Opinions

Onverwachte ode.

Na de onverwachte underground horror-hit The Strangers, diende zich geheel onverwachts een vervolg aan. Minder gekunsteld en in plaats van de home invasion leunt men hier vooral op het bekende jaren 80 slasherwerk, inclusief caravans en Kim Wilde. Door die laatste begint de film best aardig. Oude hitjes hebben wel iets griezeligs in zo een setting.

Ook hier is de formule zo dat we ons allemaal moeten afvragen 'waarom'? Omdat je amper een band hebt met het slachtvee boeit dat helaas weinig. Het is meer de irritatie die de zwijgende psychopaten met hun maskertjes opwekken. Als ze tegengas krijgen is het dus fijn. Toch weet je vanaf minuut één waar het schip heen zal varen en uiteindelijk strandt. De ode is wat dat betreft compleet geslaagd.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Wederom een rauw filmpje van Peckinpah met de sterke Hofman. Het verhaal heeft niet veel om het lijf maar wordt krachtig en onderhoudend gebracht. Enigszins gedateerd maar nog steeds goed.

Beeldschone Bosworth.

Een overbodige remake van Peckinpah’s filmklassieker met Hoffman. Waar dat werkje destijds behoorlijk wat kippenvel en onrust wist te genereren en dat zelfs tegenwoordig nog doet, is dit vooral een hedendaags clichéthriller geworden, die nergens echt in weet uit te blinken. De dreiging van het origineel is bijvoorbeeld ver te zoeken. Een op dreef zijnde Woods en de beeldschone Bosworth ten spijt. Deze cast had overduidelijk een beter script verdiend.

Redelijk.

Troep.

Naast het rommelige verhaaltje en de tenekrommende acteerprestaties, moesten schijnbaar ook zoveel mogelijk game-figuren in de film. Iets waardoor de film er nog belachelijker uitziet. Ook de vechtscenes zijn erg beneden peil.

Zoals Pastichio Rocker al zegt:

Wat een schaamteloze productie en wederom een bewijsstuk in de lange rij game-films die het daglicht nooit hadden mogen zien. Ik had mijn tijd liever besteed aan de game. Die is namelijk wèl vermakelijk..

Matigheid troef.

Clichématige misdaadfilm die ondanks de prima vertolkingen al snel ontaard in de gebruikelijke meuk met de zogenaamde verplichte twist. Middelmatig filmpje.

Zielloos.

Liotta is een acteur die menigmaal een B-script ten positieve naar zich toe kon trekken. Hier kost het hem zichtbaar veel moeite omdat hij letterlijk een nogal uitgebluste indruk maakt. Veel cliché-matiger dan dit komt men dan ook zelden tegen. Tevens helpt het niet mee dat de uitkomst van het flinterdunne verhaaltje al na een klein half uurtje wordt prijsgegeven. Daar kan een schitterende soulsoundtrack zelfs geen ziel meer aan toevoegen.

Doorsnee.

Ranzig Randje.

Troep die zo uit de Troma-stallen had kunnen komen. Het productiehuis van de wansmaak kwam er echter niet aan te pas. Toch doet deze Street Trash rieken naar het betere werk uit die richting. Balancerend tussen amateuristische rommel en eigenzinnige creativiteit, is het de bedoelde en onbedoelde hilariteit die uiteindelijk de doorbijter een beetje doet overwinnen. Pulp zoals het hoort: met een ranzig randje.

Redelijk.

Dansen in 3D.

Deze film kent de, opnieuw populaire, derde dimensie vooral als gimmick. Als in 'het voegt niets toe'. En dat was wel nodig, omdat het verhaaltje te flauw is voor woorden en vele malen beter is gedaan. Cinematografisch is dit sowieso nogal verwaarloosbaar. Ook de dansjes zijn lang niet altijd imposant en zelfs de score kent evenveel hoogte- als dieptepunten.

Matig.

B.

En dat geeft niks, want er zitten zowaar een paar geinige dialogen in en een aantal acteurs doen echt hun best. E.e.a. begint al met een redelijke portie geweld en er zijn de geijkte moderne camerafoefjes. What the heck? Pow, pow! Dit wordt gewoon een lekkere verstand-op-0 Miami Vice-aflevering. Toch? Neen dus.

Het verhaal is zo ontzettend ruk dat het elke keer de film verneukt op punten dat het interessant zou kunnen worden. Echt verschrikkelijk flauw. Rommelderommel. De ontknoping is dan ook nog eens om te huilen zo slecht. Toch weet Cantillo nog enigszins te boeien al is dit allemaal niet genoeg. De rest is i.i.g. wisselvallig. Ook het accent van Stone lijdt meer af dan dan nodig is. En zo is dit weer eens een B-film die je het liefst snel vergeet.

