.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Slome doden.

Een ieder die Zuid-Europese horror kan waarderen is hier aan het juiste adres. Vooral omdat deze zombiefilm een meeslepende vertelwijze kent die je gemakkelijk de debiele dubs doet doorstaan. Zelfs de slome levende doden boezemen een beetje angst in bij deze goed opgebouwde horrorclassic. De gore is enorm gedateerd en mondjesmaat gezaaid, maar de liefhebber zal voldoende aan zijn trekken komen.

Goed.

Blaxploitation pur sang met Mr. Williamson. Het staat bol van de idiote acteerprestaties en bevat een nogal rommelig plot, maar goed. E.e.a. doet ons denken aan de Roundtree-flicks, originaliteit is ver te zoeken. Maar wel met blitse soundtrack en de verplichte sexy ladies. Niets nieuws onder de cine-zon, maar wel vermakelijk.

Spannende thriller met sterke cast. Puik verhaal, een verrassende wending, het zit er in. Soms enigszins voorspelbaar, maar zeer vermakelijk. Hackman is weer eens sterk. Drie vette sterren. Goed.

Amusant A-Team.

Waar Nobody een klein meesterwerkje binnen het actiegenre was, is het tweede deel vooral een herhaling zonder het verrassingseffect. Het is meteen duidelijk wie Bob Odenkirk's personage is en dus hoop je als kijker op z'n minst op vernieuwing. Die wordt gelukkig gebracht doordat het verhaal dit keer in familievorm wordt gegoten, waarbij je deels het idee hebt naar een explosieve romcom te kijken. Die gedachte verdwijnt al snel omdat de grapjes niet sterk genoeg zijn en de romantiek eigenlijk geen kans krijgt. Bob moet namelijk telkens weer opnieuw aan de bak en dan ook nog eens in de hoogste versnelling.

Gelukkig wordt er soelaas geboden door een onverwacht bijrollende Sharon Stone. Ze mag lekker schmieren, maar ook zij is onderhevig aan het moordende tempo waarin de ene vijand na de andere van de aardbodem verdwijnt. Vaak zeer creatief, maar we hebben het veelal eerder gezien. Neemt niet weg dat de knokscènes tegelijkertijd ook het beste zijn wat de film te bieden heeft. Christopher Lloyd hangt er verdwaald bij en eigenlijk weet alleen Colin Hanks iets meer indruk te maken tijdens zijn korte beeldtijd. Het mag de pret niet drukken want Nobody 2 is volgens de oude wetten van The A-Team een amusante beleving. Soms is meer van hetzelfde voldoende.

***

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Goedmaakseks.

Alvorens over deze film te schrijven, neem ik met uw welnemen een ietwat vreemde en ongetwijfeld fictieve omweg. Soms heb je nu eenmaal zin om af te dwalen.

Het schijnt het lekkerste te zijn wat er is. Goedmaakseks. Wanneer je ruzie hebt gehad met je partner, het weer bijleggen en elkaar stevig van jetje geven in bed. Hele volksstammen schijnen het te doen. Ik niet. De liefde bedrijven na elkaar voor rotte vis te hebben uitgemaakt, komt nu eenmaal niet in mij op. Hoe vreemd ook. Ik sidder na een verbaal gevecht meestal even na. Misschien moet ik voortaan naakt ruziën.

Waarom ik zo afdwaal? Wiedergutmachungssex (klint een stuk geiler) lijkt soms van toepassing op deze griezelloze film. Het schoot mij in ieder geval een paar malen door de hersenpan. De sfeer moet gespannen zijn geweest tijdens het vervaardigen van deze Duits-Spaanse horror. Alsof de producenten ruziënd door de studio hebben gerold, om het vervolgens te sussen met dit liefdeloze project. Dat is jammer voor de kijker, want daardoor voelt een en ander aan als een verplicht nummertje. Het kind moest er komen, zeg maar. Wellicht riep de Duitse producer 'Gutentag!'. Waarop de Spaanse dit begroette met het swingender 'Hola!'. Gelijk ruzie in de tent. Waarschijnlijk met als thema het genre. Vlees of vis? Het werd geen van beide.

