Opinions

Suikerzoete Supremes.

Deze losjes op een waargebeurd verhaal gebaseerde muzikale komedie, omtrent een groep zingende zussen en hun manager, is zoet. Zeg maar gerust suikerzoet. Het glazuur zou je bijna van de tanden springen ware het niet dat er een paar dramatische wendingen zijn ingelast. Althans een poging daartoe. De meiden, Aboriginals, worden gediscrimineerd in het Australië van de jaren zestig. Het weerhoudt ze er echter niet van een band op te richten. Ze belanden vrij vlot in Vietnam, alwaar ze de troepen voorzien van hun soulmuziek. Het zijn geen Supremes, maar ze komen redelijk dichtbij.

De bekende komiek Chris O'Dowd meldt zich al vanaf het begin als hun manager. Hier zit hem de komische noot want enig gegniffel wordt enkel door deze lanterfantende vertegenwoordiger veroorzaakt. Schaterlachen zit er helaas niet in, maar zonder de acteur zou de film een stuk minder zijn, zo veel is duidelijk. Naast hem is ook de muziek een belangrijke reden van vermaak. Hoe wisselvallig de acteerprestaties ook zijn en hoe doorsnee het verhaaltje ook is, de muziek blijft prachtig. Weliswaar blijken de dames enkel covers te zingen, maar eerlijk is eerlijk: het zijn stuk voor stuk nachtegaaltjes.

Redelijk.

Met dank aan Paradiso voor het recensie-exemplaar.

Viva VHS!

Want het hoesje is werkelijk prachtig en naast de heerlijke geur die de magnetische tape na al die jaren nog steeds afscheidt, is dit zo'n product dat hoogstwaarschijnlijk alleen nog op deze gedateerde wijze valt te bekijken. En terecht. Want de humor is ver te zoeken in deze tergend langzame en vreselijk onleuke, komisch bedoelde griezelfilm die voorzien is van een script dat op papier zelfs niet grappig kan zijn.

Slecht.

Één man kan deze film niet dragen.

Maar hij is in dit geval wel enorm sterk. Jammer dat hij genoegen moest nemen met dit flauwe, weinig boeiende verhaal en de soms overdreven dialogen. Want alleen Virtanen maakt deze griezelfilm nog draagzaam.

Viva VHS!

Of zou je kunnen zeggen 'Fuck VHS'? Want zelfs een magnetische tape kan zijn aantrekkingskracht verliezen. Zijn er films die zo slecht zijn dat je in lachen uitbarst? Jazeker. In dit geval zakt het niveau zo diep dat het ontaardt in een hysterisch geschater. Dit is zo belachelijk, dat je het moet zien om te kunnen geloven. En zelfs dan zult u lichtelijk verbijsterd zijn. En vooral ook beledigd.

Zanger Frank Stallone, juist ja de broer van Sylvester, en Chris Mitchum, de zoon van, duiken hier gezamenlijk op in een film waar de honden geen brood van lusten. Zo amateuristisch in elkaar gestoken dat je er jeuk van krijgt. Geen aangename zit dus. Aan alles schort het: de regie, de muziek, de montage, de acteerprestaties, het script. Alles is benedenmaats.

Stallone weet zich letterlijk geen houding te geven en loopt zelfs ongemakkelijk. Mitchum doet het ietsje beter in deze filmdrol. Wie het leuk vindt dit amateurtheater te aanschouwen krijgt o.a. een ongepast tongende Stallone voor de kiezen. Je moet er maar zin in hebben, en tevens bereid zijn om in de buidel te tasten. Schaarser dan dit wordt het namelijk niet zo snel. Het moge duidelijk zijn waarom.

Slecht.

De B van Blair.

Ondanks de typische eighties-sfeer en het hilarische geschmier in deze B-wraakfilm, valt een en ander zeer tegen. Nergens wordt het spannend eigenlijk, omdat alles vrij zielloos wordt uitgevoerd op een enkele dwangmatig gillende boef na. Blair bakt er zelf ook amper wat van en het voorspelbare verhaal hangt van clichés aan elkaar.

Doorsnee.

Feilloos vermaak.

Een allegaartje is Savages van regisseur Oliver Stone wel geworden. Het duurt dan ook even voor je als kijker beseft welke kant hij uit wil. De wah-wah pedaaltjes en verschijning van Travolta doen wel erg opzichtig knipogen naar Pulp Fiction en de wirwar aan plotjes en personages immers ook. Zo een meesterwerk is het uiteraard niet geworden, maar een misdaaddrama met gekke trekjes zat schijnbaar wel in het verschiet. Uiteindelijke antwoord op de eerst gestelde vraag is vooral vermaken. En eerlijk is eerlijk, de kijker wordt inderdaad een dikke twee uur vermaakt.

