Opinions

SIx Feet Super.

De van de schitterende serie 'Six Feet Under' bekende Wilson speelt ook hier een geweldig type. Toch voelt deze zoveelste versie binnen het subgenre der alternatieve superhelden, voornamelijk aan als een geforceerd hippe Defendor. Nu is dit filmpje gelukkig beter werkend dan eerstgenoemde prent met anti-held. Omdat alles overgoten is met dat coole sausje krijgt de kijker voornamelijk een heerlijke soundtrack voor de kiezen en redelijk wat onverwacht geweld. Niet alles werkt echter even goed helaas.

Goed.

Zuur druifje.

Deze moderne monster-movie geeft zijn echte geheim pas laat prijs. En zo is er na een sfeervol begin vooral aan het lange wachten begonnen. Alle tijdsbeeld-elementen en de aardige, maar weinig verrassende, kindacteurs ten spijt duurt dat wachten iets te lang en is de ontrafeling van het mysterie behoorlijk teleurstellend. Wat dat betreft is het meest voorname aspect van deze oude wijn in nieuwe zakken, een zuur druifje. De verpakking blijkt een teken van deze tijd te zijn, des te meer explosies des te beter. Helaas helpt het ook hier grotendeels de film om zeep.

Met Spielbergs adem in de nek, kwam de hele rits aan jeugdfilmpjes voorbij, waaronder die van tovenaarsleerling Dante. Helaas smaakt deze mix van The Goonies, E.T. en Cloverfield in één glas niet zo lekker als de losstaande ingrediënten. Terwijl met zoveel kennis zoveel meer had gekund. Het lijkt zelfs of men er qua verhaallijn volledig met de pet naar heeft gegooid. Het uiterlijke jasje bestaat gelukkig niet alleen maar uit bombastische overdaad, een en ander wordt aardig in beeld gebracht en sommige CGI ziet er mooi uit.

Redelijk.

Zeer gemiddeld filmpje dat ipv fastfood handelt over blowen. Hoe leuk dit ook klinkt, ondanks de aanwezigheid van zakken vol wiet en Benson, écht grappig wordt het nergens. En écht interessant ook niet..

Missende Mario.

Laat ik vooropstellen dat The Super Mario Bros. Movie niet zo slecht is als je zou verwachten. De meeste game-naar-film-vertalingen zijn niet om aan te gluren, gelukkig is dat hier niet het geval. Met name kleine kinderen zullen genieten van dit kleurrijke en mooi geanimeerde avontuur van de twee loodgieters en hun nieuwe vrienden. Dat Nintendo lang heeft gewacht - en dus ook menige filmmaatschappij - is niet zo gek, want eerdere pogingen waren allesbehalve succesvol. En dus moesten er minimaal 3 decennia overheen voordat men weer een serieuze poging zou wagen. Er is op CGI-gebied natuurlijk het een en ander mogelijk inmiddels. En zo geschiedde.

Het verhaal heeft weinig meer om het lijf dan de gemiddelde game van de beroemde snorremans, maar het is ook hier de actie die het hem moet doen. Daarmee zit het wel snor (sorry), maar het houdt niet over. Het is meer een feest der herkenning voor de gamers want alle beroemde figuren uit het Mario-landschap komen voorbij, net als menige setting. Tuurlijk is het onderhoudend en zitten er een paar kleine grapjes in, maar op de gevangen ster en Bowser na blijft het vooral bij glimlachen. Met dat laatste is nooit iets mis, echter in ogenschouw nemende dat het verhaal, de personages en de actie ook redelijk doorsnee zijn, mist het geheel net even wat bite.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Spurlock laat ons aardig schrikken met deze interessante docu over fastfood. Het had allemaal wel een beetje beter gekunt maar vermakelijk is het wel. Redelijk.

Lachen.

Want eindelijk weer eens een komedie die uitstekend is.