Het resultaat is een uiterst magere weerwolffilm vol belachelijke dubs en voorzien van een nog idiotere soundtrack vol jaren '70-muzak. Dat laatste doet het vast nog steeds leuk in een lift, maar klinkt nogal komisch als filmmuziek. Hoewel, zo kan cult ontstaan.

Hetgeen de film er nog ridiculer opmaakt is de dosis halfslachtige erotiek. Niets geen geneuk, doch blote borsten en orgastisch kreunende vrouwen. Te pas en te onpas. Alsof er stiekem tegelijk een erotische variant werd opgenomen. Wie weet was de dubcrew van een pornofilm in dezelfde geluidsstudio bezig, toen ze te horen kreeg dat men nog een zakcentje kon bijverdienen. Nog enigszins opgewonden spraken ze daarom alle stemmen hijgend in. Hier en daar een extra kreun, gratis en voor niets. Soms voelt een en ander, mede hierdoor, aan als een 'Giallo'. Het ketchupbloed helpt ook mee, evenals het soms keurige camerawerk.

Als het hier al om een cinematografische uitkomst van een ge(bek)vecht gaat, dan hoeven de makers zich niet te schamen. Heel slecht wordt het namelijk niet. Het is jammer dat goede gore ontbreekt, alsmede een fatsoenlijk script. Misschien is het enige bewijs van een ruzie dat er plotseling twee dialogen in het Spaans voorbijkomen. En als compromis één korte in het Duits. De Spaanse producer was vast iets dwingender tijdens het discussiëren. Of ritmischer tijdens het goedmakertje. Ik vermoed het laatste.

Weerwolffilms zijn net zoals alle andere films. Er zijn meer slechte dan goede. Deze past feilloos in de eerste categorie. Maar nogmaals, hemeltergend slecht wordt het nergens. Al lijkt goedmaakseks me veel leuker. Zal eens wat vaker ruzie maken..

Matig.

Barboni & Adriaan.

Het duo Spencer en Hill heeft onder leiding van Barboni wel vaker geknokt, maar ook deze film moet het vooral hebben van het jeugdsentiment – tijdens de jaren ’80 draaiden deze films gewoon in de Nederlandse bioscopen – en de chemie tussen het duo. De meeste grappen zijn inmiddels niet meer te doen en de knullige knokpartijen zijn veelal ook van het niveau Bassie & Adriaan. Het duo heeft wel betere films gemaakt.

Doorsnee.

Slecht en goed.

Niet zo goor als Fulci zou kunnen, maar tijdens de sporadische horrormomenten is het dan ook gelijk smerigheid troef. Dit is natuurlijk sowieso in eerste instantie een who-dun-it in thrillerformaat. Van matige dubs voorzien en soms niet al te sterk qua verhaal, maar tegelijkertijd charmant en sfeervol. Prettig opgebouwd met een eigenaardig tintje. Slecht en goed ineen, je moet er maar mee weg kunnen komen. Fulci lukt dat hier.

Goed.

Actie-afslag.

Qua popcornvermaak zit het meestal wel snor met de flicks die Neeson in de hoofdrol hebben. Althans, de laatste jaren. Sinds hij met films als 'Taken' de actie-afslag nam zijn er leuke en minder leuke films voorbij gekomen. Dit is een van de leukste. Een claustrofobische setting blijkt het decor te zijn voor een spannend kat- en muisspel dat een vermakelijke mix tussen een who-dun-it en een actiefilm oplevert. Echt serieus kun je verhaal amper nemen als eenmaal blijkt hoe alles in elkaar is gestoken, maar dat drukt de pret amper. Gordeltjes vast.

Zeer goed.

Steeds stijgend.

Regisseur Jordan Peele weet heel goed hoe hij iets moet vormgeven. Hij wordt daarbij geholpen door de Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema. En zoals bij Peele's eerdere films, is alles wederom zeer fraai uitgewerkt. Niet alleen visueel gezien betreft het hier een plaatje, qua audio zit het eveneens wel snor met Nope. De dreiging komt niet alleen van boven, ook qua muzikale spanningsopbouw weet de regisseur op het juiste moment een stilte in te lassen. Soms is minder juist meer.

