Opinions

Viva VHS!

Al zou je kunnen stellen dat je door dit soort werkjes definitief afscheid zou willen nemen van de cassetteverslinder. Onder het mom van 'genoeg is genoeg'. Nu wordt er op elk medium wel rommel uitgebracht, maar misschien staat de videorecorder wat dat betreft op eenzame hoogte. Ook Terror in San Salvador (de Nederlandse VHS-titel) onderstreept dat nog eens. 'Terminate with Extreme Prejudice' kopt de film in en dat doet de eerste twijfels rijzen. Ja het betreft hier dezelfde film. Brrrr.

Maar welke titel je ook aan dit cinematografische gedrocht hangt, het blijft smerig smaken. De hoofdrolspeler, Miles O'Keeffe, kende ooit een enigszins hoopvolle carrièrestart naast Bo Derek in ook al zo'n zwakke film, maar wel eentje met bioscoopdekking. Een meesterwerk vergeleken met dit overigens. Heb alsjeblieft medelijden met degene die dit, waar ook ter wereld, in een bioscoop heeft moeten aanschouwen. Want 'S.A.S. à San Salvador' (de originele titel) is een martelgang om uit te moeten zitten.

De eczeem opwekkende film doet zich nog het best omschrijven als een amateuristische James Bond. Alle logica is zoek en een undercover CIA-agent doet eigenlijk niets anders dan elke vrouw die zijn pad kruist, het bed inlullen. De dames zijn schijnbaar dol op hem. Zijn meest favoriete gelaatsuitdrukking is er een van een levend standbeeld dat enkel zijn lippen weet te gebruiken tijdens het praten. Stoïcijns is een understatement.

Autoachtervolgingen waarbij je het gevoel krijgt dat de roestbakken elk moment zonder benzine komen te staan. Misschien was dat de reden voor de regisseur om te besluiten dat er tijdens zo'n actiescène de dertig kilometer p/u niet mocht worden overschreden. Ook de dialogen zijn van ongekend niveau. In de laagte welteverstaan. Laten we voor het gemak niet van acteerprestaties spreken.Het woord prestatie doet namelijk vermoeden dat er moeite is gedaan.

Neen. Beter blijf je weg bij deze film en bedenk je dat iemand anders de vieze klus al voor je heeft geklaard. Wie desondanks slechts op zichzelf vertrouwt en toch een poging wil wagen: veel geluk! Niet alleen tijdens het kijken, maar ook tijdens de zoektocht naar deze videoband. Schaars is het woord dat gebezigd dient te worden. Waarschijnlijk omdat de film uitnodigt om direct vernietigd te worden na het aanschouwen. Dit ter bescherming van de onschuldigen.

Slecht.

Nogal tegenvallende actie-film met sterrencast. Enigszins vermakelijk, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Met name het verhaal is veel te mager. Jammer, een gemiste kans.

Schitterend.

Erg stijlvol en cartoonesk werkje met hoog stoerheidsgehalte.

Heb een aantal gevechten op de BluRay in slomo bekeken en dit is wel erg kunstig allemaal. Grote klasse.

Het rechttoe verhaaltje is simpel maar doeltreffend, evenals de acteerprestaties. Ook de, nogal dramatische, soundtrack past naadloos bij de film.

Een klein maar waar meesterwerkje.

Acceptabele actie.

Tony Jaa prijkt vooraan op de poster en als enige op de hoes van de blu-ray. Dat is niet zo vreemd, want in de wereld der martial arts was hij dé filmbelofte na Bruce Lee. Ondanks alles van Jackie Chan, Donnie Yen, Sammo Hung en Jet Li en al wat dies meer zij, kwam deze relatief onbekende thaibokser met zo'n verbijsterend goede knokfilm (Ong-bak) - en gelijk een tweede daarna van hetzelfde niveau (Tom Yum Goong) - dat iedere liefhebber van het genre sindsdien hoopt op iets gelijkwaardig. Tegen beter weten in. Want zijn succespartner, regisseur Prachya Pinkaew, is evenals Jaa sinds lange tijd van het pad af. Na een dappere maar mislukte poging (Chocolate) volgde al snel het belachelijk slechte Elephant White en zijn laatste wapenfeit zal een muzikale romkom worden. Het kan verkeren.