Helaas.

Walter Hill's videoclip.

Het leuke aan deze magere actiefilm vol onlogica, zijn de sfeer en muziek. Een en ander doet vol weemoed denken aan de tijd van Madonna en kornuiten. Niet in de laatste plaats omdat de popmuziek en rock &roll van uitstekende kwaliteit zijn. Met dank aan Dan Hartman & The Sorels. De cast is dat helaas niet, maar de film vermaakt wel.

Redelijk.

Murray werkt na Meatballs wederom samen met Reitman in een redelijk grappige comedy die tegen het eind wat begint te ontsporen. Niet altijd en overal even sterk maar nog steeds goed.

Deze enigszins originele horror heeft een dusdanig irritant en voorspelbaar verhaal met langzaam tempo, dat zelfs 94 minuten een eeuwigheid lijken te duren. Matig.

Een wat mindere Farrely die vaart op het niet al te komische talent van Damon en Kinnear. De film duurt ietwat te lang maar blijft enigszins onderhoudend. De humor is niet altijd even sterk. Gemiddeld.

Viva HD!

Ondanks dat het verhaal allesbehalve sterk is en eigenlijk alles wel eens eerder is vertoond, blijft de film enigszins onderhouden. De gevechten variëren van slap tot magistraal, maar de draadjes blijven immer aanwezig. Gelukkig gaat een en ander dusdanig over de top, dat de kijker bijna niets anders kan dan genieten. De film doet regelmatig denken aan de oude belachelijke Kungfu-flix op VHS, maar dan nu eens fatsoenlijker uitgevoerd. En dat niet alleen per pixel.

Goed.

Duikbootdebuut.

Submarine biedt een verfrissende duik in de poel des pubertijd en de daarbij behorende liefdesperikelen. Gelukkig houdt de film het enigszins droog ondanks een paar zware thema’s en komt de humor met enig regelmaat bovendrijven. Van een diep drama blijft de kijker daardoor gelukkig verschoond, maar de serieuze ondertoon werkt wel.

Het is met name de jonge cast die overtuigend is en zichtbaar plezier heeft in de beslommeringen van een tiener, die twijfel en moed toont tijdens zijn eerste relatie en tevens die van zijn ouders probeert te redden. Ondanks enige onevenwichtigheid en het iets te lang uitblijven van voortgang op de ingeslagen koers, vaart Submarine dwars door de vaak tegenvallende genregenoten heen.

Dit mede dankzij een paar visuele foefjes, een handvol filmgrapjes en een vluchtig aan Woody Allen doen denkend hoofdpersonage dat, middels een paar typische beschouwingen en humor, momenten van herkenbaarheid bij de kijker zal oproepen. Ben Stiller weet wel wat hij presenteert, zo blijkt hier. En clipregisseur Richard Ayoade maakt een prima speelfilmdebuut.

Zeer goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Triest tweeluik.

Een loodzwaar drama over twee, telkens verder afglijdende, broers die letterlijk en figuurlijk door hun eigen moeder in de vicieuze cirkel der probleemlevens worden geslagen. De intro is realistisch en rauw en tevens de ideale voorbode op het onheilspellende vervolg, waarbij de broers afzonderlijk worden gevolgd.

De portie misère is niet misselijk en met name het verhaal waarbij een klein kind is betrokken doet zelfs de meest koele kijker vanzelf ontroeren. Regisseur Vinterberg heeft een neus voor onverwacht geestelijk geweld, al is dit bij lange na geen meesterwerk als Festen.

Toch valt ook hier, zij het in mindere mate, een vleugje humor door de dramatische bedoeningen heen te ontwaren. Het houdt echter niet over. Want het uitzichtloze bestaan, dat middels een triest tweeluik toch nog structuur biedt aan de door ellende overspoelde kijker, wordt hier voelbaar gemaakt. En daar is weinig grappigs aan.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.

Zeer goed.

Williams neemt het stokje over en doet het iig niet minder dan zijn voorganger. Af en toe een vermakelijke scene, maar de clichématigheid stagneert ale ambitie.

Wederom een zeer voorspelbaar en clichématig filmpje in de uitmelk-reeks. Enigszins onderhoudend maar in vele opzichten beneden de maat. Het toch al dubieuze niveau van de voorgaande delen wordt zelfs niet eens gehaald. Matig.

Tom is cool.

Ookal is hij dat eigenlijk niet.

Bijzondere acteur ook. Volg hem toch al erg lang, maar het is het allemaal net niet.