Afgezien van enige symboliek of andere onderlagen, mag je rustig van de film genieten zonder je in te spannen. Het valt wellicht lastig in één genre te vangen en de verschillende verhaallijnen zijn niet gelijk hapklaar, juist deze factoren dragen bij aan een nog fijnere filmervaring. Niet iedereen zal het ermee eens zijn, maar de lijn is kennelijk nog steeds stijgende bij de filmmaker. Nope kun je namelijk makkelijk zien als de regisseur zijn beste film. Maar goed, over smaak valt heel lang te twisten. Of juist niet? Nope.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Eddie houdt van fatsuits.

En dat is helemaal niet erg. Wat wel erg is dat hij telkens films wil maken als hij zijn fatsuit draagt. En ondanks dat hij zich hier omringt met een redelijke B-sterrencast, wil Eddie tegenwoordig alleen nog maar familiefilms maken. Of kinderfilms. Of een beetje van allebei.

En met Eddie wordt het dan al snel een zeer gemiddeld en clichématig filmpje met erg weinig goede grappen. Oké, paar keer moeten gniffelen om de vuilbekkende Rasputia en de BluRay gaf, ondanks dat de p waarschijnlijk een i was, erg veel liefde aan het oog. Visueel gezien is e.e.a. netjes gedaan.

Waren die films met Eddie wel zo goed vroeger? Eddie zelf vindt duidelijk van niet. Hij speelt liever met dieren tegenwoordig. En fatsuits..

Rauwe randgroepjongeren.

Terwijl zijn collega Tobias Lindholm, waarmee regisseur Michael Noer debuteerde met het sterke R, voorzichtige successen boekt in de bioscoop met Kapringen, verschijnt Nordvest hier nu op de zilveren schijf als Northwest. Een disc die je rustig kunt aanschaffen of huren want de filmmaker bewijst het hier heel goed alleen te kunnen. Ook dit misdaaddrama maakt namelijk indruk. En niet zo'n beetje ook.

Dat ligt niet zozeer aan het ietwat voorspelbare verhaaltje, maar wel aan de manier waarop het wordt verteld. Met continue spanning doorregen, mede vanwege het realistische karakter. Randgroepjongeren die een vaderfiguur zien in een doorgewinterde crimineel biedt natuurlijk meerdere mogelijkheden tot succes, maar Noer houdt het bewust klein. En echt.

Veel valt te danken aan de uitstekende cast, waarbij met name hoofdrolspeler Gustav Dyekjær Giese in positieve zin opvalt. Hem zou je zo geloven. Zijn filmbroer blijkt tevens zijn echte bloedverwant te zijn en ook hij is geloofwaardig. Vrolijk wordt je er niet van en rauw is het motto, maar de film houdt de kijker aan het scherm gekluisterd. En zo hoort het.

Zeer goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Spannend drama.

Een avontuurlijk verhaal over een aantal bergbeklimmers in actie tijdens de jaren '30. De dramatiek wint het regelmatig van de spanning die de helletocht met zich meebrengt. Dat werkt niet altijd even goed, maar het einde weet wel de wanhoop te vangen die deze historische reis veranderde in een overlevingstocht. Keurig camerawerk en mooie mise-en-scène ronden het werk af naar een voldoende.

Goed.

De doorgaans uitstekende Reiner laat hier toch een paar kleine steekjes vallen maar is ook moedig bezig met dit absurde filmpje waarin Willis ietwat misplaatst uiteindelijk ook tot zijn recht komt. Onevenwichtig maar redelijk.

Goede thriller van Hitchcock met avontuurlijke trekjes. Grant is goed op dreef en de cinematografie is indrukwekkend. Goed vakmanschap.

Enigszins onderhoudend filmpje dat met name door de sterrencast naar een wat hoger plan wordt getrokken. Niets bijzonders, edoch redelijk.

Welkome Willem.