Jaa die na zijn beide succesfilms met allerlei matige vervolgen kwam en tussendoor de filmwereld zelfs de rug keerde om monnik te worden, verschijnt inmiddels al meer dan tien jaar enkel in middelmatige knokfilms. Hollywood bleek ook geen uitkomst te bieden en vele fans en andere liefhebbers zagen deze Chinese afslag als een noodzakelijke en alles helende. Saat Po Long deel 1 was immers een stijlvolle actiefilm met goede gevechten. Een fijne verassing was het om te horen dat er een deel twee zou verschijnen, met wederom Yam en Wu maar bovenal Jaa. Daar zegt niemand nee tegen. Andy On aan boord en eigenlijk kon er niet zoveel misgaan. Maar dat ging het wel. Regisseur Cheang laat de camera tijdens Jaa's allereerste vechtpartij na vijf seconden volledig afzwaaien. Een voorbode.

Want echt goed worden de gevechten niet in beeld gebracht. De draadjes zijn dan wel weggepoetst, ze zijn overduidelijk aanwezig. En de massale matpartijen zien er vooral chaotisch uit. Waar je tijdens Jaa's glorietijden de man op Hitchcockiaanse wijze rustig minuten lang meerdere tegenstanders in elkaar kon zien meppen, zonder ook maar één montagemoment - terwijl dat er dan ook nog eens bijzonder realistisch uitzag - is dat heden ten dage kennelijk voltooid verleden tijd. Jaa, ietsje dikker dan voorheen, doet zijn best wel maar men is hier veel te snel tevreden. En het camerawerk is soms om te huilen, zo slecht. Je ziet amper wat er gebeurt. De acteerprestaties voeren veel te vaak een boventoon, maar zijn echt te wisselvallig. Het ietwat afgezaagde dramatische deel van de film haalt vervolgens alle vaart eruit.

Wat je overhoudt is een behoorlijke teleurstelling bij hoge verwachtingen. Iemand die de parels binnen het genre niet kent zal zich vast geen buil vallen, maar veel meer dan een aardige actie-flick met soms een paar leuke trappen is het helaas niet geworden. Ondanks de titel en ondanks Jaa en alle anderen. Eigenlijk zijn de enige echt gave scenes die met de 'bij-rollende' messenvechter zonder wenkbrauwen. Eindelijk een beetje dreiging. Voor de rest hangt het script van toeval aan elkaar en komt het verhaal nergens echt uit de verf. Desondanks kun je stellen dat Saat Po Long 2 geen slechte film is, maar een acceptabele. Buiten de actie om is het allemaal minder, het blijft echter leuk om Jaa in beweging te zien. Ook al weet je dat het allemaal beter kan. Heel veel beter.

Redelijk.

Met dank aan Splendid Film voor het recensie-exemplaar.

Deze klassieker heeft de tand des tijds goed doorstaan en is nog steeds prettig te aanschouwen. De balans tussen suspense en drama is prima. Goed.

Spannende en avontuurlijke thriller van de meester. Hij bleek weer eens in klasse zijn tijd vooruit. Goed.

Droog en dodelijk.

Waar de een Jason Statham gekscherend 'de Bruce Willis van de Aldi' noemt, zal de ander in hem juist Willis' zijn ware opvolger zien. Waarschijnlijk vanwege enige overeenkomsten in looks en de steevaste handvol gevatte oneliners. Feit is dat Statham toch een stuk ruiger overkomt en grimmiger kijkt dan menig andere actieheld. Hij bezit echter ook de zeldzame klasse van zijn vroegere voorgangers. En dus nam zijn carrière sinds de Guy Ritchie-producties een duikvlucht en rolt hij van de ene in de andere actiefilm. Soms iets te snel, maar altijd droog en dodelijk.

Safe is er eentje die van dik hout planken zaagt, maar het moet gezegd: dit kijkt wel erg lekker weg. Het verhaaltje is simpel, maar zit leuk in elkaar gestoken waardoor het heel eventjes duurt voordat het kwartje valt. Dat geeft niets en ingewikkeld is het allemaal niet, maar het biedt wel voldoende tegengas aan de goed gedoseerde portie geweld. Want er wordt nogal wat geknokt en geschoten in Safe. Vaak sterk in beeld gebracht, iets wat de film zich onmiddellijk doet onderscheiden van soortgenoten. In combinatie met het hoge tempo en Statham maakt dit van Safe een vermakelijke film.

Goed.

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Op safe.

Onder een deken van het betere actie- en thrillerwerk, zitten Washington en Reynolds de bekende buddies-formule uit te voeren. Met name Washinton heeft een dankbare rol als de oude rot die groentje Reynolds nog een dingetje of twee kan bijleren. Vooral de psychologische oorlogsvoering die hij voert is een welkome afwisseling aan de goed uitgevoerde, maar nogal voorspelbare achtbaanrit. De film bewandelt op prettige wijze de clichés en speelt daardoor behoorlijk op safe.

Goed.

Indrukwekkende titel.