Grappige dialogen, goede acteerprestaties en hilarische humor. Het verhaaltje heeft verder niets om het lijf maar dat doet er hier ook weinig toe.

De Broken Lizard- crew en hun onderlinge chemie zorgen voor een puike komedie.

Zeer goed.

Enigszins onderhoudend filmpje maar vooral erg flauw. Inleven in de puberwereld van deze jongens is niet moeilijk, maar de grappen hadden wel wat sterker gekund. Hill is een groot talent, nu nog een goede bijpassende film die hij echt kan dragen.

Coppola's catastrofe.

Supernova is een behoorlijk gemiddelde SF-film, die vooral opvalt dankzij een paar aardige acteurs. Qua setting en dergelijke hebben we het allemaal wel eens eerder en vooral beter gezien, maar het is hier vooral het magere en voorspelbare clichéscript dat de film zo omlaag haalt. Het schijnt dat Francis Ford Coppola zelfs werd opgeroepen om Hills catastrofe nog bij te schaven. Iets wat verder ook niet echt goed heeft uitgepakt.

Doorsnee.

Pot-psychologie-pourri

De succesvolle zakenman Len Branson (geen familie van), die onder andere de grote man achter de muziekzender TMF was, kwam rond zijn veertigste levensjaar in contact met een illegale kopie van de film ‘The Secret’. Een wereldwijd cinematografisch succes omtrent de wet van de aantrekkingskracht, die als belangrijkste boodschap heeft dat men zijn eigen leven bepaalt. Een film die door reguliere religieuze gemeenschappen nog wat harder werd gehaat dan menig 'Da Vinci Code'. Branson zou nooit meer dezelfde zijn na het aanschouwen van deze ‘docu’, al was de inhoud iets ‘wat hij eigenlijk in de praktijk al lang uitvoerde’: de wet van de aantrekkingskracht.

Volledig onder de indruk van deze beroemde film besloot Branson, die eigenlijk Doens heet maar zo gemakshalve werd genoemd door een exotische goeroe vanwege zijn uiterlijke overeenkomsten met de Engelse miljonairsavonturier en vervolgens zelf dit grapje overnam, zijn eigen filmplannen te bedenken. Hevig aangewakkerd door de zoektocht naar zichzelf en het leven an sich. Maar innerlijk vuur en een dubbele drive maken helaas nog geen goede regisseur.

Het resultaat is een opmerkelijke potpourri van basislessen psychologie geworden, die werd vastgelegd met behulp van achttien semibekende Belgen en Nederlanders. Door de commentaarstem van Beckwith (The Secret) schmierend en belangwekkend geïntroduceerd. Negen van hen zijn de door Branson benoemde wijzen: een leraar Tai-Chi, een motivatiemeneer, een kabbalist en al wat dies meer zij. Organisaties als ‘Taal van het Licht’, ‘Omega Healing’ en ‘Mirror Centre’ spatten van de DVD-hoes. Sommige meewerkende artiesten dragen zelfs de bijnaam ‘Blonde Boeddha’. Niet gek voor een film die zelfs het publieke Nederland 2, middels de Boeddhistische Omroep (BOS), haalde op televisie.

De zogenaamde zielendokters en andere superwijzen discussiëren er lustig op los in de Spaanse bergen en voeren in negen dagen tijd elk één workshop per dag uit. Omdat de kijker slechts flarden van deze bijeenkomsten te zien krijgt en er helemaal nergens enige achtergrond dan wel toelichting volgt op deze klasjes, valt het bijna niet te begrijpen hoe de zeventig film minuten zijn gevuld. Branson zelf komt met enige regelmaat voorbij met enige kretologie die wel hout snijdt maar als een soort losse flodders op de kijkers worden afgevuurd. Dit naast vele quotes van beroemde mensen uit de wereldgeschiedenis.

