Non C'è Due Senza Quattro (1984)

Wederom gewoon een leuke Actie / Komedie van het leuke duo Italiaanse Terence Hill en Bud Spencer en natuurlijk ook jeugd/tiener-sentiment. Het verhaal stelt natuurlijk weinig voor en is ook behoorlijk aan de flauwe en saaie kant, maar ondanks dat valt de uitvoering wel mee en valt er genoeg te genieten van de typische humor en actie (vuistactie in combinatie met overdreven hard vuistgeluid) van Terence Hill en Bud Spencer. Dit was één van de laatste films van hun samen en deze film zijn ze ook al een beetje op leeftijd. Het was ook min of meer het einde van hun tijdperk (hun hoogtijdagen waren natuurlijk in de jaren 70, waar ze vrijwel ieder jaar samen een film maakten) en men was ook wel een beetje uitgekeken op hun. Nu zie ik ze overigens nog graag, als ze nog eens worden uitgezonden op een Duitse (daar klinken ze ook het beste op) televisiezender (meestal ARD of ZDF) op een zaterdagnacht. Al met al gewoon weer een verdienstelijk film van het leuke duo Terence Hill en Bud Spencer en vanwege het jeugdsentiment krijgt hij van mij een voldoende. P.S. die April Clough was overigens vroeger wel een leuke verschijning en ze speelde een paar keer mee in hun films als dom sexy blondje.

De vier vuisten in het kwadraat zijn stukken beter dan voorganger De vier vuisten slaan op hol (1983) . Hoewel het concept hetzelfde is vind ik deze film in alle facetten beter. Bud, de saxofoonspeler en Terence, de vliegenier krijgen een opdracht. Ze moeten een dubbelrol aannemen van twee rijke magneten waar ze sprekend op lijken. De flamboyante actiecomedie is grappiger. Het duo is vooral minder flauw. Daarnaast zijn ze gewoon beter op dreef. Zo zijn de deftige typetjes bij vlagen dolkomisch. Ook soms omdat ze er moeite mee hebben (vooral Bud Spencer). Deze dubelrollen vereisen ook professioneler camerawerk met een onzichtbare split. Ook qua actie ziet het camerawerk er beter uit en het beeld is vloeiender. Tenslotte zit in tegenstelling tot de vier dolle vuisten het script veel beter in elkaar. Een stuk geloofwaardiger terwijl het nauwelijks inlevert qua absurdisme. Dit alles bij elkaar genomen kom ik op een verbetering van twee halve sterren ten opzichte van de geziene voorganger.

Misschien is het geen goed idee om films uit je jeugd te herbekijken. Ik heb de indruk dat de films van Bud & Terence niet zo best verouderen. Het komt oubollig en goedkoop over. Toch heb ik af en toe ook nog wel eens kunnen lachen. Hun dubbelrol als de rijke Brazilianen was best vermakelijk. Een kwartier korter was beter geweest voor het kijkplezier. Een euvel waar wel meer van hun films aan leiden.