Wat ons rest is pure popcorn. Onbedoeld hoogstwaarschijnlijk. En dat geeft in dit geval weinig. Want soms is 'eigen rechterje' spelen best cool. Of niet natuurlijk..

Redelijk.

Schone schijn.

Dat Suburbicon met de gebroeders Coen te maken heeft, is vrij snel duidelijk. De dunne scheidslijn tussen komedie en misdaad wordt namelijk bewandeld door een herkenbare dosis absurditeit. Ook zijn de bijzondere personages aanwezig en is de humor inktzwart. De nieuwste film van George Clooney doet dus Coenesque aan. Niet zo gek als je bedenkt dat het duo filmmakers mede verantwoordelijk is voor het scenario.

En Clooney castte een van zijn andere vrienden, Mat Damon, voor de hoofdrol van brave huisvader met dubbele agenda. De film begint vrij gruwelijk als hij en zijn gezin slachtoffer zijn van een brute inbraak. Iets wat haaks staat op de zoete jaren vijftig en burgerlijkheid van de buitenwijk waar dit plaatsvindt. Wanneer er ook nog eens een gezin Afro-Amerikanen wordt gediscrimineerd door de buurtbewoners, is de schone schijn compleet.

Alles wordt redelijk vlot verteld en bevat een kleine knipoog naar het film noir genre. Ongetwijfeld een inbreng van de beroemde filmbroers, die hun voorliefde voor klassiekers nooit onder stoelen of banken steken. Ook de intro mag er wezen, maar na een aardig begin wil je als kijker toch wat meer. Het is net of dat Clooney een Coen-light is op de regiestoel. De film blijft teveel in het midden hangen. Waar wil de regisseur eigenlijk heen?

Het hele racisme-plot lijkt nu overbodig en ook qua humor had men best wat meer over de schreef mogen gaan. Gelukkig duikt halverwege Oscar Isaac als nieuwsgierige verzekeringsagent op, want met zijn summiere rol weet hij de film ten positieve een draai te geven en de humor wat tastbaarder te maken. Vlees noch vis is wellicht de eindconclusie, maar de film is desondanks voldoende entertainend om hem een kans te geven. Volgende keer maar weer de meesters zelf aan het roer.

***

Met dank aan Remain in Light voor het recensie-exemplaar.

Sucker Snyder.

De grens tussen gekte en genialiteit is dun, maar waar Snyder eerder het voordeel van de twijfel verdiende, is die hier ver te zoeken. De regisseur verliest zichzelf in schitterende actiescènes die ondanks de bombarie amper impact maken vanwege het inhoudloze en in rommel vergane verhaal met de naar kijkersbedrog riekende laag. Helaas kan bijna niets meer verbloemen dat dit een zeer dure mislukking is geworden.

Zelfs de vele covers van leukere originelen, die de soundtrack wederom rijk is, kunnen halverwege nog amper de aandacht afleiden van dit drama. Het is dat Brian Ferry nog leeft ondanks al zijn liefde en met name die voor drugs, anders zou hij zich misschien wel in zijn graf omdraaien vanwege het waarschijnlijk enige leuke muziekmoment van de film. Het blijkt tevens een geheime boodschap aan de regisseur te zijn: ‘Love is the drug and i need to score’. Nu maar hopen dat de sukkelende Snyder snel een vriendinnetje krijgt dat hem uitlegt dat er grenzen zijn. Zijn huidige omgeving doet dat klaarblijkelijk niet.

Matig.

Eastwood en zijn toenmalige vriendin Locke dragen samen dit vierde deel uit de bekende reeks. De oneliners zijn wederom sterk en niemand kan zo'n vies gezicht trekken als Callahan, maar ook dit deel evenaart nergens de klasse van deel een.

Stelende Serkis.

Mackintosh wekt met enige regelmaat irritaties op vanwege de hoge mate van gebrek aan empathie voor zijn character. Walters speelt vooral een irritant figuur. En dus houden we Serkis over. De stem van 'Gollum' steelt elke scène en blijkt de hoofdreden om deze, soms als een toneelvoorstelling aanvoelende, film uit te zitten. De mierzoete moraal trekt net iets te vaak de aandacht af van de continue dreiging en enige actiescènes.

Redelijk.

Mooi geschoten roadmovie.

De moraal druipt af van deze roadmovie, maar toch kent de prent dankzij prachtig camerawerk en aardige vertolkingen enige vermakelijkheid. Veel houdt het echter niet over. Dat zit hem vooral in de tegenvallende drama-staart, waar alle cliches uit de kast worden getrokken. Qua humor is het motto belegen en vaak ongeslaagd. Toots blaast op miraculeuze wijze het verhaaltje in en uit.

Redelijk.