Structuur valt echter niet te ontdekken. Het blijven halve gesprekken, waarbij je als kijker alleen maar kan gissen naar hetgeen zich daarvoor moet hebben afgespeeld. Zo blijkt een van deelnemers plotseling het keuvelende kamp vroegtijdig te verlaten. Waarom? De meest basale levensvragen worden deels beantwoord zoals in elk ‘psychologie voor beginners’-boekje zal worden omschreven. ‘Je angst omhelzen’ is een bekende die, in het zonlicht van Andalusië uit de mond van aan hippies doen denkende en zich op housedeuntjes zich tot hun innerlijke kompas dansende filosofen, een waarheid als een koe is maar desondanks niet wordt uitgebouwd. En zo blijft het bij goedbedoelde flarden en flodders. Jammer, want aan de ogen van Branson te zien lijkt het of hij het licht heeft gezien. Een licht dat amper op de kijker van deze benedenmaatse filmvertoning doet afschijnen.

Matig.

De DVD van Homescreen kent als bonus een half uur durend, out of focus geschoten, interview met Michael Beckwith zonder ondertitels. De film heeft ratio 16:9 Anamorphic en is voorzien van stereo-audio. De DVD bevat een miniboekje getiteld ‘Superwise HO’OPONOPONO’ geschreven door Len Branson: een inleiding op de documentaire en een kort verhaal over een vergevings- en genezingstechniek uit Hawaii.

Met dank aan Cinemien voor het recensie-exemplaar.

Deze onderhoudende animatiefilm wordt in rap tempo gebracht, iets waarmee hij zichzelf wat onderscheidt van andere animatiefilms. Door zich op een wat ouder publiek dan kinderen te richten wordt de lat hoog gelegd maar, helaas, slechts ten dele, behaald. Redelijk.

Mislukt.

In vele opzichten.

Nu snap ik dat een hoop mensen deze shit wel zullen slikken vanwege de cast en de actie, maar dit is dus een gedrocht. Een direct-to-video-release lijkt me zelfs iets te veel eer. Dat dit in de bios is beland..

Houterig acteerwerk, goofs, plotholes, het kut-script en een belachelijke soundtrack die mij soms deed twijfelen of ik hier met een komedie te maken had. Zodra een acteur zijn wenkbrauwen fronst verschijnt de misselijkmakende muzak. Te pas en te onpas.

Het verhaal wordt slecht uitgevoerd en bevat vele dieptepunten. Alle logica wordt als snel over boord geflikkert, met als grootste zepert het einde. Toch knap dat de whizkid met drie codes de gehele surrogate-populatie om zeep helpt. Heb je zo'n lasergun ook niet meer nodig. En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Ook storend zijn de vele overbodige en verschrikkelijk clichématige scenes. Willis loopt het politieburo binnen en typt wat op de PC. Iets over een wapentransactie. En plots vallen alle kwartjes. Lekker korte scene ook. De ontknoping boeide me trouwens ook voor geen meter meer. Tsja, lust u nog peultjes? Gelukkig is mede door dit soort onzin de film van een langere speelduur gespaard gebleven en is alles na zo'n 80 minuutjes achter de rug.

E.e.a. is verdomd jammer, want het idee is goed en bevat enorm veel potentie. Maar als je met zo'n geweldig gegeven en deze cast zo een film in elkaar flanst, mag je wat mij betreft aan de cinematografische schandpaal.

Slecht.

De dochter van Lynch heeft goed gekeken waar vaderlief de mosterd vandaan haalt. Qua sfeer is dit werkje uitstekend, zo ook qua camerawerk. Er wordt uitstekend geacteerd en de spanning wordt prima opgevoert. Het grootste nadeel is echter dat een beetje cinefiel al vrij snel door kan hebben wat er aan de hand is. Ook voelt de film soms ietwat opgeblazen aan door een aantal wannabe cool-achtige dialogen/ scenes. Dat hier veel meer had ingezeten moge duidelijk zijn, evengoed biedt dit werkje duidelijk voldoende vermaak. Goed.

