Nothing but the Truth (2008)

Persvrijheid. Het verhaal van Valerie Plame vanuit de hoek van de journalist. En dat levert eigenlijk een betere film op dan het onderwerp zelf - zoals in Fair Game (2010), die me wat tegenviel. De makke van deze film is vooral het wat te moeizaam fictief gemaakte hoofdmotief, wat voor mij vooral tot uiting komt in het ietwat onbevredigende aap-uit-de-mouw moment aan het einde. Waarvan ik me dan vooral afvraag of een serieuze onderzoeksjournalist in zo'n geval van een 'bron' zou spreken. Los daarvan is de film vooral sterk door de goed gespeelde rollen - Beckinsale vooral zet een mooie prestatie neer. En Alan Alda verbaast leuk door na zijn introductie als maatpakfetisjist toch wat te brengen. En Matt Dillon heeft eens zo'n zeldzaam moment waarin hij laat zien toch echt wat te kunnen - wel een erg onsympathieke rol als de aanjager van de wraakbehoefte van de overheid. Hoewel hij daarin nog overtroefd wordt door Schwimmer, die zorgelijk overtuigend een enorme lul neerzet - en dat doet hij nog al eens vaker, je zou haast gaan denken dat dat type hem goed ligt. Nog wel iets zorgelijker eigenlijk is toch natuurlijk wel het onderwerp. Zelfs zonder de link naar de zaak-Plame spreekt nogal duidelijk uit het geheel dat de overheid haar eigen wraakbehoefte meedogenloos nastreeft. En dat is niet iets waar ik direct een Amerikaans fenomeen van zou durven maken - ook bij ons gaat er nogal eens wat mis dat de overheid dan graag onder het matje wil houden, en ook bij ons zit er wel eens een journalist in de bak. Lees de krant - zolang de journalisten nog vrij zijn.

Een ijzersterke slottwist is een waardige afsluiter van dit psychologische drama gebaseerd op het relaas van New York Times-journaliste Judith Miller die in 2005 een gevangenisstraf verkoos boven het onthullen van een vertrouwelijke bron. In deze film heet de journaliste Rachel Armstrong [Kate Beckinsale] en onthult ze dat lerares Erica van Doren [Vera Farmiga] een CIA-agente is. Al gauw staat aanklager Patton Dubuis [Matt Dillon] lijnrecht tegenover haar en eist dat ze haar bron onthult omdat hier sprake zou zijn van landverraad. Maar om redenen die pas helemaal op het einde duidelijk worden, weigert Rachel de bron te onthullen. Dat betekent niet alleen dat ze in de gevangenis komt te zetten, maar ook dat haar huwelijk met Ray [David Schwimmer], alsmede haar band met zoontje Timmy [Preston Bailey] onder grote druk komt te staan. Beckinsale is voortreffelijk in één van de beste rollen die ze ooit heeft gehad. Datzelfde geldt voor Dillon, die ook zijn beste rollen in vele jaren neerzet. Farmiga, maar ook Alan Alda en Courtney B Vance leveren vakwerk af in hun rollen en een bijzondere vermelding gaat uit naar Floyd Abrams in de rol van de rechter. Hij was Millers advocaat in de rechtszaak waar deze film op is gebaseerd.

“I know you can't tell me who your source is. I respect that, okay? I know about keeping secrets.” Uitstekende film. Films over journalisten die hun werk doen en achter de waarheid proberen te komen (of in dit geval, de waarheid willen beschermen) kan ik altijd wel waarderen, en Nothing but the Truth is ook weer een vakkundig gemaakte journalistenfilm. Beckinsale, Dillon en de andere acteurs doen het goed, en regisseur Rod Lurie weet de spanning tot het einde toe vast te houden. Geen sinecure in een film waarin veel gepraat wordt en de spanning vooral van de soms vlijmscherpe dialogen en het acteerwerk af moet komen.