De koning van de B-film, regisseur Roger Corman, maakte een verschrikkelijk slap actiespektakel waarvan alleen de filmposter en titel indruk weten te maken. Het acteerwerk is stuitend slecht en de zogenaamde vechtscènes zijn hilarisch, zonder dat te willen zijn. Om van het idiote intermezzo met de zeeslang maar te zwijgen. De uiterst productieve producer heeft veel leukere werkjes op zijn naam staan, deze blamage dient men zorgvuldig te pareren.

Slecht.

Flauw avonturenfilmpje gemaakt voor een breed publiek.

Enigszins zielloos maar absoluut onderhoudend, is deze avonturenfilm met sterrencast. Erg voorspelbaar en clichématig en, helaas, weinig vermakelijk.

Soms surrealistisch.

Dit romantische drama over een vrouw die moet kiezen tussen de vader van haar kind of de opvoeder van het jongetje, wordt in beeld gebracht middels mooi camerawerk. De decors zijn overduidelijk decors, maar wel met oog voor detail vervaardigd en dragen bij aan de aparte sfeer die deze film uitademt. Ook de titelsong, die tot in den treuren wordt herhaald, ondersteunt de bijzondere smaak die helaas nergens echt bitter of zoet wordt.

Wat ook opvalt is het bij vlagen houterige acteerwerk en de soms surrealistisch aandoende uitvoering van dit liefdesverhaal. De film blijft, ondanks dat vreemde tintje, echter veel te keurig aan de oppervlakte kabbelen, omdat de personages zo’n beetje elke vorm van diepgang missen. Beter had men voortgeborduurd op het patroon dat het jongetjespersonage als uitgangspunt biedt. Helaas wordt die route te weinig genomen.

Redelijk.

De DVD van Lumière bevat naast de volledig gerestaureerde versie van Sailor's Don't Cry als extra tevens een andere film van de regisseur: de komedie Mannen Maken Plannen. Met dank aan MVSP voor het recensie-exemplaar.

Weinigzeggende thriller zonder, helaas, Moore. Kilmer doet het redelijk, maar de film is nogal clichématig en weet de sfeer en het niveau van de originele serie op geen enkele manier te evenaren. Het verhaal heeft ook niet veel om het lijf. Gemiddeld filmpje.

Deze miniserie kent een aantal spannende momenten maar is helaas niet altijd even sterk. Soul en Mason ten spijt. De remake direct overslaan. Redelijk.

En wederom een miniserie Salem's Lot naar het bekende King-verhaal. De 1979 versie is vele malen beter en eigenlijk is deze remake afgezien van Lowe die nog enigszins zijn best doet, een behoorlijke draak. Matig.

Voldoende vermakelijk.

Een aardige romkom die de bekende romantische ingrediënten bij langsloopt, maar uiteindelijk gered wordt door humor. Met name in het begin liggen er genoeg lachsalvo’s op de loer voor de kijker, wanneer nerd McGregor de waanzinnige opdracht krijgt om de levensvatbaarheid van zalm in Jemen te onderzoeken. Vanaf het eerste moment dat hij en Blunt elkaar ontmoeten is duidelijk hoe het verhaal zich zal ontvouwen, maar het vervelende is dat de twee nu niet echt van het scherm spatten qua chemie. Dat zit hem ook een beetje in het feit dat de romance er zo dik bovenop ligt, dat men de subtiele motieven een beetje vergeet. Toch zijn het juist de twee hoofdrolspelers die de film met hun acteerwerk positief afronden.

Feit is dat naast een komisch eerste gedeelte de tweede meer dramatische helft gewoon minder goed werkt. Satirisch bedoelingen of niet, naast het ontzettend grappige gegeven wordt hier het sentiment een beetje opgeklopt en krijgt het drama eveneens een ietwat onnatuurlijk smaakje. Het spelen met de verschillende genres zorgt voor een onderhoudend geheel, maar is ook een beetje onevenwichtig. Toch is het ook hier de lach die overheerst en, ondanks alle geforceerde pogingen tot tranen trekken. Luchtig blijft het dus niet helemaal, maar de film hapt lekker weg en de 107 minuutjes vliegen vrij vlot voorbij. Voldoende vermakelijk en, met name in het begin, de lachspier prikkelend. Gelukkig vaak genoeg om tevreden te zijn.

Goed.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Zoute popcorn.

Aardige actiefilm met een nogal ongeloofwaardig plot. Het hoge tempo en de vraag waar dit alles heen gaat, levert voldoende onderhoudendheid. Zoals popcorn betaamt, smakelijk maar licht verteerbaar.

Goed.

Saluut.