Deze goed ontvangen Nosferatu is behoorlijk trouw aan het Duitse origineel uit 1922. En daar zit hem waarschijnlijk nu net de crux waarom de film niet echt boven het maaiveld der vampierenfilms uitsteekt; hij doet nogal gedateerd aan. Dat kan zeer zeker juist de kracht zijn van regisseur Eggers, die met The Witch een goede griezelfilm afleverde en met het stijlvolle The Lighthouse een nog betere, maar dat is hier helaas niet het geval. Wederom artistiek in beeld gebracht met mooie mise-en-scène; je waant je gelijk in een ver verleden. Helaas is het theatrale acteren eveneens uit de vorige eeuw overgenomen. Iets waar de ene acteur beter mee wegkomt dan de ander.

Wat je overhoudt is het bekende verhaal rondom de bloeddorstige graaf Orlok die op jacht gaat naar zijn grote liefde en daardoor alle verhoudingen tussen de hoofdrolspelers op scherp zet. Hierbij blijft een en ander schipperen tussen drama en spanning zonder dat hierin een keuze wordt gemaakt. Totdat Willem Dafoe op de proppen komt met een welkome kwinkslag. Het blijft echter onduidelijk wat de filmmaker wil bereiken. De film is sierlijk en de liefde voor het origineel spat ervan af, maar iets nieuws onder de zon is het niet. De onvermijdelijke vergelijkingen met Bram Stoker's Dracula uit 1992 of de verguisde maar sterke BBC-serie uit 2020 overleeft deze elegante maar ietwat saaie poging helaas niet.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Behoorlijke bijtwonden.

Ondanks de klassiekerstatus moet gezegd worden dat Nosferatu, na negentig jaar, toch wel behoorlijke bijtwonden vertoont. Veroorzaakt door de tand des tijd uiteraard. De film weet enigszins opzien te baren met de vakkundigheid toentertijd, maar weet tegenwoordig nog amper indruk te maken. Hoe anders dat toen dan ook het geval moet zijn geweest, meer dan een rariteit is het heden ten dage bijna niet. Toch dragen de aardige decors, de score en het ‘tijdmachine’-gevoel voor een bijzondere kijkervaring. Maar daar blijft het dan ook bij.

Redelijk.

Onderhoudend occultisme.

Een best aardige thriller, die gaandeweg al meer begint te ontsporen. Het occultisme zorgt voor een prettige bijsmaak, maar er zijn legio voorbeelden van films die dat beter aanpakken. Toch kent de film een onderhoudend verloop en houdt het mysterie enigszins de aandacht vast. Het verhaal kent echter hiaten en de uitvoering laat menigmaal te wensen over.

Redelijk.

Kluivende kantoormedewerker.

Wat heel prettig is aan 'Not Safe for Work', is de korte speelduur. Dat leest als een zin die je niet wilt lezen bij aanvang van een film, maar goed. Het zij zo. Niet dat de film slecht is overigens. Dat is hij namelijk niet. Soms is de film over een kantoormedewerker die na sluitingstijd op een crimineel stuit zelfs nagelbijtend spannend. De kracht zit hem voornamelijk in het mee op sleeptouw genomen worden door de klerk die er zelf ook zenuwachtig van wordt. Maar echt afgekloven zullen de vingertoppen niet worden... Dat komt omdat de clou al veel te ver van tevoren wordt weggegeven en dat tegen het einde het teveel aan onlogica wat begint te irriteren. Houd je toch nog je nagels over.

Redelijk.

Bronbeschermster.

Een redelijke rechtbankthriller die door de uitvoering van de sterrencast een paar centimeter naar een hoger niveau getild wordt. Beckinsale doet het goed als veroordeelde journaliste die haar bron niet wil prijsgeven. Ze beschermt deze principieel en moet daardoor op de blaren zitten. Advocaten Alda en Dillon zorgen voor een vermakelijke juridische strijd, waarbij het achterliggende politieke verhaal vooral intrigeert.

Goed.

Verstand-op-nul-komedie.

Vooral Aykroyd mag zich hier uitleven, al doen zijn Saturday Night Life-collega's het ook prima. Het plot van deze komedie is allesbehalve sterk maar doeltreffend, al werken niet alle grappen even goed. Tegen het einde zakt de film in, wanneer de humor wat ondergeschoven raakt. Met de schitterende Digital Underground.

Redelijk.