Gelikt.

En likken is best lekker toch?

Yep, dit is een cool filmpje. Maar ook een beetje onevenwichtig, mijns inziens. En de film is wat aan de lange kant. En dat is jammer want niet elke verhaaltje is even sterk. Ook Jones voelt ietwat misplaatst.

Toch valt er genoeg te genieten. Zo is er het fenomenale decor (wat een huis) en kleurgebruik, het mooie camerawerk en de prettige soundtrack. En natuurlijk een aantal grappige dialogen en zeer aardige gevechtsscenes tussen de hoofdpersoon en zijn vrouw die maar niet sterven wil.

Uiterlijk mooier dan het innerlijk, maar een aantal momenten zeer sterk op beide vlakken.

Goed.

Puike psychopaat.

Neerlands grootste filmheld zet een puike psychopaat met vriendelijk lachje neer. Wederom in een Amerikaanse B-film die van simpele actie aan elkaar hangt, maar juist daar lijkt hij zo goed te gedijen. Deze inmiddels 17 jaar oude film smaakt nog steeds het best met een beker vol popcorn en het verstand op zachtjes. Dan valt de ietwat uit de toon vallende Ice-T het beste te harden.

Redelijk.

De Visuele Verkrachter

Om eens een S & W-titel te noemen. Het moge duidelijk zijn waarom.

Maar goed, de kracht zit hem hier ook niet zo zeer in de animatie-techniek. Zoals het ookal bij de (oudere) strips zat, gaat het hier om avontuur en de humor van Lambik.

Niet voor groten, wel voor kleinen en nog niet eens zo gek gedaan allemaal. Want van de strips is dit één van de goede titels. Was al bang dat e.e.a. zou mislukken, maar dat is gelukkig niet echt het geval. Het album blijft uiteraard leuker.

Voortaan grapjes als Brockeback Mountain niet meer doen. Want dit soort geintjes zijn niet alleen erg fout, ze horen bij het niveau van De Glunderende Gluurder. En ondanks dat dàt album bol stond van het 'avontuur', het had weinig met Vandersteen van doen. Weet u nog?

Redelijk.

De film begint langzaam maar veelbelovend. Echter naar het eind toe ontspoort deze ietwat eentonige maar wel originele thriller. Bovengemiddeld.

De kleurenversie net bekeken. Heb me laten vertellen dat voor zo'n inkleurklus toentertijd (zo'n twintig jaar geleden gedaan met de toen beschikbare middelen) het gevolg kon zijn dat de film ietwat vertraagd werd over de totale speelduur. Mij is uitgelegd dat dit te maken heeft met framerate. Anyway, dit zou verklaren waarom de kleurenversie enkele minuten langer duurt. In het DVD -menu wordt ook niets vermeld over een andere cut. Het inkleuren is niet overal even goed gelukt overigens.. Aanrader is dus gewoon de zwart-wit versie te bekijken (mocht je die al kennen is dit een leuke optie).

Terug naar de film: Suspicion is uiterst sfeervol en spannend. Wederom weer een geslaagde thriller van de meester der suspense. Het verhaal kabbelt keurig voort maar blijft onderhoudend. Het einde is net iets te abrupt, maar Grant is ijzersterk. Zeer goed.

Visueel feest.

Deze horrorfilm ontbeert vooral goede gore en fatsoenlijke acteerprestaties. De lelijke dubs helpen ook al niet mee en het plot is tevens zwak.

Wat de film wel biedt is een bijzonder visuele pracht. Sterk camerawerk en een stijlvolle setting verzorgen bakken vol sfeer. Ook het kleurgebruik is erg mooi, met uitzondering van het belachelijk rode filmbloed.

Stijl wint hier boven inhoud, maar soms mag dat. Al was een betere balans wenselijk geweest, het blijft een plaatje om te zien.

Redelijk.