De legendarische filmmaker weet feilloos waar Abraham de mosterd vandaan haalt. Opzichtig maar eveneens bijna onherkenbaar, al steekt hij zijn liefde voor de grote Q niet onder stoelen of banken. En passant wordt dan ook nog even diens maatje Robert Rodriguez genoemd. Tevens vinden er vreemde verwijzingen plaats naar de collega’s James Cameron en Steven Soderbergh. Je moet er maar erg in hebben. Voeg daaraan toe de Cheech & Chong-referentie en menige monstermovie-poster in de achtergrond en een professionele potpourri blijkt het resultaat te zijn.

Een gevarieerd mengsel van genres, stijlen en andere probeersels, waarvan het merendeel gelukkig geslaagd is. Hoe onevenwichtig het eindresultaat dan ook moge zijn, Savages weet op zijn minst indruk te maken en de aandacht van de toeschouwers vast te houden. Het simpele verhaal is hiervoor niet verantwoordelijk, maar puike performances van Benicio Del Toro en John Travolta dragen hier absoluut aan bij. De twee echte hoofdrolspelers zijn ook in orde, maar een grotere naam was absoluut een betere keuze geweest om het geheel meer een smoelwerk te geven.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Prima oorlogsfilm met een zeer actievol begin. Hanks zet een goede rol neer en het verhaal is degelijk. Was een enorme blockbuster. Niet de beste van Spielberg, edoch goed.

Best aardig.

Zeker geen grandioze komedie, maar kent een aantal behoorlijk lachwekkende dialogen. Met dank aan de 'sterrencast'.

Moet wel toegeven dat Diamond en zijn foute look ook erg meehelpen. Hoe mooi zijn liedjes ook kunnen zijn. Fan van hem zijn blijft komisch.

En nu maar hopen dat mijn grote broer dit laatste zinnetje niet leest.

Ik houd van je jongen..

Redelijk.

Geniale horror met zeer enge sfeer. In dit genre komen niet veel meesterwerken voor maar dit is er zeker een.

Schrale melkkoe.

Het met deel 4 gestarte soap-gehalte aan onnodig verhaalgeneuzel is gelukkig iets minder bij dit deel, al wordt e.e.a. nog wel even gebruikt om er een kont uit te draaien. En om, ondanks de belofte van een laatste deel, de weg alvast vrij te maken voor Dr. Gordon. Uiers moeten nu eenmaal schraal gemolken in Hollywood. Helemaal als het een melkkoe betreft.

Een ster voor de marteltuigjes en eentje voor de herinnering aan deel 1.

Een prima vervolg op het ingenieuze en meesterlijke deel een. Echter wordt hier de balans iets meer naar de gore verschoven in plaats van naar het verhaal en de spanning. Iets waar latere delen ook mee van doen kregen. Voor de getrainde kijker is het einde voorspelbaar maar al met al is deze horror gewoon goed.

De serie lijkt telkens een tikkeltje meer gore toe te voegen aan elk deel. Dit maakt helaas het verhaal ietwat ondergeschikt. Getrainde cinefielen zullen het einde ruimschoots kunnen voorspellen maar toch is ook dit deel weer een goede horror.

Gemiddelde horror en duidelijk het minste deel tot nog toe, ookal wordt Wahlberg er aan de haren nog bijgesleept. Ook ontaard het verhaal bij vlagen in onduidelijke rommeligheid. Uiteraard de meest smerige tot op heden maar dit handelsmerk lijkt zo langzamerhand de serie haar eigen das te doen omdoen.

Na een meesterlijk eerste deel en twee redelijk goede vervolgen kwam het verschrikkelijke deel 4. Vol van flashbacks, een rammelend verhaal en veel rommeligheid. Deel 5 lijkt in die zin op 4 maar is gelukkig, ietsje minder verwarrend. Edoch. Goed wordt het echt nergens. Eerder tenekrommend. Waarom men er van uitgaat dat je voor je deze film gaat zien eerst ff de andere 4 delen opnieuw bekijkt, is mij een raadsel. Het is misschien wel handig om te doen, anders valt er bijna (net als in deel 4) geen touw aan vast te knopen. Het hoofdverhaal is overigens te flauw voor woorden. Geen spannende film, wel een onvoldoende.