Held Hauer's B-films, de een is leuker dan de ander. Wat hier een beetje tegenzit zijn de vele Jugger-gevechten die vaak kant noch wal raken.

Ondanks het lage budget is de desolate Mad Max-setting wel geinig, maar dat alleen is niet voldoende.

Middelmatig.

Soullegende Nummer 1.

De vele interviews met o.a. Lou Rawls geven een heldere kijk in het leven van Sam Cooke. En dan met name de artiest en niet zo zeer de privépersoon, al is ook daar sprake van 'crossing over'.

Helaas worden sommige schitterende liedjes onderbroken en had de documentaire wel wat langer mogen duren. Toch is dit een prima portret over een bijzondere zanger die tijdens zijn te korte leven vocht tegen racisme en persoonlijke misère.

De DVD kent uitstekend en uitgebreid Bonus-materiaal. Een must voor de fans.

Zeer goed.

Goedkoop en gekunsteld.

Jackson is de enige reden om te blijven kijken naar dit nogal goedkoop aandoende en gekunstelde misdaadfilmpje met de verplichte twist. Hoogstaand is het allemaal niet en bijster origineel is de belangrijkste ommezwaai allesbehalve, maar een en ander weet de tijd niet geheel onaardig te doden.

Redelijk.

Geen originaliteit.

Deze moralistische Belgische animatiefilm kan aardig meekomen tussen de Disneys, Blue Skies en Pixars van deze tijd. Originaliteit in animatieland is sowieso al in geen tijden meer te bekennen. Zo ook niet hier, wanneer een lieflijk schilpadje de weg naar volwassenheid aflegt. De hedendaagse muziekhits voelen nogal misplaatst en vreemd aan, maar het Real 3D is goed geslaagd. Ook de animaties zelf zijn niet gek.

Redelijk (in 3D).

Kraaiende kraanvogel.

Wat met aardig camerawerk nog veelbelovend begint, ontaard al snel in een desillusie. Neppe gevechten, soms met uitzondering van die met de hoofdrolspeelster, die ondersteunt worden door verschrikkelijke soundeffects en hilarische dubs. Ook de cartooneske melodieën benadrukken de mogelijkheid om zo snel mogelijk de video uit de sleuf van de VHS te trekken. Helemaal wanneer een van de bad guys een meisje probeert te verleiden met een soort rap. Dit is zo'n cinematografisch gedrocht waar geen kraanvogel om kraait. Slimme beesten zijn het.

Slecht.

De laatste der Mohicanen.

Het script echt serieus nemen zit er sowieso niet in bij deze aangename actiefilm met de legendarische Chan. De acteerprestaties staan bol van het geschmier, maar het draait hier dan ook voornamelijk om de knokpartijen en andere actie. Dat de oude vechtmachine zichzelf tijdens de stunts wederom niet kon bedwingen, blijkt tijdens de titelrol. Hij moet een van de laatste der Mohicanen zijn.

Goed.

Smakeloos schouwspel.

Behoorlijk tegenvallend vehikel dat graag episch wil zijn, maar juist daar aan ten onder gaat. Een weinig boeiend verhaal wordt daarom door verschillende tijdsperioden opgevoerd, waarbij het chaotisch vertelde drama kunstmatig wordt opgeklopt door een schaamteloze Morricone-kloon te laten soundtracken, en door personages te vertonen met bedroefde gezichten en fluisterende stemmen die slechts een doel hebben: de kijker forceren deelgenoot te maken van dit smakeloze schouwspel. Zelfs de door de legendarische Hung gechoreografeerde actiescènes vervelen al snel, omdat ze tot in den treuren worden herhaald, slecht in beeld worden gebracht en allesbehalve origineel zijn.

Doorsnee.

Tijdelijk spannend.

Aardige avonturenfilm die, naast de verplichte 3D-shots en een voorspelbaar plot, toch wat sfeer weet te maken. Ook de aanwezigheid van Roxburgh maakt de bekende formule iets makkelijker kijkbaar door zijn rauwe personage. Het doet de rest van de, soms onevenwichtige, cast in ieder geval verbleken. Wanneer het noodlot diep onder de grond toeslaat, wordt de film zelfs tijdelijk spannend. Genoeg om een en ander naar een nipte voldoende te trekken. Zelfs in 2D.

Goed.

Jatten uit Jaws.

Naast het feit dat deze goedkoop ogende film tevergeefs probeert het B-circuit op de hak te nemen, wordt er ook nog eens gejat uit Jaws. Op tenenkrommende wijze weliswaar. Deze nergens griezelig of komisch wordende rommel dient men over te slaan. Tenzij de tijd op ongunstige wijze moet worden vernietigd, uiteraard. Want enig vermaak valt er eigenlijk niet te halen uit Sand Sharks.