Curieuze Carice.

Een curieus multiproblemgezin in de jaren zestig wordt op gestileerde wijze in beeld gebracht door regisseur Koolhoven, doch e.e.a. doet evengoed onevenwichtig aan. Het verhaal omvat de dagelijkse ontsporingen van de familieleden - met een vermakelijke Jack Wouterse en een indrukwekkend debuterende Carice van Houten voorop - maar niet alles werkt even goed. Toch een bijzonder filmpje.

Redelijk.

Puike performances.

Svartur á Leik, op DVD uitgebracht als Black's Game, moet het vooral hebben van de kleurrijke criminele personages. Thor Kristjansson, die als hoofdpersoon wel erg gemakkelijk het diepere misdaadcircuit binnenwandelt, doet denken aan een blonde Keanu Reeves. Maar Jóhannes Haukur Jóhannesson steelt de show als zijn jeugdvriend, die de rol van grote broer op zich neemt in de schimmige drugsscene van Reykjavik. Voorzien van een continue grijns, die zowel dreiging als goedheid uitstraalt, weet hij de sympathie van de kijker al snel voor zich te winnen. Kristjansson vertegenwoordigt het publiek, langzaam meelopend met de stoere jongens. En stoer zijn ze.

Zo is daar ook Damon Younger, die als biseksuele boef meer angst inboezemt dan iedereen bij elkaar. Dit alles op een bedje van sfeervolle settings, die met visuele flair worden gefilmd. Niets hoogstaand, maar wel prettig voorbijtrekkend aan het oog. Als misdaadfilm is de film echter één grote herhalingsoefening en gebeurt er niets wat we niet eerder hebben gezien. Enige impact moet komen van een verkrachtingsscène, maar die is zo voorspelbaar dat je er als kijker bijna op zit te wachten. Het gebrek aan originaliteit sijpelt werkelijk door alles heen maar valt het meest op tijdens een aantal sleutelmomenten, die te gemakkelijk voor woorden verlopen. Waargebeurde feitjes of niet. Dit acteerwerk verdient een sterker script.

Toch is Svartur á Leik, of Black’s Game zo je wilt, een voldoende vermakelijke film mede dankzij het hoge verstand-op-nul-gehalte en onderhoudende tempo. Een ieder die zich wil onderdompelen in een vlot verteld Scandinavisch misdaaddrama komt gemakkelijk aan zijn trekken. De puike performances houden de toeschouwers sowieso wel bij de les. Een en ander is stijlvol in elkaar gestoken en degelijk vervaardigd. Het coole omhulsel doet de filmmakers de inhoudelijke minpunten, waaronder een zwak en afgeraffeld einde, enigszins vergeven. Al had hier meer in gezeten, lekker smaakt het wel. Hap-slik-weg dan maar.

Goed.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Sfeersnor.

Twee jaar voor zijn grote doorbraak met A Nightmare on Elm Straat maakte Craven deze monstermovie. De ingrediënten om er iets leuks van te maken waren wel aanwezig, maar de uitvoering is nogal karig inclusief de goedkope look van de man in het monsterpak. Qua sfeer en setting zit het wel snor, doch het verhaaltje is een rommeltje en gegriezeld wordt er amper.

Doorsnee.

De extended version.

En die duurt 155 minuten. Dat is minimaal een uur te lang voor deze bijenpulp.

Het eerste uur van deze zoveelste jaren '70 rampen/horror-voorzien-van-sterrencast-flick, is best goed te doen. Hilarisch zelfs soms. En Caine is charismatisch genoeg om de sfeer ten positieve te veranderen naar iets griezeligs.

Maar als het verhaal al erger begint te haperen, alsmede de dialogen en acteerprestaties, verandert e.e.a. bijna in een spoof. Sfeer blijkt dan al verder te zoeken en zelfs de idiote hallucinaties beginnen te irriteren. Al is één daarvan tevens verantwoordelijk voor misschien wel de engste scène.