Dieptepunt bereikt.

Want dit kun je veel noemen, maar geen goede film.

Toegeven, voor genre-liefhebbers zit er aardig wat gore in. Verder helaas niets. De spelletjes zijn inmiddels voorspelbaar en afgezaagd (kon het niet laten). Ook geen enkele keer in spanning gezeten.

Na een uitstekend deel 1 en twee vermakelijke horror-vervolgen kwam de nieuwe draai bij deel 4. Er moest zonodig weer een goed verhaaltje in, met lekker veel twists. Net zoals bij deel 1. De mensen klaagden immers dat de twee vervolgen minder sterk, maar des te goorder waren? En zo begon men aan de eerste soap-achtige ontwikkelingen met tussendoor? Juist ja, nog goordere kills. Die kills werkten vaak wel, maar het GTST-gedoe niet. Helaas ging men met deel 5 rustig verder op dit nieuw ingeslagen pad. En nu dus ook met deel 6.

Eerst had ik nog heel even het vermoeden dat het een meevallertje kon worden. Helaas. Nog meer soap-achtige ontwikkelingen en nog meer twists. Het enige wat aan deze meuk ontbreekt is een romance. Irene Cara zou jaloers moeten zijn op deze flick, want zelden heb ik zoveel Flashbacks op een rijtje gezien. En nee, ik weet niets meer van deel 4 en 5. Vond het toen al een warboel. Welke gek wil überhaupt bijhouden wie mèt en wie tegen elkaar is en waarom? Ik niet i.i.g., no thanks.

De spaarzame games zijn aardig maar, zoals ik al eerder meldde: voorspelbaar en afgezaagd (hoppatee, nog een keertje). Ook niet sterk in beeld gebracht overigens. Vond het geheel, visueel gezien, ook allesbehalve sterk. Vond de look eerder goedkoop dan eng.

Bell valt nog enigszins te pruimen, al lijkt hij zo stoned als een garnaal. De rest van de cast is beduidend minder. M.u.v. misschien wel Outerbridge.

Nope, er valt weinig verder te zakken. Maar de schrale uier zegt mij dat dit wel zal gaan gebeuren.

Slecht.

Zeer bijzondere animatie die beeldschoon is maar al snel ontaard in rommeligheid. De cast is erg sterk. Redelijk.

Helaas hilarisch.

Een aardige detective met het bekende duo. Het acteerwerk is niet overal even sterk en het verhaaltje niet het meest ingenieuze uit de lange reeks, maar de twee hoofdrolspelers maken een hoop goed. Wat ook goed werkt is het griezelsfeertje dat uit het moeras dampt. Het monster is helaas hilarisch.

Redelijk.

Vermakelijk verweven.

Scary Stories to Tell in the Dark heeft naast een leuke titel ook voldoende te bieden voor een avondje eenvoudig vermaak. Deze moderne variant op The Twilight Zone en Creepshow pakt het net even anders aan. In feite zijn het wederom verweven kortverhaaltjes, met ditmaal de cast als voornaamste rode draad. En dat weet te werken, ondanks de goed verbloemde horrorclichés die op de kijker worden afgevuurd.

Het tempo is lekker, de cast is goed en het verhaal wordt met veel plezier verteld in een sfeervolle jaren zestig setting. Erg origineel is het niet, maar de prent is voldoende luchtig om met een knipoog te nemen en een en ander wordt uitstekend in beeld gebracht. Stephen King is een naam die enkele malen te binnen schiet, en dat alleen maar ten faveure van deze aardige griezelfilm van André Øvredal.

***

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

Dit schitterende drama wordt bijna volledig gedragen door een sublieme Pacino, die zo sterk acteert dat de tranen je in de ogen springen. Zéér goed.

Faber excellereert bij vlagen in deze originele kaskraker. Destijds in de bomvolle bios gezien en de hele zaal lag plat. Er ontstond een enorme hype rondom de film. Echt heel sterk is het allemaal niet, maar wel vermakelijk. Ook het evenwicht tussen humor en drama/ thriller is aardig in balans. Geen meesterwerk en inmiddels ook wel wat gedateerd, maar toch goed. En we waren allemaal verliefd op Akkemay

12-

Een puike film is het op wat mooie plaatjes na, niet geworden. Behalve voor de allerkleinsten. Het is moeilijk voor te stellen dat de jeugd boven 12 jaar dit werk geweldig vind. Het acteerwerk is namelijk zeer wisselvallig en Zomerdijk ronduit matig. Ondanks de aanwezigheid van Tuinman, Acda en Geel valt er voor de volwassenen weinig te beleven. Behalve een avontuurlijke film vol flauwe grappen. Het blijft prettig dat er jeugdfilms zijn die ook de ouders kunnen doen genieten. Toch valt dit werk allesbehalve slecht te noemen en zal menig klein kind er plezier aan kunnen beleven. Daardoor is de missie enigszins geslaagd, al is er voor die leeftijdscategorie zoveel beters, ook van eigen bodem.