Matig.

Ho's masterpiece.

De verschrikkelijke regisseur levert hier zowaar een aardig schouwspel, waarbij de vechtkunst eindelijk eens ten positieve opvalt. Ook Bolo zien we heel even voorbijkomen. Althans hij zou het zomaar kunnen zijn, al zou ik er geen geld op durven zetten. Uncredited uiteraard, want mocht het hier de echte vechtmachine betreffen, weet ook hij van de reputatie van de regisseur met de vele aliassen. Zoiets wil je nu eenmaal niet zo graag op je CV.

Films van Ho-ho zijn als een Jerry Springer Show. Je kijkt er naar om te beseffen dat het helemaal nog niet zo slecht met je gaat. De troep die zich op het beeldscherm afspeelt is immers vele malen erger dan dat de geestestoestand zelf moet doorstaan. Zo hoef je als cinefiel helemaal geen rustperiodes in te lasten om een frisse kijk op de wereld der cinematografie te houden. Je zet gewoon een Ho-tje op.

Dus niet in dit geval, want het zou wel eens de man zijn beste werk kunnen zijn. Een komische Kungfu-flick met enigszins normaal verloop en bovenal een plot waar nog een touw aan vast valt te knopen.

Goed wordt het uiteraard nergens, want die kwalificatie valt nu eenmaal niet te verenigen met het werk van de maniakale regisseur, die het begrip 'copy-paste' een nieuwe impuls heeft gegeven.

Lekker gek is ook hier de soundtrack. Westernriedeltjes en klassiek zijn ditmaal een aardige keus gebleken, al zijn de idiote synthesizerdeuntjes nooit ver weg. Ook de dubs, inclusief veel gehijg en gesteun, doen het deze keer best leuk. Iets wat niet gezegd kan worden van Ho's vaste en bijziende cameraman. Het blijft zoeken naast de beeldbuis bij tijd en wijle.

Zoals gezegd, geen heel gekke productie. Martial arts-coördinator 'Eagle' kent zijn pappenheimers en de grapjes zijn voldoende voor een glimlach. De regisseur gebruikt hier niet voor niets zijn eigen naam.

Twee sterren. En dat is voor een Ho-tje zeer uitzonderlijk!

Geen cult.

Deze zeer vreemde Mexicaanse kerstfilm lijkt bedoeld te zijn voor kinderen, maar de roodgemutste kindervriend speelt vanaf het begin wel erg onheilspellend op zijn orgel. Zijn grimas doet vermoeden dat hij de zojuist in beeld gebrachte kindertjes langzaam gaat martelen alvorens ze op te eten. De intro is sowieso vreemd en nadat de duivel wordt geïntroduceerd als de Kerstman zijn tegenpool weet menige kijker voldoende. Tijd om af te haken.

Misschien dat de makers een geheime boodschap zagen in de naam 'Santa', want met dezelfde letters maak je namelijk Satan. Wie het weet mag het zeggen. Feit is dat dit mede dankzij de vreemde moraaltjes allesbehalve een kinderfilm is. Of iets vermakelijks voor de rest van de familie. Wat het wel is? Cult waarvoor de schare ontbreekt. En dus eigenlijk niet zo genoemd mag worden. Geheel terecht overigens.

Matig.

Ho-ho-ho!

Maar helaas luisterde de kerstman niet naar zichzelf, en kwam er een vervolg. En nog eentje, die ik voor het gemak maar even oversla. Ben namelijk geen masochist.

Nòg meer belegen grappen en dito acteer-prestaties. Deel een was al geen feest, behalve aan de bioscoopkassa, maar dit is nog weer een klein tandje minder.

Alleen te behapstukken door de allerkleinsten.

Doorsnee Santa-reut.

Niet mijn kersthit.

Want ondanks het hoge Disney-gehalte en grote bioscoopsucces plus de verplichte vervolgen, vaak flauw.

Allen is best leuk, maar zie hem toch liever als de 'tool-man'. Dit werk is meer geschikt voor de allerkleinsten onder ons.

Mierzoet, maar wel lekkerder dan dit is: It's A Wonderful Life.

Bebaarde bodybuilder.

Het is wisselvalligheid troef in deze 'kerstslasher', waarbij het aloude kerstverhaal vanuit een andere invalshoek wordt verteld. Ondanks een aardige opening met Caan en Drescher, valt de film al vrij snel door de mand wanneer blijkt dat bijna geen een grap werkt. Het helpt ook niet mee dat Santa wordt vertolkt door een bebaarde bodybuilder.

Redelijk.