Doorsnee.

Originele musical met een sinister verhaal. Depp zingt overtuigend maar de liedjes zijn iig geen evergreens. Typische Burton-film met een duistere sfeer. Toch valt er ook te lachen en is de film erg mooi qua camerawerk. Sommige mensen zullen de film verafschuwen omdat hij niet geheel laagdrempelig is. Goed.

Zinema

Stoer schmieren.

De Engelse rapper en acteur Ben Drew leverde onlangs zijn rauwe regiedebuut af: het sterke Ill Manors. In de keiharde misdaadfilm The Sweeney vertolkt hij weer eens de rol van probleemjongere, maar ditmaal een die terecht is gekomen bij de politie. Naast de hier indruk makende Ray Winstone staat hij zijn mannetje bij een speciale eenheid agenten die zware criminaliteit bestrijdt. Het decor is de grauwe binnenstad van London, die wordt opgeschrikt door een nietsontziende bende overvallers.

Veel actie, meer geschiet en een enigszins voorspelbaar verhaal doorspekken deze onderhoudende film, die het vooral moet hebben van de stoere oneliners en de door alles en iedereen heen beukende hoofdpersonen. Het verschil tussen de criminelen en de agenten is nauwelijks aanwezig. Dit met enkele zeer onwaarschijnlijke shoot-outs en achtervolgingen als gevolg. Toch hapt het kijkvoer erg lekker weg, ligt het tempo hoog en vermaakt dit mede dankzij de schmierende cast.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Bruckheimer & Bay.

Dit actiewerk uit de koker van Sena is er eentje om het verstand bij op nul te zetten. Flitsend gefilmd, voorzien van een vermakelijke cast en een hoop explosies. Lekker weghappend dankzij een hoog tempo, een dosis spanning en goed in beeld gebrachte actiescènes.

De regisseur zou na een steengoed debuut, een aardige opvolger en dit puike derde werkje helaas verzanden in minder ‘eigener’ filmwerkjes. Hier wordt nog duidelijk de lijn van Bruckheimer en Bay gevolgd, met een snufje Scott.

Goed.

Wat een debuut.

Natuurlijk is Magnolia het neusje van de zalm en ontbeert dit een zelfde niveau. Maar so what? Ook dit glijdt naar binnen als een verse zalm.

Reilly raakte in mijn geheugen gegfrift met dit werk. Evenals de meesterlijke regisseur. Langzaam en toch lekker. Te lang geleden, maar ik ben op zoek. Tot herziening verdient dit werk een zekere voldoende. Ofwel een dikke drie sterren.

Goed.

Redelijk rechtlijnig.

Het houdt wellicht niet over, maar drie sterren mag Synchronic wel verdienen. Nipt weliswaar, want sterk is de prent nou ook weer niet. Wat begint als een duistere misdaadthriller, ontpopt zich halverwege al meer als een mysterieuze sciencefictionfilm. Waterdicht is de voorstelling van regisseursduo Benson & Moorhead allerminst, maar onderhoudend is de kijkervaring wel. Anthony Mackie weet in ieder geval de aandacht vast te houden, ondanks dat de iets te opzichtige green screens regelmatig afleiden. Een actueel euvel.

Toegeven, er is niet heel veel nieuws onder de zon. Wellicht zit de kracht in het redelijk simpele en rechtlijnige verhaal, iets wat menige tijdreisfilm ontbeert. Dat de film waarschijnlijk met een niet al te hoog budget is gemaakt weet men aardig te verdoezelen (op de kunstmatige achtergronden na dan) maar de spanning blijft behouden. Mede omdat je niet precies weet waar het allemaal heengaat. De trips die de drugs veroorzaken zijn telkens een vraagteken en zelfs het einde blijkt minder zoet dan verwacht.

***

Met dank aan Universal Pictures voor het recensie-exemplaar.