Aardig filmpje met een uitstekende Hanks en Gleason. Met name Hanks wist mij te bekoren. Het verhaaltje gaat een klein beetje ten onder aan de plotjes-overdaad, maar e.e.a. is wel vermakelijk. Zo ook onderhoudend. Niet bijster origineel en ook geen echt vuurwerk, maar wel een voldoende.

Curieuze comedy.

Vooral vanwege het feit dat deze film niet verkrijgbaar blijkt te zijn en amper in roulatie is geweest. Maar ook omdat de film nogal vreemd valt te noemen. Het verhaal is in ieder geval vrij bizar.

De nadruk ligt op fantasy en de zwartwitte beelden lijken zowel uitgevoerd om sfeer te creëren als om oude archived footage makkelijker te doen integreren. Beide werkt.

Ook de leuke liedjes zijn een welkome toevoeging en passen prima bij de ouderwetse sfeer. Ook geinig om Van Ravenstein te zien opduiken in dit product. Het zou één van haar drie filmrollen zijn.

De film oogt prettig en de tijd vliegt voorbij, maar hilarisch wordt het nergens. Waarom dit niet op DVD bestaat is mij echter een raadsel, want leuk is het wel.

Goed.

Weer een goede romantische thriller van de hand van de meester. Bergman én Grant schitteren.

"What's Beef?"

Op die vraag wordt tijdens het antwoord een klein tipje van de sluier opgelicht, zonder dat dit pareltje uit de muziekgeschiedenis overigens in de film voorkomt. Het draait hier met name over 'the rise and fall' van Chris Wallace aka Biggie Smalls. De film is best vermakelijk, maar zeker niet goed. Zonder de muziek van Wallace zou het weinig zijn. Deze bio is hoogstwaarschijnlijk met de beste bedoelingen gemaakt maar komt wel érg geromantiseerd over. Dit had niet uitgemaakt, ware het niet dat er te veel zij-plotjes zijn opgenomen in de film. Alsof alles er ingepropt is. Niets wordt echt goed uitgewerkt hierdoor. Woolard is wél overtuigend.

Gemiddeld.

Het voordeel van de twijfel.

Met name omdat ik niet echt een romcom-specialist ben, maar wel een gevoelsmens. En aan deze, ietwat voorspelbare en suikerzoete, film heb ik me niet echt gestoord. Natuurlijk schmiert Grant er op los, maar dat kan hij dan ook als de beste. Geen hoogvlieger, maar zelfs ik werd eventjes een beetje week.

Goed.

Goochelgenre.

Tot aan de laatste tien minuten is het genieten geblazen. Het kijkersbedrog wat door de ridicule plottwist met terugwerkende kracht opborrelt zal vooral een herziening in de weg zitten. Feit is dat zelfs dit zure nasmaakje makkelijk wordt weggespoeld door de waterval aan vermaak dat het voorgaande biedt. Want vermakelijk is deze film over een stel criminele goochelaars in elk geval.

De mix tussen een heist-film en het goochelgenre doet het hier goed. Het moet gezegd dat deze laatste soort wat minder vaak voorkomt en met beroemde voorlopers als o.a. The Prestige en The Illusionist, een genregenoot minimaal van hetzelfde niveau moet zijn. Ook hier zijn de trucs fenomenaal en drijft het onderliggende mysterie dusdanig naar boven dat het intrigeert.

Alles gestoken in een flitsend en vlot jasje en voorzien van goede acteerprestaties, iets wat met zo een cast natuurlijk niet heel erg ingewikkeld is. Oudgedienden Caine en Freeman maken echter de meeste indruk in de bijrollen. Eigenlijk is de film, met uitzondering van die belachelijke eindtwist, een groot feest van vermaak. Alsof David Copperfield himself een film uit zijn hoge hoed heeft getoverd.

Zeer goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Polanski's debuut.

Het debuut van de regisseur is erg mooi gefilmd en kent redelijk wat onderhuidse spanning. Dat laatste dankzij aardig spel van de twee hoofdrolspelers, ondanks het gebrek aan sterke dialogen. Het is sowieso knap dat Polanski met zo weinig middelen dit tot een aardige film heeft weten te brouwen. Op de fenomenale sax-score en bakken vol sfeer na is het echter vooral schaduw van het later volgende werk.

Redelijk.