Redelijk.

Wonderbaarlijke wending.

Een aardige Nederlands drama, dat ten tijde van het thriller-element minder sterk werkt. Dit heeft voornamelijk te maken met de ietwat wonderbaarlijke en weinig realistische wending in het verhaal. Op deze manier wordt er te weinig onderbouwd. De beeldschone Jansen maakt een goede indruk, maar het verhaal komt helaas niet helemaal uit de verf. Althans niet genoeg om tot hogere regionen te komen, al is de potentie daarvoor in alle opzichten duidelijk aanwezig. De film kent naast de goede cast een aantal zeer sterke momenten.

Goed.

Voor velen.

Eén van de beroemdste oorlogsfilms aller tijden viert haar 25-jarige jubileum met een 4K Ultra-HD uitgave met allerlei extra's. Schindler's List won destijds 7 Oscars, onder andere voor beste film en beste regie. De film prijkt dan ook al jaren aan de top in allerlei lijsten van filmminnend volk. Maar is dat terecht? Feit is dat de film, historisch gezien, van zeer groot belang is. Het verhaal van de Duitser die zoveel Joden redde van de ondergang verdient het om nooit vergeten te worden.

Oskar won de Oscar. Maar zo is het natuurlijk niet. Want het beoordelen van de film is dan misschien wel - voor velen - nauw verweven met het beoordelen van de man zijn daden, maar dat zijn nogal verschillende zaken. Dat het verhaal zich uitermate leent voor een film moge duidelijk zijn. Spielberg is niet van gisteren. De vraag is dus eigenlijk of hij deze held uit de Tweede Wereldoorlog eer aan doet op een cinematografisch verantwoorde wijze. Het antwoord is ja.

Of het een meesterwerk oplevert is een geheel andere vraag. Eentje die wellicht ontkennend beantwoord dient te worden. Want ondanks dat het verhaal kippenvel opwekt, Neeson en Fiennes sterk spelen en de beroemde regisseur het een en ander griezelig mooi in beeld brengt (hetgeen de onder zijn auspiciën gerestaureerde 4K-versie onderstreept) zijn er helaas ook wat minpunten. Zo kakt het halverwege allemaal een beetje in, als er rommelig allerlei bijzaken worden belicht die de aandacht afleiden.

Het valt sowieso wel fair te noemen dat de film een erg lange zit is. Wellicht te lang. Wat ook een beetje tegenvalt is dat het slotstuk wat onwaarschijnlijk aandoet, alsof er des Hollywood nog wat drama moest worden opgeklopt. Toch verdient Schindler's List een plek in de lange rij klassiekers, al was het alleen maar vanwege de realistische en indrukwekkende manier waarop men het afschuwwekkende verhaal in beeld brengt. Het uiteindelijke einde met de overlevenden draagt daar zeker aan bij.

De 4K Ultra-HD schijf komt samen met 2 Blu-rays. De 1e met de film en de 2e met daarop al het bonusmateriaal. Het bonusmateriaal bestaat onder meer uit Voices from the List, een 67 minuten durende docu uit 2004 en een 40 minuten durende reportage uit 2018, getiteld Schindler's List: 25 Years Later. Hierin schuift Steven Spielberg bij o.a. Liam Neeson en Ben Kingsley aan tijdens het Tribeca Filmfestival om de film te bespreken. De UHD bevat Dolby Atmos en de Blu-ray bevat dts-HD Master Audio.

***½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Sibillijnse sfeer.

Een klein maar bijzonder drama is Schlafkrankheit wel geworden. Ondersteund door een goede internationale cast, met Neerlands hoop Bokma voorop, en omlijst door prachtige natuurbeelden van Afrika. De kracht zit hem in het realistische verhaaltje over een rechtlijnige man die het land eigenlijk de rug wil keren, dat vertroebelt naar een fladderend figuur dat toch geen afscheid kan nemen.