Verteerbaar vermaak.

Van regisseur David Ayer mag je na films als Fury en End of Watch best wel wat verwachten. Zelfs als het een superheldenfilm betreft. Will Smith en Jared Leto doen immers mee en het recept lijkt anders te zijn dan bij de vele genrefilms die ons de afgelopen jaren werden voorgeschoteld. Hier zullen de heldenrollen namelijk zijn weggelegd voor psychopathische criminelen. Althans, dat werd beloofd. Helaas worden beloftes niet altijd ingelost.

Vanaf het eerste moment dat Will Smith tekst heeft weet je dat hij een miscast is. Hij kan kennelijk geen crimineel spelen. Zelfs niet als hij wordt geïntroduceerd als gevangene. Nu wordt Smith ook niet geholpen door het script of de dolgedraaide regie. Zijn bewaker komt in elk geval een stuk minder sympathiek over. En daar zit hem gelijk de crux. Deze 'superhelden' zijn helemaal geen gestoorde boeven. Eerder vriendelijke pechvogels.

De enige die als gevaarlijke gek en tevens teamlid van Suicide Squad een beetje uit de verf komt is Margot Robbie als Harley Quinn. Dit liefje van The Joker weet de aandacht het beste vast te houden. Helaas werkt de humor rondom haar personage eveneens nauwelijks. De geslaagde grapjes zijn sowieso ver te zoeken in de film, die er eigenlijk barstensvol mee zou moeten zitten. Elke 'kwinkslag' is zo voorspelbaar dat hij doel mist. En duister wordt de film evenmin, waardoor het allemaal teveel in het midden blijft hangen.

Gelukkig is het verhaal, hoe rommelig ook, simpel en kent het een vlot tempo waardoor je niet te lang kunt stilstaan bij alle gemiste kansen. En dat zijn er nogal wat. Zo is het bijvoorbeeld jammer dat Jared Leto als The Joker een soort van bijrol heeft. Hij is namelijk wél geslaagd als schurk. Evengoed biedt de film ook een hoop vermaak en is hij absoluut onderhoudend. De overdaad aan kitscherige popliedjes raakt verder kant nog wal en benadrukt nog maar eens hoe braaf de film eigenlijk is. Toch vliegt de tijd verteerbaar voorbij.

Redelijk.

Met dank aan Warner Brothers voor het recensie-exemplaar.

Misser.

Expres bedoeld of niet, het werkt bijna zenuwslopend om deze ode, parodie of God-mag-weten-wat uit te zitten. De dialogen zijn achterlijk, de humor om van te huilen en de engelse uitspraak storend. Het verhaal boeit tevens geen seconde. We zien Tarantino letterlijk meegniffelen op de set, maar dit product is op slechts weinig vlakken geslaagd. Visueel gezien nog het meest. Maar ja, al verpak je een drol in het mooiste glitterpapier...

Matig.

Ietwat warrig maar zeer actievol is dit vierde deel uit de Ryan-serie. Ook Affleck zet een prima personage neer, nadat Ford niet meer voor nog eentje te porren bleek. Freeman, zoals vaker, op de autopiloot maar dit is absoluut een vermakelijk filmpje. Niet goed, maar wel redelijk.

Fijne film.

Ietwat gedateerd inmiddels, maar deze klassieker kan evengoed nog steeds mee.

Fijne cameo's ook. Met Keaton voorop uiteraard. En met De Mille er bij betrokken kan er ook weinig misgaan, me dunkt. Wilder zet hier wederom een prima Noir neer m.b.v. zijn vele filmvrienden.

Holden is uitstekend en Swanson schmiert er op los. Hetgeen in dit geval niet erg is, want het sluit naadloos aan bij haar rol van doorgedraaide actrice.

Het einde heeft niet helemaal mijn voorkeur. Vond e.e.a. net iets te lang uitgesmeerd qua laatste scènes. Wel erg origineel. Al blijft de voorlaatste met Holden in het zwembad waarschijnlijk de mooiste.

Zeer goed.

Na een enigszins hoopvol begin, gaat deze SF helaas roemloos ten onder in oninteressante plot-hiaten en clichématigheid. Leuk voor kinderen misschien, maar helaas niets nieuws onder de zon. Gemiddeld.

Lief filmpje.

Helaas ontbreekt een beetje pit, of peper zo je wilt. Is aardig in balans, maar had liever wat gelachen. Meer dan een glimlach kon er niet van af. Ook behoorlijk zoetig allemaal. Het Spirit In The Sky-liedje deed bijna de vullingen openknappen.

Het lullige is dat hier best veel in zit. Het wordt er echter niet uitgehaald.

Redelijk.