Dat laatste doet hij alsnog en wel heel erg resoluut. Althans, dat zou men kunnen denken want hapklare brokken blijven uit. En niet alleen het einde kent een mysterieuze ondertoon. Sowieso voelt de tweede helft aan als een zoektocht naar antwoorden, waarbij via de fenomenale Folly de betovering telkens op het punt staat te worden verbroken. Gelukkig gebeurt dat slechts ten dele, want juist in dat sibillijnse sfeertje zit hem de kracht.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Tenekrommend.

En niet alleen vanwege het zeer wisselvallige acteerwerk. Ook de grappen komen niet goed aan en zijn vaak uiterst flauw. Dat films als dit de zalen vol trekken blijft mij een raadsel. De TV-serie is, zomogelijk, van een nog lager niveau en kun je ook rustig overslaan. Brrrr.

Slecht.

Dovende dialogen.

Deze Nederlandse misdaadthriller is erg mooi geschoten en doet bij vlagen zelfs denken aan de kadrering van een stripboek, maar inhoudelijk laat een en ander helaas te wensen over. Zo zijn de dialogen nogal houterig en loopt het verhaal niet altijd even lekker. Ook het einde valt een beetje tegen. Alles met alles doet het de film met een soort anti-climax als een nachtkaars doven.

Redelijk.

Schaamteloos schaamhaar.

Nederlands tweede seksfilm kent inmiddels ook een behoorlijke cultstatus. Onder meer vanwege het feit dat er eigenlijk amper Nederlandse porno is uitgekomen destijds. Inmiddels is er het internet, maar voor diegenen die geïnteresseerd zijn in schaamteloos veel schaamhaar en geneuzel in je moerstaal, is deze film misschien wel weggelegd. De film was van hetzelfde laken een pak als Pruimenbloesem, al moet gezegd dat deze misschien ietsje beter is.

Doorsnee.

Complete catalogus.

Zouden kinderen minder hoge eisen stellen? Feit is dat de kleine medemens waarschijnlijk een stuk minder uren aan kijkervaring achter de kiezen heeft. Wellicht dat daardoor menige kiddo best zal genieten van deze Scooby Doo 2.0, maar de oudere kijker weet wel beter. De typische sfeer van weleer zit er amper in, ondanks dat men ditmaal zelfs naar de beginperiode van de vriendschap tussen Shaggy en Scooby afreist. Het mag helaas niet baten, al sleept men er de complete Hanna-Barbera-catalogus bij.

Anno 2020 moet het gewoon allemaal wat beter. Qua animatie ook, want het driekoppige eindmonster is niet om aan te zien. Met geluidjes en melodietjes van de oude tekenfilms weet men soms een beetje het nostalgische gevoel op te roepen, maar dit is toch vooral gericht op de moderne jeugd. De spookhuizen zijn ingeruild voor ruimteschepen en de spanning voor actie. Gelukkig is de humor wél bewaard gebleven, al mag je je afvragen of sommige grapjes niet wat beter hadden gekund.

Kinderfilms zoals Shrek en Toy Story zijn zo sterk omdat ze herkenbare situaties bevatten voor zowel jong en oud, vaak verpakt in grapjes met een knipoog. Misschien mag je Scoob niet met zulke klassiekers vergelijken, maar doe je het toch dan kom je van een koude kermis thuis. Nogmaals, de kleintjes zullen er evengoed voldoende plezier aan beleven. Maar iemand die nog nooit biefstuk heeft geproefd blij maken met een frikandel is niet zo moeilijk. De vraag is of je het zou moeten willen.

**½

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Niet zo'n heel sterke jeugdfilm. Je kunt rustig stellen dat de tekenfilmserie vele malen sfeervoller en komischer was. Alleen leuk voor kleine kinderen.

Goedkoop beledigend.

Deze goedkoop ogende TV-film die gebaseerd is op de veel leukere tekenfilmserie schiet aan alle kanten tekort. Het tot leven blazen van de bange hond en zijn speurdersbaasjes werkt simpelweg niet, zo bleek ook al in eerdere delen. Er zal op zijn minst moeten worden nagedacht over een fatsoenlijk script en leuke grapjes bijvoorbeeld. Eigenlijk is deze film één grote belediging aan het adres van een ieder die de tekenfilms kon waarderen. Na The Flinstones mocht de regisseur schijnbaar gewoon zijn gang blijven gaan met het Hanna-Barbera-materiaal.

Matig.